Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) Protokolant specjalista Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2025 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 24 grudnia 2024 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania wypisów z rejestru gruntów oddala skargę.

Decyzją z 24 grudnia 2024 r. znak: [...] Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej: "organ II instancji" lub "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania firmy G. W. sp. z o.o. (dalej: "Skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] (dalej: "organ I instancji") z 31 października 2024 r. znak: [...]

Decyzja organu II instancji, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy.

Pismem z 18 czerwca 2024 r. (wpływ do organu 19 czerwca 2024 r.) Skarżąca, powołując się na art. 17 ust. 3, art. 20 ust. 1 pkt 1c, art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm.), zawnioskowała o wydanie uproszczonych wypisów z rejestru gruntów dla działek działek położonych w gminie G. W. nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie W.; nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie P.; nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie G.; nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie S.; nr [...], [...] i [...] w obrębie K. uzasadniając to pracami projektowymi, dotyczącymi budowy przyłącza SN.

Pismem z 19 czerwca 2024 r. (wpływ do organu 25 czerwca 2024 r.) Skarżąca ponownie zawnioskowała (na formularzu EGiB) o wydanie ww. wypisów wskazując, że posiada interes prawny w ich uzyskaniu, wynikający z treści art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2024 r., poz. 1112 dalej: "u.i.o.ś."), w związku z przygotowywaniem wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W piśmie z dnia 2 lipca 2024 r. Skarżąca wskazała, iz wnioski z dnia 18 czerwca i 19 czerwca 2024 r. procedować osobno.

Pismem z 5 lipca 2024 r. organ I instancji wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku z 18 czerwca 2024 r. poprzez wskazanie konkretnego zadania (nazwy projektu, umowy o jego wykonanie).

Pismem z 17 lipca 2024 r. Skarżąca udzieliła odpowiedzi wskazując, że do że do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest wymagane legitymowanie się tytułem prawnym do dysponowania terenem na cele inwestycyjne. Podkreśliła również, że wymaganym dokumentem jest wypis z rejestru gruntów lub inny dokument w postaci papierowej lub elektronicznej, wydany przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, pozwalający na ustalenie stron postępowania, zawierający co najmniej numer działki ewidencyjnej, oraz o ile zostały ujawnione: numer księgi wieczystej, imię i nazwisko albo nazwę oraz adres podmiotu ewidencyjnego, obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie. Dodatkowo Skarżąca opisała swoją działalność w zakresie inwestycji OZE (farmy wiatrowe, słoneczne, magazyny energii), podkreślając, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest kluczowe na wczesnym etapie projektu do określenia możliwości jego rozwoju i obszaru oddziaływania. Skarżąca wskazała, że przed poniesieniem znacznych kosztów związanych z zabezpieczeniem gruntów, weryfikuje możliwość realizacji inwestycji. Wskazano, że obszar planowanej infrastruktury energetycznej obejmuje działki wymienione we wniosku, stąd konieczność uzyskania wypisów. Dodatkowo, Skarżąca stwierdziła, że jako inwestor i deweloper OZE sama uzyskuje większość decyzji w procesie budowlanymi oraz wykonuje część obowiązków projektantów wynikających z treści art. 20 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego.

Pismem z 23 lipca 2024 r. organ I instancji ponownie wezwał Skarżąca do uzupełnienia wniosku poprzez wykazanie obiektywnie stwierdzalnego interesu prawnego. Zdaniem organu I instancji powołane przepisy (art. 17 ust. 3, art. 20 ust. 1 pkt 1c i art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego) oraz wyjaśnienia firmy dotyczące hipotetycznego zamiaru planowania inwestycji OZE i prac projektowych dot. budowy przyłącza SN nie kreują interesu prawnego, a jedynie świadczą o istnieniu interesu faktycznego w uzyskaniu danych z ewidencji gruntów i budynków na etapie przygotowań.

