Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Go 241/19 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 9 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Go 241/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Pismem z 10 września 2018 r. specjalista neurolog lek. med. M. M. zatrudniony w Samodzielnym Publicznym Zespole Opieki Zdrowotnej w S. – Oddziale Neurologicznym z Pododdziałem Urazowym poinformował Starostę Żarskiego, że aktualny stan zdrowia J. J. budzi zastrzeżenia co do predyspozycji zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz, że zasadnym w związku z tym jest dokonanie oceny istnienia lub braku przeciwskazań w tym zakresie.

Dnia 17 września 2018 r. Starosta Żarski wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie skierowania J. J. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. B. W tym samym dniu organ zwrócił się do lek. med. M. M. o wskazanie konkretnego zastrzeżenia co do stanu zdrowia ww. kierowcy.

Pismem z 25 września 2018 r. ww. lekarz wyjaśnił, że szczegółowe informacje dotyczące stanu zdrowia J. J. objęte są tajemnicą lekarską. Pismem z 2 października 2018 r. Starosta Żarski zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w Żarach o zgłoszenie udziału prokuratora w sprawie oraz o pomoc w uzyskaniu od jednostki medycznej dokumentacji medycznej świadczącej o stanie zdrowia J. J.

Pismem z 8 października 2018 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Żarach zgłosił swój udział w postępowaniu administracyjnym, a 29 października 2018 r. przesłał organowi kserokopię dokumentacji lekarskiej, tj. kartę informacyjną leczenia szpitalnego z 12 września 2018 r., zaświadczenia lekarskie z 26 września 2018 r. i z 3 października 2018 r. oraz historię wizyty z 10 października 2018 r. z NZOZ P. s.c.

Pismem z 7 listopada 2018 r. Starosta Żarski zwrócił się do lek. med. M. M. o udzielenie informacji czy nastąpiły zmiany dotyczące karty informacyjnej leczenia szpitalnego strony z 12 września 2018 r. Ww. lekarz poinformował organ, że nie dokonywano korekty karty informacyjnej J. J.

Pismem z 3 grudnia 2018 r. J. J. poinformował organ, że wszystkie dotychczasowe wyniki badań klinicznych, dodatkowe badania laboratoryjne oraz dodatkowe badania na sprzęcie pomocnym do wykrycia tego typu schorzeń (EEG, TK, EKG, Echo serca) nie dają żadnych podstaw do skierowania na badania lekarskie. Kategorycznie sprzeciwił się stwierdzeniu zawartemu w karcie informacyjnej, tj. rozpoznaniu pierwszorazowego incydentu utraty przytomności z drgawkami. Zaznaczył, że żaden zespół medyczny nie stwierdził takich objawów. Wskazał, ze jest lekarzem weterynarii z ponad 45-letnim stażem i potrafi rozróżnić utratę przytomności od zasłabnięcia, zemdlenia.

W tym stanie faktycznym decyzją z [...] grudnia 2018 r. nr [...], Starosta Żarski, na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r., poz. 978 ze zm., dalej: u.k.p.), skierował J. J. na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W uzasadnieniu wskazał, że z karty informacyjnej leczenia szpitalnego wynika jasno, że u strony rozpoznano nadciśnienie tętnicze, cukrzycę typu 2, chorobę wieńcową, migotanie przedsionków. W zaleceniach zakazano stronie pracy na wysokości i obsługi urządzeń mechanicznych w ruchu, w tym prowadzenia auta. Organ zaznaczył, że bezwzględnie wymaganymi przesłankami dla wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie, określonymi w § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie kursu reedukacyjnego w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii oraz szczegółowych warunków i trybu kierowania na badania lekarskie lub badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu (Dz.U. z 2013 r, poz. 9 ze zm.), jest otrzymanie przez starostę informacji i ustaleń stanu faktycznego, uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych, dotyczących istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy. Taką informację organ uzyskał od Samodzielnego Zespołu Opieki Zdrowotnej w S. oraz załączoną kopię dokumentacji medycznej. Organ zwrócił uwagę, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie jest decyzją uznaniową, lecz związaną, tj. taką, w której, jeżeli uprawniony organ stwierdzi określony stan rzeczy, zobowiązany jest wydać przewidzianą prawem decyzję administracyjną. Zdaniem organu skierowanie na badania lekarskie J. J. jest działaniem profilaktycznym mającym wyeliminować, bądź przynajmniej ograniczyć zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

