III SA/Gl 1973/12 - Wyrok

Data orzeczenia	2013-06-12	
Data wpływu	2012-12-19	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Barbara Orzepowska-Kyć
Małgorzata Jużków /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Siudyka	
Symbol z opisem	6111 Podatek akcyzowy	
Hasła tematyczne	Podatek akcyzowy	
Sygn. powiązane	I GSK 1800/13	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Celnej	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2005 nr 8 poz 60; art. 240 § 1 pkt 5, 241, 121 § 1, 122, 180 § 1, 187 § 1;  Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska - Kyć, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego (odpowiedzialności osoby trzeciej - wznowienia postępowania administracyjnego) oddala skargę.	
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] r. nr [...] , którą odmówiono M. M. , po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] , która utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] r. nr [...] o odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej - członka zarządu Spółki z o.o. "A" za zaległości podatkowe tejże Spółki w podatku akcyzowym za miesiąc luty 2004 r.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Wnioskiem z dnia [...] r. M. M. , powołując się na art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowe (t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 69, w skrócie O.p.) zwrócił się o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] r. wskazanej wyżej. Uzasadniając żądanie wskazał, że w sprawie ujawniły się istotne, nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi w dacie jej wydania w postaci ustaleń dowodowych, które stanowiły podstawę wydania prawomocnego wyroku karnego przez Sąd Okręgowy w G. z dnia [...] r. sygn. akt [...] .

Dyrektor Izby Celnej w K. pismem z dnia [...] r. wyjaśnił stronie, że wskazana decyzja nie była decyzją ostateczną w sprawie, gdyż została zaskarżona wniesieniem odwołania, które nie zostało uwzględnione. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. utrzymał ją w mocy. Decyzja ta została następnie zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/GL 1396/10 uchylił zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji dotyczącą orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej z tytułu kosztów postępowania egzekucyjnego. Powyższe oznacza, że ostateczną w sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. zmodyfikowana orzeczeniem WSA i tylko ta może być przedmiotem postępowania wznowieniowego.

Ponieważ skarżący nie przedstawił odmiennego stanowiska w sprawie postanowieniem z dnia [...] r. organ wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] r.

W toku postępowania skarżący wnioskował o przeprowadzenie dowodu z akt Sądu Okręgowego w G., sygn. [...] oraz Sądu Apelacyjnego, sygn. akt [...], którym utrzymano w mocy wyrok uniewinniający skarżącego od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 299 § 1 i 5 kk i art. 258 § 1 kk, jednakże organ odmówił jego przeprowadzenia.

Dalej organ wskazał regulację prawną Ordynacji podatkowej, mającej w sprawie zastosowanie a dotyczącą wznowienia postępowania oraz art. 116 tej ustawy, który był podstawą prowadzenia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r. poddaną kontroli sądowej.

Podkreślił, że skarżący jako przesłankę wznowienia postępowania wskazał przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. a na dowód jej zaistnienia prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] r. Wyrokiem tym, utrzymanym w mocy przez sąd odwoławczy, M. M. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 271 § 1 i 3 kk polegającego na poświadczaniu nieprawdy w wystawianych fakturach w imieniu Spółki "B" dotyczących sprzedaży produktów ropopochodnych, która nie miała miejsca. Organ podkreślił, że Spółka "B" nigdy nie funkcjonowała w obrocie prawnym, gdyż powstała w wyniku zmiany nazwy Spółki "A" , a która to okoliczność nie została ujawniona w aktach rejestrowych. Organ nie podzielił poglądu skarżącego, że uzasadnienie wyroku dowodzi, że skoro transakcje dokonywane przez firmę "A" fakturowane były fikcyjnie i nie miały miejsca w rzeczywistości to nie powstał obowiązek podatkowy i nie było podstawy do obciążenia Spółki podatkiem akcyzowym. Podkreślił, że podniesione argumenty nie dotyczą przedmiotu sprawy, czyli odpowiedzialności członka zarządu Spółki "A" za zaległości podatkowe tej Spółki w podatku akcyzowym za miesiąc luty 2004 r. Podniesione argumenty nie podważają wystąpienia przesłanek z art. 116 O.p. zarówno pozytywnych jak i negatywnych do przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki w sytuacji funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] r. nr [...] określającej Spółce z o.o. "A" zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiąc luty 2004 r. w kwocie [...] zł. Decyzja ta nie została wzruszona w trybie postępowania nadzwyczajnego, gdyż wniosek skarżącego o wznowienie tego postępowania nie został uwzględniony jako złożony przez osobę nieuprawnioną (decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzją organu I instancji z [...] r. o odmowie wznowienia postępowania).

