Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 14 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2016 roku sprawy ze skargi Spółdzielni A na uchwałę Rady Miasta z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy - oddala skargę.

W dniu "[...]" Rada Miasta O podjęła uchwałę nr "[...]" w sprawie przyjęcia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy O, powołując się na art. 4 ust 1, ust. 2 pkt 1-8 i ust. 2a ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 1399 ze zm. - tekst obowiązujący na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały- dalej jako: u.cz.p.g.).

Na powyższą uchwałę skargę wniosła Spółdzielnia A w O - reprezentowana przez r.pr. K. S. - zarzucając rażące naruszenie przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustawy o odpadach oraz Konstytucji RP poprzez:

- wprowadzenie nieznanego ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach pojęcia lokalnych punktów odbioru selektywnego, co w konsekwencji doprowadziło do ustawienia pojemników na selektywną zbiórkę odpadów wyłącznie w tych miejscach, podczas gdy zgodnie z u.cz.p.g. pojemniki winny być ustawione na każdej nieruchomości (§ 2 pkt 8 Regulaminu);

- nałożenie obowiązków, do których rada miasta nie była upoważniona, w tym zobowiązanie do zgniatania odpadów (§ 9 ust. 2 Regulaminu);

- brak uregulowania w Regulaminie obowiązku prezydenta do sporządzania oraz publikowania w sposób ogólnodostępny co najmniej raz na pół roku rozliczenia dotyczącego gospodarowania odpadami komunalnymi, a także wskazywania poziomu odzysku z segregacji, jaki osiąga gmina;

- nałożenie obowiązku deratyzacji jedynie w odniesieniu do obszarów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, pomijając obszary zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (§ 20 Regulaminu).

