Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Kraków, dnia 2 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy [...] w K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Radę Miasta Krakowa w przedmiocie rozpatrzenia skargi postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej przy ulicy [...] w K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego od skargi wpisu.

postanowienia z dnia 2 kwietnia 2026 roku

Wspólnota Mieszkaniowa przy ulicy [...] w K., złożyła w dniu 28.12.2025r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na przewlekłe działanie Rady Miasta K. w związku z nierozpatrzeniem skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy [...] w K. przekazanej temu organowi przez Wojewodę Małopolskiego przy piśmie z dnia 21.10.2025 r. znak OK-1.1411.137.2025.

Wniesiono o:

1) stwierdzenie przewlekłego działania organu przy uwzględnieniu, że przewlekłość ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

2) zobowiązanie organu do niezwłocznego załatwienia wniosku Skarżącej - nie później niż w ciągu 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku,

3) zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącej.

W uzasadnieniu podano, iż pismem z dnia 16.10.2025 r. skarżąca w związku z problemami na drogach pożarowych i brakiem jakiejkolwiek pomocy od organów w państwie, wystąpiła do Wojewody Małopolskiego ze skargą na niepodejmowanie przez Straż Miejską Miasta K. interwencji wobec nieuprawnionego postoju pojazdów na zakazie postoju w układzie dróg pożarowych przy kompleksie budynków [...] przy ulicy D. w K.. Wojewoda Małopolski po analizie pisma skarżącej przekazał to pismo jako skargę do Rady Miasta K. przy piśmie z dnia 21.10.2025 r. znak OK-1.1411.137.2025. Zakwalifikowanie pisma Wspólnoty Mieszkaniowej jako skargi nie budziło wątpliwości skarżącej, czemu dała ona wyraz w piśmie z dnia 3.11.2025 r. uzupełniającym skargę i skierowanym bezpośrednio do Rady Miasta K. . Pismem z dnia 21.11.2025 r. Przewodniczący Rady Miasta K. poinformował, że nie jest możliwe rozpatrzenie skargi w terminie wynikającym z obowiązujących przepisów prawa. W piśmie tym wskazano, że Komisja Skarg, Wniosków i Petycji nie wyłoniła nawet przewodniczącego i wiceprzewodniczącego od początku kadencji. W piśmie tym Radny podniósł, że inni członkowie Rady uchylają się od pracy w Komisji. W związku z powyższym Przewodniczący wskazał jako nowy termin rozpatrzenia sprawy 18.12.2025 r. Kolejnym pismem z dnia 15.12.2025 r. znak BR-03.1510.58.2025 Przewodniczący Rady Miasta K. poinformował, że ze względu na procedurę uchwałodawczą określoną w Statucie Miasta K. oraz dużą ilość skarg i petycji kierowanych do Rady Miasta K. , nie jest możliwe załatwienie przedmiotowej sprawy we wskazanym wcześniej terminie. O tym piśmie skarżąca w dniu 17.12.2025 r. powiadomiła Wojewodę Małopolskiego wskazując, że strona ma wątpliwości co do tak długotrwałego rozpatrywania sprawy. Odrębnym pismem z dnia 17.12.2025 r. skarżąca wystosowała do Rady Miasta K. wniosek o "niezwłoczne przesłanie projektu uchwały Rady Miasta K. o sposobie rozpatrzenia skargi, który ma procedować Komisja" albowiem powody wskazywane w kolejnym piśmie przedłużającym były dla skarżącej niewiarygodne. Skarżąca jednocześnie zastrzegła, że brak przekazania projektu uchwały będzie skutkował skargą. Zdaniem skarżącej wskazywanie jako powodów dla kolejnego przedłużenia konieczności podjęcia działań w procedurze dwuetapowej było niewiarygodne, albowiem nawet jeśli procedura rozpatrywania skarg jest dwuetapowa, to Komisja nie doszła nawet do pierwszego etapu, ponieważ nie został nawet sporządzony projekt uchwały nad którym miałaby się pochylić Komisja na posiedzeniu. Z tego względu skarżąca zwróciła się do Rady Miasta K. o przesłanie takiego projektu jako uwiarygodnienia twierdzeń. Następnie skarżąca zapoznała się z treścią Protokołu nr [...] z posiedzenia Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Miasta K. , które odbyło się dnia 8 grudnia 2025 roku w Sali im. J.. L. Urzędu Miasta K., który został zamieszczony na stronie internetowej https://www.bip.krakow.pl/ po dniu 17.12.2025 r. Z treści tego protokołu wynikało, że Komisja w ogóle nie zajmowała się sprawą skarżącej. Co więcej, z treści tego protokołu wynikało, że radni w ogóle nie podejmują pracy w komisji, albowiem przy kilku punktach w protokole widniał zapis "Z uwagi na utratę quorum uprawniającego komisję do podejmowania prawomocnych decyzji, komisja nie mogło podjąć decyzji, co do zasadności bądź bezzasadności przedmiotowych skarg. W związku z powyższym na tym etapie rzeczone skargi pozostają nierozstrzygnięte". Działanie organu narusza w szczególności art. 237 § 1 k.p.a., zgodnie z którym skarga powinna być załatwiona bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie miesiąca, a także art. 8 § 1 k.p.a., wyrażający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej. Problemy organizacyjne Rady Miasta K. nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla systemowej bezczynności organu.