Od decyzji organu I instancji zostało złożone odwołanie, w którym zarzucono wydanie jej z naruszeniem art. 7 Konstytucji i art. 120 O.p. polegające na utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji, art. 240 § 1 pkt 5 O.p. przez błędną jego wykładnię, art. 241 § 1 O.p. przez zaniechanie wznowienia z urzędu postępowania podatkowego wobec Spółki, oraz art. 121 § 1 i art. 122 O.p

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy.

Na to rozstrzygnięcie strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, powielając argumenty odwołania poszerzone o naruszenie art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p. przez nieprzeprowadzenie dowodu z akt postępowania karnego wnioskowanych przez skarżącego. Skarżący wnioskował o uchylenie decyzji obu instancji, a także przeprowadzenie dowodów z dokumentów, tj wskazanych akt postępowania karnego oraz akt postępowania bądź wskazanych z niego dokumentów, w którym pozbawiono go prawa do złożenia wniosku o wznowienie postępowania wymiarowego prowadzonego przeciwko Spółce "A" .

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że skoro sąd karny ustalił, że "A" pod rządami M. M. nie dokonywała obrotu akcyzowego, a wszelkie jej działania były fikcyjne, pozorowane i jednocześnie w obrocie prawnym jest decyzja określająca tejże Spółce zobowiązanie w podatku akcyzowym, oparta na ustaleniu, że obrót ten miał miejsce, to w obrocie prawnym funkcjonują wykluczające się rozstrzygnięcia. Organ podatkowy nie podejmując z urzędu działań mających na celu usunięcia powyższych sprzeczności narusza elementarna zasadę zaufania do organów państwa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że pełnomocnik powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł kwestię związania sądu administracyjnego wyrokiem sądu karnego na mocy art. 11 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, w skrócie p.p.s.a.) i podkreślił, że jego zdaniem treść wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] r. nie budzi wątpliwości, co do istnienia podstaw wznowienia postępowania podatkowego w stosunku do Spółki "A" , jak i samego skarżącego. Organ odwoławczy nie zgodził się z taką argumentacją i wyjaśnił, że właściwym do wznowienia postępowania podatkowego prowadzonego w stosunku do Spółki jest organ I instancji, bowiem decyzja ta nie została zaskarżona (art. 244 § 1 O.p.). Nadto postępowanie o przeniesienia odpowiedzialności jest postępowaniem odrębnym, ale u którego podstaw leży decyzja wymiarowa wydana w stosunku do Spółki. Wskazał również na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 26 maja 2009 r., z którego wynika, że osoba trzecia nie ma wpływu na postępowanie podatkowe, w którym wydawana jest decyzja określającą wysokość zobowiązania podatkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę między innymi działań organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, jak wskazuje art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Dlatego Sąd może dokonać kontroli zaskarżonej decyzji wyłącznie pod względem zgodności z prawem, a nie przy zastosowaniu innych kryteriów.

Ponadto wskazać należy, iż sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga jedynie w granicach danej sprawy, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej p.p.s.a.). Określenie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę.

Na wstępie należy podkreślić, iż przedmiotem kontroli sądowej są decyzje wydane w toku zawisłego z wniosku strony przed organami podatkowymi postępowania wznowieniowego, którego kwestią sporną było istnienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. uzasadniającej uchylenie ostatecznej decyzji, w oparciu o wskazywaną przez stronę przesłankę, t.j. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, nieznane organowi, który ją wydał.

Podkreślić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Dlatego też postępowanie to toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach lecz jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego i kontroli sądowej wydanych decyzji. Dlatego też wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 O.p., a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 tej ustawy.

Powyższe rozgraniczenie zakresów obu rodzajów postępowań, a mianowicie postępowania zwykłego, w ramach którego wydana została ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] r. orzekającą o odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu spółka "A" za jej zobowiązania w podatku akcyzowym za luty 2004 r. Decyzja ta była poddana kontroli sądowej, co wynika z wyroku WSA w Gliwicach z dnia 30 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/GL 1396/10, który utrzymał ją w mocy z modyfikacja dotyczącą braku podstaw do odpowiedzialności za koszty postępowania egzekucyjnego, od postępowania nadzwyczajnego, zakończonego zaskarżoną do Sądu decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] r. odmawiającą uchylenia - w wyniku wznowienia postępowania - objętej wnioskiem strony decyzji ostatecznej, ma decydujące znaczenie dla prawidłowej oceny zasadności zarzutów skargi.

