Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 10 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 449/19 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie rejestracji pojazdu postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 15 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 449/19 wydanym w sprawie ze skargi L. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie rejestracji pojazdu, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm.), odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu podano, że na mocy zaskarżonej decyzji uchylono decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r. w sprawie rejestracji samochodu ciężarowego marki [...] pod nr rej. [...] na rzecz L. M. i odmówiono rejestracji tego pojazdu.

We wniosku o wstrzymanie wykonania tej decyzji podano, że jej wykonanie wiąże się z utratą możliwości poruszania się pojazdem do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny, a także może pociągnąć za sobą skutki na gruncie cywilnoprawnym.

W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżący nie wykazał, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, bądź, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.

Zażalenie na to postanowienie złożył L. M., zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez niezastosowanie tego przepisu, podczas gdy brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki w sferze cywilnoprawnej. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu ponownie wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z utratą możliwości poruszania się pojazdem do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny, a także może pociągnąć za sobą skutki na gruncie cywilnoprawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z brzmienia cytowanego przepisu wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia wskazanych w omawianym przepisie okoliczności. Wskazać należy, że pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na możliwość zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie sposób uznać, że zawarte we wniosku twierdzenie dotyczące braku możliwości poruszania się pojazdem potwierdzają zasadność żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na mocy której uchylono decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r. w sprawie rejestracji samochodu ciężarowego marki [...] pod nr rej. [...] na rzecz skarżącego i odmówiono rejestracji tego pojazdu. Podkreślić należy, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest treść złożonego przez stronę wniosku w tym zakresie. Na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia takiego wniosku, w taki sposób, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Nie ulega wątpliwości, że wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jest to wszak wyjątek od reguły wykonalności decyzji ostatecznej.

Skarżący w niniejszej sprawie nie podjął próby uprawdopodobnienia, że brak możliwości użytkowania przedmiotowego pojazdu spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub wywoła niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody. Nie wyjaśnił też, jakie skutki cywilnoprawne ma na myśli. Zaznaczyć należy, że wskazana we wniosku, a powtórzona w zażaleniu okoliczność związana z brakiem możliwości użytkowania pojazdu jest normalnym skutkiem każdej decyzji odmawiającej rejestracji pojazdu, która nie stanowi podstawy do stwierdzenia zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

W tej sytuacji zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.