W oparciu o zgormadzony materiał dowodowy Starosta ustalił, że zostały wyczerpane wszystkie przesłanki z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. – bowiem zachodzi podejrzenie, że stan zdrowia J. J. może stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2019 r., po rozpoznaniu odwołania J. J., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zielonej Górze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w pełni podzielając stanowisko Starosty.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. J. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. W uzasadnieniu skarżący podał, że na SOR w S. trafił 9 września 2018 r. ok. godz. 16.30, będąc u rodziny. Wyjaśnił, że nie utracił przytomności, jak wskazano w karcie informacyjnej, lecz tylko zasłabł, zachowując przy tym świadomość. Od momentu zasłabnięcia do momentu wypisania ze szpitala, aż do chwili obecnej, nie ma żadnych tego typu objawów. Wystąpienie zasłabnięcia kojarzy z przybywaniem na powietrzu przy słonecznej pogodzie bez nakrycia głowy.

Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z 29 kwietnia 2019 r. Prokurator Okręgowy w Zielonej Górze wniósł o oddalenie skargi, podzielając stanowisko Kolegium.

Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji przytoczył art. 75 ust. 1 pkt 5 oraz 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r., poz. 978 ze zm., dalej: u.k.p). Wskazał, że przesłanka uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia musi być interpretowana zgodnie z celem u.k.p., którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym spowodowanym przez osoby, których stan zdrowia uniemożliwia sprawne prowadzenie pojazdów. Uprawnienie starosty do skierowania na badania lekarskie należy do szeroko pojętej profilaktyki w zakresie bezpieczeństwa na drogach, a celem przepisu art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. jest spowodowanie, by osoba, w stosunku do której zaistniały określone wątpliwości, została przebadana przez uprawnionego lekarza, zanim dojdzie do sytuacji, w której osoba ta narazi siebie, jak też innych uczestników ruchu drogowego na utratę zdrowia bądź życia.

Zdaniem tego Sądu zastrzeżenia co do stanu zdrowia muszą być "uzasadnione" i "poważne". Informacja o nich musi być wiarygodna. Skierowanie na badania lekarskie może więc nastąpić, gdy jest prawdopodobne, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, nie jest natomiast wymagana pewność w tym zakresie. Stwierdzenie braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami należy bowiem do uprawnionego lekarza, który na podstawie badania lekarskiego wydaje stosowne orzeczenie. Decyzja o skierowaniu na badanie nie jest decyzją uznaniową, a jej jedynym ograniczeniem jest, aby informacja o stanie zdrowia nasuwającym zastrzeżenie co do możliwości prowadzenia pojazdu była wiarygodna, wzbudzając tym samym istotne zastrzeżenia co do stanu zdrowia osoby legitymującej się uprawnieniami do kierowania pojazdami.

Przyczyną, dla której Starosta skierował skarżącego na badania lekarskie, było zawiadomienie dokonane przez lekarza specjalistę z zakresu neurologii. W karcie informacyjnej leczenia szpitalnego wskazano, że skarżący został przyjęty do szpitala z powodu nagłej utraty przytomności z towarzyszącym charczeniem, krótkotrwałymi drgawkami, bezwiednym oddaniem moczu. Był to pierwszy taki incydent w jego życiu. U skarżącego rozpoznano pierwszorazowy incydent utraty przytomności z drgawkami, nadciśnienie tętnicze, cukrzycę typu 2, chorobę wieńcową oraz przetrwałe migotanie przedsionków. W zaleceniach lekarskich zawartych w tej karcie widnieje informacja m.in. o zakazie obsługi urządzeń mechanicznych w ruchu, w tym prowadzenia auta.

