II SAB/Kr 9/12 - Wyrok

Data orzeczenia	2012-03-01	
Data wpływu	2012-01-17	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Jacek Bursa
Joanna Tuszyńska /przewodniczący sprawozdawca/
Mariusz Kotulski	
Symbol z opisem	648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658	
Hasła tematyczne	Inne	
Skarżony organ	Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii	
Treść wyniku	zobowiązano do załatwienia wniosku	
Powołane przepisy	Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198; art. 4 ust. 1 pkt 5 , art. 6 ust. 1 pkt 2 , pkt 3 lit. d i g; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Dz.U. 2005 nr 164 poz 1365; art. 1 ust. 1 , art. 2 ust. 1 pkt 3 , art. 15 ust. 1 , art. 33 ust. 1 , art. 95 ust. 1 , art. 207 ust. 1; Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2012 r. sprawy ze skargi Biuletynu Informacji Publicznej Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na bezczynność Wyższej Szkoły Ekonomicznej w [...] I. zobowiązuje Wyższą Szkołę Ekonomiczną w [...] do załatwienia wniosku strony skarżącej z dnia [...] grudnia 2010 roku w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego; II. zasądza od Wyższej Szkoły Ekonomicznej w [...] na rzecz skarżącego Biuletynu Informacji Publicznej Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 grudnia 2010 r. wysłanym pocztą elektroniczną wnioskodawca – Biuletyn Informacji Publicznej Sp. z o.o. w Warszawie zwróciła się do [....] w B. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: nazwy, adresu, telefonu, faxu, e-maila, statutu jednostki (skan dokumentu lub dokument w formie elektronicznej), organizacji i sprawowanych funkcji (schemat organizacyjny), przedmiotu działalności i kompetencji, struktury własnościowej (kto jest właścicielem/forma przekazania majątku do użytkowania) i majątku (ogólnie), zasad funkcjonowania (tj. godziny pracy, sposób przyjmowania i załatwiania spraw) lub o wskazanie strony podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej placówki, gdzie informacje te są dostępne.

W przypadku niedysponowania podmiotową stroną BIP, ale posiadania strony internetowej na której znajdują się wszystkie wymagane informacje, wnioskodawca zwrócił się o podanie adresu tej strony, ze wskazaniem gdzie można znaleźć wymagane informacje (podanie dokładnego adresu dla każdego rodzaju informacji) wraz z potwierdzeniem, że są autentyczne i aktualne.

W przypadku braku strony internetowej wnioskodawca domagał się przesłania żądanych informacji w formie tekstu oraz skanów dokumentów źródłowych (statutu) w e-mailu zwrotnym.

Pismem z dnia 12 stycznia 2011 r. [....] w B. poinformowała wnioskodawcę, że jest uczelnią niepubliczną, wpisaną do prowadzonego przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego rejestru uczelni niepublicznych i związków uczelni niepublicznych pod nr [....] . Wskazała, że nie jest podmiotem o którym mowa w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zatem nie jest obowiązana do tworzenia własnej strony Biuletynu Informacji Publicznej. Nadto wskazała, że w ramach prowadzonej działalności nie dysponuje mieniem komunalnym ani mieniem Skarbu Państwa. Pismo to zostało sporządzone na druku firmowym, zawierającym nazwę, adres jednostki, jej NIP i Regon, numer telefonu i faxu, oznaczenie adresu strony www. i adres poczty e-mailowej.

