Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2014 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w M. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

S. Spółka z o. o. z siedzibą w M. (zwana dalej "Skarżącą", "Wnioskodawcą" lub "Spółką") złożyła w dniu 3 czerwca 2013 r. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług.

Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynikało, że Wnioskodawca zamierza prowadzić produkcję i sprzedaż wyrobów ciastkarskich i ciastek świeżych klasyfikowanych do grupowania 10.71.12.0 według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług z 2008 r. (określonej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, Dz. U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.), których data minimalnej trwałości, oznaczona zgodnie z odrębnymi przepisami, lub termin przydatności do spożycia przekraczają 45 dni. Wyroby ciastkarskie i ciastka świeże produkowane i sprzedawane przez Wnioskodawcę będą klasyfikowane do kodu 1905.90.60 nomenklatury scalonej (wg rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. zmieniającego załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej).

W związku z powyższym Skarżąca zapytała, czy może stosować stawkę obniżoną VAT, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej też dalej "uptu" lub "ustawą", do dostawy towarów z grupowania PKWiU 10.71.12 "Wyroby ciastkarskie i ciastka" jednocześnie klasyfikowanych do kodu 1905.90.60 nomenklatury scalonej (CN), także wtedy, gdy data ich minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia przekracza 45 dni.

Zdaniem Skarżącej dostawa krajowa wyrobów ciastkarskich i ciastek, świeżych z kodu 10.71.12 PKWiU, jednocześnie klasyfikowanych do kodu 1905.90.60 nomenklatury scalonej, jest opodatkowana obniżoną stawką VAT, o której mowa w art. 41 ust. 2 uptu (wynoszącą 7%, a w okresie do 31 grudnia 2013 r. - 8%) również wtedy, gdy ich data minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia przekracza 45 dni.

Zdaniem Skarżącej dyrektywa 2006/112/WE z 11 grudnia 2006 r. (Dz. Urz. UE L Nr 347), dalej zwana "dyrektywą", umożliwia państwom członkowskim wyznaczanie granic stawek obniżonych poprzez odwołanie do systemu nomenklatury scalonej. Polski ustawodawca przy ustalaniu stawek obniżonych powinien zatem posługiwać się nomenklaturą scaloną, gdyż tylko ten system klasyfikacyjny jest rozstrzygający dla objęcia danego asortymentu towarowego obniżoną stawką podatku. Obniżona stawka podatku powinna być zastosowana w odniesieniu do wszystkich towarów objętych danym kodem CN. Włączenie do systemu stawek obniżonych tylko niektórych produktów z danego grupowania nomenklatury scalonej różnicuje ich pozycję podatkową i stanowi naruszenie zasady neutralności fiskalnej podatku VAT. Polski ustawodawca implementując przepisy unijne określił towary objęte preferencyjną stawką VAT za pomocą kodów Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, które nie jest. oparte na nomenklaturze scalonej. W przypadku wyrobów ciastkarskich określenie to uzupełnił ponadto dodatkowym kryterium, nie wymienionym w dyrektywie, tj. kryterium daty ich minimalnej trwałości lub terminu przydatności do spożycia. Takie określenie grupy produktów opodatkowanych obniżoną stawką VAT jest niezgodne z prawem unijnym, bowiem nie sposób wywieść z wyżej wskazanych przepisów kompetencji ustawodawcy krajowego do arbitralnego wprowadzania dodatkowych kryteriów dla celów stosowania stawek obniżonych. Kryteria takie nie są przewidziane przez dyrektywę. Rozwiązania przyjęte przez polskiego ustawodawcę muszą być zgodne z prawem unijnym. Podatek VAT jest bowiem podatkiem w znacznym stopniu zharmonizowanym na poziomie unijnym i harmonizacja ta obejmuje m.in. zasady stosowania stawek obniżonych. Istniejąca sprzeczność pomiędzy polską ustawą, a dyrektywą, musi być usunięta w drodze wykładni prowspólnotowej oraz zgodnej z zasadą in dubio pro tributario. W konsekwencji wyroby, które planuje produkować Wnioskodawca, nie mogą być opodatkowane stawką podstawową VAT, bowiem jedyna różnica pomiędzy nimi, a towarami wskazanymi w poz. 32 załącznika nr 3 do uptu, polegać będzie na odmiennej dacie ich minimalnej trwałości lub odmiennym terminie przydatności do spożycia. Wyroby te będą klasyfikowane wg tego samego kodu nomenklatury scalonej, co ich konkurencyjne odpowiedniki o krótszej dacie ich minimalnej trwałości lub krótszym terminie przydatności do spożycia, tj. do kodu 1905 90 60. Co więcej, także na gruncie PKWiU wyroby te będą klasyfikowane według tego samego kodu PKWiU, co ich konkurencyjne odpowiedniki o krótszej dacie ich minimalnej trwałości lub krótszym terminie przydatności do spożycia, tj. do kodu 10.71.12.

