Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski (sprawozdawca) Sędziowie sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Biblioteki Narodowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 460/24 w sprawie ze skargi M. G. na bezczynność Dyrektora Biblioteki Narodowej w przedmiocie rozpoznania punktu 30, 31, 33-47, 49, 51, 53 oraz 56-59 wniosku z dnia 28 kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 2 kwietnia 2025 r. sygn. akt: II SAB/Wa 732/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. G. ("skarżący", "wnioskodawca") na bezczynność Dyrektora Biblioteki Narodowej ("organ") w przedmiocie rozpoznania punktów 1 - 5 wniosku z dnia 16 sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w pkt 1 stwierdził, że Dyrektor Biblioteki Narodowej dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktu 5 wniosku z dnia 16 sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej; w pkt 2 stwierdził, że bezczynność organu, o której mowa w punkcie 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 3 oddalił skargę w pozostałym zakresie; w pkt 4. zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym sprawy.

We wniosku z dnia 16 sierpnia 2024 r. skarżący zwrócił się do Biblioteki Narodowej o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dostarczenia następujących dokumentów i informacji dotyczących listów Jana Pawła II i A.T.T. (zwane dalej materiałem). Skarżący wskazał, że należy brać pod uwagę cały ten zbiór, tj. nie tylko listy, ale cały zasób zakupiony za [...] zł od domu aukcyjnego [...]. Skarżący podkreślił, że pytania 1-2 są związane z rozporządzeniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 29 października 2008 r. w sprawie sposobu ewidencji materiałów bibliotecznych, a pytania 4-5 są związane z rozporządzeniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 4 lipca 2012 r. w sprawie narodowego zasobu bibliotecznego.

Skarżący wniósł o:

1) przedstawienie wszelkich informacji o ww. materiale, jakie znajdują się w ewidencji materiałów bibliotecznych, o których mowa w § 3 ust. 1, w tym o informacje zawarte w:

a) sumarycznej (wstępnej) ewidencji wpływów,

b) szczegółowej ewidencji wpływów,

c) szczegółowej i sumarycznej ewidencji wpływów,

d) finansowo-księgowej ewidencji wpływów i ubytków;

2) o dostarczenie kopii cyfrowych wszelkich dowodów wpływów i ubytków o ww. materiale, o których mowa w § 3 ust. 2, a także w § 14, § 15 oraz § 17 ww. rozporządzenia;

3) o dostarczenie informacji o ww. materiale w zapisie inwentarzowym, o którym mowa w § 30 ust. 1 punkt 1 ww. rozporządzenia.

4) o przedstawienie wszelkich informacji dotyczących ww. materiału zawartych w ewidencji elektronicznej, o której mowa w § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia;

5) o dostarczenie (np. w postaci kopii cyfrowych) planu ochrony zbiorów zaliczanych do narodowego zasobu, wraz ze wszystkimi załącznikami stanowiącymi informację publiczną, o którym mowa w § 7 ww. rozporządzenia.

Pismem z 28 sierpnia 2024 r. organ wezwał do usunięcia braków formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 5 tego wniosku, na które wnioskodawca odpowiedział pismem z 28 września 2024 r.

W datowanej na 28 sierpnia 2024 r. odpowiedzi na wniosek organ poinformował skarżącego, jak następuje:

- w odpowiedzi na pkt 1a wniosku - jak już poinformowano w ramach odpowiedzi z 23 kwietnia 2024 r. na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 23 lutego 2024 r., trwa proces opracowania bibliograficznego, redakcyjnego oraz konserwatorskiego ww. materiałów. Biblioteka Narodowa nie ma zatem obecnie wnioskowanej informacji;

- w odpowiedzi na pkt 1b wniosku - jak już poinformowano w ramach odpowiedzi z 23 kwietnia 2024 r. na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 23 lutego 2024 r., trwa proces opracowania bibliograficznego, redakcyjnego oraz konserwatorskiego ww. materiałów. Biblioteka Narodowa nie ma zatem obecnie wnioskowanej informacji;

