Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant Sekretarz sądowy Anna Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2011 r. sprawy ze skargi K.B. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2005 r. postanawia: 1. Umorzyć postępowanie. 2. Przyznać od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi radcy prawnemu M.W. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej wraz z podatkiem od towarów i usług.

K.B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej, w której podniósł, że bezskutecznie upłynęło blisko siedem miesięcy od chwili wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług. Organ odwoławczy nie wydał decyzji, mimo że w toku postępowania drugoinstancyjnego nie były rozpatrywane dodatkowe wnioski strony , ani też nie prowadzono postępowania dowodowego.

Wyrokiem z dnia 3 listopada 2009 r. , sygn. akt I SAB/Go 13/09, WSA w Gorzowie Wielkopolskim uwzględnił skargę K.B. na bezczynność, zobowiązując organ odwoławczy, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) , zwanej P.p.s.a., do wydania w terminie 60 dni od dnia doręczenia wyroku decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2005 r.

Na skutek skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lutego 2011 r. , sygn. akt I FSK 271/10 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim.

W ocenie sądu kasacyjnego w sprawie nie wystąpiła bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej. NSA wskazał przede wszystkim, że wskutek aktywności procesowej strony organ odwoławczy był zobowiązany do dokonania szeregu czynności, co stanowiło przyczyny uzasadniające niedotrzymanie terminu załatwienia sprawy. Organ przy tym , stosownie do art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej, zawiadomił stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. NSA dodał, że okoliczność, iż owe czynności procesowe organu przedsięwzięto niekiedy z pewnym opóźnieniem nie świadczy o bezczynności organu.

Rozpoznając ponownie sprawę Sąd dokonał ustaleń co do aktualnego stanu sprawy. W tym celu na rozprawie w dniu 26 maja 2011 r. został przeprowadzony w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. dowód uzupełniający z dokumentu w postaci decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2005 r.

Ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącego radca prawny podtrzymał skargę w całości oraz wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej.

Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Z taką sytuacją mamy do czynienia m.in. wtedy, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organ wyda akt, którego niewydajnie było powodem złożenia skargi na bezczynność. Takie rozumienie istnienia przedmiotu postępowania sądowoadministracyjnego w przypadku skargi na bezczynność wynika m.in. z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, LEX nr 463487.

W kontekście powyższego stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Dyrektor Izby Skarbowej, którego bezczynność w rozpatrzeniu odwołania została zaskarżona, w dniu [...] stycznia 2010 r. wydał decyzję odwoławczą w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2005 r.

W tej sytuacji należało umorzyć postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe, ponieważ niezależnie od oceny prawnej wyrażonej w wydanym w niniejszej sprawie wyroku NSA , sygn. akt I FSK 271/10, rozpoznając ponownie sprawę ze skargi na bezczynność Sąd pierwszej instancji miał w pierwszej kolejności obowiązek uwzględnić stan sprawy istniejący na dzień jego orzekania w sprawie.

Mając powyższe na względzie, na podstawie cyt. przepisu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.

Ustanowionemu w ramach prawa pomocy pełnomocnikowi skarżącego Sąd przyznał z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej wynagrodzenie, zgodnie z art. 250 P.p.s.a oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w związku z § 15 pkt 1 oraz § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

( - ) Jacek Niedzielski ( - ) Krystyna Skowrońska-Pastuszko ( - ) Stefan Kowalczyk