Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2020 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 4 maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 221 § 1,

art. 236 § 2 pkt 1, art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.) dalej jako O.p., stwierdził, że zażalenie "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia 26 lutego 2020 r., wniesione na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] 2020 r. nr [...], zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 236 § 2 pkt 1 O.p.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy:

Pismem z dnia 13 stycznia 2019 r. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako Strona, Skarżąca), wniosła o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej jako Dyrektor Izby, Organ podatkowy) z dnia [...] 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2013 r., za okres od grudnia 2013 r. do marca 2014 r. oraz kwiecień i maj 2014 r. w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 16 października 2019 r. w sprawie C- 189/18.

Postanowieniem z dnia [...] 2020 r. nr [...] Dyrektor Izby wznowił postępowanie podatkowe zakończone decyzją ostateczną.

Następnie Organ podatkowy postanowieniem z dnia [...] 2020 r. nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie wznowieniowe na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p., gdyż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd administracyjny. Postanowienie zostało doręczone Stronie 19 lutego 2020 r.

Skarżąca pismem z dnia 26 lutego 2020 r. (data nadania 27 lutego 2020 r.) złożyła zażalenie na ww. postanowienie o zawieszeniu postępowania kwestionując, stanowisko organu, że w przedmiotowej sprawie występuje konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Ponadto rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego nie wpłynie na okoliczność, że materiał dowodowy został zebrany w sposób niekompletny, a w konsekwencji wydane w sprawie rozstrzygniecie, w świetle wskazań zawartych w wyroku TSUE C-189/18 nie może być uznane za prawidłowe.

Odwoławczy organ podatkowy postanowieniem z dnia [...] 2020 r. nr [...] stwierdził, że zażalenie Skarżącej z dnia [...] 2020 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Dyrektor Izby podkreślił, że postanowienie z dnia [...] 2020 r. zostało wysłane listem poleconym ekonomicznym na adres ul. [...], tj. adres wynikający z Krajowego Rejestru Sądowego. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz wydruku ze strony Poczty Polskiej dot. śledzenia przesyłek wynika, że postanowienie zostało odebrane przez Stronę w dniu 19 lutego 2020 r. Spółka została prawidłowo poinformowana, iż przysługuje jej prawo do wniesienia zażalenia w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. W ocenie Organu nie budzi żadnych wątpliwości, że przedmiotowe postanowienie zostało skutecznie doręczone w dniu 19 lutego 2020 r., zaś termin na wniesienie zażalenia upływał 26 lutego 2020 r. Natomiast Skarżąca złożyła zażalenie w dniu 27 lutego 2020 r., co wynika z daty stempla pocztowego na kopercie (k. 79 akt administracyjnych).

W skardze wywiedzionej na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu Strona zarzuciła naruszenie przepisów

postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 § 1 i 2 O.p. oraz

art. 236 § 2 pkt 1 O.p. Zdaniem Skarżącej z potwierdzenia odbioru znajdującego się

w aktach sprawy (k. 75 akt administracyjnych) wynika, że postanowienie z dnia [...] 2020 r. zostało odebrane przez adresata - zaznaczony odpowiedni kwadrat przy adresacie, a jako odbierająca osoba podpisała się M.S., która nie jest pracownikiem Strony, ani w żaden sposób nie jest z nią związana. Ponadto, nie jest upoważniona do odbioru korespondencji adresowanej do Skarżącej. M.S. jest pracownikiem "B" sp. z o.o. tj. podmiotu obsługującego recepcję budynku położonego przy ul. [...], w którym mieści się lokal siedziby Skarżącego. Wobec powyższego, doręczenie przesyłki pracownikowi podmiotu zapewniającego obsługę recepcji w budynku nie można uznać za skuteczne. Do skargi Skarżąca dołączyła oświadczenie z dnia 16 czerwca 2020 r. o zatrudnieniu M.S. w spółce "B" sp. z o.o. oraz oświadczenie z dnia 16 czerwca 2020 r., że M.S. nigdy nie była ani obecnie nie jest pracownikiem Skarżącej oraz w żaden sposób nie jest związana ze Spółką.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] 2020 r., w którym organ ten stwierdził, że zażalenie Strony z dnia 26 lutego 2020 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Zaistniały pomiędzy stronami spór sprowadza się do ustalenia czy zażalenie Strony z dnia 26 lutego 2020 r. zostało wniesione w terminie, a zatem koniecznym jest ustalenie, czy postanowienie organu z dnia [...] 2020 r. zostało w sposób prawidłowy doręczone Stronie oraz w jakiej dacie.