W tej sytuacji skarżąca uznała, że Rada Miasta K. w rzeczywistości nie rozpoznaje skargi skarżącej i nie ma rokowań na terminowe załatwienie sprawy. Skarga ta powinna być załatwiona w terminach wynikających z przepisów prawa, które dawno już upłynęły. Kolejne przedłużenia terminów rozpatrzenia sprawy są dokonywane z rażącym naruszeniem prawa, a powody wydają się być niewiarygodne. Za rażącym naruszeniem prawa przemawia fakt braku podejmowania przez radnych zadań wynikających ze specyfiki Komisji Skarg, Wniosków i Petycji. Niepowołanie przewodniczących Komisji od początku kadencji Rady stawia pod znakiem zapytania działanie tego organu, który w takich okolicznościach nie budzi zaufania obywateli. Z kolei brak quorum na posiedzeniach Komisji stanowi o uchylaniu się radnych od powierzonych im obowiązków. Z jednej strony Przewodniczący Rady w powodach przedłużenia wskazuje dużą liczbę spraw, a z drugiej strony na posiedzeniach Komisji nie ma quorum. To oznacza, że radni nie pracują w komisjach, a zatem brak jest nawet podejmowania działań zmniejszających liczbę spraw otrzymanych do załatwienia. W konsekwencji Rada nie wykonuje swoich zadań. Z powyższych względów skarżąca wnosi skargę na przewlekłość organu, który był zobowiązany do rozpatrzenia skargi (podjęcia uchwały), ale tego nie uczynił w przewidzianym terminie wynikającym z przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie skargi w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako całkowicie bezzasadnej.

Wg organu, zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola sądów administracyjnych obejmuje tylko te akty i czynności, które ustawodawca wskazał enumeratywnie. Skarga na bezczynność lub przewlekłość (art 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) może dotyczyć wyłącznie takiego działania organu, które w ogóle podlega kontroli sądowej - a zatem sytuacji, w której organ ma prawny obowiązek wydać decyzję, postanowienie, akt lub dokonać czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej praw lub obowiązków. Tymczasem rozpatrywanie skarg powszechnych w trybie Działu VIII k.p.a. nie jest postępowaniem jurysdykcyjnym i nie prowadzi do wydania decyzji administracyjnej. Załatwienie skargi następuje przez zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi (art 238 § 1 k.p.a.), które w judykaturze i doktrynie kwalifikowane jest jako czynność materialno-techniczna, o charakterze informacyjnym.

W judykaturze utrwalony jest pogląd, że postępowanie w sprawie skarg powszechnych (Dział VIII k.p.a,) oraz wydane w tym trybie zawiadomienia nie podlegają kontroli sądu administracyjnego, gdyż nie mieszczą się w katalogu art. 3 § 2 p.p.s.a. Wskazuje się, że "zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi nie mieści się w katalogu aktów i czynności kontrolowanych przez sąd administracyjny: 1. NSA, postanowienie: II OSK 1084/14. 2. NSA, postanowienie: I OW 30/10. 3. NSA, postanowienie: II OSK 2019/10. 4. NSA, postanowienie: III OSK 2878/24. W konsekwencji zachodzi przesłanka z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. - skarga jest niedopuszczalna z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym instrument zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności (np. art. 149 p.p.s.a.) jest ściśle związany z zakresem kognicji sądu i przedmiotem kontroli. Jeżeli brak jest zaskarżalnego aktu/czynności, to brak jest także podstaw do wydania orzeczenia zobowiązującego. W niniejszej sprawie skarga dotyczy procedury skargowej (Dział VIll k.p.a.), w której "rozstrzygnięciem" jest zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, a w przypadku rady - często uchwała o charakterze organizacyjno-kontrolnym. Nie jest to jednak akt jurysdykcyjny o charakterze decyzji administracyjnej, wobec którego możliwe byłoby zastosowanie typowych mechanizmów przymuszających właściwych dla spraw z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Ponadto podkreślono, iż w zakresie ustrojowym kompetencja rady gminy do rozpatrywania skarg, wniosków i petycji znajduje oparcie w ustawie o samorządzie gminnym. W szczególności art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. wskazuje na właściwość rady do rozstrzygania spraw zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady, a praktyka legislacyjna oraz przepisy szczególne (w tym art. 18b u.s.g.) precyzują, że rozpatrywanie skarg na działania wójta oraz jednostek organizacyjnych należy do rady gminy. Rada, wykonując kompetencje z zakresu kontroli i nadzoru nad działalnością organu wykonawczego i jednostek organizacyjnych, działa w formie uchwał. W tym sensie rozpatrzenie skargi przez radę ma wymiar uchwałodawczy (ustrojowy), a nie jurysdykcyjny (administracyjnoprocesowy). Art. 18b u.s.g. wprowadza obligatoryjność komisji skarg, wniosków i petycji oraz wskazuje, że komisja ta przygotowuje stanowiska dla rady. Z punktu widzenia ustrojowego komisja jest organem wewnętrznym rady, który służy organizacji pracy organu stanowiącego i przygotowaniu projektów rozstrzygnięć. Ostateczne rozpatrzenie skargi następuje jednak zawsze przez radę - w drodze uchwały - co wynika z zasady, że kompetencje organu stanowiącego nie mogą być przeniesione na komisję. Z praktyki samorządowej i analiz nadzorczych wynika, że komisja ma charakter opiniodawczo-wnioskodawczy, a nie decyzyjny. W konsekwencji, nawet gdy komisja prowadzi czynności wyjaśniające, nie stanowi to samodzielnego "załatwienia skargi" - załatwienie następuje dopiero po podjęciu uchwały przez radę.