W związku z tym strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zakwestionowanych zapisów uchwały. W uzasadnieniu podano, że skarżąca - na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. z 2016r. poz. 446, dalej jako: u.s.g.) - wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa, czego rada w ustawowym terminie nie uczyniła. Podniesiono, że zgodnie z art. 5 ust. 1. pkt 1 u.cz.p.g. właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez wyposażenie nieruchomości w pojemniki służące do zbierania odpadów komunalnych oraz utrzymywanie tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, chyba że na mocy uchwały rady gminy, o której mowa w art. 6r ust. 3 u.cz.p.g. obowiązki te przejmie gmina jako część usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w zamian za uiszczoną przez właściciela opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wskazano, że gmina O przejęła od właścicieli ten obowiązek uchwałą z dnia 7 marca 2013r. w sprawie zmiany uchwały w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów. W uchwale tej ustalono, że w zamian za uiszczoną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi gmina O wyposaży nieruchomości w pojemniki/worki służące do zbierania odpadów komunalnych oraz zapewni utrzymywanie tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, zgodnie z zasadami określonymi w Regulaminie utrzymania, czystości i porządku na terenie gminy O. Zaskarżona uchwała wprowadza w § 2 pkt 8 nie znajdujące uzasadnienia prawnego w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach pojęcie lokalnych punktów odbioru selektywnego oraz wskazuje w § 9 ust. 1 pkt 2, iż odpady komunalne zbierane selektywnie należy gromadzić w zabudowie wielorodzinnej do pojemników ustawionych w lokalnych punktach odbioru selektywnego. Podniesiono, że ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wskazuje jednoznacznie, iż wszystkie nieruchomości mają być wyposażone w pojemniki służące do zbierania odpadów komunalnych (zarówno selektywnych, jak i nieselektywnych), nie wspominając o tworzeniu lokalnych punktów odbioru selektywnego. W ocenie skarżącej pojęcie lokalnych punktów odbioru selektywnego nie czyni zadość wymaganiu określonemu w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.cz.p.g., gdyż gmina zobowiązana jest ustawić pojemniki do selektywnej zbiórki odpadów na każdej nieruchomości. Podniesiono, że kwestionowany zapis prowadzi do dyskryminacji mieszkańców budownictwa wielorodzinnego, a ponadto uniemożliwia prezydentowi prowadzenie skutecznej kontroli gospodarowania odpadami komunalnymi, t.j. ustalenie czy odpady na danej nieruchomości są segregowane przez mieszkańców, czy też nie. Podniesiono ponadto, że zgodnie z § 10 ust. 1 Regulaminu odpady zbierane w sposób selektywny w zabudowie jednorodzinnej należy gromadzić w workach o określonych kolorach. Miasto wyposaża zatem w worki mieszkańców budownictwa jednorodzinnego, a kosztami tego wyposażenia obciąża również mieszkańców budownictwa wielorodzinnego, którzy mogą tylko korzystać z lokalnych punktów odbioru selektywnego, co w ocenie skarżącej jest kolejnym elementem dyskryminacji mieszkańców budownictwa wielorodzinnego. Zarzucono, że rada przekroczyła ustawowe kompetencje poprzez ustalenie, że odpady zbierane w sposób selektywny powinny być opróżnione z zawartości oraz możliwie najbardziej zgniecione, a z legalnej definicji pojęcia selektywnego zbierania odpadów, zawartej w art. 3 pkt 24 ustawy o odpadach wynika, iż przez takie należy rozumieć zbieranie, w ramach którego dany strumień odpadów, w celu ułatwienia specyficznego przetwarzania, obejmuje jedynie odpady charakteryzujące się takimi samymi właściwościami i takimi samymi cechami. Powołując się na wyrok WSA w Poznaniu wskazano, że wprawdzie rada ma kompetencję do określenia wymagań w zakresie selektywnego zbierania odpadów, to jednak w świetle tej definicji zobowiązywanie do okręcania butelek, zgniatania, czy też mycia odpadów stanowi przekroczenie przyznanego radzie gminy uprawnienia. Ponadto wskazano, że konieczne jest wprowadzenie do Regulaminu zapisu o obowiązku prezydenta, wynikającym – zdaniem skarżącej - z Konstytucji RP, do sporządzania oraz publikowania w sposób ogólnodostępny co najmniej raz na pół roku rozliczenia dotyczącego gospodarowania odpadami komunalnymi, a także wskazywania poziomu odzysku z segregacji, jaki osiąga gmina. Podano, że wielu gminom opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przysparzają wpływy finansowe ponad faktyczne ich potrzeby, co jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa, bowiem każdy obywatel, zgodnie z art. 84 Konstytucji RP, obowiązany jest do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, określonych w ustawie. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma pokrywać jedynie koszty, a nie pozwalać na zarabianie na tychże opłatach gminie. Zdaniem skarżącej obowiązek publikowania tych danych pozwoli na społeczną kontrolę działań związanych z gospodarką śmieciową przez mieszkańców. Podniesiono ponadto, że Rada w przedmiotowym Regulaminie wskazała, iż obowiązkowej deratyzacji podlegają jedynie obszary zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, pomijając przy tym obszar zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, co niewątpliwie dyskryminuje mieszkańców budownictwa wielorodzinnego, a tym samym – w ocenie skarżącej - jest niezgodny z art. 32 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Prezydent O - reprezentowany przez r.pr. A. N. – wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu wprowadzenia nieznanego ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach pojęcia lokalnych punktów odbioru selektywnego wyjaśniono, że z art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6r ust. 3 u.cz.p.g. nie wynika obowiązek fizycznego przyporządkowania pojemników do każdej nieruchomości. Podano, że art. 5 ust. 1 pkt 1 u.cz.p.g. obliguje właściciela nieruchomości do wyposażenia nieruchomości w pojemniki do zbierania odpadów komunalnych, lecz obowiązek ten w stosunku do gminy należy oceniać w oparciu o brzmienie art. 6r ust. 3 u.cz.p.g., zgodnie z którym uchwała gminy określi szczegółowy sposób i zakres świadczenia usług w zakresie zbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wyjaśniono, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie zasad techniki prawodawczej nie należy definiować pojęć ustawowych w aktach niższego rzędu. Definicję lokalnych punktów odbioru selektywnego wprowadzono do Regulaminu w celu nazwania miejsc, w których ustawione będą pojemniki na odpady segregowane. Gdyby identyczne pojęcie zostało zdefiniowane w ustawie, ponowne jego zdefiniowanie stało by w sprzeczności z zasadami techniki prawodawczej. Wskazano, że do nałożenia obowiązku zgniatania odpadów - zdaniem organu - upoważnia art. 4 ust.2 pkt 1 lit. a) u.cz.p.g. Podniesiono także, że art. 4 u.cz.p.g. wyraźnie określa zakres przedmiotowy Regulaminu i nie ma w nim mowy o dodatkowych wymaganiach tj. o zobowiązaniu prezydenta do składania rozliczeń systemu gospodarki odpadami. Wprowadzenie takich postanowień przekraczałoby upoważnienie ustawowe do wydania przepisów prawa miejscowego. Z kolei odnosząc się do zarzutu nałożenia obowiązku deratyzacji jedynie na obszary zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wskazano, że zgodnie z § 20 ust. 1 pkt 4 Regulaminu zabudowa jednorodzinna podlega obowiązkowi deratyzacji w miarę potrzeby. Wyjaśniono, że zabudowa wielorodzinna niesie większe ryzyko zagrożenia gryzoniami niż zabudowa jednorodzinna, stąd została ona wymieniona wprost w regulaminie, ale obowiązek deratyzacji w razie potrzeby rozciąga się także na zabudowę jednorodzinną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego - art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.).

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna.