W ocenie Sądu pierwszej instancji informacja, którą uzyskał Starosta

o możliwych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego, była poważna i wiarygodna. Informacja ta nie została także skorygowana przez lekarza specjalistę z zakresu neurologii. W konsekwencji więc upoważniała do podjęcia decyzji o skierowaniu na badania lekarskie, co zasadnie potwierdził organ odwoławczy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał również, że organy administracji nie zostały powołane i nie posiadają wymaganych uprawnień, aby dokonywać oceny stanu zdrowia i weryfikowania treści wyników badań, które skarżący dołączył do pisma z 3 grudnia 2018 r., a zatem zgodzić się należy z organem pierwszej instancji, że postępowanie dowodowe w tym zakresie nie mogło być przeprowadzone. Temu mają właśnie służyć badania lekarskie prowadzone przez uprawnionych lekarzy w trybie obowiązujących przepisów prawa. Sąd ten dodatkowo wyjaśnił, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie przesądza jeszcze o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Służy ona jedynie wyjaśnieniu istniejących w tym względzie uzasadnionych zastrzeżeń. Jeżeli zaś badania te wykażą istnienie przeciwwskazań, to wtedy zajdą podstawy do wszczęcia przez właściwy organ odrębnego postępowania administracyjnego zmierzającego do pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami.

W związku z powyższym w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.".

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. J. reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. Domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz zrzekł się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, iż wobec osoby skarżącej występują uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia i zachodzi konieczność skierowania skarżącego na badania lekarskie;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie wszystkich dowodów powstałych w sprawie, a w szczególności nieodniesienie się do dostarczonych przez stronę w postępowaniu przed organem pierwszej instancji zaświadczeń lekarskich z 26 września 2018 r. i 3 października 2018 r. oraz historii wizyty z 10 października 2018 r. z NZOZ P., które to dowody nie potwierdziły konieczności skierowania skarżącego na badania lekarskie w związku z uprawnieniami do kierowania pojazdem oraz oparcie wyroku przez Sąd pierwszej instancji jedynie na karcie informacyjnej leczenia szpitalnego z 12 września 2018 r.

W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie rozwinął powyższe zarzuty. Wskazał, że po pobycie w szpitalu wykonał wszelkie zalecenia wynikające z karty informacyjnej i przeprowadził stosowne badania. Wyniki badań nie potwierdziły konieczności skierowania skarżącego na badania lekarskie. Powyższe zaświadczenia zostały złożone do Prokuratury, która brała udział w postępowaniu administracyjnym. Jego zdaniem doznał on jedynie zasłabnięcia i nie utracił przytomności. Organy oparły swoje orzeczenie jedynie na karcie leczenia, tymczasem powinny wziąć pod uwagę całą dokumentację zgromadzoną w sprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prokurator Okręgowy w Zielonej Górze wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie wniosła o jej przeprowadzenie. W tej sytuacji rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 tej ustawy mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać konkretną normę prawa materialnego, czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu.

W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej w podstawach skargi kasacyjnej powołał się zarówno na pkt 1 art. 174 p.p.s.a., jak i na pkt 2 tego przepisu prawa. W takich przypadkach, co do zasady, w pierwszej kolejności badaniu podlegają zarzuty naruszenia prawa procesowego. W sytuacji, gdy postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych).

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia prawa materialnego, a to art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r., poz. 978 ze zm., dalej: u.k.p.), poprzez błędne zastosowanie, uznać należy, że zarzut ten nie jest zasadny.

Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega, z zastrzeżeniem ust. 4: osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Przepis ust. 4 art. 75 u.k.p. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Ustawa ta w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia.

Wskazane regulacje prawne nie precyzują, jakie zastrzeżenia należy uznać za wystarczające do skierowania danego kierowcy na badania lekarskie. Oznacza to, że właściwy organ administracji, po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość należytą zdolność psychofizyczną kierowcy, powinien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym, badanym przypadku zastrzeżenia te są rzeczywiście tego rodzaju, że uzasadniają wydanie decyzji w oparciu o powołane wyżej przepisy. Sformułowanie, że mają być one uzasadnione oznacza zatem przede wszystkim, że powinny być one oparte na wiarygodnych podstawach.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów a sformułowanie, że mają być uzasadnione oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach. Chodzi więc o sytuacje, gdy wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy wynikają z ujawnienia się określonych okoliczności faktycznych mających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu, których weryfikacja wymaga wiedzy specjalistycznej. Przy interpretacji przesłanki zawartej w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami, trzeba mieć na względzie cel tej ustawy, czyli zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Dlatego też zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów.