Pismem z 2 sierpnia 2024 r. Skarżąca poinformowała o powiązanej ze Skarżącą spółce G. sp. z o. o., która posiada umowę o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej Elektrowni Fotowoltaicznej [...] z E. sp. z o. o. (umowa z 27 czerwca 2023 r.), obejmującą działki [...], [...] i [...], położone w miejscowości P., gmina [...] Skarżąca wyjaśniła, że w związku z nowymi przepisami prawa energetycznego, dotyczącymi cable pooling-u, planuje rozszerzyć istniejące inwestycje, dodając nowe jednostki OZE. Jednocześnie Skarżąca wskazała, że obszar wskazany we wniosku z 18 czerwca 2024 r. znajduje się w obszarze możliwym do zagregowania przez umowę przyłączeniową, stąd wniosek o wypisy tych konkretnych działek.

Decyzją z 31 października 2024 r. organ I instancji odmówił wydania uproszczonych wypisów z rejestru gruntów dla działek wskazanych we wniosku z 19 czerwca 2024 r.

W treści uzasadnienia organ I instancji stwierdził, że Skarżąca nie przedstawiła wystarczających dowodów na istnienie konkretnego i aktualnego interesu prawnego, opierając swoje żądanie jedynie na ogólnym zamiarze realizacji bliżej nieokreślonej inwestycji. Organ uznał, że sam zamiar nie stanowi interesu prawnego, a jedynie interes faktyczny. Ponadto Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów świadczących o rodzaju i lokalizacji konkretnej inwestycji. Jednocześnie organ I instancji wskazał, że nie została przedłożona karta informacyjna przedsięwzięcia niezbędna do złożenia wniosku o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżąca nie wystąpiła również z wnioskiem o wydanie map ewidencyjnych dla wskazanych we wniosku działek oraz nie udokumentowała, że posiada choćby prawo do dysponowania na cele budowlane jakąkolwiek nieruchomością wskazaną w treści wniosku. Mając na względzie powyższe organ I instancji stwierdził, że Skarżąca nie udowodniła, w jaki sposób powołane przepisy (art. 74 ust. 1 pkt 6 u.i.o.ś. oraz art. 17 ust. 3, art. 20 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego) kreują jej konkretny i aktualny interes prawny do uzyskania wnioskowanych wypisów na tym etapie. W ocenie organu I instancji celem Skarżącej było w rzeczywistości pozyskanie danych potencjalnych kontrahentów w celach komercyjnych, z którymi Skarżąca mogłaby zawrzeć umowę na wykorzystanie ich nieruchomości do realizacji ewentualnego zamierzenia budowlanego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Skarżąca zarzucając naruszenie art. art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Z 2024 r., poz. 1151 - dalej: "Prawo geodezyjne"), art. 74 ust. 1 pkt 6 u.o.i.ś., art. 17 ust. 3, art. 20 ust. 1 pkt 1c, art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego, art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80, art. 7a § 1, art. 8 oraz art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2024 r., poz. 572 - dalej: "k.p.a.").

Organ II instancji utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wyjaśnił, że stosownie do art. 24 ust. 4 Prawa geodezyjnego informacje z operatu ewidencyjnego są jawne z zastrzeżeniem ust. 5, natomiast dane podmiotów o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy są udostępniane na żądanie, jedynie podmiotom określonym w art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego.

W ocenie organu odwoławczego Skarżąca nie należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 24 ust. 5 pkt 1-2a Prawa geodezyjnego. W odniesieniu do argumentacji Skarżącej dot. podstawy swojego interesu prawnego na gruncie art. 74 ust. 1 pkt 6 u.i.o.ś. organ II instancji uznał, że ww. przepis określa jedynie, co należy dołączyć do wniosku, ale nie kreuje prawa do uzyskania wypisu zawierającego dane podmiotów.

Odnosząc się do art. 17 ust. 3 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1c i ust. 2 Prawa budowlanego organ II instancji stwierdził, że obowiązki projektanta nie świadczą o jego interesie prawnym w uzyskaniu danych podmiotowych ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy podkreślił również, że fakt prowadzenia działalności w zakresie projektowania i budowy sieci nie jest wystarczający do uznania Skarżącej za operatora sieci w rozumieniu art. 24 ust. 5 pkt 2a Prawa geodezyjnego.

W ocenie organu II instancji interes prawny musi wynikać z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, być indywidualny, konkretny, aktualny i obiektywnie sprawdzalny, a jego istnienie znajdować musi potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Nie może być on udowadniany zamiarem i okolicznościami, które mogą dopiero nastąpić w przyszłości.