- w odpowiedzi na pkt 1c wniosku - § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 29 października 2008 r. w sprawie sposobu ewidencji materiałów bibliotecznych nie wspomina o "szczegółowej i sumarycznej ewidencji wpływów ", Biblioteka Narodowa nie ma zatem takiej informacji;

- w odpowiedzi na pkt 1d wniosku - jak już poinformowano w ramach odpowiedzi z 23 kwietnia 2024 r. na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 23 lutego 2024 r., trwa proces opracowania bibliograficznego, redakcyjnego oraz konserwatorskiego ww. materiałów. Biblioteka Narodowa nie ma zatem obecnie wnioskowanej informacji;

- w odpowiedzi na pkt 2 wniosku - jak już poinformowano w ramach odpowiedzi z 23 kwietnia 2024 r. na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 23 lutego 2024 r., trwa proces opracowania bibliograficznego, redakcyjnego oraz konserwatorskiego ww. materiałów. Biblioteka Narodowa nie ma zatem obecnie wnioskowanej informacji;

- w odpowiedzi na pkt 3 wniosku - jak już poinformowano w ramach odpowiedzi z 23 kwietnia 2024 r. na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 23 lutego 2024 r., trwa proces opracowania bibliograficznego, redakcyjnego oraz konserwatorskiego ww. materiałów. Biblioteka Narodowa nie ma zatem obecnie wnioskowanej informacji;

- w odpowiedzi na pkt 4 wniosku - jak już poinformowano w ramach odpowiedzi z 23 kwietnia 2024 r. na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 23 lutego 2024 r,. listy nie znajdują się w katalogu BN, czyli w ewidencji elektronicznej, ponieważ trwa proces ich opracowania bibliograficznego, redakcyjnego oraz konserwatorskiego. Biblioteka Narodowa nie ma zatem obecnie wnioskowanej informacji.

W odpowiedzi na pkt 5 wniosku organ decyzją z 10 września 2024 r. nr ZDI.0164.6.2024 odmówił skarżącemu udostępnienia żądanej informacji.

Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o stwierdzenie, że organ pozostawał w bezczynności co do rozpoznania pkt 1-5 wniosku oraz że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o wymierzenie organowi grzywny oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Dyrektor Biblioteki Narodowej dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktu 5 wniosku z dnia 16 sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, stwierdził, że bezczynność organu, o której mowa w pkt 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a w pozostałym zakresie oddalił skargę.

W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że termin na rozpoznanie wniosku skarżącego upływał 30 sierpnia 2024 r. Organ odpowiedział skarżącemu 28 sierpnia 2024 r. na pytania określone w pkt 1-4 wniosku, a zatem w terminie - toteż nie pozostawał w tym zakresie w bezczynności. Rozpoznanie pkt 5 wniosku nastąpiło jednakże z uchybieniem ustawowego terminu, ponieważ dopiero 10 września 2024 r., poprzez wydanie stosownej decyzji - w tym zakresie Sąd stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności.

W ocenie Sądu pierwszej instancji bezczynność organu nie cechowała się rażącym naruszeniem prawa. Nie sposób uznać, że opóźnienie w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku osiągnęło znaczne rozmiary, zwłaszcza biorąc pod uwagę intensywność składania przez skarżącego wniosków o udostępnienie przez organ informacji publicznej. Ponadto organ ostatecznie udzielił skarżącemu odpowiedzi adekwatnie względem treści jego wniosku, a w pozostałym zakresie odmówił udostępnienia informacji publicznej w formie decyzji, która wszak nie stanowiła przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie.

Powyższe rzutowało na oddalenie skargi w zakresie wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Użycie w tym przepisie czasownika "może" oznacza, że rozstrzygnięcie tego typu ma charakter fakultatywny. Sąd nie stwierdził, że okoliczności sprawy były niemożliwe do zaakceptowania w kontekście ochrony praw skarżącego, a organ nie przejawiał postawy lekceważącej. Poza oczywistym faktem opóźnienia w rozpoznaniu wniosku Sąd pierwszej instancji nie uznał, że w sprawie wystąpiły jakiekolwiek uciążliwości, z którymi musiałby się borykać skarżący w obronie swojego interesu prawnego, a które mogłyby uzasadniać wymierzenie grzywny. Skarżący nie uprawdopodobnił też, by okres oczekiwania na rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wiązał się dla niego z określonymi dolegliwościami w sferze materialnej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ, zaskarżając go w części obejmującej stwierdzenie, że Dyrektor Biblioteki Narodowej dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu pkt 5 powyższego wniosku, tj. co do pkt 1, 2 oraz 4 sentencji wyroku.