Przede wszystkim należy podnieść, że zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwalą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W związku z tym skuteczność takiej skargi uzależniona jest od wykazania, iż nastąpiło naruszenie prawa, mające wpływ na sytuację prawną skarżącego. Zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 1995r. (IV SA 346/93, ONSA 1996 nr 3 poz. 125) naruszenie interesu prawnego, o jakim mowa w art. 101 u.s.g. - to takie naruszenie subiektywnie pojmowanego przez skarżącego jego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących. Ponadto przesłanką skutecznego wniesienia przez legitymowany podmiot skargi do sądu administracyjnego na uchwałę jest także uprzednie wezwanie organu uchwałodawczego gminy do usunięcia naruszenia prawa.

W przedmiotowej sprawie skarżąca skutecznie wyczerpała tryb wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bowiem poprzedziła wniesienie skargi stosownym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (pismo skarżącej z dnia "[...]’.), jak również zachowała termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, określony w art. 53 § 2 p.p.s.a.

Ponadto skarżącej przysługuje legitymacja skargowa, gdyż z treści art. 2 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 u.cz.p.g. wynika, że Spółdzielnia w rozumieniu przepisów u.cz.p.g. traktowana jest jak właściciel nieruchomości. Przy czym należy uwzględnić okoliczność, że legitymacja skarżącej jest ograniczona, gdyż może ona kwestionować tylko takie zapisy uchwały, które naruszają jej interes prawny, a zatem uprawnienia lub obowiązki odnoszące się do właściciela nieruchomości.

Podnieść także należy, że stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Należy zatem odwołać się do przepisów u.s.g., gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Jednak i ten przepis nie definiuje obu rodzajów naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, Lex nr 25639). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu.

Przechodząc do oceny legalności § 2 pkt 8 zaskarżonego Regulaminu wyjaśnić należy, że stosownie do unormowanej w art. 7 Konstytucji RP zasady praworządności, materia uregulowana wydanym aktem normatywnym wynikać powinna z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Podkreślić również należy, że zgodnie z art. 94 Konstytucji RP regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów, a więc nie są wydawane w celu wykonania ustawy tak jak rozporządzenie w rozumieniu art. 92 Konstytucji RP (wyrok NSA z dnia 8 listopada 202 r. sygn. akt II OSK 2012/12 oraz z dnia 7 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 170/10, CBOSA). Co do zasady więc nie dopuszcza się definiowania w aktach prawa miejscowego, bez stosownego upoważnienia, pojęć uregulowanych w aktach wyższego rzędu. Niemniej jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się przytoczenie w uchwale rady gminy określonych regulacji ustawowych, o ile jest to konieczne dla uczynienia aktu prawa miejscowego czytelnym i zrozumiałym, jednak tylko w takim zakresie w jakim przytoczenie tekstu zawartego w akcie wyższego rzędu następuje w całości, z powołaniem się na konkretny przepis tegoż aktu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 401/09). W związku z tym w ocenie Sądu nie stanowi istotnego naruszenia prawa także wprowadzenie do treści regulaminu definicji pojęć, których znaczenie nie zostało przez ustawodawcę wyjaśnione w aktach wyższego rzędu. W tym kontekście nie stanowi naruszenia prawa przyjęcie w zaskarżonym Regulaminie definicji lokalnych punktów odbioru selektywnego. Zapis ten stanowi jedynie doprecyzowanie pojęć użytych w regulaminie, tak aby jego treść była bardziej czytelna dla potencjalnego odbiorcy. Skoro definicja ta nie stanowi modyfikacji pojęć zdefiniowanych przez ustawodawcę, to działania tego nie można ocenić jako istotne naruszenie prawa.

Sąd nie podziela także argumentacji skarżącej, że kwestionowany § 2 pkt 8 Regulaminu narusza art. 5 ust. 1 pkt 1 u.cz.p.g. stanowiący, że właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez wyposażenie nieruchomości w pojemniki służące do zbierania odpadów komunalnych oraz utrzymywanie tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, chyba że na mocy uchwały rady gminy, o której mowa w art. 6r ust. 3, obowiązki te przejmie gmina jako część usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w zamian za uiszczoną przez właściciela opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jak wskazała sama strona skarżąca uchwałą Rady Miasta O z dnia "[...]" nr "[...]" (Dz.Urz. Woj. Warm.Mazursk. z 2013r. poz. 1331) zmieniającą uchwałę Rady Miasta O Nr "[...]" z dnia "[...]" (Dz.Urz. Woj. Warm.Mazursk. z 2013r. poz. 220) gmina przejęła obowiązki właścicieli nieruchomości w zakresie wyposażenia nieruchomości w pojemniki do gromadzenia odpadów komunalnych. Skoro zaś gmina przejęła określone obowiązki od właścicieli nieruchomości, to w ramach uprawnień określonych w art. 6r ust. 3 u.cz.p.g. mogła określić sposób odbioru odpadów zbieranych selektywnie, tak jak to uczyniła w zaskarżonym Regulaminie. Ponadto wskazać należy, że uprawnienie gminy do ustalenia wymagań w zakresie prowadzenia selektywnego zbierania i odbierania odpadów wynika z treści art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 4 ust. 2a) u.cz.p.g.