W interpretacji indywidualnej z 2 września 2013 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, stanowisko Skarżącej uznał za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu Minister powołał się na art. 5 ust. 1, art. 5a, art. 7 ust. 1, art. 41 ust, 1 uptu, art. 96, art. 98 ust. 1, 2 i 3 dyrektywy i wskazał, że stosowanie stawki obniżonej w stosunku do towarów określonych w załączniku III do dyrektywy jest opcjonalne dla państw członkowskich, tj. po pierwsze państwa mogą, ale nie muszą z tej opcji korzystać, a po drugie zakres wykorzystania opcji (tzn. zastosowanie stawki obniżonej na wszystkie towary z danej grupy, czy tyko część towarów z tej grupy) jest pozostawiony do dyspozycji państwa członkowskiego. Organ zauważył, że tylko w kilku państwach unijnych produkty spożywcze opodatkowane są jednolitą obniżoną stawką VAT. W większości krajów unijnych na produkty spożywcze obowiązuje więcej niż jedna stawka VAT, przy czym często jedną ze stosowanych stawek jest stawka podstawowa.

Organ podkreślił, że gdyby dla wyznaczania zakresu stosowania stawek obniżonych nie mogła mieć zastosowania Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług, oznaczałoby to w praktyce uchylenie poszczególnych pozycji załącznika Nr 3 do ustawy, które powołują symbole tej klasyfikacji. W rezultacie wyroby wymienione w tych pozycjach nie mogłyby korzystać ze stawki obniżonej, a zatem miałaby do nich zastosowanie stawka podstawowa podatku. Jednocześnie Minister zaznaczył, że państwo członkowskie, które korzysta z uprawnień do nakładania stawek obniżonych, musi przestrzegać zasady neutralności fiskalnej, która wyklucza różne traktowanie na użytek podatku VAT podobnych towarów i świadczenia usług, które pozostają ze sobą w relacji konkurencji. Zatem państwa członkowskie mają możliwość stosowania stawek obniżonych do niektórych towarów lub usług objętych daną kategorią załącznika III do dyrektywy, pod warunkiem zachowania zasady neutralności podatkowej oznaczającej, że towary podobne powinny podlegać opodatkowaniu na takich samych zasadach. Problematyka opodatkowania towarów podobnych różnymi stawkami podatku VAT jako potencjalne naruszenie zasady neutralności podatkowej była w przeszłości przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości), który szczególnie szeroko wypowiadał się na ten temat w wyrokach m.in. w sprawach połączonych C-259/10 i C-260/10.

Zgodnie z zasadą neutralności, podobne lub konkurencyjne względem siebie towary nie mogą być opodatkowane różnymi stawkami podatku VAT. W konsekwencji także orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, powołane przez Wnioskodawcę (sygn. C-109/02) w zakresie funkcjonowania zasady neutralności podatku VAT oraz definiowania pojęć związanych z podobieństwem i konkurencyjnością towarów, jest zasadne. Dokonując analizy w zakresie, czy towary opisane we wniosku są podobne lub konkurencyjne względem innych towarów tego samego typu, należy zauważyć, że dla oceny podobieństwa między towarami nie ma znaczenia tożsamość producenta, ani forma prawna w jakiej wykonuje on swoją działalność, istotnym dla dokonania takiej oceny jest, czy towary te mają podobne cechy i służą zaspokajaniu tych samych potrzeb konsumentów, i to nie w oparciu o kryterium ścisłej identyczności, a w oparciu o kryterium podobieństwa i porównywalnego zastosowania. Z punktu widzenia opodatkowania środków spożywczych (wyrobów ciastkarskich) różnymi stawkami podatkowymi nie jest istotne, że produkty ciastkarskie zazwyczaj mają słodki smak oraz spełniają funkcję deseru. Wyroby ciastkarskie i ciastka świeże, które zawierają substancje przedłużające ich przydatność do spożycia, mogą mieć negatywny wpływ na zdrowie konsumentów, produkty takie w opinii przeciętnego konsumenta traktowane są jako "mniej zdrowe''. Wobec powyższego Organ podkreślił, że wprowadzone przez polskiego ustawodawcę zróżnicowanie w stawce podatku w oparciu o ww. kryteria dotyczy różnych względem siebie towarów, a w efekcie nie można mówić o naruszeniu zasady neutralności czy też konkurencyjności. W kontrolowanej sprawie polskie przepisy dotyczące kwestii zastosowania obniżonych stawek podatku dla artykułów spożywczych (wyrobów ciastkarskich i ciastek świeżych) o różnym terminie przydatności do spożycia pozostają w zgodzie z przepisami unijnymi. Zdaniem Organu wyroby ciastkarskie i ciastka świeże, o których mowa we wniosku, których data minimalnej trwałości oznaczona zgodnie z odrębnymi przepisami przekracza 45 dni, a w przypadku oznaczania tych towarów zgodnie z odrębnymi przepisami wyłącznie terminem przydatności do spożycia, a termin ten również przekracza 45 dni, sklasyfikowane - jak wskazał Wnioskodawca - do grupowania 10.71.12 według PKWIU z 2008 r., nie zostały wymienione w załączniku Nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług. Zatem Spółka nie ma możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku w wysokości 8% do dostawy wyrobów ciastkarskich i ciastek świeżych, w myśl art. 41 ust. 2 w związku z art. 146a pkt 2 uptu. Jednocześnie Wnioskodawca nie ma możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku do dostawy tych towarów, opierając się w tym zakresie bezpośrednio na przepisach dyrektywy.