Organ na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. o zasądzenie od skarżącego na rzecz skarżącej kasacyjnie Biblioteki Narodowej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. organ oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

a. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. wyrażające się w pominięciu zalegającego w aktach administracyjnych pisma Dyrektora Biblioteki Narodowej do wnioskodawcy z dnia 28 sierpnia 2024 r. znak ZDI.0164.6.2024, obejmującego wezwanie wnioskodawcy do usunięcia braków formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 5 tego wniosku, jak również pominięciu zalegającego w aktach administracyjnych pisma skarżącego do Dyrektora Biblioteki Narodowej z dnia 28 września 2024 r., obejmującego wykonanie powołanego wezwania, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy albowiem spowodowało nieuzasadnione przyjęcie, że decyzja Dyrektora Biblioteki Narodowej nr IP/5/2024 z dnia 10 września 2024 r., mająca za przedmiot powyższy pkt wniosku o udostępnienie informacji publicznej, została wydana z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej "u.d.i.p."), a w konsekwencji nieuzasadnione uwzględnienie skargi na bezczynność;

b. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 141 § 4 p.p.s.a. wyrażające się w przedstawieniu stanu sprawy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób niezgodny ze stanem rzeczywistym poprzez pominięcie zalegającego w aktach administracyjnych pisma Dyrektora Biblioteki Narodowej do wnioskodawcy z dnia 28 sierpnia 2024 r. znak ZDI.0164.6.2024, obejmującego wezwanie wnioskodawcy do usunięcia braków formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 5 tego wniosku, jak również pominięciu zalegającego w aktach administracyjnych pisma skarżącego do Dyrektora Biblioteki Narodowej z dnia 28 września 2024 r., obejmującego wykonanie powołanego wezwania, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, albowiem spowodowało nieuzasadnione przyjęcie, że decyzja Dyrektora Biblioteki Narodowej nr IP/5/2024 z dnia 10 września 2024 r., mająca za przedmiot powyższy pkt wniosku o udostępnienie informacji publicznej została wydana z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a w konsekwencji nieuzasadnione uwzględnienie skargi na bezczynność;

c. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w z zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 35 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 769 ze zm., dalej "k.p.a.") w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wyrażające się w pominięciu okoliczności, że wnioskodawca został w dniu 28 sierpnia 2024 r. wezwany przez Dyrektora Biblioteki Narodowej do usunięcia braków formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 5 powołanego wniosku oraz wezwanie to wykonał w dniu 28 sierpnia 2024 r., a w konsekwencji dopiero z tym dniem wnioskowi mógł zostać nadany bieg w powołanym zakresie, zatem decyzja Dyrektora Biblioteki Narodowej nr IP/5/2024 z dnia 10 września 2024 r., mająca za przedmiot powyższy pkt wniosku o udostępnienie informacji publicznej została wydana z zachowaniem terminu czternastodniowego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy albowiem spowodowało uwzględnienie skargi na bezczynność.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę wystąpienie przesłanek nieważności postępowania. W tej sprawie sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (por. uchwała pełnego składu sędziów NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Jej istota sprowadza się do zakwestionowania stanu faktycznego ustalonego przez Sąd pierwszej instancji, co polegać miało na pominięciu pisma organu z dnia 28 sierpnia 2024 r., w treści którego organ działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku z dnia 16 sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie sformułowanego w nim pytania numer 5 poprzez sprecyzowanie treści wniosku obejmujące wskazanie, której biblioteki dotyczy pytanie, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania (zarzut 1.), co doprowadzić miało do stwierdzenia bezczynności (zarzut 3.) oraz naruszenie wymogu sporządzenia uzasadnienia w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a. (zarzut 2.).