Mając na względzie powyższe w ocenie organu odwoławczego organ I instancji słusznie odmówił wydania uproszczonego wypisu dot. działek wskazanych we wniosku z 19 czerwca 2024 r.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Skarżąca zarzucając jej naruszenie:

I. Przepisów prawa materialnego:

- art. 24 ust. 5 pkt 3 Prawa geodezyjnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że Skarżąca nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu wypisów dla działek, podczas gdy Skarżąca podała we wniosku podstawę prawną obligującą ją do uzyskania takich wypisów celem ustalenia m.in. obszaru oddziaływania inwestycji;

- art. 17 ust. 3, art. 20 ust. 1 pkt 1c, art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 24 ust. 5 pkt 3 Prawa geodezyjnego, poprzez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że nie stanowią one samodzielnej podstawy do wykazania interesu prawnego, podczas gdy z ich treści wynika obowiązek ustalenia stron postępowania budowlanego (wynikający z obowiązku ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji);

- art. 7 ust. 1f ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 266 z późn. zm.) w zw. z art. 24 ust. 5 pkt 3 Prawa geodezyjnego, przez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że przedmiotowy przepis ma zastosowanie wyłącznie do operatorów sieci elektroenergetycznych, podczas gdy jest on podstawą dla podmiotów, które posiadają wydane warunki przyłączenia/umowę przyłączeniową o ubieganie się o cablepooling, czyli współdzielenie miejsca przyłączenia; ponadto poprzez błędne przyjęcie, że wykazanie w oparciu o ten przepis interesu prawnego do uzyskania wypisów, nie jest możliwe;

II. przepisów postępowania:

- art. 6 k.p.a. i wynikającej z niego zasady działania organów w granicach prawa, które przejawiało się tym, iż Organ poprzez błędną wykładnię przepisów prawa wskazaną w pkt 1, pozbawił Skarżącą możliwości realizacji swoich praw;

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie oceny materiału dowodowego w sposób kompleksowy i rzetelny, w szczególności pominięcia w przedmiotowej sprawie wyjaśnień i argumentów przedłożonych przez Skarżącą w odwołaniu a jedynie lakonicznie stwierdzenie, że Skarżąca nie wykazała interesu prawnego do uzyskania wypisów, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego winna prowadzić do wniosku, że Skarżąca wykazała interes prawny w uzyskaniu wypisów. Jednocześnie naruszenia tych przepisów Skarżąca upatruje również w zaniechaniu uzyskania materiału dowodowego, który Organ mógł uzyskać, a który powinien potwierdzić stanowisko Skarżącej w tym zakresie;

- art. 7a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w przypadku wątpliwości odnośnie do interpretacji wskazanych przez Skarżącą przepisów, tj. czy stanowią one podstawę prawną do występowania o wypisy; Organ powinien był rozstrzygnąć na korzyść Skarżącej wątpliwości do takich interpretacji, czego w niniejszym przypadku nie uczynił;

- art. 8 k.p.a. i wynikającej z niego zasady zaufania obywateli do organów administracji, poprzez wadliwe rozstrzygnięcie Decyzji, jak również wskazanie błędnego prawnie uzasadnienia Decyzji, podczas gdy od Organu w szczególności wymaga się znajomości obowiązujących przepisów prawa i ich właściwego stosowania;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób nieprawidłowy i niejasny przejawiający się tym, że Organ w uzasadnieniu skarżonej decyzji nie wyjaśnił, dlaczego odmówił mocy dowodowej argumentacji przedłożonej przez Skarżącą m.in. w zakresie przepisów Prawa budowlanego, jak również poprzez dokonanie i wyciągnięcie błędnych wniosków z argumentacji opartej o umowę przyłączeniową, która potwierdzała prawo Skarżącej do uzyskania wypisów; naruszenie tego przepisu nastąpiło również poprzez nie odniesienie się do przez Organ do błędnej analizy materiału dowodowego przez organ I instancji.