W dniu 16 grudnia 2011 r. (data stempla pocztowego na przesyłce zawierającej skargę) strona skarżąca - Biuletyn Informacji Publicznej Sp. z o.o. w Warszawie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność [....] w B. w udostępnieniu informacji publicznej. Strona skarżąca domagała się nakazania ww. podmiotowi udostępnienia informacji publicznej o jaką wnosiła w piśmie z dnia 29 grudnia 2010 r. i zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że pismem z dnia 29 grudnia 2010 r., wysłanym na pocztę elektroniczną [....] w B. domagała się udostępnienia informacji publicznej we wskazanym we wniosku zakresie. W ocenie strony skarżącej pismo z dnia 12 stycznia 2011 r., stanowiące odpowiedź na wniosek, nie jest ani udzieleniem żądanej informacji publicznej ani decyzją odmowną. BIP sp. z o.o. wskazała, że ww. podmiot został wpisany do rejestru niepaństwowych szkół wyższych pod nr [....] na mocy decyzji Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7 września 2000 r. (DNS-1-145-536/Eko/2000), a zatem jest podmiotem wykonującym zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z ustawą o systemie oświaty na szkole spoczywają zadania dydaktyczno-wychowawcze, za których realizację odpowiedzialny jest kierownik placówki. Strona skarżąca podkreśliła, że zadania publiczne wykonywane przez podmioty spoza obszaru administracji publicznej nie tracą charakteru tych zadań, jeśli zezwala na taki dualizm w ich wykonywaniu czy to ustawa zasadnicza, czy też ustawa zwykła, regulująca przy tym zasady nadzoru podmiotu niepublicznego przez podmiot do którego kompetencji należały zadania publiczne. Taka sytuacja występuje w przypadku realizacji zadań oświatowych.

W odpowiedzi na skargę [....] w B. wniosła o odrzucenie skargi, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku, o jej oddalenie. Skarga podlega odrzuceniu, gdyż szkoła ma status osoby prawnej, a nie organu. Wskazała, że jest uczelnią prywatną, której założycielem jest [....] Sp. z o.o. w B. Spółka ta ma status podmiotu prywatnego, albowiem jej udziałowcami są wyłącznie osoby fizyczne. Szkoła (jak również jej założyciel) nie dysponują majątkiem publicznym. Wszystkie informacje, w tym również te żądane we wniosku, znajdują się na stronie internetowej szkoły. Zdaniem [....] w B. nie mieści się ona w katalogu podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej, określonym w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Szkoła zaprzeczyła jakoby wykonywała zadania publiczne zgodnie z ustawą o systemie oświaty, jak również, że została wpisana do rejestru szkół prowadzonego przez Ministra Edukacji Narodowej. Argumentowała, że dopuszczalne jest na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej stwierdzenie przez organ, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i wówczas wystarczające jest powiadomienie wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawnych. Nadto o bezczynności organu w zakresie dostępu do informacji publicznej można mówić, gdy organ "milczy" wobec wniosku o jej udzielenie, tymczasem stronie skarżącej została udzielona odpowiedź, co uzasadnia oddalenie skargi.

Z ostrożności procesowej w razie uznania przez Sąd, że szkoła jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej wskazała, że pismo z dnia 12 stycznia 2011 r. "zawiera także rozstrzygnięcie w załatwianej sprawie w formie decyzji, albowiem zawiera minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzji", od której stronie skarżącej przysługiwało odwołanie. Szkoła nie pozostaje zatem w bezczynności. Gdyby Sąd nie podzielił również i tej argumentacji szkoła podniosła, że ww. pismo z dnia 12 stycznia 2011 r. zawierało dane, jakich żądała strona skarżąca we wniosku z dnia 29 grudnia 2010 r., gdyż wskazywała na adres strony internetowej na której zostały zamieszczone żądane informacje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie do treści art.3 § 2 pkt 8) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej – p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4, czyli w przypadkach, gdy sprawa powinna być załatwiona przez wydanie decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz przez inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że w sprawach, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej, względnie w których załatwienie sprawy przyjmuje formę czynności materialno-technicznej, możliwe jest zaskarżenie braku pożądanego działania organu administracji, a uwzględnienie skargi w tym przypadku, w myśl art. 149 p.p.s.a., oznaczać będzie wydanie przez sąd administracyjny rozstrzygnięcia zobowiązującego organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Z kolei przepis art.52 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W myśl § 2 tego przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W sprawach skarg na nieudzielanie informacji publicznej wymóg ten nie ma zastosowania. Skład orzekający podziela w pełni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08, zgodnie z którym skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, gdyż Kodeks postępowania administracyjnego nie ma zastosowania do problematyki z tego zakresu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera odesłanie do stosowania przepisów K.p.a. jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, nie zaś do czynności materialno-technicznej polegającej na jej udzieleniu. Poza tym w rozpatrywanym przypadku nie może mieć zastosowania art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), zgodnie z którym jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Przepis ten jak wynika z jego literalnego brzmienia odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie bezczynność w zakresie wydawania aktów.

