II SA/Wr 566/18 - Wyrok

Data orzeczenia	2018-11-13	
Data wpływu	2018-07-26	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Alicja Palus /przewodniczący/
Mieczysław Górkiewicz
Wojciech Śnieżyński /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6135 Odpady	
Hasła tematyczne	Odpady	
Sygn. powiązane	II OSK 663/19	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	*Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2016 nr 0 poz 1987;  art. 3 ust. 1 pkt 19,  art. 26; Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - tekst jedolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (sprawozdawca) Protokolant: asystent sędziego Alicja Stelmach po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2018 r. ze skargi [...] S.A. w restrukturyzacji z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów z terenu nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł ( słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Decyzją z [...].01.2018 r., nr [...], Wójt Gminy [...], działając na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 19 i art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1987 ze zm.; dalej: "ustawa o odpadach") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: "k.p.a.") po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie niewłaściwego składowania odpadów (głównie ziemi) zlokalizowanych na nieruchomości w miejscowości [...] (działka nr [...]), nakazał P. M. – zarządcy masy sanacyjnej [...] SA w restrukturyzacji z/s w [...] (działającemu na rzecz [...] SA w restrukturyzacji - właścicielowi opisanej posesji), usunięcie z terenu wymienionej działki wszystkich zgromadzonych odpadów w terminie dwóch miesięcy od kiedy decyzja stanie się ostateczna (pkt 1); zgodnie z przepisami obowiązującego prawa w tym zakresie (pkt 2); oraz umorzył postępowanie w sprawie wobec [...] sp. z o.o. z/s ul. [...] we [...] jako bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalono, że posiadaczem odpadów zgromadzonych na działce nr [...] w [...] jest [...] SA z/s w [...], która jest posiadaczem i wytwórcą tych odpadów, a także właścicielem działki nr [...]. Na takie ustalenie wskazuje także domniemanie wynikające z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, który to przepis nakazuje traktować za posiadacza odpadów - wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Ponadto dowodem, że to [...] SA jest wytwórcą i posiadaczem odpadów są zezwolenia Wójta Gminy [...] na wywóz odpadów na wyrobisko w [...] n/[...], które ten podmiot otrzymywał w związku z prowadzonymi budowami i przebudową dróg na terenie gminy [...]. Organ I instancji nie dał również wiary złożonemu oświadczeniu spółki, że sporne odpady nie zostały nawiezione przez [...] SA i że znajdowały się już przy zakupie działki nr [...] oraz temu, że nie posiada on informacji, kto mógł nawieźć w/w ziemię na działkę. Organ za wiarygodne w tym zakresie uznał zeznania pracownika Urzędu Gminy na temat braku odpadów na działce nr [...] w momencie jej sprzedaży w roku 1996.

W tak ustalonym stanie faktycznym, biorąc pod uwagę, że postanowieniem z [...].10.2016 r. wdrożono wobec [...] SA postępowanie sanacyjne i wyznaczono zarządcę masy sanacyjnej, organ I instancji uznał za stronę postępowania i adresata decyzji P. M. zarządzę masy sanacyjnej [...] SA w restrukturyzacji. W związku z takim ustaleniem organ I instancji umorzył jednocześnie postępowanie jako bezprzedmiotowe wobec [...] sp. z o.o. z/s ul. [...] we [...], gdyż uznał, że podmiot ten nie jest posiadaczem odpadów.

W odwołaniu z [...].02.2018 r. P. M. zarządca masy sanacyjnej [...] SA w restrukturyzacji zaskarżył wydaną decyzję w zakresie pkt 1 i 2. W zarzutach odwołania wskazał na naruszenie przez organ I instancji:

1) art. 7, art. 76 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie, wyrażającej się w przyjęciu, że zobowiązanym do usunięcia odpadów jest zarządca masy sanacyjnej [...] SA w restrukturyzacji, podczas gdy z zebranego materiałów dowodowego, a w szczególności wyjaśnień złożonych przez przedstawicieli [...] sp. z o.o. złożonych w dniu [...].10.2013 r. (oględziny) oraz w dniu [...].11.2013 r. (oględziny), a także wyjaśnień i zapewnień złożonych w trakcie zapoznania się z materiałem dowodowym, wynika, iż posiadaczem odpadów jest [...] sp. z o.o., a nie [...] SA (obecnie zarządca masy sanacyjnej [...] SA);

2) art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że w pierwszej kolejności za posiadacza odpadów należy uznać władającego powierzchnią nieruchomości, na której znajdują się odpady, podczas gdy domniemanie to ma charakter posiłkowy i winno być stosowane, gdy organ nie ustali wytwórcy odpadów lub osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej będącej w posiadaniu odpadów;