Reasumując, skarga jest w całości bezzasadna, a w pierwszym rzędzie - niedopuszczalna. Rozpatrywanie skargi powszechnej w trybie Działu VIII k.p.a. nie podlega co do zasady kontroli sądów administracyjnych, a w konsekwencji brak jest podstaw do merytorycznego badania rzekomej przewlekłości. Nawet jednak przy hipotetycznym przyjęciu dopuszczalności. Organ podejmował czynności w sposób racjonalny i adekwatny do ustrojowego modelu pracy rady. Żądanie zobowiązania Rady do podjęcia uchwały w 14 dni jest sprzeczne z konstytucyjną samodzielnością samorządu oraz przekracza instrumentarium p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270.) zwanej dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W myśl art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Ponadto, stosownie do treści art. 4 p.p.s.a, sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach.

Z akt administracyjnych i treści skargi wynika wprost, że strona skarżąca kwestionuje przewlekłość postępowania w sprawie rozpoznania jej skargi na nieprawidłowe działanie Straży Miejskiej Miasta K., która to skarga jest rozpatrywana przez Radę Gminy Miasta K. w trybie skargowym, o jakim mowa w art. 227 k.p.a. w zw. z art. 237 k.p.a. i art. 238 k.p.a.

W tym stanie rzeczy trafnie argumentuje się w odpowiedzi na skargę, że zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola sądów administracyjnych obejmuje tylko te akty i czynności, które ustawodawca wskazał enumeratywnie. Skarga na bezczynność lub przewlekłość (art 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) może zatem dotyczyć wyłącznie takiego działania organu, które w ogóle podlega kontroli sądowej - a zatem sytuacji, w której organ ma prawny obowiązek wydać decyzję, postanowienie, akt lub dokonać czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej praw lub obowiązków. Tymczasem rozpatrywanie skarg powszechnych w trybie Działu VIII k.p.a. nie jest postępowaniem jurysdykcyjnym i nie prowadzi do wydania decyzji administracyjnej. Załatwienie skargi następuje przez zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi (art 238 § 1 k.p.a.), które w judykaturze i doktrynie kwalifikowane jest jako czynność materialno-techniczna, o charakterze informacyjnym. W judykaturze utrwalony jest także pogląd, że postępowanie w sprawie skarg powszechnych (Dział VIII k.p.a,) oraz wydane w tym trybie zawiadomienia nie podlegają kontroli sądu administracyjnego, gdyż nie mieszczą się w katalogu art. 3 § 2 p.p.s.a. Natomiast w postępowaniu sądowo-administracyjnym instrument zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności (np. art. 149 p.p.s.a.) jest ściśle związany z zakresem kognicji sądu i przedmiotem kontroli. Jeżeli brak jest zaskarżalnego aktu/czynności, to brak jest także podstaw do wydania orzeczenia zobowiązującego. Skoro w niniejszej sprawie skarga dotyczy procedury skargowej (Dział VIll k.p.a.), w której "rozstrzygnięciem" jest zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, a w przypadku rady - często uchwała o charakterze organizacyjno-kontrolnym, to nie jest to akt jurysdykcyjny o charakterze decyzji administracyjnej, wobec którego możliwe byłoby zastosowanie typowych mechanizmów przymuszających właściwych dla spraw z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Pogląd, że zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, czy wydanie uchwały o charakterze organizacyjno-kontrolnym nie mieści się w katalogu aktów i czynności kontrolowanych przez sąd administracyjny, jednoznacznie wyrażany jest w orzecznictwie, w tym w postanowieniach, które w odpowiedzi na skargę przywołał organ. Skoro zatem zakres żądania skarżącego nie może być w żaden sposób skorelowany z zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonym w art. 3 § 2 p.p.s.a., to sąd administracyjny zobligowany jest zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - odrzucić skargę bowiem zainicjowana nią sprawa nie należy do jego właściwości.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w punkcie I postanowienia o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.. O zwrocie wpisu orzeczono w punkcie II na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.