Nadto, wskazać należy, że skarga na nieudzielanie informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198) dopuszczalna jest tylko wtedy, gdy żądane dane należą do kategorii informacji publicznej. W przeciwnym wypadku skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w dostępnych w bazie internetowej postanowieniach z dnia 15 maja 2002 r., sygn. akt II SA 943/02, z dnia 28 czerwca 2002 r., sygn. akt II SAB/Po 80/02, jak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dostępnym w bazie internetowej postanowieniu z dnia 27 kwietnia 2004 r., sygn. akt IV SAB 4/04 i z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Gl 700/09 oraz Małgorzata Jaśkowska w: Dostęp do informacji publicznych - zagadnienia wybrane - Warszawa 2002 r.).

Na wstępie zatem należy zatem dokonać oceny, czy żądana informacja jest informacją publiczną. Ocena ta dokonana być musi na gruncie regulacji prawa materialnego, z której wnioskodawca wywodzi podstawę swego żądania, czyli ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198).

Dostęp do informacji publicznej stanowi prawo zagwarantowane już na poziomie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a katalog podmiotów zobowiązanych do realizacji tego prawa wymieniony został w jej art. 61. Podmiotami zobowiązanymi do udzielania informacji o swojej działalności są przede wszystkim organy władzy publicznej oraz osoby pełniące funkcje publiczne, organy samorządu gospodarczego i zawodowego, a także inne osoby oraz jednostki organizacyjne w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do treści tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Wyliczenie to ma jedynie przykładowy charakter - wskazuje kategorie, których charakter jako informacji publicznej nie budzi wątpliwości; nie stanowi ono zatem podstawy do zawężającej interpretacji pojęcia informacji publicznej.

W myśl art.4 ust.1 ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym (pkt 5).

Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej.

Z kolei stosownie do treści art.6 ust.1 pkt 2), pkt 3) lit.d), pkt 5 lit.d) i g) ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, majątku, którym dysponują, zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a)-c), oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach oraz pomocy publicznej. Porównanie treści art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej ("osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym") z określeniem użytym w art. 61 Konstytucji RP ("osoby i jednostki organizacyjne, w zakresie w jakim wykonują zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa") prowadzi do wniosku, że regulacje te nie są tożsame. Wykonywanie zadań władzy publicznej połączone zostało w Konstytucji z jednoczesnym gospodarowaniem mieniem komunalnym lub Skarbu Państwa. Natomiast wykonywanie zadań publicznych, o którym mowa w art. 4 ust.1 pkt 5 dotyczyć będzie także zadań o charakterze niewładczym i nie łączy się z koniecznością dysponowania majątkiem publicznym. Użycie spójnika "lub" oznacza, że wykonywanie zadań publicznych przez osoby i jednostki organizacyjne może, ale nie musi być związane z dysponowaniem majątkiem publicznym. Zadania publiczne, to zadania, które służą zaspokajaniu potrzeb zbiorowych, przypisane państwu oraz szeroko rozumianym podmiotom władzy publicznej, które ponoszą w świetle prawa odpowiedzialność za ich zrealizowanie (przykładowo por. J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Zakamycze 2005, ST. Biernat, Prywatyzacja zadań publicznych, Problematyka prawna. PWN Warszawa 1994 r.).

Stosownie do treści art.70 Konstytucji, obywatele i instytucje mają prawo zakładania szkół podstawowych, ponadpodstawowych i wyższych oraz zakładów wychowawczych. Warunki zakładania i działalności szkół niepublicznych oraz udziału władz publicznych w ich finansowaniu, a także zasady nadzoru pedagogicznego nad szkołami i zakładami wychowawczymi, określa ustawa. Władze publiczne zapewniają obywatelom powszechny i równy dostęp do wykształcenia. W tym celu tworzą i wspierają systemy indywidualnej pomocy finansowej i organizacyjnej dla uczniów i studentów. Warunki udzielania pomocy określa ustawa.