Przystępując do oceny zasadności stanowiska skarżącej Spółki należy podkreślić, że obowiązkiem organów podatkowych jest dokonywanie doręczeń zgodnie z wymogami ustawy Ordynacja podatkowej, która różnicuje sposoby doręczania korespondencji osobom fizycznym i osobom prawnym. Podstawowa regulacja dotycząca osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej zamieszczona została

w art. 151 § 1 O.p., zgodnie z którym osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 i art. 150a stosuje się odpowiednio (§ 1). W razie niemożności doręczenia pisma w lokalu siedziby pisma doręcza się za pokwitowaniem zarządcy budynku lub dozorcy, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma zarządcy budynku lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach lokalu siedziby adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, na której mieści się lokal tej siedziby (§ 2).

Na gruncie przytoczonego przepisu art. 151 § 1 o.p., powszechną akceptację

w orzecznictwie zyskał pogląd, że jeżeli pod adresem spółki została odebrana skierowana do niej korespondencja, to na spółce ciąży obowiązek wykazania, że powyższy dowód doręczenia nie potwierdza tego faktu oraz że obowiązkiem osoby prawnej jest takie zorganizowanie odbioru korespondencji, by w jej siedzibie dokonywała tego osoba upoważniona (zob.m.in. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt I FSK 1665/15, wyrok WSA w Białymstoku z 19 września 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 437/17, wyrok WSA

w Opolu z 31 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Op 472/17; opubl. CBOSA).

W judykaturze podkreśla się przy tym, że listonosz nie ma obowiązku legitymowania osoby, której doręcza pismo przeznaczone dla osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności. Wystarczy, że na uprawnienie danej osoby do odbioru korespondencji wskazują okoliczności towarzyszące doręczeniu, w tym m.in. dysponowanie odpowiednią pieczęcią i podpisanie dowodu doręczenia (por. postanowienia NSA z 17 maja 2006 r. sygn. akt I FSK 1208/05 i z 11 września 2012 r. sygn. akt I FSK 789/12; opubl. CBOSA).

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej działał zgodnie z prawem przyjmując datę doręczenia postanowienia z dnia [...] 2020 r. wynikającą ze zwrotnego potwierdzenia odbioru i wydruku ze strony Poczty Polskiej dot. śledzenia przesyłek. Zwrotne potwierdzenie odbioru zostało pokwitowane czytelnie imieniem i nazwiskiem przez osobę obsługującą recepcję budynku, w którym znajduje się siedziba Skarżącej. Wypełniony druk zwrotnego potwierdzenia odbioru posiada walor dokumentu urzędowego, co w konsekwencji pozwala na przyjęcie tego, co zostało w nim stwierdzone (por. wyrok NSA z 11 września 2012 r. sygn. akt I FSK 789/12, opubl. CBOSA). Skarżąca natomiast nie podważyła skutecznie jego wiarygodności.

Nie może ujść uwadze Sądu niekonsekwencja Strony, która kwestionuje prawidłowość doręczenia postanowienia z dnia [...] 2020 r. w sytuacji, gdy M.S., odbierała w imieniu Spółki także wcześniejszą korespondencję, tj. postanowienie z dnia [...] 2020 r. nr [...] (k. 73 akt administracyjnych). A zatem postanowienie z dnia [...] 2020 r. było kolejnym już pismem odbieranym przez tego samego pracownika w tym samym postępowaniu administracyjnym. Poza doręczeniem postanowienia o zawieszeniu, Skarżąca nie kwestionuje pozostałych doręczeń.