Pismem z 20 września 2013 r. Skarżąca wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie Minister Finansów pismem z 23 października 2013 r., stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

W skardze złożonej na ww. interpretację indywidualną Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie:

art. 41 ust. 2 uptu w związku z poz. 32 załącznika nr 3 do uptu, poprzez błędną wykładnię przepisu, wskazującą na zastosowanie podstawowej stawki VAT dla dostaw krajowych wyrobów ciastkarskich i ciastek świeżych, których data minimalnej trwałości łub termin do spożycia przekracza 45 dni,

art. 98 ust. 2 i 3 dyrektywy, poprzez błędną wykładnię oraz przyjęcie, że przepisy ustawy w zakresie dotyczącym Skarżącej są zgodne z przepisami dyrektywy ,

art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej - wersja skonsolidowana Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C 115 z 9 maja 2008 r.), poprzez błędną wykładnię oraz przyjęcie, że Skarżąca nie może powołać się bezpośrednio na przepisy dyrektywy VAT,

art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie negatywnej interpretacji zawierającej uzasadnienie niebędące uzasadnieniem prawnym, a jedynie komentarzem odnoszącym się do okoliczności mających jedynie poboczny związek z opisanym we wniosku zdarzeniem przyszłym.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, stosownie do art. 3 § 2 punkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 tej ustawy procesowej, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie z powodów w niej przedstawionych.

Na str. 14 zaskarżonej interpretacji Minister Finansów wyraził ocenę, iż zadaniem Państwa (Ustawodawcy) jest czuwanie nad ogólnym dobrem konsumenta (obywatela). Organ uznał też, że kryterium daty trwałości (daty przydatności do spożycia) jest wystarczające dla uznania podziału produktów spożywczych zgrupowanych w jednej kategorii CN i PKWiU za istotny. Minister uznał zatem, że data minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia stanowi dla konsumenta istotną cechę wyrobów ciastkarskich i ciastek. W efekcie różne stawki podatkowe są dopuszczalne, gdyż nie dotyczą produktów konkurencyjnych, lecz różnych.

Z tym poglądem nie można się zgodzić.