Dla ustalenia, czy prywatna szkoła wyższa jest podmiotem realizującym zadania publiczne koniecznym jest zacytowanie regulacji prawa oświatowego.

Zgodnie z treścią art.1 ust.1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U.2005.164.1365 z późn.zm.) ustawę stosuje się do publicznych i niepublicznych szkół wyższych. Jak wynika z art.2 ust.1 pkt 3 ustawy uczelnia niepubliczna jest uczelnią utworzoną przez osobę fizyczną albo osobę prawną niebędącą państwową ani samorządową osobą prawną. W myśl art.4 ust.3 ustawy uczelnie, pełniąc misję odkrywania i przekazywania prawdy poprzez prowadzenie badań i kształcenie studentów, stanowią integralną część narodowego systemu edukacji i nauki. Stosownie do treści art.15 ust.1 ustawy władze publiczne, na zasadach określonych w ustawie, zapewniają uczelniom publicznym środki finansowe niezbędne do wykonywania ich zadań oraz udzielają pomocy uczelniom niepublicznym w zakresie i formach określonych w ustawie. Zgodnie z art.33 ust.1 ustawy minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego sprawuje nadzór nad zgodnością działań uczelni z przepisami prawa i statutem oraz z treścią udzielonego pozwolenia na utworzenie uczelni niepublicznej, a także nad prawidłowością wydatkowania środków publicznych. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego może żądać informacji i wyjaśnień od organów uczelni oraz założyciela uczelni niepublicznej, a także dokonywać kontroli działalności uczelni. Uczelnia niepubliczna spełniająca warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 95 ust. 1 może otrzymać: dotację przeznaczoną na pokrycie części opłat wnoszonych przez studentów studiów stacjonarnych oraz uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich (art.94 ust.5 w brzmieniu przed nowelizacją, która weszła w życie 1.01.2012 r. – Dz.U.2011.84.455). Wreszcie, zgodnie z treścią art. 207 ust.1 ustawy do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego.

Z powyższego wynika, że uczelnia niepubliczna stanowi część państwowego systemu edukacji i nauki. W zakresie tworzenia i funkcjonowania tych uczelni nie ma dowolności, gdyż do państwa należy ustalenie warunków ich powstawania, funkcjonowania, określa ono też udział władz publicznych w ich finansowaniu. Dlatego też funkcjonowanie prywatnych szkół wyższych stanowi realizację jednego z konstytucyjnych zadań państwa i spełnia kryterium wykonywania zadań władzy publicznej (por. postanowienie SN z dnia 25.06.2004 r., sygn. V KK 74/04, OSNKW 2004/7-8/79). Dla uznania danych zadań za zadania publiczne istotnym jest bowiem brak rezygnacji władzy publicznej z odpowiedzialności za ich wykonywanie.

Nie jest natomiast konieczne, by samo wykonywanie zadań odbywało się w ramach struktur organizacyjnych państwa lub samorządu terytorialnego (por. Stanisław Biernat Prywatyzacja zadań publicznych Problematyka prawna, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 1994 r.). Zadania publiczne wykonywane przez podmioty spoza obszaru administracji publicznej, nie tracą charakteru takich zadań (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 15.09.2011 r., sygn.IV SAB/GL 49/11, baza orzeczeń cbois). Uczelnia niepubliczna, nie będąc organem administracji publicznej, jest jednostką, która powołana została do wykonywania zadań publicznych i jest uprawniona do nawiązywania stosunków administracyjno-prawnych w zakresie określonym w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym (por. wyrok NSA z dnia 12.06.2001 r., sygn. I SA 2521/00).

Powyższe przesądza o tym, że skargę należy uznać za dopuszczalną, gdyż żądana przez stronę skarżącą informacja jest informacją publiczną.

