Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A. Ż., D. C., M. N., R. N. i T. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz A.Ż., D. C., M. N. i T. K. kwotę po 350 (trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., znak [...] na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.), dalej: "k.p.a." w związku odwołaniem M. i R. N., A. Ż., D. C. oraz T. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...]stycznia 2012 r., [...], stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. i Z. P. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych w istniejącym zakładzie przetwórstwa mięsnego, na terenie działki nr ew. [...] we wsi T., gmina [...], stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Organ powołując się na art. 129 § 2 k.p.a., wskazał, że zgodnie z zawartym w zaskarżonej decyzji z dnia [...]stycznia 2012 r. prawidłowym pouczeniem, stronom służyło od niej odwołanie w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Jednocześnie organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy odwołujący się M. i R. N., A. Ż., D.C. oraz T. K. nie brali udziału w postępowaniu, w którym wydano zaskarżoną decyzję organu wojewódzkiego i kwestionowane rozstrzygnięcie nie zostało im doręczone. W takim przypadku zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, termin do wniesienia odwołania przez stronę, która nie brała udziału w postępowaniu w I instancji, jest liczony od dnia doręczenia decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 1999 r., sygn. akt SA 1758/97).

Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. została doręczona pełnomocnikowi Z. P. - jedynej strony postępowania w dniu [...] stycznia 2012r. Zatem termin do skutecznego wniesienia odwołania upłynął w dniu [...] lutego 2012r. Tymczasem odwołanie od w/w decyzji zostało przez odwołujących się wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia nadane w urzędzie pocztowym w dniu 9 maja 2012r. (data stempla pocztowego) - tj. z uchybieniem 14 - dniowego terminu do jego wniesienia.

Jednocześnie GINB postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...], odmówił M. i R. N., A. Ż., D. C. i T. K. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., [...].

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A. Ż., M. N., R. N., D. C. i T. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia lub o stwierdzenie jego nieważności.

Skarżący podnieśli, że jako właściciele działek sąsiednich, a inwestycja typu ubojnia i masarnia ma daleki zasięg oddziaływania oraz w świetle orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 668/09 w tym zakresie, są stronami. W takim wypadku stanowisko organu, iż skarżący odwołanie wnieśli z uchybieniem terminu jest także niezasadne, albowiem termin ten jeszcze się nie otworzył, skoro do tej pory decyzji im nie doręczono.

Skarżący wskazali również, że wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie sygn. akt [...], iż skarżący są stroną postępowania, w niniejszej sprawie zostali jednak tego statusu pozbawieni i dlatego nie doręczono im decyzji.

Skarżący powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 września 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 279/10 uznali, że w takiej sytuacji, organ powinien odwołanie potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania.

W skardze powołano również orzeczenia sądów administracyjnych z których wynika, że błędne doręczenie oznacza, iż nie rozpoczyna biegu termin do złożenia odwołania. Skoro skarżący są stroną, a decyzja nie została im doręczona to odwołanie nie zostało wniesione po terminie, bowiem termin do wniesienia odwołania się nie otworzył.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sąd administracyjny, sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych względów niż w niej podniesione. Zaskarżone postanowienie naruszyło bowiem zakaz powtórnego rozstrzygania tej samej sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem. Stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. zachodzi wówczas gdy istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami lub postanowieniami, z których pierwsze rozstrzygnięcie jest ostateczne. Istotnym jest, że aby zaistniała tożsamość sprawy konieczne jest aby oba rozstrzygnięcia dotyczyły tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego jak i faktycznego (por. wyrok NSA sygn. akt II OSK 931/09, LEX nr 597967).

Jak wynika z akt sprawy, ostatecznym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w związku odwołaniem M. i R. N., A. Ż., D. C. oraz T. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...], stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., Nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jednocześnie ten sam organ ostatecznym postanowieniem z dnia [...]kwietnia 2012 r., znak [...] stwierdził na podstawie art. 134 k.p.a. uchybienie terminu do wniesienia odwołania od w/w decyzji Wojewody [...] przez M. i R. N., A. Ż., D. C. oraz T. K.. W związku z tym należy uznać, że sprawa została już raz zakończona ostatecznym rozstrzygnięciem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Z tego względu zachodzi przesłanka nieważnościowa postępowania, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., ponieważ postanowienie objęte skargą dotyczy sprawy, którą już poprzednio rozstrzygnięto innym postanowieniem ostatecznym. Bez znaczenia jest w tej sytuacji fakt złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania i wydane w rezultacie rozpoznania tego wniosku postanowienie odmawiające przywrócenia terminu. W szczególności postanowienie to nie wyeliminowało z obrotu prawnego postanowienia z dnia [...] kwietnia 2012 r..

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zw. dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego też w niniejszej sprawie, wobec stwierdzenia przez Sąd, że zaskarżone postanowienie obarczone jest wadą nieważnościową z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., należało stwierdzić nieważność zaskarżonego postanowienia.

Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 152 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.