Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2014 r. sprawy ze skargi W. P. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do wydania aktu, II. stwierdza, że bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. oddala wniosek o wymierzenie grzywny, IV. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącego W. P. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

[...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] marca 2014 r., działając na podstawie art. 155 k.p.a. odmówił zmiany decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. odmawiającej zezwolenia na wykonywanie robót budowlanych polegających na przeprowadzeniu prac remontowych budynku dawnej piekarni – wymianie pokrycia dachowego i odnowienia elewacji, położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...].

Pismem z dnia 2 kwietnia 2014 r. W. P. złożył odwołanie od powyższej decyzji do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Pismem z dnia 10 kwietnia 2014 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków przesłał odwołanie wraz z aktami sprawy do organu odwoławczego informując, że odwołanie wpłynęło do organu I instancji w dniu 4 kwietnia 2014 r.

Jak wynika z prezentaty, odwołanie wpłynęło do organu odwoławczego w dniu 14 kwietnia 2014 r.

Pismem z dnia 9 czerwca 2014 r. W. P., na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wezwał Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do usunięcia prawa, tj. do rozpatrzenia złożonego odwołania bez zbędnej zwłoki.

Pismem z dnia 1 sierpnia 2014 r. W. P. złożył skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wnosząc o zobowiązanie organu do rozpoznania odwołania w określonym terminie, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, ukaranie organu grzywną oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podniósł, że od chwili przesłania przez organ I instancji odwołania minęły ponad trzy miesiące, w którym to okresie Minister nie wykonał jakiejkolwiek czynności.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wyjaśnił, że w dniu [...] sierpnia 2014 r. wydał decyzję, którą uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Na wstępie należy wskazać, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Skarżący bowiem, przed wniesieniem skargi na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, wezwał organ, w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do usunięcia prawa poprzez rozpatrzenie złożonego odwołania.

W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a.

Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Zgodnie z treścią art. 149 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Z przepisu tego wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu przed rozpatrzeniem przez Sąd skargi na bezczynność wyłącza możliwość jej uwzględnienia. W takiej sytuacji postępowanie sądowo-administracyjne w sprawie bezczynności staje się bezprzedmiotowe.

W niniejszej sprawie w dniu [...] sierpnia 2014 r. została wydana przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzja o uchyleniu decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2014 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Skoro decyzja organu została wydana po wpłynięciu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, uznać należy, że organ załatwił sprawę, zaś postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, gdyż w jego toku wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestała istnieć sprawa sądowo-administracyjna,

Z tych też względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało w niniejszej sprawie umorzyć postępowanie sądowe w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, albowiem wobec wydania już tego aktu, postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe.

Stosownie do wymogu wynikającego z art. 149 § 1 zdanie 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wprawdzie doszło do naruszenia prawa - art. 35 § 3 k.p.a., to nie miało ono znaczącego charakteru i nie było rażącym przekroczeniem terminu załatwienia sprawy.

Sąd nie uwzględnił wniosku o wymierzenie grzywny skoro uznał, że bezczynność nie miała charakteru rażącego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 149 § 1, art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.