Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia X Spółki z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 kwietnia 2026 r. sygn. akt II SA/Gd 196/26 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi X Spółki z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za umieszczenie tablic reklamowych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 196/26, odmówił X Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2025 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za umieszczenie tablic reklamowych.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji w skardze na ww. decyzję X Sp. z o.o. z siedzibą w [...] - dalej: "skarżąca" zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że zaskarżoną decyzją nałożono na nią karę pieniężną w wysokości przekraczającej 20.000 zł. Wysokość tej kary pozostaje w rażącej dysproporcji do aktualnej sytuacji ekonomicznej Spółki. Z danych finansowych strony wynika, że jej wynik finansowy za rok 2004 wykazał stratę w wysokości 60.566,04 zł. Oznacza to, że wykonanie nałożonej kary w obecnej sytuacji finansowej Spółki może skutkować zachwianiem jej płynności finansowej oraz ograniczyć jej bieżącą działalność gospodarczą.

Wskazanym na wstępie postanowieniem Sąd pierwszej instancji uznał wniosek za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. W ocenie tego Sądu w uzasadnieniu wniosku ograniczono się jedynie do wskazania, że wysokość nałożonej kary pozostaje w rażącej dysproporcji do aktualnej sytuacji ekonomicznej Spółki, która w 2024 r. wykazała stratę, co powoduje, że wykonanie nałożonej kary może skutkować zachwianiem jej płynności finansowej oraz ograniczyć jej bieżącą działalność gospodarczą. Do wniosku nie załączono jednak żadnych dokumentów, które w sposób jednoznaczny i przekonywający wskazywałyby, że wykonanie decyzji mogłoby się wiązać ze stratami dla skarżącej. Jako okoliczność uzasadniającą wniosek wskazano wyłącznie fakt, że Spółka zakończyła 2024 r. stratą finansową. Spółka nie przedstawiła jednak swojej sytuacji majątkowej w odniesieniu do roku 2025 r. Tymczasem do oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o sytuacji majątkowej strony, gdyż zweryfikowanie tego, czy jego wykonanie odbędzie się z uszczerbkiem dla jej majątku, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnym stanie majątkowym. Powołanie się we wniosku na hipotetyczne powstanie szkody w finansach skarżącej na skutek wykonania decyzji nie jest argumentacją wystarczającą dla wykazania przesłanek opisanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., bowiem skarżąca nie poparła tego twierdzenia dowodami, które pozwoliłyby Sądowi ocenić, w jakiej kondycji finansowej strona się znajduje i czy wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście groziłoby skarżącej znaczną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami.

Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143) - dalej: "P.p.s.a." orzekł, jak w postanowieniu.

Zażalenie na to postanowienie wniosła X Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciła naruszenie:

a) art. 41 § 9 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nie wezwanie skarżącej do wskazania okoliczności uzasadniających wniosek pomimo, że z treści uzasadnienia wydanego przesz Sąd postanowienia należy wnioskować, iż Sąd uznał, że takowe okoliczności nie zostały w ogóle przez Stronę powołane,

b) art. 61 § 3 P.p.s.a., poprzez niezasadne uznanie, że powołane we wniosku okoliczności, nie uprawdopodabniają niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i w konsekwencji niezasadne wydanie postanowienia o odmowie wykonania zaskarżonej decyzji;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z przepisem art. 197 § 2 P.p.s.a. w zw. z przepisem art. 6 oraz art. 8 K.p.a. poprzez oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, mimo że skarżąca uprawdopodobniła przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2026 roku i przekazanie sprawy ww. Sądowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zażalenia ww. zarzuty dodatkowo umotywowano.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Wyżej wymieniony przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Uprawdopodobnienie przesłanek nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony, gdyż sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną wnioskodawcy oraz wykazanie, że uszczuplenie majątku grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd Wojewódzki prawidłowo ocenił, że wniosek skarżącej nie zawierał takiej argumentacji, popartej stosowną dokumentacją, która mogłyby stanowić podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dokumentacji takiej nie przedłożono również przy zażaleniu, mimo że Sąd pierwszej instancji wskazał, że "(...) postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. To jednak w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami.". Podnieść należy, że nie dla każdego podmiotu uiszczenie kwoty wynikającej z decyzji wymierzającej karę pieniężną (w tym przypadku kwoty ok. 22 tyś zł) musi wiązać się ze znaczną szkodą. To trzeba wykazać w indywidualnej sprawie. Temu obowiązkowi skarżąca nie sprostała. Ograniczyła się jedynie do niczym nie popartej argumentacji, stanowiącej w jej ocenie wystarczającą podstawę do udzielenia ochrony tymczasowej. Tymczasem wobec zaniechania zobrazowania swojej sytuacji finansowej, jako gołosłowna, nie zasługiwała ona na uwzględnienie. Jeszcze raz należy podkreślić, że do wykazania (uprawdopodobnienia), że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony.

Ponadto, na co zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, oceniając wniosek o wstrzymanie sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Ocena ta nie jest też przesłanką wskazaną w art. 61 § 3 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.