Nie można też zapomnieć, że podstawą wszczęcia postępowania o przeniesienie odpowiedzialności były zaległości podatkowe Spółki wynikające z decyzji określającej podatek akcyzowy za luty 2004 r. z dnia [...] r., które nie zostały przez nią zapłacone a decyzja funkcjonuje w obrocie prawnym.

Tym samym postępowanie wznowieniowe nie stanowi kontynuacji uprzednio zakończonego decyzją ostateczną postępowania zwykłego, które zostało poddane nawet kontroli sądowej, przez co niedopuszczalne jest wykorzystanie tego postępowania do ponownej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym. Jego wyłącznym celem jest dokonanie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. (por. wyrok NSA, I FSK 1848/08, LEX nr 558849).

Dlatego też nie wszystkie wady postępowania administracyjnego zakończonego decyzją objętą następnie postępowaniem wznowieniowym, mogą stanowić podstawę do jej uchylenia na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 O.p.

Taka właśnie sytuacja, wbrew wywodom skargi, miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, a dokonana przez organy podatkowe ocena braku zaistnienia w sprawie wskazywanej przez skarżącego przesłanki wznowieniowej przewidzianej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. była prawidłowa.

Istotę sporu między stronami stanowi kwestia, czy prawomocny wyrok karny zapadły w stosunku do skarżącego, a właściwie ustalenia sądu, które legły u jego podstaw stanowią istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Z formalnego punktu widzenia niewątpliwie nowy dowód, czy nowa okoliczność nie znana organowi podatkowemu na etapie prowadzonego postępowania podatkowego w trybie zwykłym, zakończonego decyzją ostateczną stanowi przesłankę do wznowienia postępowania. Zestawiając daty wydania przez organy decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności na skarżącego jako osoby trzeciej ([...] r. i [...] r.) z datami wyroków wydanych przez sądy karne obu instancji ([...] r. i [...] r.), nie mówiąc o decyzji wymiarowej wydanej w stosunku do Spółki ([...] r.) nie sposób zauważyć, że wyroki karne zapadły później niż wszystkie kwestionowane przez skarżącego decyzje podatkowe. Nie mogły być zatem znane organowi podatkowemu ani też mieć wpływu na wydane decyzje.

Jak wskazano wyżej przepisy dotyczące wznowienia postępowania mają charakter szczególnej i zupełnej regulacji prawnej, która w drodze wyjątku i tylko w określonych sytuacjach dopuszcza możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji podatkowej. Z tego względu przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający.

Przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., która została wskazana jako podstawa wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, stanowi że wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Uwzględniając przyjęte wyżej reguły interpretacyjne, należy dojść do wniosku, że przez pojęcie dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba wyłącznie tylko takie dowody, które nie stanowiły przedmiotu badania w postępowaniu zwyczajnym, oraz tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. Zgodnie zatem z treścią omawianego przepisu nie w każdym przypadku ujawnienie określonych faktów lub dowodów będzie stanowiło podstawę wznowienia postępowania. Przytoczony przepis pozwala bowiem na wznowienie postępowania tylko wtedy, gdy ujawnione w danej sprawie okoliczności faktyczne lub dowody posiadają łącznie następujące cechy:

1) są nowe,

2) istniały w dniu wydania decyzji,

3) są istotne dla sprawy oraz

4) nie były znane organowi, który wydał decyzję

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto jednoznacznie pogląd, że nowymi faktami lub dowodami będą te z nich, które nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy jako element faktyczny rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985 r., I SA 198/85, ONSA 1985 r., nr 1, poz. 35). Innymi słowy musiały istnieć w dacie decyzji.

Natomiast okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne, to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych.

Zatem by uznać, że nowe dowody mogły stanowić przesłankę uchylenia decyzji, po wznowieniu postępowania podatkowego, konieczne było stwierdzenie, iż mają one istotne znaczenie dla sprawy. Z tego więc punktu widzenia należało zbadać postępowanie organów podatkowych prowadzące do wydania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu organy te słusznie kierowały się stanowiskiem, że nowe dowody są istotne dla sprawy wówczas, gdy można na ich podstawie stwierdzić, iż gdyby były znane organowi orzekającemu, to mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (patrz. wyrok NSA w Warszawie z dnia 4.11.2005 r. sygn. akt FSK 2470/04 cyt. "skoro nowe dowody prawidłowo ocenione nie dają podstaw do zmiany rozstrzygnięcia, to nie mogą być uznane za istotne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Kryterium "istotne" odnosi się zarówno do okoliczności, jak i dowodów, o których mowa w tym przepisie").