Wskazując na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów w zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwineła zarzuty skargi.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej również jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego o utrzymaniu w mocy decyzji Starost [...] odmawiającego wydania uproszczonych wypisów z rejestru gruntów dla wskazanych przez Skarżącą działek

Materialnoprawną podstawę wydania decyzji stanowił m.in. art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 – dalej jako "Prawo geodezyjne") Starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane, na żądanie:

1) właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;

2) organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;

2a) operatorów:

a) sieci, w rozumieniu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 777 i 784),

b) systemu przesyłowego, systemu dystrybucyjnego oraz systemu połączonego, w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716, 868, 1093, 1505 i 1642);

3) innych podmiotów niż wymienione w pkt 1-2a, które mają interes prawny w tym zakresie.

Adekwatny do okoliczności niniejszej sprawy jest pkt 3, stanowiący o innych podmiotach, które mają interes prawny w uzyskaniu wypisu, gdyż oczywistym jest, i co nie jest przedmiotem sporu, Skarżąca nie jest żadnym z podmiotów wskazanych w art. 24 ust. 5 pkt 1-2a Prawa geodezyjnego.

Z przywołanych przepisów wynika, że dane ewidencji gruntów i budynków, we wskazanym zakresie, nie są dostępne powszechnie. Oprócz osób władających gruntami (budynkami, lokalami), podmiotów realizujących zadania publiczne i operatorów (telekomunikacyjnych, energetycznych) ustawodawca wymienia wprawdzie także inne podmioty, warunkując wszakże ich dostęp do danych legitymowaniem się interesem prawnym w tym zakresie.

W realiach niniejszej sprawy takim innym podmiotem, w rozumieniu wskazanego przepisu Prawa geodezyjnego i kartograficznego, jest Skarżąca. W ocenie organu administracji nie wykazała ona jednak istnienia interesu prawnego.

Wobec powyższego istota niniejszej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii czy Skarżąca legitymuje się interesem prawnym uprawniającym do uzyskania wypisów z rejestru gruntów.

W doktrynie prawa administracyjnego pojęcie interesu prawnego jest często definiowane poprzez wskazanie różnicy między interesem prawnym a interesem faktycznym. Czynnikiem różnicującym interes prawny i interes faktyczny jest istnienie lub brak normy prawnej przyznającej ochronę danemu podmiotowi (zob. Marek Piotr Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany. LEX/el. 2022, art. 28).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwaliło się stanowisko zgodnie z którym przez interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. należy rozumieć przysługujące określonemu podmiotowi uprawnienia lub obowiązki oparte na konkretnym przepisie prawa materialnego. Musi zatem istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym, i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu. Chodzi przy tym nie o interes faktyczny, dający się nawet racjonalnie uzasadnić, ale o interes prawny, to jest taki, który wynika z określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Do cech interesu prawnego należy to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2022, sygn. I OSK 1053, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 1999 r., sygn. I SA 1189/98, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach, CBOIS).

Podmiot administrowany ma interes faktyczny, jeżeli w jakiejś sytuacji, obecnej lub przyszłej, odniesie bezpośrednią korzyść na skutek działań lub zaniechań organu administracji. Podmiot mający interes faktyczny może żądać od administracji podjęcia stosownych działań, jednakże żądanie to nie jest oparte na przepisach prawa chroniących sferę interesów tego podmiotu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 1998 r., II SA 1104/98, CBOIS). Interes prawny jest kwalifikowanym interesem faktycznym. Interes prawny wynika z określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu.

Skarżąca wykazując swój interes prawny (pismo z dnia 2 sierpnia 2024 r. – k. [...] akt administracyjnych) odwołała się m.in. do zapisów 74 ust. 1 pkt 6 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2024 r., poz. 1112 - dalej: "u.i.o.ś.").

Zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 6 u.i.o.ś. do wniosku należy dołączyć wypis z rejestru gruntów lub inny dokument, w postaci papierowej lub elektronicznej, wydane przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, pozwalający na ustalenie stron postępowania, zawierający co najmniej numer działki ewidencyjnej oraz, o ile zostały ujawnione: numer jej księgi wieczystej, imię i nazwisko albo nazwę oraz adres podmiotu ewidencyjnego, obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie, z zastrzeżeniem ust. 1a. Ustęp 1a w art. 74 u.i.o.ś. brzmi: Jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 10, nie wymaga się dołączenia dokumentu, o którym mowa w ust. 1 pkt 6. W razie wątpliwości organ może wezwać inwestora do dołączenia dokumentu, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, w zakresie niezbędnym do wykazania, że liczba stron postępowania przekracza 10.