Przechodząc do merytorycznej oceny skargi, stwierdzić należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje dwie formy reakcji podmiotu, do którego zwrócono się o udostępnienie informacji publicznej: 1) udzielenie żądanych informacji, które należy traktować jako czynność materialno - techniczną, 2) w przypadku odmowy ich udostępnienia wydanie decyzji administracyjnej. Stosownie do treści art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnieniu informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. W sytuacji natomiast gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, iż żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą.

Nie można zgodzić się z autorem odpowiedzi na skargę, że stwierdzenie przez podmiot, do którego zwrócono się z żądaniem udzielenia informacji, że wniosek pozostaje poza zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej, stanowi władcze rozstrzygnięcie w sprawie prawa dostępu do informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie już podkreślał w swoich orzeczeniach, że pismo informujące wnioskodawcę o tym, że informacja nie ma charakteru informacji publicznej nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r. sygn. akt II SA 2867/02, M. Prawn. 2003/4/148, wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r. II SA 4059/02, M. Prawn. 2003/10/436, postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2006 r. I OSK 928/05, LEX nr 167166).

Dlatego też cytowany w odpowiedzi na skargę pogląd, że pismo z dnia 12 stycznia 2011 r. "zawiera także rozstrzygnięcie w załatwianej sprawie w formie decyzji, albowiem zawiera minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzji", jest wadliwy. Pismo to nie zostało podpisane. Nadto, decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej może być wydana wówczas, gdy chodzi o informację mieszczącą się w zakresie przedmiotowym i podmiotowym tej ustawy. Odmowa informacji następuje jednak z uwagi na ochronę danych osobowych, tajemnicę zawodową, służbową, państwową, skarbową, statystyczną czy inną tajemnicę ustawowo chronioną bądź prawo do prywatności albo umorzenie postępowania (por. art. 1, 4, 6, 16 i 22 ustawy). Niekonsekwencją jest więc twierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej i jednocześnie wykorzystywanie przewidzianej w tej ustawie formy działania. Jeżeli strona uznaje, odmienienie od właściwego organu, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi ma prawo skierować do sądu skargę na bezczynność tego organu. W takim bowiem przypadku, sąd dokonuje kwalifikacji i oceny żądanych przez stronę informacji i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając wtedy lub nie stwierdzając bezczynności organu w zakresie informacji publicznej, sąd ocenia właśnie wówczas prawidłowość dokonania przez ten organ kwalifikacji wniosków w tym przedmiocie.

W rozpatrywanej sprawie, pisma z dnia 12 stycznia 2011 r., zawierającego oświadczenie, że dane, o które zwrócił się wnioskodawca nie są informacją publiczną, nie można uznać za rozstrzygnięcie sprawy decyzją administracyjną, gdyż w takiej sytuacji brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji.

Zauważyć również należy, że pismo z dnia 12 stycznia 2011 r. sporządzone zostało na papierze firmowym [....] w B. W nagłówku został wprawdzie wskazany adres "www.wse.bochnia.pl", niemniej wnioskodawca zwrócił się nie tylko o podanie adresu tej strony, ale też o wskazanie, gdzie można znaleźć wymagane informacje (podanie dokładnego adresu dla każdego rodzaju informacji) oraz potwierdzenie, że są autentyczne i aktualne. Wnioskodawca wnosił o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: nazwy, adresu, telefonu, faxu, emaila, statutu jednostki (skan dokumentu lub dokument w formie elektronicznej), organizacji i sprawowanych funkcji (schemat organizacyjny), przedmiotu działalności i kompetencji, struktury własnościowej (kto jest właścicielem/forma przekazania majątku do użytkowania) i majątku (ogólnie), zasad funkcjonowania (tj. godziny pracy, sposób przyjmowania i załatwiania spraw). W piśmie z dnia 12.01.2011 r. nie wskazano, że wszystkie informacje, o które zwrócił się wnioskodawca, dostępne są na stronie internetowej wskazanej w nagłówku pisma. Nie podano również, czy są one aktualne.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że skarga jest zasadna i zobowiązał podmiot do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami postepowania administracyjnego.

Dlatego też, na podstawie art. 149 w związku z art. 286 oraz art. 200 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.