Natomiast skarżącemu należy wyjaśnić, że kontrola legalności zaskarżonej uchwały nie obejmuje kwestii związanej z jej wykonywaniem. Sąd nie może zatem oceniać rozwiązań przyjętych przez gminę pod kątem ich funkcjonowania w praktyce.

W ocenie Sądu niezasadne jest także twierdzenie skarżącej, że Rada naruszyła przepisy prawa wprowadzając w § 9 ust. 2 zaskarżonego Regulaminu zapis, że odpady zbierane w sposób selektywny powinny być opróżnione z zawartości oraz możliwe najbardziej zgniecione. Wskazać bowiem należy, że stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 1 u.cz.p.g. regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, w tym dotyczące wymagań w zakresie selektywnego zbierania komunalnych. Zatem rada jest uprawniona do określenia zasad prowadzenia selektywnego zbierania odpadów i powołany zapis Regulaminu zasad tych nie narusza. Nie można bowiem uznać, że wykracza poza upoważnienie ustawowe obowiązek opróżniana odpadów z zwartości, skoro z samej definicji selektywnego zbierania odpadów, na którą powołuje się skarżąca, zawartej w ustawie z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz.U. z 2013r. poz. 21 ze zm.) wynika, że jest to zbieranie, w ramach którego dany strumień odpadów, w celu ułatwienia specyficznego przetwarzania, obejmuje jedynie odpady charakteryzujące się takimi samymi właściwościami i takimi samymi cechami. Zatem z samej definicji wynika, że selektywne zbieranie polega na wyodrębnieniu odpadów o takich samych właściwościach, a nie mieszanie takich odpadów z ich zawartością. Także ustalenia dotyczące zgniatania odpadów nie wykraczają zdaniem Sądu poza upoważnienie określone w powyższych przepisach. Priorytetowe założenia nowoczesnej gospodarki odpadami komunalnymi skupiają się przede wszystkim na minimalizacji wytwarzania odpadów, w czym mieści się także ograniczenie objętości odpadów już wytworzonych. W tym kontekście zapis stanowiący o tym, że odpady winny być możliwie najbardziej zgniecione mieści się w ramach kompetencji przyznanej gminie do określenia zasad prowadzenia selektywnego zbierania odpadów.

Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego braku wprowadzenia do zaskarżonej uchwały obowiązku sporządzania i publikowania rozliczenia dotyczącego gospodarowania odpadami oraz poziomu odzysku z segregacji, co zdaniem skarżącego wynika z Konstytucji RP, wskazać należy, że delegację ustawową dla podjęcia zaskarżonej uchwały stanowi art. 4 ust. 1 u.cz.p.g., który upoważnia radę gminy do uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Przy czym zakres tego regulaminu ściśle określa art. 4 ust. 2 u.cz.p.g. Zważyć należy, że jeżeli katalog spraw, w zakresie których ustawodawca upoważnił radę gminy do określenia szczegółowych zasad postępowania, jest zamknięty, to organ ten może dokonywać regulacji prawnych tylko w takim zakresie, w jakim został do tego upoważniony. Przepis art. 4 ust. 2 u.cz.p.g. nie daje zatem radzie gminy prawa do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w tym przepisie, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. W powołanym przepisie brak jest uregulowania upoważniającego gminę do nałożenia na organ wykonawczy wskazanych przez skarżącego obowiązków w zakresie publikacji sprawozdań. W związku z tym powyższy zarzut nie znajduje żadnej podstawy prawnej.

Nie jest także zasadny zarzut dotyczący kwestii określenia w Regulaminie obowiązku deratyzacji, który – zdaniem skarżącej – stanowi wyraz dyskryminacji mieszkańców zabudowy wielorodzinnej. Art. 4 ust. 2 pkt 8 u.cz.p.g. upoważnia radę gminy do wyznaczenia w regulaminie obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. Przy czym przepis ten nie określa warunków, na jakich rada winna ustalać obszary podlegające deratyzacji. W związku z tym nie sposób uznać, że kwestionowany zapis, stanowiący realizację ustawowego upoważnienia, może stanowić przejaw jakiejkolwiek dyskryminacji, zwłaszcza w sytuacji, gdy także obszary zabudowy jednorodzinnej zostały objęte tym obowiązkiem w uzasadnionych przypadkach.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.