Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędziowie NSA Anna Apollo, asesor WSA Iwona Bogucka, Protokolant Beata Jacek, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2004 r., na rozprawie sprawy ze skargi A. K.-O. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie niewydania decyzji odwoławczej p o s t a n a w i a odrzucić skargę

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent Miasta K. odmówił A. K. – O. wystąpienia do Sądu o ustanowienie kuratora dla sprawowania czynności zwykłego zarządu Przedsiębiorstwem Zagranicznym "A".

A. K.-O. złożył odwołanie od tej decyzji.

W dniu [...] r. A. K. – O. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność organu odwoławczego – Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., domagając się wyznaczenia organowi odwoławczemu terminu do rozpatrzenia odwołania oraz wyjaśnienia przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o umorzenie postępowania sądowego, argumentując, iż organ odwoławczy w dniu [...] r. rozpoznał odwołanie od decyzji z dnia [...] r. Nr [...] Prezydenta Miasta K., wydając decyzję Nr [...], a tym samym zbędnym jest rozpatrywanie przedmiotowej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Art. 52 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ) stanowi:

§ 1. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.

§ 2. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

§ 3. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub pojęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.

§ 4. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania.

Z powyższego wynika zatem, iż warunkiem koniecznym do wniesienia skargi na bezczynność organu odwoławczego jest uprzednie wezwanie go do usunięcia naruszenia prawa.

Analiza materiałów sprawy wskazuje, iż skarżący nie wystosował takiego wezwania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., lecz od razu wniósł do Sądu skargę na bezczynność organu odwoławczego.

Na marginesie można zauważyć, że skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] r. wskazuje, iż pismem z dnia [...] r. "monitował o rozpatrzenie sprawy", to jednak analiza treści tego pisma nie pozwala na przyjęcie, iż było to wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W treści wspomnianego pisma skarżący bowiem wnosi jedynie by przy rozpatrywaniu dotychczas nierozpatrzonego odwołania wzięto pod uwagę dokumenty jakie złożył on do sprawy [...], a także informuje o adresie miejsca swojego zamieszkania.

Artykuł 58 § 1 pkt 6 przywołanej wyżej już ustawy stanowi, iż Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, a co za tym idzie, zważając na powyżej poczynione ustalenia przedmiotowa skarga jako niepoprzedzona stosownym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.