Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2025 r., nr KOA/4347/Sr/24 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe.

Pismem z 26 lutego 2025 r. A. W. (dalej: "skarżąca"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "organ") z 21 stycznia 2025 r., nr KOA/4347/Sr/24 orzekającą o przyznaniu skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem za okres od 1 kwietnia 2024 r. do 28 grudnia 2024 r. (pkt 2 decyzji).

W treści skargi skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 17 ust. 4a ustawy o świadczeniach rodzinnych w przypadku śmierci osoby wymagającej opieki, osoba sprawująca opiekę zachowuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpił zgon osoby wymagającej opieki. Podnisła, że w sprawie organy ustaliły, iż osoba niepełnosprawna nad którą skarżąca sprawowała opiekę zmarła w dniu 29 grudnia 2024 r., tym samym skarżącej przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego do dnia 31 stycznia 2025 r. Wobec tego skarżąca zarzuciła organowi naruszenie ww. przepisu poprzez jego niezastosowanie i nie przyznanie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpił zgon.

Decyzją z 1 kwietnia 2025 r., nr KOA/1305/Sr/25 (wydaną w trybie autokontroli), organ uwzględnił skargę skarżącej w całości, tj.: uchylił pkt 2 własnej decyzji z 21 stycznia 2025 nr KOA/4347/Sr/24 i przyznał skarżącej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem za okres od 1 kwietnia 2024 r. do 31 stycznia 2025 r. Powyższa decyzja nie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 (skuteczne cofnięcie skargi) i pkt 2 (śmierć strony).

Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy bez wątpienia uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. (tzw. autokontrola). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, który miał podlegać kontroli sądu, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej.

Mając na uwadze, że organ uwzględnił skargę skarżącej w całości, wydając przy tym nową decyzję, uznać należy, iż wyeliminowano z obrotu prawnego zaskarżone rozstrzygnięcie, a zatem zostało zrealizowane żądanie skargi. Tym samym w ocenie Sądu dalsze prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2022 r. sygn. akt I GZ 410/22).

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji