Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Jacek Kaute, Protokolant sekretarz sądowy Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości na 2018 r. oddala skargę

Decyzją z [...] września 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "Kolegium", "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania M. S. ("Skarżący", "Podatnik") od decyzji Prezydenta W. ("Prezydent") z [...] marca 2018 r. w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości na 2018 r. w kwocie 444 zł za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] m. [...], utrzymało w mocy tę decyzję.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO wynika, że decyzją z [...] marca 2018 r. Prezydent ustalił Skarżącemu i B. S. ("Uczestniczka") wysokość podatku od nieruchomości za 2018 r. należnego za ww. nieruchomość, tj. za lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 30 m2, grunt pozostały o powierzchni 10,49 m2 i 18,20 m2, części wspólne budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 1,26 m2 i 2,18 m2, budynki pozostałe (udział w garażu wielostanowiskowym) o powierzchni użytkowej 52,02 m2. Wysokość podatku organ pierwszej instancji ustalił w oparciu o stawki podatku uchwalone przez Radę W. w uchwale z [...] października 2017 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2018 rok (Dz. Urz. Woj. Maz., poz. 9653).

W odwołaniu Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w taki sposób, aby przynależny obowiązkowo garaż do mieszkania był traktowany jak powierzchnia mieszkalna i opodatkowany stawką dla budynków mieszkalnych. Podatnik wskazał, że jest współwłaścicielem mieszkania o powierzchni 30 m2, komórki lokatorskiej o powierzchni 2,5 m2 oraz miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym o powierzchni około 12 m2. Skarżący podniósł, że nie ma żadnego "budynku pozostałego", a szczególnie o powierzchni ponad 52 m2. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Skarżący wniósł o opodatkowanie przynależnego do mieszkania garażu według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych. Ponadto podniósł, że w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono faktu, że garaż i komórka lokatorska w wielu miejscach mają mniejszą wysokość niż 2,2 m, co wynika z konstrukcji budynku.

W uzasadnieniu wymienionej na wstępie, zaskarżonej decyzji SKO stwierdzono, że umową z 10 listopada 2006 r. Skarżący wraz z B. S. nabył na zasadach wspólności ustawowej:

samodzielny lokal mieszkalny nr [...] o powierzchni użytkowej 30 m2 wraz z udziałem wynoszącym 300/132831 części w nieruchomości wspólnej, którą stanowi grunt działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o ogólnej pow. 4 645 m2 oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali ("budynkowa" księga wieczysta nr [...] ). Udział w gruncie związany z ww. lokalem odpowiada powierzchni 10,49 m2 (300/132831 cz. x 4 645m2);

udział wynoszący 2/85 części w stanowiącym odrębną nieruchomość lokalu użytkowym nr [...] , tj. w garażu wielostanowiskowym (Kw nr [...] ) o ogólnej pow. użytkowej 2 211 m2, usytuowanym na I kondygnacji nadziemnej budynku wielomieszkaniowego przy ul. [...] . Powyższy udział 2/85 cz. odpowiada powierzchni użytkowej 52,02 m2 (2/85 cz. x 2 211 m2);

z przedmiotowym garażem związany jest udział wynoszący 22110/132831 części w nieruchomości wspólnej, a więc w gruncie i w częściach wspólnych budynku. Udział w gruncie związany z całym garażem odpowiada powierzchni 773,17 m2 (22110/132831 cz. x 4 645 m2). Skoro udział małżonków S. w garażu wynosi 2/85 części, to udział w gruncie odpowiada powierzchni 18,19 m2 (2/85 cz. x 773,17 m2). Z umowy wynika, że M. i B. S., w ramach przynależnego im udziału w garażu wielostanowiskowym, będą wyłącznie korzystać z jednego miejsca parkingowego, oznaczonego nr [...] , oraz jednego miejsca dla jednośladów oznaczonego nr [...] , wraz z komunikacją.

Organ odwoławczy wskazał, że takie powierzchnie zostały prawidłowo przyjęte przez organ podatkowy w skarżonej decyzji.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz od części budynku stanowiących nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2018 r. poz. 716) ciąży na właścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w nieruchomości wspólnej. Dla opodatkowania części wspólnych budynku niezbędnym jest, aby powierzchnia przyjęta przez organ do wymiaru podatku miała swoje odzwierciedlenie w materiale dowodowym. Do akt niniejszej sprawy została załączona kopia pisma z 14 listopada 2014 r. Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w W., która to Wspólnota pod poz. 7 "powierzchnia użytkowa części wspólnych bez klatek schodowych i szybów w m2 (korytarze, pralnie, suszarnie, maszynownie, hydrowęzeł, śmietnik, zsyp, wlot gazu, wodomierz, itp.), wykazała powierzchnię części wspólnych 557,70 m2. Biorąc powyższe pod uwagę powierzchnia części wspólnych do opodatkowania według udziałów Skarżącego, wynosić będzie:

300/132831 części x 557,70 m2 = 1,26 m2,

22110/132831 części x 557,70 m2 x 2/85 części = 2,18 m2

a zatem jak przyjęte w skarżonej decyzji organu pierwszej instancji.

SKO, odnosząc się do zarzutu Skarżącego, że "nie posiada i nie posiadał budynku pozostałego o pow. 52m2" wskazało, że zgodnie z art. 3 ust. 4a u.p.o.l. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości przy współwłasności w częściach ułamkowych lokalu użytkowego – garażu wielostanowiskowego w budynku mieszkalnym wraz z gruntem stanowiących odrębny przedmiot własności, ciąży na współwłaścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w prawie własności. Co oznacza, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega udział w lokalu garażowym (który w niniejszej sprawie wynosi 2/85 części i odpowiada powierzchni użytkowej 52,02 m2 tj. 2/85 części x 2 211 m2), a nie konkretne miejsce postojowe (jego powierzchnia), do którego stronie przysługuje prawo wyłącznego korzystania. Udział taki zasadniczo nie odpowiada (w przeliczeniu na metry kwadratowe) powierzchni konkretnego miejsca postojowego użytkowanego przez stronę w tymże garażu w ramach podziału quoad usum. Powierzchnia garażu wynikająca z tego udziału w ramach przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest zawsze większa niż samego miejsca postojowego (obejmuje również np. ciągi komunikacyjne w garażu), dlatego udział w lokalu garażowym musi być zawsze pojmowany w sposób abstrakcyjny. Z tych względów organ pierwszej instancji nie mógł przyjąć do opodatkowania powierzchni miejsca postojowego wykazywanej przez Skarżącego w odwołaniu "ok. 12 m2".

Ponadto organ drugiej instancji, odnosząc się do zarzutów odwołania, stwierdził, że w sposób prawidłowy została zastosowana stawka właściwa dla budynków pozostałych dla opodatkowania udziału w garażu, stanowiącym odrębną nieruchomość. Organ powołał się na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11, i stwierdził, że z wypisu z kartoteki budynków jednoznacznie wynika, iż będący przedmiotem sporu garaż wielostanowiskowy stanowi odrębny przedmiot własności i jego funkcja w ewidencji została określona jako "niemieszkalna". W tej sytuacji wyodrębnienie własności tego lokalu uniemożliwia uznanie miejsca postojowego za pomieszczenie przynależne do lokalu mieszkalnego i opodatkowanie go przy zastosowaniu stawek podatku jak dla "budynków mieszkalnych", jak domaga się Skarżący.

Organ drugiej instancji powołał się na art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 1a ust. 1 pkt 5, art. 4 ust. 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm., dalej "ustawa" lub "u.p.o.l.") oraz art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), a także § 63 ust. 1 pkt 15 lit. a) i c), § 70 ust. 1 pkt 7 i 8, § 63 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm., dalej: "rozporządzenie"). Według Kolegium powyższe przepisy, a nadto art. 2 ust. 2 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1234 ze zm.), są tożsame z treścią art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Oznacza to, że powierzchnia użytkowa budynku lub lokalu, jaka została ujawniona w ewidencji budynków (kartotece lokalu), uwzględnia już jego ewentualną wysokość mniejszą, niż 2,20 m.

Biorąc zatem pod uwagę powyższe, w szczególności fakt, że w rozpoznawanej sprawie prawidłowo został ustalony stan faktyczny co do przedmiotu opodatkowania oraz zastosowane zostały właściwe przepisy prawa materialnego, w tym w zakresie właściwej stawki podatku, Kolegium przesądziło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy, gdyż powtórna analiza całokształtu sprawy pozwoliła na konstatację, że wymiar podatku od nieruchomości na dany rok podatkowy został dokonany w sposób prawidłowy. Tym samym organ odwoławczy za prawidłowe uznał, że wysokość zobowiązania podatkowego małżonków S. w 2018 r. winna wynosić 444 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i prawidłowe naliczenie lub "ewentualne cofnięcie do organu pierwszej instancji". Zdaniem Skarżącego w zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji w żaden sposób nie odniósł się do zastrzeżeń Skarżącego, tj. skąd się wzięły pozycje "grunt pozostały", i to o dwóch powierzchniach. Skarżący powtórzył, że ma tylko udział w nieruchomości gruntowej przeznaczonej na cele mieszkaniowe, czyli o innej stawce. Udział 2/85 dotyczy garażu o powierzchni 2 211 m2. Sformułował pytanie, czy od tej powierzchni odliczono korytarze i części przeznaczone na komórki lokatorskie w nim usytuowane. Zauważył, że stanowisk parkingowych w garażu jest ponad 150. Nie zgodził się, że może mieć 2/85 powierzchni całkowitej. Zauważył, że ktoś, kto ma 2 miejsca garażowe, ma taki sam udział, jak Skarżący, który ma 1 miejsce i komórkę lokatorską o powierzchni 2,5 m2 (nazwaną "pomieszczeniem na jednoślad"). Stwierdził, że jest to inne miejsce niż dla samochodu. Skarżący wskazał na wadliwe pomiary powierzchni garażu oraz fakt, że w wielu miejscach wysokość garażu jest niższa niż 2,20 m.

