Pismem z 29 października 2019 r. (data wpływu do organu) strona skarżąca - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - wniosła skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie opisanym w sentencji postanowienia.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 10 grudnia 2019 r. (skutecznie doręczonym 31 grudnia 2019 r. k - 23 akt sądowych) wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi do sprawy w przedmiocie bezczynności. W piśmie strona skarżąca została również poinformowana o rozdzieleniu złożonej skargi na skargę w przedmiocie bezczynności i skargę w przedmiocie przewlekłości oraz o ich prowadzeniu pod odrębnymi sygnaturami. Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca nie wykonała wezwania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.
W niniejszej sprawie, skutecznie wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi do sprawy w przedmiocie bezczynności w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo tego - w zakreślonym terminie - zarządzenie Sądu nie zostało wypełnione.
W tym stanie rzeczy, na podstawie wyżej powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, orzekł jak w pkt I sentencji. Orzeczenie o kosztach oparto na art. 232 p.p.s.a (pkt II sentencji).