3) art. 80 k.p.a. polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego wyrażającej się w uznaniu za wiarygodne zeznań pracownika Urzędu Gminy dotyczących braku odpadów na nieruchomości w dacie jej sprzedaży przez Gminę oraz odmowie uznania za wiarygodnych zeznań członka zarządu [...] SA, zgodnie z którymi odpady te znajdowały się na nieruchomości w dacie jej sprzedaży, a także braku wyczerpującego wyjaśnienia z jakich powodów zeznania pracownika Urzędu Gminy uznane zostały za wiarygodne, zaś odmówiono wiarygodności zeznaniom członka zarządu [...] SA.

Formułując takie zarzuty odwołania jego autor wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania wobec odwołującej się strony postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] decyzją z [...].03.2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną część decyzji (jej pkt. 1 i 2) i, orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy, nakazało P. M. - zarządcy masy sanacyjnej [...] SA w restrukturyzacji, usunięcie odpadów z terenu nieprzeznaczonego do składowania lub magazynowania odpadów (działki nr [...]), pod następującymi warunkami: 1) termin usunięcia odpadów: odpady należy usunąć w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia niniejszej decyzji; 2) rodzaj odpadów: wszystkie odpady o kodzie 17 05 04, tj. gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03; 3) sposób usunięcia odpadów: odpady wywieźć z terenu nieruchomości i przekazać podmiotom posiadającym stosowne zezwolenia właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania odpadami oraz odpowiednio udokumentować te czynności.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzją z [...].01.2018 r. załatwiono dwie sprawy administracyjne. Wydano nakaz usunięcia odpadów jednemu podmiotowi oraz umorzono postępowania w sprawie nakazania usunięcia odpadów wobec drugiego podmiotu. Są to potencjalnie dwie różne sprawy, które połączono do wspólnego rozpoznania i załatwiono jedną decyzją w znaczeniu procesowym – wielość spraw administracyjnych (por. art. 62 k.p.a.). Wobec takiej kwalifikacji Kolegium uznało, że rozstrzygnięcie z pkt. 3 osnowy decyzji, czyli umorzenie postępowania w sprawie nakazania [...] sp. z o.o. usunięcia odpadów, stało się ostateczne. W takiej sytuacji brak było podstaw procesowych do dokonania z urzędu kontroli jego prawidłowości w trybie odwoławczym.

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania Kolegium zauważyło, że podstawa materialnoprawna zaskarżonej decyzji oparta jest na domniemaniu, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach). Takie domniemanie może być obalone w przypadku, kiedy możliwe jest ustalenie innego podmiotu odpowiedzialnego za składowanie odpadów. W konsekwencji oznacza to, że władający powierzchnią ziemi może się zwolnić z odpowiedzialności za odpady tylko w jeden sposób - wykazując, że odpadem włada lub władał faktycznie inny podmiot, czyli wskazać wyraźnie na innego posiadacza odpadów. Według Kolegium takie domniemanie w sprawie nie zostało obalone. Świadczy o tym ciąg zdarzeń, począwszy od zakupu w dniu [...].12.1996 r. od Gminy [...] przez wspólników spółki cywilnej - [...] s.c., działki nr [...]. Powyższa spółka cywilna została przekształcona z dniem [...].01.2002 r. w [...] sp. z o.o., a następnie [...] sp. z o.o, została, z dniem [...].07.2008r., przekształcona w [...] SA. Ponadto postanowieniem z [...].10.2016r. Sąd Rejonowy dla [...] we [...] otworzył postępowanie sanacyjne [...] SA i wyznaczył zarządcę masy sanacyjnej [...] SA w restrukturyzacji – w osobie P. M. W świetle takich ustaleń oraz wobec stwierdzenia braku możliwości jednoznacznego i bezsprzecznego ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za dotychczasowe (przed wydaniem zaskarżonej decyzji) umieszczenie odpadów - ziemi i kamieni na działce nr [...], według Kolegium, odpowiedzialność administracyjna za odpady obciąża P. M. zarządcę masy sanacyjnej [...] SA w restrukturyzacji. Takiego ustalenia nie zmienia uznany przez Kolegium za bezpodstawny zarzut odwołania, który wskazuje na to, że posiadaczem odpadów jest [...] sp. z o.o. a nie [...] SA. W ocenie Kolegium jest to bowiem ten sam podmiot (zmianie uległa jedynie jego forma prawna). Odnosząc się do pozostałej argumentacji odwołania organ II instancji wskazał m.in. na rozbieżności i zmianę stanowiska prezentowanego w toku postępowania przez osoby reprezentujące [...] SA odnośnie nagromadzonych mas ziemi. Wskazał również na znaczny upływ czasu (ponad 21 lat od dnia sprzedaży działki nr [...]). Wobec tego za prawidłowe Kolegium uznało przyjęcie przez organ i instancji, że [...] SA, a dokładnie zarządca masy sanacyjnej tej spółki, ponosi odpowiedzialność za zgromadzone odpady. Na zasadzie ustawowego domniemania - jest posiadaczem odpadów ze względu na przysługujący tytuł prawny do nieruchomości. W przekonaniu Kolegium, takiego domniemania P. M. w toku postępowania odwoławczego skutecznie nie obalił (a wręcz przeciwnie - przyznał, że posiadaczem odpadów jest [...] sp. z o.o., a więc po przekształceniu - [...] SA, której jest zarządcą masy sanacyjnej).