Skarżący zwrócił uwagę, że sprawa konstytucyjności rzeczonych przepisów trafiła już do rozpatrzenia przez Trybunał Konstytucyjny po sygnaturą SK 23/19 (w treści skargi na skutek omyłki pisarskiej błędnie podano SK 23/10), wniósł o rozpatrzenie niniejszej sprawy dopiero po wydaniu orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny.

Wskazał również, że nie odjęto powierzchni schodów, szybów windowych itd. Zgodnie z ustawą podstawą opodatkowania budynków lub ich części jest ich powierzchnia użytkowa (mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach), z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych, co nie zostało uwzględnione w naliczaniu podatku. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nakazuje wyłączenie z powierzchni użytkowej szybów dźwigowych. Nie wykazano, dlaczego za klatki schodowe ma płacić jak za inne nieruchomości, a nie jak za powierzchnie mieszkalne i z czego to wynika. W jego podatku nie odjęto tych powierzchni – przyjęto całkowitą powierzchnię budynku, a nie powierzchnię użytkową.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasową argumentację i wniosło o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 15 października 2020 r. Sąd oddalił wniosek Skarżącego o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu wydania poprzez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia w sprawie o sygnaturze SK 23/19.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa.

Przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), lit. b) i lit. c) P.p.s.a.).

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji - w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej zwana "K.p.a.") lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

W ocenie Sądu skarga wniesiona w niniejszej sprawie okazała się niezasadna.

Nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że SKO nie wyjaśniło, dlaczego opodatkowano 2 udziały Skarżącego w tzw. gruntach pozostałych. Na stronie 3, a następnie stronie 4 zaskarżonej decyzji, wskazano, że 10 listopada 2006 r. Skarżący i Uczestniczka nabyli samodzielny lokal mieszkalny o pow. 30 m², z którym związany jest udział w nieruchomości wspólnej, tj. w gruncie o pow. 4 645 m² oraz częściach budynku nie służących wyłącznie do użytku poszczególnych właścicieli. Jak wynika ze skargi, Skarżący nie kwestionuje faktu, że jest współwłaścicielem udziału w gruncie, która odpowiada 10,49 m² jego powierzchni (300/132831 x 4 645 m² = 10,49 m²). Z aktu notarialnego z 10 listopada 2006 r. wynika jednak i to, że Skarżący nabył także udział w garażu (2/85 udziału, czemu odpowiada powierzchnia 2/85 x 2 211 m2 = 52,02 m2) oraz związany z nim udział w gruncie (z garażem stanowiącym odrębną nieruchomość lokalem użytkowym związany jest udział wynoszący 22110/132831 w gruncie, tj. 22110/132831 x 4 645 m2 = 773,17 m2). Skoro Skarżący nabył 2/85 części w tym gruncie, zatem udział Skarżącego wynosi 18,19 m2 (2/85 x 773,17 m2 = 18,19 m²).