Prawidłowo w świetle poczynionych uwag organy podatkowe nie uznały zgłoszonych przez stronę (jako nowych) dowodów, tj. wyroków sądów karnych obu instancji, z których skarżący wywodzi brak obowiązku podatkowego Spółki "A" w podatku akcyzowym za miesiąc luty 2004 r., a w konsekwencji podstaw faktycznych i prawnych do przeniesienia na niego obowiązku ich zapłaty jako osoby trzeciej.

Również w ocenie Sądu wyroki przedłożone przez skarżącego nie są istotne dla sprawy w stopniu skutkującym uchylenie i zmianę decyzji ostatecznej z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję o odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej za zobowiązania Spółki "A" .

Zgodnie z art. 11 p.p.s.a ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Moc wiążącą dla sądu administracyjnego mają jedynie ustalenia co do popełnienia przestępstwa, zawarte w prawomocnym wyroku skazującym, przy czym zaznaczyć należy, iż sąd administracyjny jest związany sentencją skazującego wyroku karnego, natomiast nie jest związany ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu tegoż wyroku (zobacz wyrok NSA z dnia 19.09.2012, sygn. akt I FSK 1461/11, z dnia 19.09.2012 r., sygn. akt II OSK 517/11 z 19.06.2012 r.).

Trafnie podnosi skarżący, że sąd administracyjny jest związany treścią sentencji prawomocnego wyroku wydanego w postępowaniu karnym; jednakże ustalenia zawarte w uzasadnieniu tego wyroku nie wiążą już sądu administracyjnego (por. A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, str. 40, wyrok NSA z dnia 27.01.2012 sygn. akt II FSK 1307/10 czy z 7.05.2009 r. sygn. akt II FSK 82/08). Ponieważ wiążący dla organów podatkowych i sądu jest tylko i wyłącznie fakt skazania M. M. za określony zarzutem czyn, natomiast wszystkie inne okoliczności w tym także ustalenia dotyczące transakcji Spółki "A" wymagały odrębnego ustalenia. Wskazać należy, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie jest ustalenie zobowiązania w podatku akcyzowego wskazanej Spółki a skazanie dotyczy wystawiania faktur w imieniu Spółki "B" , która nie była wpisana do KRS i nie jest objęta niniejszym postępowaniem.

Zdaniem Sądu orzekającego brak jest bezpośredniego związku ze skazaniem M. M. za przestępstwo z art. 271 § 1 i 3 kk polegające na wystawianiu faktur w imieniu Spółki "B" określeniem zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc luty 2004 r. Spółce "A" , której skarżący był członkiem zarządu.

A zatem w sytuacji, gdy strona skarżąca odwołuje się do przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p, jako podstawy wznowienia postępowania, w wyniku którego dąży de facto do zmiany zapadłego uprzednio ostatecznego rozstrzygnięcia w innej sprawie, musi wykazać, że brak wiedzy organu podatkowego o okoliczności potwierdzanej nowo przedkładanym mu dowodem, miał wpływ na zapadłe rozstrzygniecie.

Sąd podkreśla jednak, że nie chodzi tu o weryfikacje samego zajętego wówczas merytorycznego stanowiska organu, z którym podatnik nadal się nie zgadza i próbuje je podważyć, przedkładając nowe dokumenty, ale które nie istniały w dacie wydania decyzji czy stwierdzające okoliczności dla sprawy nieistotne.

Ewentualna błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności. Są to dwie różne sytuacje. Tylko jedna z nich - ta druga - stanowi przesłankę wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej (por. też wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2.04. 2009 r. sygn. akt I SA/Gl 8/09, LEX nr 512120; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16.01. 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 64/07, LEX nr 470037; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11.09.2008 r. sygn. akt I SA/Gd 441/08, LEX nr 488097, WSA w Opolu z 14.11.2012 r. sygn. akt I SA/Op 309/12).

Sąd podzielił ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organu obu instancji i opartą na nich argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Podsumowując poczynione rozważania należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W szczególności niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. oraz art. 241 § 1 tej ustawy. Sąd nie dopatrzył się także zasadności argumentów o funkcjonowaniu w obrocie prawnym dwóch sprzecznych rozstrzygnięć dotyczących "A" .

Sąd nie uznał również zasadności zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organy podatkowe w toku postępowania art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p. Organy w sposób wyczerpujący zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane ze sprawą i do trafnie ustalonego stanu faktycznego zastosowały obowiązujące normy prawne. Dysponując wyrokami wydanymi przez sądy karne wraz z ich uzasadnieniem nie było potrzeby analizy i wglądu w całe akta postępowania karnego obu instancji.

Mając na uwadze przedstawione powyżej wywody skarga strony skarżącej podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.