W niniejszej sprawie za uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego kasacyjnie z pewnością można uznać pismo z 10 września 2018 r. specjalisty neurologa lek. med. M. M. zatrudnionego w Samodzielnym Publicznym Zespole Opieki Zdrowotnej w S. – Oddziale Neurologicznym z Pododdziałem Urazowym, w którym poinformował on Starostę Żarskiego, że aktualny stan zdrowia skarżącego kasacyjnie budzi zastrzeżenia co do predyspozycji zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz, że zasadnym w związku z tym jest dokonanie oceny istnienia lub braku przeciwskazań w tym zakresie. Z karty informacyjnej leczenia szpitalnego skarżącego kasacyjnie wynika, że rozpoznano u niego nadciśnienie tętnicze, cukrzycę typu 2, chorobę wieńcową, migotanie przedsionków. W zaleceniach lekarskich zawartych w karcie informacyjnej widnieje informacja m.in. o zakazie stronie pracy na wysokości i obsługi urządzeń mechanicznych w ruchu, w tym prowadzenia auta. Taką informację organ uzyskał od Samodzielnego Zespołu Opieki Zdrowotnej w S. wraz z załączoną kopią dokumentacji medycznej. Powyższe okoliczności nie pozostawiają wątpliwości, że istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego kasacyjnie. Zgodzić należy się zatem z Sądem pierwszej instancji, że jeżeli z dokumentów wynikały uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia strony pod kątem możliwości kierowania pojazdami, to nie można skutecznie zarzucać organowi, że wziął te okoliczności pod uwagę. To nie rolą organu w tym postępowaniu jest ocena stanu zdrowia kierującego.

Brak jest prawnej możliwości weryfikacji przedstawionej przez skarżącego kasacyjnie w toku postępowania przed organem pierwszej instancji zaświadczeń lekarskich, o których mowa w skardze kasacyjnej, a to z tego względu, że organ administracji nie jest uprawniony do ich oceny pod względem merytorycznym i czynienia samodzielnych ustaleń, że rzeczywisty stan zdrowia kierowcy – skarżącego kasacyjnie przedstawia się odmiennie. Zgodnie bowiem z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 250 ze zm.), jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. W tej sytuacji bezskuteczne było powoływanie się przez skarżącego kasacyjnie na dokumentację lekarską, o której mowa w skardze kasacyjnej. Za niezasadny zatem uznać należało zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a.

Organ dokonując oceny okoliczności faktycznych sprawy miał na względzie cel ustawy o kierujących pojazdami, to jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Jak już wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. W interesie społecznym pozostaje, by wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych w sposób, który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również zdrowiu i życiu wszystkich innych użytkowników dróg.

W wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I OSK 454/18 (Lex nr 2742512) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Rozporządzenie z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców nie pozwala organowi administracji na swobodny wybór w zakresie podmiotów uprawnionych do przeprowadzania badania lekarskiego osoby posiadającej prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia (art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami). Nie pozwala też organowi na dalszą dowodową weryfikację orzeczenia uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje, gdyż orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie rozporządzenia nie może zastąpić jakiekolwiek inne orzeczenie lekarskie, wydane na innej podstawie prawnej niż wymagana do podjęcia decyzji w sprawie uprawnienia do kierowania pojazdami. Weryfikacja treści orzeczenia uprawnionego lekarza wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy stwierdzającego istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami może natomiast nastąpić poprzez przedstawienie dowodu w postaci orzeczenia tożsamego podmiotu uprawnionego."

W tej sytuacji za nietrafny także uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zrzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, iż wobec osoby skarżącej występują uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia i zachodzi konieczność skierowania skarżącego na badania lekarskie.

Końcowo należy podkreślić i wyjaśnić skarżącemu kasacyjnie, że decyzja kierująca na badania lekarskie nie oznacza oczywiście, że przesądzona została kwestia braku zdolności skarżącego do kierowania pojazdem mechanicznym. Okoliczność czy stan zdrowia skarżącego stanowi przeciwwskazanie do kierowania pojazdem, będzie wyjaśniana w drodze stosownego badania lekarskiego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.