Należy podkreślić, że 10 listopada 2006 r. Skarżący nabył dwie odrębne rzeczy w rozumieniu prawa rzeczowego – lokal mieszkalny wraz z udziałem w gruncie oraz udział w odrębnym lokalu niemieszkalnym – także wraz z udziałem w gruncie. W decyzji Prezydenta te dwie rzeczy wskazano w osobnych pozycjach tabeli na stronie 1-2 wskazując odpowiednio, że Skarżący nabył lokal mieszkalny (pozycja w tabeli Budynki mieszkalne i podstawa opodatkowania 30 m2) oraz udział w gruncie z tym związany (pozycja w tabeli Grunty pozostałe i podstawa opodatkowania 10,49 m2), oraz przedmiotowy garaż (pozycja w tabeli Budynki pozostałe i podstawa opodatkowania 52,02 m2) oraz udział w gruncie z tym związany (pozycja w tabeli Grunty pozostałe i podstawa opodatkowania 18,20 m2). W tym miejscu Sąd zauważa, że przyjęcie w podstawie opodatkowania dotyczącej udziału w gruncie z tytułu współwłasności garażu wielkości 18,20 m2 zamiast 18,19 m2 nie miało wpływu na wysokość podatku (po zaokrągleniu do pełnych złotych) podatku od nieruchomości podatek ten wynosi 444 zł. Wreszcie z własnością lokalu mieszkalnego oraz udziałem we własności w garażu związany jest udział we własności części wspólnych. Zważywszy, że powierzchnia użytkowa części wspólnych bez klatek schodowych i szybów w m2 (korytarze, pralnie, suszarnie, maszynownie, hydrowęzeł, śmietnik, zsyp, wlot gazu, wodomierz, itp.) wynosi 557,70 m2 (co wynika z pisma Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] z 14 listopada 2014 r.) Skarżącemu przysługuje z racji własności lokalu mieszkaniowego 1,26 m2 (300/132831 x 557,70 m2 = 1,26 m2) – co znalazło odzwierciedlenie w decyzji organu pierwszej instancji (pozycja Budynki mieszkalne – części wspólne i podstawa opodatkowania 1,26 m2) oraz z racji udziału we własności garażu 2,18 m2 (2/85 x 22110/132831 x 557,70 m2 = 2,18 m2) – co znalazło odzwierciedlenie w decyzji organu pierwszej instancji (pozycja Budynki mieszkalne – części wspólne i podstawa opodatkowania 2,18 m2). W tym względzie zatem nie ma racji Skarżący, powołując się na przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (art. 1a pkt 5 u.p.o.l), i wskazując, że nie odjęto powierzchni schodów, szybów windowych. Otóż przy określaniu części powierzchni użytkowej części wspólnej budynku dokonano stosownego pomniejszenia powierzchni (co wynika z ww. pisma Wspólnoty).

Trafnie też wyjaśniono Skarżącemu na stronie 5 decyzji SKO, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega udział w lokalu garażowym, a nie konkretne miejsce postojowe, które na zasadzie umowy quoad usum przypadło Skarżącemu do używania. Mimo więc, że Skarżący korzysta z jednego miejsca postojowego, to jego udział w nieruchomości lokalowej – garażu – jest określony już w akcie notarialnym i księdze wieczystej. Stąd zapewne wynikło przekonanie Skarżącego o niesprawiedliwym podziale ciężaru podatkowego pomiędzy poszczególnych współwłaścicieli garażu (współwłaściciel posiadający prawo do używania jednego miejsca parkingowego może płacić podatek niewiele niższy niż ten, który ma prawo do dwóch takich miejsc), ale wynika to z przyjętej pomiędzy współwłaścicielami zasady faktycznego korzystania z garażu. Prawo podatkowe, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., nie uwzględnia rozstrzygnięć umownych pomiędzy współwłaścicielami, w tym tego, który z nich może korzystać z określonego miejsca nieruchomości wspólnej, a także z ilu takich miejsc może korzystać. Jedyna odrębność opodatkowania garażowej nieruchomości lokalowej dotyczy nieobowiązywania zasady odpowiedzialności solidarnej współwłaściciela za zobowiązanie podatkowe innych współwłaścicieli (art. 3 ust. 4a u.p.o.l.). Nadal obowiązuje jednak zasada, że każdy współwłaściciel ponosi ciężar podatkowy odpowiadający jego prawnemu udziałowi w takiej nieruchomości. Tak więc Skarżący posiada udziały w gruncie z dwóch tytułów – raz jako właściciel lokalu mieszkalnego, a drugi raz jako współwłaściciel garażu wielostanowiskowego. Ten fakt został uwzględniony w wydanych decyzjach.

Trafnie ponadto wskazano Skarżącemu, że powierzchnia garażu wynikająca z udziału współwłaściciela jest zawsze większa, niż powierzchnia samego miejsca postojowego, gdyż obejmuje również ciągi komunikacyjne w garażu, które służą faktycznie wszystkim współwłaścicielom.