Nadto, wbrew wywodom Skarżącej, uprawnienie do odbioru korespondencji nie musi być oparte na zasadzie udzielonego w tym zakresie odrębnego umocowania, czy innego związania osoby odbierającej z adresatem korespondencji, chociażby w postaci stosunku pracy. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez osobę upoważnioną do odbioru pism należy rozumieć nie tylko osobę, która ma specjalne upoważnienie w tym zakresie, ale również każdą osobę, która ze względu na funkcję wykonywaną w organizacji adresata jest regulaminowo lub zwyczajowo uprawniona do odbioru pism (zob. wyrok NSA

z 27 kwietnia 2016 r. o sygn. akt II FSK 685/14; opubl. CBOSA). Podnoszony przez Skarżącą brak posiadania formalnego upoważnienia do odbioru przesyłek pocztowych

i braku zatrudniania w strukturach Skarżącej Spółki, nie przesądza automatycznie

o bezskuteczności doręczenia. Bezspornym w sprawie pozostaje, że przesyłka została odebrana przez M.S., która podjęła się odbioru korespondencji adresowanej do Spółki, pod adresem zarejestrowanym jako siedziba Spółki. Gdyby, jak twierdzi Skarżąca, M.S. nie udzielono umocowania do odbioru pism Spółki, winna ona odmówić przyjęcia takiej korespondencji, udzielając stosownych wyjaśnień i informacji, co w sprawie nie miało miejsca. Dodać w tym miejscu należy, że odebrana korespondencja musiała zostać przekazana Skarżącej, skoro zostało wniesione zażalenie.

Na marginesie należy wskazać, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 75 akt administracyjnych) widnieje data 18 lutego 2020 r., jako data doręczającego/ wydającego. Natomiast przy nazwisku pracownika obsługującego recepcję budynku wpisana jest data 19 lutego 2020 r. Znajdujący się w aktach sprawy wydruk Poczty Polskiej dot. śledzenia przesyłek również wskazuje jako datę odbioru 19 lutego 2020 r. Żadna ze stron nie złożyła reklamacji do operatora pocztowego w celu wyjaśnienia ww. rozbieżności. Warto również podkreślić, iż sama data odbioru nie była kwestionowana przez Skarżącą, która w zarzutach skargi również powołuje się na datę 19 lutego 2020 r. Przyjęcie wcześniejszej daty odbioru tj. 18 lutego 2020 r. nie zmieniłoby oceny prawnej zaskarżonego postanowienia.

W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, zasadnym było uznanie, że postanowienie

z dnia [...] 2020 r. Skarżąca otrzymała w dniu 19 lutego 2020 r., a termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 26 lutego 2020 r. Tym samym nadanie zażalenia

w placówce pocztowej w dniu 27 lutego 2020 r. (k. 79 akt administracyjnych) nastąpiło

z uchybieniem ustawowego terminu, co skutkowało stwierdzeniem przez Dyrektora Izby wniesienia go z uchybieniem terminu. Wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia było zatem zasadne i celowe w odniesieniu do kwestii procesowych wyłaniających się przy rozpatrywaniu sprawy. Z treści art. 228 § 1 w zw.

z art. 221 § 1, art. 236 § 2, art. 239 O.p. wynika, że organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. Postanowienie to jest ostateczne. Treść tego przepisu, a w szczególności użyty tam zwrot "stwierdza", nakazuje przyjąć, że organ podatkowy obowiązany jest wydać postanowienie na podstawie art. 228 1 pkt 2 O.p. w każdym przypadku uznania, że zażalenie zostało wniesione

z przekroczeniem terminu z art. 236 § 2 O.p. Termin do wniesienia zażalenia jest terminem zawitym, a więc nie może być przez organy podatkowe przedłużany czy skracany. Należy podkreślić, że ma on charakter bezwarunkowy, co oznacza, że w każdym przypadku stwierdzenia uchybienia terminowi, organ podatkowy nie może rozpatrzyć merytorycznie zażalenia, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2008 r. sygn. akt II FSK 563/07).

Reasumując, Sąd rozpoznający sprawę nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 tj.), orzekł jak w sentencji wyroku.[pic]