II SAB/Wa 366/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-01-08	
Data wpływu	2024-07-02	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Andrzej Góraj /przewodniczący sprawozdawca/
Andrzej Wieczorek
Arkadiusz Koziarski.	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Policja	
Sygn. powiązane	III OSK 813/25	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 4 ust. 1 art. 13 ust. 1-2, art. 15, art 16 ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę	
Uzasadnienie
Postępowanie w sprawie zainicjował wniosek P. P. z dnia

[...] czerwca 2024r. o udostępnienie informacji publicznej skierowany do Komendanta Głównego Policji o następującej treści:

1) Od kiedy Pani [...] M. P. pełni służbę, jako funkcjonariusz Policji?

2) Ile łącznie Pani [...] M. P. przebywała na zwolnieniu chorobowym licząc od początku pełnienia służby przez wyżej wymienioną, jako funkcjonariusz Policji.

Pismem z dnia [...] czerwca 2024 r. [...] organ udzielił Skarżącemu odpowiedzi w której wyjaśnił, że nie ma ona waloru informacji publicznej.

W powyższym piśmie zwrócono też uwagę na to, że przedmiotem wniosku jest pozyskanie informacji o osobie, która podpisała, z upoważniania Komendanta Głównego Policji, rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. utrzymujący w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. o zwolnieniu ze służby w Policji P. P. na postawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Autor odpowiedzi wyjaśnił też, że sprawami publicznymi nie są indywidulane sprawy konkretnej osoby fizycznej czy innego podmiotu, a z żądania udostępnienia informacji o sprawach publicznych musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny (przywołano w tym miejscu tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2817/19 - Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawne kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. Pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawcach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie subiektywny).

Zasygnalizowano też, że kwestia poruszona w punkcie drugim wniosku jest

a priori bezprzedmiotowa, jako że ustawa o Policji nie przewiduje dla okresu,

w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby, przebywania na "zwolnieniu chorobowym". Zaznaczono, że dane pośrednio

czy bezpośrednio związane lub wskazujące na stan zdrowia funkcjonariusza publicznego, w tym np. konkretne przedziały czasu zwolnienia od zajęć służbowych

z powodu choroby, są danymi kwalifikowanymi jako szczególnie wrażliwe dane osobowe, tym samym nie stanowią one informacji publicznej (uwagi zawarte

w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II SAB/Rz 137/21 - Cel ustawy o dostępie do informacji publicznej nie może być realizowany z pogwałceniem prawa do intymnych, szczegółowych danych o stanie zdrowia, nawet jeśli dotyczy to funkcjonariusza publicznego. Szczegółowe informacje o stanie zdrowia, także psychicznego funkcjonariusza nie są informacją publiczną, gdyż nie są informacją o sprawach publicznych).

Skargę na bezczynność adresata wniosku wywiódł do tut. Sądu w dniu

20 czerwca 2024r. P. P. zarzucając organowi naruszenie :

1- art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP")

2- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

3- art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej

i wniósł o stwierdzenie, że Organ dopuścił się bezczynności jak i o zobowiązanie Organu do załatwienia wniosku. W uzasadnieniu strona rozwinęła swoje zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej nieuwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Ostatecznie to bowiem wnioskodawca określa formę, w jakiej organ ma mu udostępnić żądaną informację.

Tak więc organ administracji publicznej, lub inny podmiot o jakim mowa

w art. 4 ust. 1 omawianej ustawy, rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej może:

1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż

w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1),

2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące

od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2),

3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku

(art. 15 ustawy),

4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy),

5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego,

6. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż nie posiada żądanej informacji.

Bezczynność lub przewlekłość organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje m.in. z uwagi na błędne zakwalifikowanie żądanej informacji jako nie posiadającej przymiotu informacji publicznej, lub na błędne przeświadczenie że udostępnił ją w BIP, lub też na tym, że organ "milczy" wobec wniosku strony

o udzielenie takiej informacji.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należało, iż jej istota sprowadzała się do oceny tego, czy organ rozpoznał wniosek inicjujący postępowanie, w jeden z w/w prawem przewidzianych sposobów.

W ocenie tut. Sądu na powyższe pytanie należało udzielić pozytywnej odpowiedzi.

Jak wynika z całokształtu dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych organ pismem z dnia 20 czerwca 2024r. (a więc w ustawowym terminie) udzielił odpowiedzi na wniosek.

Prawidłowo przy tym wywiódł, że żądane dane nie posiadają przymiotu informacji publicznej. Przedmiotową tematyką wielokrotnie zajmowały się Sądy administracyjne obydwu instancji i wypracowały jednolitą linię orzeczniczą zgodnie

z którą, informacja ad personam nie stanowi informacji publicznej. Swoistym prekursorem w/w poglądu judykatury był wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010r. wydany w sprawie o sygn.akt I OSK 1035/10 w którym stwierdzono, że "skoro w niniejszej sprawie żądanie udzielenia informacji publicznej dotyczyło ilości i wysokości poszczególnych nagród finansowych wypłaconych wskazanemu z imienia i nazwiska – Zastępcy Komendanta Straży Miejskiej –

w okresie od [...] stycznia 2009 r. do [...] listopada 2009 r. to uznać zatem należy,

że dotyczyło informacji ad personam, a to nie stanowi informacji publicznej".

W realiach niniejszej sprawy ważkie są też dalsze stwierdzenia NSA w myśl których "nie jest trafne powołanie się przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, sygn. akt

II SAB/Sz 80/05, gdyż dotyczył on innego stanu faktycznego, niż w niniejszej sprawie. Tam wniosek o dostęp do informacji publicznej dotyczył bowiem działania straży miejskiej, a nie informacji ad personam, z czym mamy do czynienia

w niniejszej sprawie".

Tut. Sąd w pełni podziela pogląd prawny wyrażony w w/powołanym wyroku

i traktuje go jak własny. Stąd też skarga musiała zostać oddalona. Skoro bowiem wszystkie pytania wniosku dotyczyły konkretnej osoby fizycznej (były więc typowymi pytania ad personam) a nie materii funkcjonowania organu publicznego to nie sposób było zakwalifikować ich do kategorii informacji publicznej. Organ informując

o powyższym wnioskodawcę, uwolnił się więc skutecznie z zarzutu bezczynności

w udostępnieniu informacji publicznej.

Reasumując, sytuacji gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie świadczy niezbicie o tym, że organ nie popadł w bezczynność w rozpoznaniu wniosku, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935

z późn. zm.)