Zgodnie z art. 98 ust. i 2 dyrektywy, stawka obniżona może być stosowana do towarów i usług, których kategorie określone są w załączniku III, a nadto, zgodnie z art. 98 ust. 3 dyrektywy, przy stosowaniu stawek obniżonych państwa członkowskie mogą stosować nomenklaturę scaloną (CN) dla sprecyzowania zakresu danej kategorii. Nie ma racji Minister Finansów, kiedy twierdzi, że państwo członkowskie może sobie wybrać te produkty spośród sklasyfikowanych kodem CN 1905, do dostawy których będzie miała zastosowanie stawka obniżona (str. 9 interpretacji). Otóż swoboda państwa członkowskiego dotyczy tylko tego, czy towary i usługi objęte konkretnym kodem CN opodatkować stawką podstawową, czy obniżoną, ale nie tego, które towary i usługi objęte konkretnym kodem opodatkować preferencyjnie, a które poddać opodatkowaniu stawką podstawową. Skarżąca w pełni trafnie odwołała się do orzecznictwa TSUE (np. wyrok C-109/02), a także orzecznictwa NSA (I FSK 827/12 oraz I FSK 697/12), z którego wynika, że zasada neutralności fiskalnej jest zachowana wtedy, gdy tożsama stawka podatkowa dotyczy wszystkich towarów i usług sklasyfikowanych w ramach danej pozycji CN, gdyż to właśnie klasyfikacja nomenklatury scalonej zawiera już w sobie produkty podobne i konkurencyjne. Traktując tę nomenklaturę wybiórczo, tj. ustanawiając wobec niektórych towarów i usług z danej pozycji CN stawkę podstawową, zaś wobec innych preferencyjną, Ustawodawca krajowy automatycznie naruszył zasadę neutralności, gdyż inaczej opodatkował towary o cechach na tyle podobnych, że zostały one tak samo sklasyfikowane w ramach nomenklatury scalonej. Jak wskazał NSA w wyroku I FSK 827/12, "...dyrektywa VAT umożliwia państwom członkowskim wyznaczanie granic stawek obniżonych jedynie poprzez odwołanie do systemu nomenklatury scalonej. Natomiast polski ustawodawca uzależnia zastosowanie stawek obniżonych od grupowania PKWiU, które oparte jest na wspólnotowym systemie klasyfikacji działalności gospodarczej CPA, a nie na nomenklaturze scalonej. Dlatego też należy przyjąć, że polski ustawodawca przy ustalaniu stawek obniżonych powinien posługiwać się nomenklaturą scaloną, gdyż tylko ten system klasyfikacyjny jest rozstrzygający dla objęcia danego asortymentu towarowego obniżoną stawką podatku.".

Błędnie zatem ocenił Organ, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania "...wyjątek niezgodności przepisów krajowych z Dyrektywą..." – prawo krajowe wadliwe implementowało dyrektywę w zakresie, w jakim pozwala ona państwu członkowskiemu albo opodatkować stawką podstawową wszystkie towary lub usługi w ramach tożsamo sklasyfikowanych na gruncie nomenklatury scalonej, albo wszystkie te towary lub usługi objąć stawką obniżoną. W związku z tym Spółka, powołując się na utrwaloną zasadę bezpośredniego stosowania dyrektyw, będzie mogła wprost odwołać się do art. 98 ust. 2 oraz załącznika III, poz. 1 dyrektywy 112, i z tej wadliwej implementacji prawa wspólnotowego wyprowadzić uprawnienie do opodatkowania produkowanych przez siebie produktów spożywczych – wyrobów ciastkarskich i ciastek - stawką obniżoną 8%. Wprowadzenie kryterium przydatności wyrobu do spożycia, tak samo zresztą, jak kryterium zawartości wody w wyrobie, było rozstrzygnięciem czysto arbitralnym, na które nie pozwala dyrektywa, gdyż kryterium to nie jest relewantne dla zróżnicowania opodatkowania wyrobów de facto konkurencyjnych, gdyż do siebie podobnych. Konieczność równego opodatkowania towarów i usług podobnych wynika natomiast już z preambuły do dyrektywy - w jej punkcie 7 prawodawca wspólnotowy wymaga, aby nawet wówczas, jeśli stawki i zwolnienia nie zostaną całkowicie zharmonizowane, wspólny system podatku od wartości dodanej pozwalał na osiągnięcie neutralnych warunków konkurencji, w takim znaczeniu, że na terytorium każdego państwa członkowskiego podobne towary i usługi podlegać powinny takiemu samemu obciążeniu podatkowemu. Pozycja 32 załącznika nr 3 do ustawy wyklucza istnienie takich neutralnych warunków konkurencji.

Na tym tle nie można twierdzić, że prawo krajowe respektuje zasadę neutralności fiskalnej. Źródłem niezgodności prawa krajowego ze wspólnotowym jest natomiast selektywne objęcie niektórych tylko wyrobów z jednego kodu CN i jego odpowiednika w ramach PKWiU stawką obniżoną, zamiast objęcie tą stawką wszystkich takich wyrobów, albo objęcia - także ich wszystkich – stawką podstawową. Nie można zgodzić się zatem z Ministrem Finansów, że możliwość selektywnego stosowania obniżonej stawki podatku jest uzasadniona tym, iż stawka ta stanowi wyjątek, a zatem ograniczenie jej stosowania do określonych tylko wyrobów jest zgodne z zasadą, według której wyjątki i odstępstwa należy interpretować ściśle. Zakaz rozszerzającej wykładni wyjątków dotyczy bowiem sytuacji, w której normodawca ustanawia jakąś regułę, od której następnie wprowadza ściśle limitowany wyjątek (zasada zakazująca rozszerzania wyjątków dotyczy interpretacji, a nie legislacji). Tymczasem w niniejszej sprawie prawodawca wspólnotowy pozostawił państwom członkowskim możliwość wyboru pomiędzy objęciem wszystkich towarów oznaczonych kodem CN 1905 stawką podstawową, a objęciem ich stawką obniżoną. Opcja pośrednia, która polegałaby na arbitralnym objęciu niektórych wyrobów oznaczonych tym kodem stawką obniżoną, objęciu zaś pozostałych stawką podstawową, nie istnieje. Nie ma to więc nic wspólnego z zakazem rozszerzającej wykładni wyjątków.