W dalszej części uzasadnienia wskazano, że z ustalonego stanu faktycznego wynika, że masy ziemi nie były zgromadzone ze względów technologicznych oraz organizacyjnych. Magazynowanie odpadów na działce nr [...] uznane zostało zatem za ich magazynowanie w miejscu do tego nieprzeznaczonym.

Wskazując natomiast, że elementem decyzji nakazującej usunięcie odpadów jest określenie w niej, na podstawie art. 26 ust. 6 pkt 2 ustawy o odpadach, rodzaju odpadów (powinien to być opis kodowy i/lub syntetyczny odpadów, zgodny z rozporządzeniem z [...].12.2014 r. w sprawie katalogu odpadów), Kolegium uznało, że odpady nagromadzone na działce nr [...] zostały błędnie określone w zaskarżonej decyzji jako "głównie ziemia" i w tym zakresie nakazało usunąć wszystkie odpady o kodzie 17 05 04, tj. gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03.

W skardze z [...].06.2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, P. M. - zarządca masy sanacyjnej [...] SA w restrukturyzacji z/s w [...] wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zobowiązanie SKO we [...] do wydania w określonym terminie decyzji o uchyleniu decyzji Wójta Gminy [...] z [...].01.2018 r. w zakresie pkt 1 i 2, to jest - w przedmiocie nakazania P. M. - zarządcy masy sanacyjnej [...] SA w restrukturyzacji z/s w [...] , usunięcia zgromadzonych odpadów zlokalizowanych na nieruchomości w [...] (działka [...]) oraz umorzenie postępowania tego organu pierwszej instancji w tej części. Formułując takie żądanie skargi jej autor zarzucił Kolegium naruszenie:

10. art. 7, art. 76 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie, wyrażającej się w przyjęciu, że zobowiązanym do usunięcia odpadów jest zarządca masy sanacyjnej [...] SA w restrukturyzacji, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego, a w szczególności wyjaśnień złożonych przez przedstawicieli [...] sp. z o.o. z/s we [...] (numer KRS: [...]) w dniu [...].10.2013 r. (oględziny) oraz w dniu [...].11.2013 r. (oględziny), a także wyjaśnień i zapewnień złożonych w trakcie zapoznania się z materiałem dowodowym, wynika, że posiadaczem odpadów jest [...]sp. z o.o. z/s we [...] (numer KRS: [...]), a nie [...]SA (numer KRS: [...]), czyli obecnie zarządca masy sanacyjnej [...] SA;

2). art. 3 ust 1 pkt 19 ustawy o odpadach poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że w pierwszej kolejności za posiadacza odpadów należy uznać władającego powierzchnią nieruchomości, na której znajdują się odpady, podczas gdy domniemanie to ma charakter posiłkowy i winno być stosowne, gdy nie ustali się wytwórcy odpadów lub osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej będącej w posiadaniu odpadów;

3) art. 80 k.p.a. polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego wyrażającej się w uznaniu za wiarygodne zeznań pracownika Urzędu Gminy dotyczących braku odpadów na nieruchomości w dacie jej sprzedaży przez Gminę oraz odmowie uznania za wiarygodnych zeznań członka zarządu [...] SA., zgodnie z którymi odpady te znajdowały się na nieruchomości w dacie jej sprzedaży, a także braku wyczerpującego wyjaśnienia z jakich powodów zeznania pracownika Urzędu Gminy uznane zostały za wiarygodne, zaś odmówiono wiarygodności zeznaniom członka zarządu [...] SA.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga została uwzględniona.