Zarzut pierwszy nie jest uzasadniony. Wskazać należy, iż polega na prawdzie, że w piśmie z dnia 28 sierpnia 2024 r., organ działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku w części dotyczącej punktu 5. Czynność ta nie została wyraźnie wskazana w stanie faktycznym przyjętym za podstawę wyroku. Jej pominięcie nie miało jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia, albowiem czynność ta była niezgodna z prawem i nie mogła prowadzić do wydłużenia terminu rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera dość niewielki zakres regulacji procesowej. Wynika z niej, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym, w którym przepisy kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie wyłącznie na etapie wydania decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi spełniać minimalne wymogi formalne pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania. Jeśli wniosek nie pozwala na prawidłowe odczytanie i załatwienie sprawy, nie jest możliwe skorzystanie z instytucji uregulowanej w art. 64 § 2 k.p.a., gdyż zakres stosowania kodeksu postępowania administracyjnego do spraw z zakresu informacji publicznej został w sposób jednoznaczny zakreślony w art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Prowadzi to do konkluzji, że wezwanie z dnia 28 sierpnia 2024 r. do usunięcia braków formalnych nie miało umocowania w prawie i nie mogło prowadzić do przedłużenia terminu rozpoznania wniosku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Prawidłowo tym samym Sąd pierwszej instancji przyjął, że termin załatwienia wniosku w zakresie punktu 5. upłynął w dniu 30 sierpnia 2024 (s. 4 uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji), a rozpoznanie wniosku w formie przewidzianej przez ustawę (tj. wydanie decyzji odmownej) w tym zakresie nastąpiło dopiero w dniu 10 września 2024 r.

Zgodnie z art. 133 §1 p.p.s.a. "sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi". Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania. W zakresie okoliczności prawnie istotnych sąd pierwszej instancji orzekł zatem na podstawie akt i uwzględnił w stanie faktycznym te dowody, które były kluczowe do ustalenia trybu postępowania organu przy uwzględnienie treści przepisów regulujących ich prawidłowy tok. Z tych względów zarzut pierwszy jest nieuzasadniony.

W konsekwencji braku naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie doszło do błędu w ustaleniu stanu faktycznego, co prowadzi do konkluzji, że stwierdzenia bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku dostępowego skarżącego było uzasadnione. Rozpoznanie całości materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy słusznie doprowadziło sąd pierwszej instancji do przyjęcia, iż wniosek skarżącego z dnia 16 sierpnia 2024 r. winien być rozpoznany do 30 sierpnia 2024 r. Wydanie decyzji administracyjnej co do punktu piątego wniosku miało miejsce zaś 10 września 2024 r. Wniosek nie został zatem rozpoznany w ustawowym terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Zachodziły tym samym podstaw do orzekania na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. Nie doszło więc do naruszenia tych przepisów, gdyż dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych winno skutkować stwierdzeniem bezczynności. Słusznie Sąd pierwszej instancji uznał również, że nie miała ona miejsce charakteru kwalifikowanego. Czyni to zarzut 3. nieuzasadniony.

Przechodząc do zarzutu drugiego wskazać należy, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia, a zatem czynności następczej względem ustalania stanu faktycznego sprawy i wyrokowania w sprawie. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09; z dnia 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13, publik. CBOSA). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze i jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Polemika z ustaleniami z ustaleniami faktycznymi Sądu pierwszej instancji i jego oceną dokonaną przez Sąd nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia powołanego przepisu. Uzasadnienie jest bowiem czynnością procesową, która ma miejsce już po wydaniu wyroku. Ustalenie stanu faktycznego przyjmowanego za podstawę wyroku poprzedza wydanie wyroku. Jest więc czynnością wcześniejszą względem sporządzenia pisemnego uzasadnienia wyroku. Nie można z tych względów kwestionować błędu w zakresie ustalenia stanu faktycznego przez zarzut naruszenia przepisu regulującego czynność procesową następczą względem wyrokowania. Tym samym zarzut w zakresie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać za niezasadny.

Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.