Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Sygn. akt II OZ 1060 /13 POSTANOWIENIE Dnia 26 listopada 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2572/11 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2572/11 w sprawie ze skargi Z. R. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia oddalić zażalenie

Sygn. akt II OZ 1060 /13

U Z A S A D N I E N I E

Postanowieniem z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2572/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2572/11 w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z 22 sierpnia 2013 r. VII SA/Wa 2572/11 (dalej postanowienie z 22 sierpnia 2013 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną Z. R. (dalej skarżący) od wyroku z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2572/11. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 3 września 2013 r.

Dnia 11 września 2013 r. do Sądu I instancji wpłynęło zażalenie skarżącego (nadane w Urzędzie Pocztowym 9 września 2013 r.), sporządzone i podpisane przez skarżącego osobiście w treści formularza PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Sąd I instancji, powołując art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) wskazał, że sporządzenie zażalenia osobiście przez skarżącego, a nie przez profesjonalnego pełnomocnika, stanowi o niedopuszczalności tego zażalenia. Sporządzenie takiego zażalenia przez podmiot nieuprawniony jest brakiem o charakterze nieusuwalnym (k. 252-254 akt sądowych).

Zażalenie z 31 października 2013 r. na postanowienie z 23 października 2013 VII SA/Wa 2572/11 o odrzuceniu zażalenia Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2013 r., na formularzu wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy wniósł skarżący wskazując, że żadnej skargi kasacyjnej do Sądu nie wysyłał i nie podpisywał. Nadto zaznaczył, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który wpłynął do Sądu, to nie była skarga kasacyjna; "w tym dniu wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy o ustanowienie radcy prawnego który to miał mi prawnie napisać skargę kasacyjną" (k. 269-271 akt sądowych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 194 § 4 ppsa zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego (postanowienie NSA z: 9.5.2013 r., I OZ 336/13; 23.4.2013 r., I OZ 266/13; 29.11.2012 r., II OZ 277/12, cbosa). Niedopełnienie tego warunku jest brakiem nieusuwalnym, powodującym odrzucenie zażalenia (postanowienie NSA z 30.9.2004 r., OZ 474/04, akceptowane przez J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 528, uw. 13; postanowienie NSA z 8.1.2008 r., I OZ 986/07, akceptowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2011, s. 631, nb 19).

Skarżący otrzymał odpis postanowienia z 22 sierpnia 2013 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej wraz z pouczeniem o konieczności sporządzenia zażalenia przez adwokata bądź radcę prawnego dnia 3 września 2013 r. (k. 225-227, 230-231, 235 akt sądowych). Mimo tego skarżący wniósł samodzielnie sporządzone przez siebie na druku PPF zażalenie z 8 września 2013 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 sierpnia 2013 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej - a więc z uchybieniem art. 194 § 4 ppsa (k. 237-239 akt sądowych). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się powszechnie, że o charakterze środka procesowego nie przesądza jego nazwa, lecz treść pisma i treść żądań strony (wyrok NSA z: 2.3.1987 r., II SA 92/87; 16.12.1987 r., IV SA 787/87; postanowienie NSA z 4.7.2012 r., II OSK 1478/12, cbosa).

Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że z treści pisma zawartego w rubryce nr 5 wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy z 25 marca 2013 r. wynika, że skarżący zawarł w nim skargę kasacyjną. O woli złożenia skargi kasacyjnej świadczy jednoznaczne sformułowanie "Zaskarżam wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia w całości. WSA w Warszawie w ogóle nie odniósł się do moich zarzutów które opisałem w skardze..." (k. 143, 144, 152-160, 163-167 akt sądowych).

Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie pismem z 22 sierpnia 2012 r. poinformowała skarżącego, że brak jest podstaw do wyznaczenia nowego pełnomocnika w przedmiotowej sprawie (k. 120-123 akt sądowych).

Prawomocnym postanowieniem z 20 czerwca 2013 r. II OZ 482/13 (dalej postanowienie II OZ 482/13) Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do kwestii ponownego wyznaczenia dla skarżącego profesjonalnego pełnomocnika z urzędu wskazał, że Sąd I instancji postanowieniem z 29 kwietnia 2013 r. VII SA/Wa 2572/11 słusznie oddalił rozpoznawany wniosek w tym zakresie. Prawo pomocy zostało już bowiem przyznane i skonsumowane przez wyznaczenie pełnomocnika przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w Warszawie. Fakt, że skarżący wypowiedział pełnomocnictwo nie ma wpływu na wydane w tym zakresie rozstrzygnięcie, bowiem, jak wskazał to Sąd I instancji w postanowieniu z 29 kwietnia 2013 r., wyznaczenie nowego pełnomocnika należy w tym momencie w gestii Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie. Odpis postanowienia II OZ 482/13 doręczono skarżącemu dnia 2 lipca 2013 r. (k. 203-206, 248 akt sądowych). Pismem z 20 sierpnia 2013 r. skarżący oświadczył, że rezygnuje z pełnomocnika z urzędu (k. 233 akt sądowych).

Skarżący sporządza kolejne pisma strony na drukach PPF, nie zważając, że nie są one do tego przeznaczone (k. 165-167 skarga kasacyjna; k. 189-191 zażalenie na postanowienie z 29 kwietnia 2013 r.; k. 237-239 zażalenie na postanowienie z 22 sierpnia 2013 r. VII SA/Wa 2572/11 o odrzuceniu skargi kasacyjnej). Skarżący zażalenie na postanowienie z 23 października 2013 r. również zawarł w rubryce nr 5 wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy z 31 października 2013 r. (k. 269-271 akt sądowych).

W takiej sytuacji należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo zaskarżonym postanowieniem z 23 października 2013 r. odrzucił jako niedopuszczalne zażalenie skarżącego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa postanowił zażalenie oddalić.