Zasadnym okazał się być zarzut polegający na niewystarczającym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy w zakresie ustalenia podmiotu obciążonego obowiązkiem usunięcia odpadów z działki nr [...] w miejscowości [...]. Skarżący zarządca masy sanacyjnej [...]SA w restrukturyzacji z/s w [...]- od kiedy pojawił się w postępowaniu administracyjnym - konsekwentnie, tj. w odwołaniu i następnie w skardze do sądu, twierdzi, że posiadaczem odpadów jest [...] sp. z o.o. z/s we [...] (numer KRS [...]), a nie [...]SA (numer KRS [...]), czyli obecnie zarządca masy sanacyjnej [...]SA. Kolegium natomiast przyjmuje, że odpowiedzialność administracyjna skarżącego za odpady objęte postępowaniem jest wynikiem ustawowego domniemania i odpowiedzialności właściciela nieruchomości (spółki [...] SA) za odpady zmagazynowane na działce nr [...]. Takie stanowisko Kolegium uzasadnia brakiem jednoznacznego i bezsprzecznego ustalenia innego podmiotu odpowiedzialnego za umieszczenie odpadów – ziemi i kamieni na działce nr [...]. Według Kolegium, ustawowego domniemania skutecznie nie obaliło wskazanie na [...] sp. z o.o., jako posiadacza odpadów. Organ odwoławczy utrzymuje, że [...] SA i [...] sp. z o.o. są tymi samymi podmiotami – zmianie uległa jedynie forma prawna w następstwie przekształcenia [...] sp. z o.o. w [...] SA.

Jak wiadomo w przypadku spółek prawa handlowego obligatoryjnym elementem umowy spółki jest określenie siedziby spółki, którą jest miejscowość, gdzie wykonywana jest funkcja prowadzenia spraw spółki przez zarząd, chyba że umowa spółki stanowi inaczej. Jest to zgodne z art. 41 k.c., który przewiduje, że jeżeli ustawa lub oparty na niej statut (w tym przypadku umowa spółki) nie stanowi inaczej, siedzibą osoby prawnej jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający. Zarówno spółka z o.o. jak i spółka SA jest rejestrowana w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Wpis taki obejmuje wszystkie dane dotyczące spółki, wynikające ze zgłoszonych dokumentów. Poza oznaczeniem siedziby spółki i numerem KRS pomocnym w jej identyfikacji może okazać się numer NIP a także numer REGON.

Przywołanie tych ogólnych informacji na temat spółek było o tyle konieczne jeśli się uwzględni wnioski płynące z analizy przedłożonego Sądowi materiału dowodowego dotyczącego trzech podmiotów, tj. [...] SA z siedzibą w [...] (KRS [...]),[...]sp. z o.o. z/s ul. [...] we [...] (numer KRS [...], nr REGON [...]) oraz [...]sp. z o.o. z/s ul. [...] we [...] (nr KRS [...], nr REGON [...], NIP [...]).

Bezspornym w sprawie jest przede wszystkim fakt nabycia w roku 1996 przez wspólników [...] s.c. własności działki nr [...] w miejscowości [...] . W roku 2002 spółka ta uległa przekształceniu w [...]sp. z o.o. z/s ul. [...] we [...] (nr KRS [...] i data wpisu w rejestrze przedsiębiorców KRS: [...].01.2002 r.). Zauważyć jednak należy, że w dniu [...].08.2002 r. do rejestru przedsiębiorców KRS pod numerem KRS [...] wpisana została druga spółka o tej samej nazwie, siedzibie i adresie, tj. [...] sp. z o.o. Z kolei w dniu [...].09.2008 r. nastąpiło przekształcenie [...] sp. z o.o. z/s we [...] (nr KRS [...]) w [...]SA.

W świetle przedstawionych faktów oczywiście wymaga wyjaśnienia przez Kolegium m.in. z sądem rejestrowym okoliczność rejestracji dwóch różnych podmiotów o tej samej nazwie, siedzibie i adresie. Niemniej jednak konsekwencją procesową w niniejszej sprawie zaistniałej sytuacji jest uznanie za co najmniej przedwczesne twierdzenie organu odwoławczego na temat braku obalenia domniemania wynikającego z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach i przyjęciu odpowiedzialności właściciela nieruchomości (spółki [...] SA) za odpady zmagazynowane na działce nr [...]. Kolegium uznało bowiem, że powoływany w odwołaniu właściciel odpadów, tj. [...] sp. z o.o. jest podmiotem, który został przekształcony w [...] SA. Tymczasem z przedłożonych przez skarżącego wraz ze skargą dokumentów wynika, że w obrocie prawym funkcjonuje jeszcze inny podmiot o tej samej nazwie, tj. [...] sp. z o.o. (nr KRS [...]). Kolegium nie dostrzegło przy tym, że z dokumentów rejestrowych wynika, że [...] SA przekształciło się z [...] sp. z o.o. ale o innym numerze KRS, tj. [...]. Z dokumentów [...] sp. z o.o. (nr KRS [...]) – stan na dzień [...].06.2018r. wynika ponadto, że spółka ta nadal funkcjonuje w obrocie prawnym.