Ponadto Skarżąca odwołała się do art. 17 ust. 3, art. 20 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm. ).

Zgodnie z art. 17 ust. 3 Prawa budowlanego uczestnikami procesu budowlanego, w rozumieniu ustawy jest projektant. Natomiast art. 20 Prawa budowlanego wskazuje jakie obowiązki spoczywają na projektancie w tym m.in. obowiązek określenie obszaru oddziaływania inwestycji.

W ocenie Sądu przywołane wyżej przepisów, uwzględniając wyjaśnienia strony, nie dają podstaw do uznania na gruncie niniejszej sprawy istnienia po stronie Skarżącej interesu prawnego do uzyskania wnioskowanych wypisów z rejestru gruntów. .

Podkreślenia wymaga, iż w sprawie nie mamy do czynienia z konkretną sytuacją prawną wskazującą na interes prawny Skarżącej, a jedynie z sytuacją hipotetyczną. Zdaniem Sądu interes wykazywany przez Skarżącą nie ma znamion interesu prawnego. Nie jest ów interes konkretny, a więc w świetle reguł znaczeniowych języka krajowego istniejący materialnie, nie jest dokładnie i precyzyjnie określony, ścisły (Uniwersalny słownik języka p. pod red. Stanisława Dubisza, W. 2003). Nie można go także określić jako aktualny, czyli dotyczący teraźniejszości, ważny w danej chwili. Dodatkowo nie poddaje się on również obiektywnemu sprawdzeniu ponieważ w tym przypadku mamy do czynienia wyłącznie z zamiarem, deklaracją.

Podkreślenia wymaga, iż Skarżąca wyłącznie sygnalizuje dopiero zamiar złożenia wniosku o decyzję środowiskową celem rozważenia czy inwestycja na tych działkach będzie opłacalna. Jak podnosiła Skarżąca zarówno w skardze jak i w odwołaniu działki wskazane we wniosku znajdują się "w obszarze możliwym do zagregowania przez umowę przyłączeniową". Tym samym z twierdzeń Skarżącej wynika, że poszukuje ona działek, "które potencjalnie nadają się pod nową inwestycję OZE" (pismo z dnia 2 sierpnia 2024 r.). Zatem w świetle tak sformułowanych twierdzeń Skarżącej działki wskazane we wniosku stanowią wyłącznie przedmiot zainteresowania celem rozważenia możliwości realizacji na nich inwestycji, a nie przedmiot konkretnego zamierzenia inwestycyjnego.

Przy czym podkreślenia wymaga, iż Skarżąca nie wykazała, że realizowana inwestycja - objęta umową przyłączeniową – a zrealizowana na działkach [...],[...] i [...] swoim obszarem oddziaływania obejmuje działki wskazane we wniosku. Natomiast sam fakt, iż działki te potencjalnie nadają się pod nową inwestycję OZE i ewentualny zamiar realizacji na nich inwestycji nie oznacza, że Skarżąca legitymuje się interesem prawnym o którym mowa w art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego.

Przy czym Sąd podziela stanowisko organu przytoczone w ślad za wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/WR 673/22, iż zamiar w języku krajowym to coś, co dana osoba zamierza zrobić, zamierzenie to plan, intencja, zamysł projekt (Słownik języka p. PWN). Jednakże zamiar realizacji jakiegoś przedsięwzięcia wcale nie musi przekładać się na jego realizację. Dlatego zamiar skarżącej polegający na wystąpieniu z wnioskiem o decyzję środowiskową nie poddaje się ocenie prawnej, nie daje się prawnie zakwalifikować, a w konsekwencji zamiar nie kreuje interesu prawnego. Zamiar może stanowić jedynie o interesie faktycznym skarżącej, a uzyskanie przez skarżącą określonych danych i informacji na etapie przygotowań do jakiegoś przedsięwzięcia (w okolicznościach sprawy złożenia wniosku o decyzje środowiskową) może przynieść jej korzyść, ułatwić działania, co jednak nie oznacza, że przygotowania te inicjują interes prawny.

