Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Zbigniew Łoboda, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 października 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 825/16 w sprawie ze skargi L.D. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 17 marca 2016 r., nr IBPP1/4512-981/15/ES w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od L.D. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Zaskarżonym wyrokiem z 7 października 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 825/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.; dalej "P.p.s.a."), oddalił skargę L.D. (dalej "Strona" lub "Skarżący") na interpretację indywidualną Ministra Finansów (dalej "organ") z 17 marca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

2. Skarga kasacyjna

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez Stronę, a w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa:

– art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 710, ze zm.; dalej "ustawa o VAT"), przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wskutek czego Sąd uznał, że czynności wykonywane przez komornika, działającego w charakterze organu egzekucyjnego, podlegają opodatkowaniu VAT jako odpłatne świadczenie usług;

– art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziły do uznania, że komornicy sądowi wykonują samodzielną działalność gospodarczą, w związku z czym są podatnikami VAT;

– art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu tego przepisu, wskutek czego Sąd uznał, że komornik sądowy w ramach wykonywania czynności egzekucyjnych nie należy do kategorii organów władzy publicznej, a w związku z tym powinien zostać uznany za podatnika podatku VAT;

– art. 2 oraz art. 10 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, ze zm.; dalej "Konstytucja RP") w zw. z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, przez dokonanie błędnej wykładni, mającej charakter prawotwórczy, prowadzącej do nieuprawnionego rozszerzenia katalogu podatników VAT, przez co naruszona została zasada demokratycznego państwa prawa, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej oraz realizującego zasadę podziału władzy ustawodawczej, wykonawczej oraz sądowniczej;

– art. 2 oraz art. 84 Konstytucji RP w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, przez niezastosowanie dyrektywy rozstrzygania wątpliwości co do wykładni przepisów prawa na korzyść podatnika (in dubio pro tributario).

W kontekście tak sformułowanych podstaw kasacyjnych Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

3. Odpowiedź na skargę kasacyjną

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu.

4.2. Na ocenę zasadności zarzutów skargi kasacyjnej zasadnicze znaczenie ma treść uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2017, I FPS 8/16. W uchwale tej uznano, że do komornika sądowego, którego status wynika z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. z 2015 r. poz. 790 ze zm.), ma zastosowanie art. 15 ust. 1 w związku z ust. 2, a nie ma zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy o VAT.

4.3. Uchwały podejmowane w składach poszerzonych mają, zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a., moc ogólnie wiążącą. Oznacza to, że treść uchwały wiąże wszystkie składy sądów administracyjnych. Jeżeli zaś którykolwiek ze składów orzekających nie akceptuje wykładni zaprezentowanej w takiej uchwale, to nie może orzec w sposób odmienny. Zobowiązany jest jedynie do przedstawienia zagadnienia prawnego innemu składowi poszerzonemu Naczelnego Sądu Administracyjnego celem podjęcia ewentualnej uchwały "przełamującej".

4.4. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni akceptuje tezy prezentowane w wyżej cytowanej uchwale. Stąd też należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej za bezzasadne. Wprawdzie rozpoznawany środek odwoławczy został wniesiony jeszcze przed podjęciem wspomnianej uchwały, jednakże pełnomocnik kasatora w późniejszym terminie w żaden sposób nie polemizuje z argumentacją zawartą w uzasadnieniu uchwały z 6 marca 2017 r. Po tej dacie nie złożono bowiem żadnego pisma procesowego. Pełnomocnik skarżącego nie stawił się również na rozprawie przed Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Nie cofnięto również skargi kasacyjnej.

4.5. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

4.6. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika Szefa Krajowej Administracji Skarbowej określono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.).