Przyjdzie przy tym zauważyć, że funkcjonowanie w obrocie prawnym w tym samym czasie dwóch spółek, tj. [...] SA z/s w [...] i [...] sp. z o.o. z/s we [...] (nr KRS [...]), znalazło przełożenie w ustaleniach kręgu podmiotowego postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji. Prowadził on bowiem postępowanie administracyjne równocześnie z udziałem tych dwóch podmiotów. Świadczy o tym m.in. znajdująca się w aktach organu I instancji informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców należąca do [...] sp. z o.o. z/s we [...] (nr KRS [...]).

Skoro przedłożone dokumenty wskazują, że zachodzi duże prawdopodobieństwo, że w sprawie występują dwa różne podmioty, a nie jeden, który zmienił formę prawną, obowiązkiem Kolegium będzie ponownie odnieść się do twierdzeń zawartych w odwołaniu a następnie ponowionych w skardze, gdzie podważa się uznanie za posiadacza odpadów władającego powierzchnią działki nr [...] (tj. [...] SA), na której znajdują się odpady, podczas gdy domniemanie to ma charakter posiłkowy i winno być stosowne, gdy nie ustali się wytwórcy odpadów lub osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej będącej w posiadaniu odpadów, w tym przypadku [...] sp. z o.o. z/s we [...] (nr KRS [...]).

Bezspornym bowiem jest w niniejszej sprawie, że władający powierzchnią ziemi może zwolnić się z odpowiedzialności za odpady tylko w jeden sposób – wykazując, że odpadem włada lub władał faktycznie inny podmiot. Obowiązek usunięcia odpadów ciąży na posiadaczu odpadów, a jego odpowiedzialność oparta jest na obiektywnym fakcie zalegania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Nie ma przy tym znaczenia dowodzenie, że władający powierzchnią ziemi nie wytworzył odpadów, skoro nie prowadzi to do ustalenia tożsamości innego ich posiadacza. Wprowadzone przez ustawodawcę domniemanie prawne odpowiedzialności za odpady władającego powierzchnią gruntu zanieczyszczonego odpadami, zdejmuje bowiem z organów prowadzących postępowanie obowiązek dociekania z urzędu, kto był wytwórcą odpadów. Niemniej jednak powyższe nie oznacza, że organy są uprawnione do zignorowania dowodów, które mogą doprowadzić do ustalenia wytwórcy odpadów lub posiadacza odpadów innego niż właściciel nieruchomości, jeżeli zostaną one zaoferowane przez stronę. W niniejszej sprawie taki podmiot został wskazany i jest nim [...] sp. z o.o. z/s we [...] (nr KRS [...]). Z przedstawionych okoliczności wynika, że organ odwoławczy błędnie ocenił wnioski dowodowe skarżącego oraz informacje posiadane z urzędu przez organ I instancji, skupiając się wyłącznie na wykazywaniu następstwa prawnego pomiędzy [...] SA i [...] sp. z o.o., ignorując przy tym dane, które pozwalałyby właściwe zidentyfikować spółkę z o.o., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie prowadząc postępowanie należy podjąć próbę wyjaśnienia, kto był wytwórcą odpadów znajdujących się na działce nr [...], stosując się do wskazań opisanych powyżej zgodnie z art. 153 p.p.s.a. W tym zakresie ustalenia organ odwoławczy poprzedzi wystąpieniem do sądu rejestrowego o przestawienie informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców spółki [...] sp. z o.o. z/s we [...] (nr KRS [...] ) oraz [...] SA. Nie można bowiem zaakceptować sytuacji polegającej na zastąpieniu przez Kolegium tego rodzaju informacje danymi pochodzącymi z prywatnych stron internetowych (w tym przypadku ze strony: [...]). W tym etapie sprawy przedwczesnym byłoby odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji jako wydanej z istotnym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, mających wpływ na wynik sprawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.