Nie jest wcale pewne, czy Skarżąca swój zamiar zrealizuje. Może okazać się, że zrezygnuje z realizacji przedsięwzięcia. Gdyby hipotetycznie przyjąć, że skarżąca uzyskała od Starosty interesujące ją dane z ewidencji gruntów i budynków, wyłącznie na wskazywanej przez nią podstawie zamiaru realizacji przedsięwzięcia, to w razie rezygnacji z realizacji złożenia wniosku o decyzję środowiskową, stworzona przez ustawodawcę ochrona danych podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego (dane właścicieli nieruchomości) byłaby iluzoryczna.

Należy zauważyć, że skoro do ogólnej zasady udostępniania każdemu informacji zawartych w operacie ewidencyjnym (art. 24 ust. 4 Prawa geodezyjnego: Każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym) prawodawca dołącza zastrzeżenie dotyczące danych podmiotów, warunkując udostępnienie ich wykazaniem interesu prawnego (przytoczony wyżej art. 24 ust. 5 pkt 3 Prawa geodezyjnego), to jego wyraźnym celem była protekcja prawna dla tych danych. Udostępnianie tych danych poprzez rozległe i nieograniczone rozumienie interesu prawnego opartego na nieweryfikowalnym zamiarze, czyniłoby taką ochronę nieefektywną, de facto fikcyjną, i stałoby w sprzeczności z celem ustawodawcy.

Warto w tym miejscu również zauważyć, iż do określenia obszaru oddziaływania o którym mowa czy to w u.i.o.ś. czy też w przepisach Prawa budowlanego Skarżącej nie są potrzebne dane podmiotowe zawarte w rejestrze. Natomiast dane przedmiotowe, w tym numer działki, jej powierzchnia czy też klasoużytek są danymi powszechnie dostępnymi na stronach internetowych m.in. geoportalu. Tym samym dla określenia obszaru oddziaływania inwestycji nie są potrzebne dane podmiotowe.

Dlatego, w opinii składu orzekającego w niniejszej sprawie, nie ma mowy o interesie prawnym, a widoczny jest jedynie interes faktyczny.

Za przyznaniem interesu prawnego nie przemawia również art. 7 ust. 1f ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 266 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym wyższym niż 1 kV, w jednym miejscu przyłączenia można przyłączyć dwie lub większą liczbę instalacji odnawialnego źródła energii należących do jednego lub większej liczby podmiotów. Przepisu zdania pierwszego nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii, dla których miejscem przyłączenia do sieci jest instalacja odbiorcy końcowego.

Przepis ten, w ocenie Sądu, nie stanowi źródła interesu prawnego do uzyskania wypisów z rejestru gruntów nieruchomości, które inwestor bierze pod uwagę do potencjalnego zainwestowania. Fakt, że w jednym miejscu przyłączenia można przyłączyć dwie lub większą liczbę instalacji odnawialnego źródła energii umożliwia wyłącznie inwestorowi realizacji kilku inwestycji OZE i podłączenie ich w jednym miejscu przyłączenia. Natomiast samo w sobie nie może wskazywać na istnienie interesu prawnego do uzyskania wypisów z rejestru gruntów, obejmującego dane właścicieli podlegające szczególnej ochronie, wszelkich nieruchomości bardzo szeroko rozumianego sąsiedztwa gdyż tam inwestor rozważa lokalizację inwestycji.

Ponadto wbrew zarzutom skargi organy nie naruszyły przepisów odnoszących się do postępowania wyjaśniającego oraz dotyczących formy wydania decyzji oraz zakresu jej uzasadnienia – art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. Zaznaczyć należy, iż zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do dokonania oceny legitymowania się przez Skarżącą interesem prawym o którym mowa w art. 24 ust. 5 pkt 3 Prawa geodezyjnego . Tym organ prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, a następnie dokonał jego oceny, która to nie nosi cech dowolności. Ponadto wskazać należy, iż uzasadnienie obu decyzji zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami prawa.

Za niezasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 7a k.p.a. Uwadze Skarżącej uszło, iż przepis ten odnosi się wyłącznie do sytuacji, w której przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a z takim postępowaniem nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Uznając, iż organ rozpoznając wniosek z dnia 19 czerwca 2024 r. prawidłowo odmówił wydania uproszczonych wypisów gruntów Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.