Abstrahując jednak od kwestii metody określenia zakresu danej kategorii, ze względu na którą w niniejszej sprawie nastąpiła niezgodność prawa krajowego ze wspólnotowym (tj. selektywne potraktowanie załącznika III poz. 1 do dyrektywy), Sąd wyraża ocenę, że istotą problemu nie jest zastosowanie przez Ustawodawcę krajowego narzędzia w postaci PKWiU, lecz rzeczywista, faktyczna różnica w opodatkowaniu wyrobów podobnych. Gdyby bowiem zastosowanie PKWiU nie doprowadziło do naruszenia zasady neutralności fiskalnej, to samo zastosowanie PKWiU nie stanowiłoby dla Spółki źródła uprawnienia do powołania się bezpośrednio na przepisy dyrektywy, skoro - pomimo zastosowania wadliwej metody formalnej – Prawodawca krajowy osiągnąłby cel dyrektywy. W tym kontekście odnieść się wypada do orzecznictwa NSA, na które powołał się Minister w zaskarżonej interpretacji oraz w odpowiedzi na skargę (I FSK 1125/12, I FSK 226/13 oraz I FSK 754/13. Otóż z wyroków tych wynika, że - po pierwsze – w tamtych sprawach podatnicy nie wskazywali na sprzeczność konkretnego przepisu (pozycji załącznika do ustawy) z prawem wspólnotowym, lecz żądali stwierdzenia dla siebie prawa do generalnego stosowania stawki obniżonej na wszystkie produkowane przez siebie wyroby, skoro tylko w jakiejś abstrakcyjnej sytuacji występuje wspomniana sprzeczność. Innymi słowy – podatnicy, powołując się na niezgodność prawa krajowego in abstracto z prawem wspólnotowym, wnieśli o potwierdzenie, że z powodu tej sprzeczności mogą pominąć prawo krajowe, choć tego prawa krajowego nie odnieśli do własnej, konkretnej sytuacji podatkowej. Po drugie w art. 98 dyrektywa pozwala państwom członkowskim na zastosowanie do określonych w załączniku stawki podstawowej lub obniżonej, ale zawsze z poszanowaniem zasady neutralności fiskalnej. Z wyroku C – 94/09 wynika co prawda, że stawka obniżona w prawie krajowym nie musi dotyczyć wszystkich pozycji załącznika do dyrektywy, ale jednocześnie stawka podatkowa nie może powodować odmiennego traktowania pod względem podatkowym towarów (usług) podobnych, czyli nie może skutkować zakłóceniem konkurencji. Tymczasem ciastko o terminie przydatności 45 dni jest podobne do ciastka, którego termin przydatności wynosi 46 dni. Ponadto, jak trafnie wskazano w skardze, ten termin przydatności wcale nie musi wynikać z zastosowanych do produkcji środków konserwujących, lecz z innego technologicznie procesu produkcji, innego sposobu transportu lub innej metody pakowania. W efekcie ciastko o terminie ważności np. 60 dni może być - z punktu widzenia akcentowanych w interpretacji właściwości zdrowotnych – bardziej wartościowe, niż ciastko o terminie 45 dni, choć to pierwsze opodatkowane będzie stawką podstawową, zaś to drugie – obniżoną. Wymóg neutralności fiskalnej nie jest więc zachowany. Zresztą zawodne jest powoływanie się przez Organ na obowiązek Państwa czuwania nad ogólnym dobrem konsumentów, skoro to właśnie ci konsumenci wydają się być najbardziej kompetentnymi osobami dla oceny, co jest dla nich dobre. Ponadto wspomniana troska o "ogólne dobro konsumenta" nie jest konsekwentna, skoro stawce obniżonej podlega np. cukier (poz. 38 zał. nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług), co do którego trudno przyjąć, że jest korzystny dla zdrowia.

W dalszym postępowaniu Minister uwzględni powyżej zaprezentowany pogląd Sądu, co oznaczać będzie konieczność uznania stanowiska Skarżącej, przedstawionego we wniosku, za prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. W kwestii wstrzymania jej wykonania Sąd orzekł na podstawie art. 152, zaś w kwestii kosztów postępowania – na podstawie art. 200 tej ustawy procesowej.