Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 listopada 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3842/15 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi I. w W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu ze środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z dnia 16 listopada 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3842/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę I. w W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie określenia kwoty zwrotu dofinansowania oraz zwrócił I. uiszczony wpis sądowy.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie – wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 23 września 2015 r. wezwano I., zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie 7 dni - pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie pełnomocnictwa wraz z dokumentem, z którego wynika upoważnienie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego. Wezwanie skutecznie doręczono pełnomocnikowi w dniu 9 października 2015 r. (ZPO – k. 41 akt sądowych), a zatem termin do jego wykonania mijał w dniu 16 października 2015 r. Do dnia wydania postanowienia nie uzupełniono braku formalnego skargi.

Zażalenie na to postanowienie wniósł I., wnosząc o uchylenie tego orzeczenia w całości. Postanowieniu zarzucił naruszenie:

- § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1350; dalej: rozporządzenie) w zw. z art. 131 § 2 k.p.c. w zw. z art. 65 § 2 p.p.s.a. przez przyjęcie, że pismo zawierające wezwanie do uzupełnienia braków skargi poprzez przedstawienie pełnomocnictwa zostało skarżącemu skutecznie doręczone,

- § 2 ust. 4 rozporządzenia w zw. z art. 131 § 2 k.p.c. w zw. z art. 65 § 2 p.p.s.a. przez przyjęcie, że przesyłka odebrana przez pełnomocnika I. odebrana w dniu 9 października 2015 r. zawierała wezwanie do uzupełnienia braków formalnych w postaci przedłożenia pełnomocnictwa,

- art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. przez niezastosowanie przewidzianych w ustawie środków w celu usunięcia braków formalnych skargi i przedwczesne uznanie, że w sprawie nie doszło do usunięcia braków formalnych skargi i jej odrzucenie.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, ze pełnomocnikowi I. w istocie doręczono jedynie odpis odpowiedzi na skargę, przesyłka nie zawierała innej korespondencji, w szczególności wezwania o uzupełnienie braków formalnych skargi przez nadesłanie pełnomocnictwa. Na potwierdzenie swoich twierdzeń załączono m. in. potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię dziennika korespondencji przychodzącej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Z uzasadnienia zażalenia wynika, że jego autor kwestionuje przede wszystkim przyjęcie przez Sąd I instancji, że stan faktyczny sprawy odpowiada dyspozycji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Twierdzi bowiem, że w sprawie nieuzupełnienie braku formalnego skargi, poprzez nadesłanie jej odpisu, nie zostało poprzedzone stosownym wezwaniem.

Przechodząc do rozważań na temat prawidłowości postanowienia Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny podziela przedstawione w nim wywody dotyczące zasad usuwania braków formalnych skargi i konsekwencji ich nieusunięcia.

Co jednak istotne w sprawie, Sąd I instancji - stwierdzając nieusunięcie w zakreślonym terminie braków formalnych skargi - oparł się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru spornej przesyłki (k. 41 akt WSA) przyjmując, że zawierała ona oprócz odpisu odpowiedzi na skargę także wezwanie do nadesłania pełnomocnictwa.

Niewątpliwie "zwrotne potwierdzenie odbioru" jest dokumentem urzędowym – korzystającym z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może być jednak podważone, przy czym ustawa nie wprowadza ograniczeń, co do środków dowodowych, zmierzających do obalenia domniemania zgodności takich dokumentów z prawdą. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - co do zasady - brak więc przeszkód ku temu, by strona podważała prawdziwość dokumentu także przez złożenie stosownych wyjaśnień. Ocenie podlega zaś wiarygodność takich wyjaśnień.

W świetle przytoczonych przez skarżącego okoliczności w zażaleniu nie jest oczywiste, czy sporna przesyłka oprócz odpisu odpowiedzi na skargę rzeczywiście zawierała wezwanie do nadesłania pełnomocnictwa. Bezsporne jest, że do skarżącego skierowana została wyłącznie jedna przesyłka, nie można natomiast ponad wszelką wątpliwość stwierdzić, czy pracownik sekretariatu umieścił w kopercie wszystkie pisma, które wymienił na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze również poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię strony dziennika korespondencji pełnomocnika I., na której znajduje się informacja, że w dniu 9 października 2015 r. istotnie odebrano korespondencję z WSA w W., która obejmowała odpis odpowiedzi na skargę w sprawie.

W tej sytuacji kwestię powyższych wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść strony mając na uwadze przede wszystkim zagwarantowane konstytucyjnie prawo do Sądu (art. 45 Konstytucji RP).

Jednocześnie należy za zupełnie niezrozumiałe należy uznać zarzuty zażalenia dotyczące naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. I tak, jeśli chodzi o zarzut naruszenia § 8 ust. 1 rozporządzenia, to przepis ten obejmuje dwa punkty, a pierwszy z nich dodatkowo litery od a) do d). Autor zażalenia nie wskazał zatem, która dokładnie jednostka redakcyjna została objęta środkiem zaskarżenia, a w konsekwencji jaką normę postępowania uznał za naruszoną. Ani pozostała część zarzutu, ani też uzasadnienie zażalenia nie wyjaśnia braku w tym zakresie. Nie jest natomiast rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego uzupełnianie podstawy zażalenia i przedstawionej na jej poparcie argumentacji. Jeśli chodzi zaś o zarzut naruszenia § 2 ust. 4 rozporządzenia w zw. z art. 131 § 2 k.p.c. w zw. z art. 65 § 2 p.p.s.a. przez przyjęcie, że przesyłka odebrana przez pełnomocnika I. w dniu 9 października 2015 r. zawierała wezwanie do uzupełnienia braków formalnych w postaci przedłożenia pełnomocnictwa, to należy uznać go za niezrozumiały. Z jednej bowiem strony autor zażalenia wskazuje na błędne przyjęcie, że sporna przesyłka odebrana przez pełnomocnika I. zawierała wezwanie do przedłożenia pełnomocnictwa, z drugiej strony jako podstawę tego zarzutu wskazuje przepisy dotyczące sposobu nadania przesyłek. Dodatkowo brak uzasadnienia tak niespójnie sformułowanego zarzutu musiał skutkować uznaniem go za niezasadny.

Mając jednak na uwadze argumentację przedstawioną w pierwszej części uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.