Potwierdzić należy, że kwestia stawki podatkowej dla opodatkowania wielostanowiskowych lokali garażowych była przedmiotem rozbieżności w orzecznictwie sądowym. Ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę o sygn. II FPS 4/11. NSA uznał, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy, garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., a zatem jak dla budynków pozostałych, a nie mieszkalnych. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko zaprezentowane w tej uchwale (niezależnie od tego, że jest też ono dla Sądu ono wiążące). Przy czym Skarżący myli się twierdząc, że pomieszczenie garażowe wraz z częścią nadziemną budynku stanowi jednolitą całość i jest ściśle związane z posiadanym mieszkaniem, np. jest bezpośrednie połączenie z klatką schodową z szybem windowym i korytarzami znajdującymi się w budynku. Otóż nawet jeśli w sensie architektonicznym bryła budynku, w którym usytuowany jest lokal mieszkalny i garażowy Skarżącego, stanowi jedną całość, to w sensie prawnym wyodrębnienie garażu jako odrębnej rzeczy ma zasadnicze znaczenie. Sprawia ono, że mamy do czynienia z dwoma rzeczami o różnych funkcjach, z czym wiążą się różne stawki podatku od nieruchomości.

Z aktu notarialnego z 10 listopada 2006 r. (strona 7) wynika, że w ramach przynależnego Skarżącemu i Uczestniczce udziału w lokalu użytkowym – garażu wielostanowiskowym, zostali oni uprawnieni do korzystania z jednego miejsca parkingowego oznaczonego nr 150 oraz "...jednego miejsca dla jednośladów oznaczonego numerem J-7...". Ta sama więc zasada co do miejsca parkingowego dotyczy tego właśnie miejsca dla jednośladów. Nie ma przy tym znaczenia, jak to miejsce zostało nazwane i oznaczone w akcie notarialnym. Jest ono częścią garażu przypadającą Skarżącemu według podziału dokonanego quoad usum, i nie ma wpływu na prawny udział Skarżącego w garażu. Udział ten wynosi 18,19 m².

W skardze wiele miejsca poświecono kwestii prawidłowości pomiarów powierzchni garażu, w tym zwłaszcza nieuwzględnieniu, że wysokość garażu nie przekracza wartości 2,2 m. Należy więc przypomnieć, że stosownie do art. 4 ust. 2 u.p.o.l., powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Z przepisu tego wynika więc, że wysokość pomieszczenia mierzy się "w świetle", co oznacza, że pomiar powinien być dokonywany od podłogi do najniższego elementu konstrukcyjnego stropu. Elementy techniczne danej kondygnacji, takie np. jak rury, kable, instalacje elektryczne, wodne, przeciwpożarowe, nie są konstrukcyjnymi częściami budynku. Niezależnie od tego należy jednak zaakcentować znaczenie dla sprawy art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Przepis ten ustanawia zasadę związania organu podatkowego danymi widniejącymi w ewidencji gruntów i budynków. W decyzji SKO prawidłowo wyjaśniono Skarżącemu, że z przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków wynika sposób dokonywania pomiarów powierzchni pomieszczeń dla potrzeb ewidencji. Otóż w § 63 ust. 3 tego rozporządzenia wskazano, że pole powierzchni użytkowej lokalu oraz pomieszczeń przynależnych do lokalu ustala się zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1234 i 1496). Z kolei, zgodnie z tymi przepisami ustawy o ochronie praw lokatorów..., powierzchnię pomieszczeń lub ich części o wysokości w świetle równej lub większej od 2,20 m należy zaliczać do obliczeń w 100%, o wysokości równej lub większej od 1,40 m, lecz mniejszej od 2,20 m – w 50%, o wysokości mniejszej od 1,40 m pomija się całkowicie. Te zasady odpowiadają więc zasadom określonym w art. 4 ust. 2 u.p.o.l. W konsekwencji, mając na uwadze te przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wskazanego rozporządzenia oraz Prawa geodezyjnego i kartograficznego, dane, które ujęte zostały w znajdujących się w aktach sprawy wypisach z ewidencji gruntów i budynków, były dla organów podatkowych wiążące, a więc dane te należy uznać za faktycznie prawidłowe. Jeśli Skarżący kwestionuje ich prawidłowość, powinien najpierw w odrębnym postępowaniu administracyjnym doprowadzić do zmiany danych w ewidencji.

Końcowo Sąd wskazuje, że w sprawie nie skorzystał z możliwości zawieszenia postępowania określonej w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, Sąd może (nie jest natomiast zobligowany) zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W ocenie Sądu zawieszeniu postępowania sprzeciwiał się w sprawie wzgląd na szybkość postępowania. Wskazać przy tym należy, że w razie ewentualnego stwierdzenia niezgodności z Konstytucją RP przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., Strona będzie miała możliwość wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie, co wynika z treści art. 272 § 1 p.p.s.a.

Zaskarżona decyzja jest więc zgodna z prawem.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.