Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia WSA (del.) Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej i I. Sp. z o.o. w Dz. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1610/17 w sprawie ze skargi V. S.A. we W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 marca 2018 r., w sprawie ze skargi V. S.A. we W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2017 r., w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

wnioskiem z 23 grudnia 2015 r. skarżąca spółka żądała unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "w.-sa.pl" o numerze [...] udzielonego na rzecz I. sp. z o.o. w Dz., przeznaczonego do oznaczania towarów i usług z klas 20, 34 i 45. Jako podstawę prawną wnioskodawca (spółka) wskazała art. 164 w zw. z art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej - Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm.; dalej p.w.p.) oraz podniosła, że sporny znak towarowy został zgłoszony w złej wierze. Skarżąca wskazała, iż uprawniona zarejestrował domenę internetową, która naruszała prawo wnioskodawczyni do przysługującej jej domeny internetowej. Wskazała, że jest uprawniona z tytułu prawa ochronnego do słowno-graficznego znaku towarowego "V. S." o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania usług z klas 35, 36, 41, oraz z tytułu prawa ochronnego do słowno-graficznego znaku towarowego "C. O. V." o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania usług z klas 35, 36 i 41.

W dniu 15 listopada 2016 r. wnioskodawczyni rozszerzyła podstawę prawną wniosku o art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., podnosząc, że sporny znak towarowy jest podobny do powołanych wyżej znaków, do których jest uprawniona.

Objętą skargą decyzją Urząd Patentowy RP umorzył postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy.

Organ stwierdził, że wnioskodawczyni nie miała interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Nie wykazała, aby uprawniona z prawa ochronnego do spornego znaku jakimkolwiek swoim działaniem skierowanym na zewnątrz domagała się zaprzestania używania przez wnioskodawczynię należących do niej dwóch znaków towarowych z elementem "v.", bądź zaprzeczała posiadaniu przez wnioskodawczynię praw do tych znaków. Ponadto organ wskazał, że znaki te przeznaczone są do oznaczania całkowicie odmiennych usług od towarów i usług objętych zakresem ochrony spornego znaku towarowego. Sporny znak przeznaczony jest do oznaczania towarów i usług z klas 20, 34 i 45, tj.: 20: pudełka drewniane lub z tworzyw sztucznych, pojemniki do pakowania z tworzyw sztucznych, palety transportowe niemetalowe; 34: bloczki bibułki papierosowej, bibułka papierosowa, tytoń, papierosy, papierosy elektroniczne; 45: agencje detektywistyczne, rejestrowanie nazw domen. W takiej sytuacji nie sposób było uznać, zdaniem Urzędu, aby przekonanie wnioskodawczyni o podobieństwie spornego znaku do należących do niej znaków towarowych w stopniu stwarzającym ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, było obiektywnie usprawiedliwione.

Ponadto organ wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynikało, aby aktualnie pomiędzy stronami toczyły się jakiekolwiek postępowania, w których uprawniona powoływałaby się na sporny znak towarowy stwarzając realne i bezpośrednie zagrożenie wykonywania przez wnioskodawczynię działalności gospodarczej i oznaczania wykonywanych usług chronionymi na jej rzecz znakami towarowymi. Urząd wskazał również, że uprawniona niegdyś miała zarejestrowaną domenę, która naruszała prawa wnioskodawcy, jednakże obecnie nie stanowi ona zagrożenia z uwagi na korzystne dla wnioskodawcy postępowanie sądowe, które zostało już zakończone a droga odwoławcza dla uprawnionej została już wyczerpana.

Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję za bezsporne uznał, że interes prawny skarżącej wynikał z faktu, że obie strony tego postępowania - skarżąca i uprawniona, są podmiotami faktycznie działającymi na tym samym rynku.

Sąd zauważył również, że metodologia badania interesu prawnego skarżącej, zastosowana w sprawie była niewłaściwa. Stwierdził, że wykluczając interes prawny i umarzając postępowanie, Urząd Patentowy w istocie ograniczył stronie skarżącej jako wnioskodawcy możliwość realizacji swego prawa podmiotowego, dotyczącego domagania się unieważnienia prawa ochronnego. Sąd podkreślił przy tym, że badanie interesu prawnego nie możne ingerować w zakres merytorycznego rozpoznania sprawy, właściwego do spraw o unieważnienie przyznanych praw ochronnych. W niniejszej sprawie wystarczające było ustalenie tego interesu na tej podstawie, że strony są konkurentami na rynku oraz toczyło się pomiędzy nimi sprawa przez sądem polubownym.

W podstawie prawnej wyroku podano art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.).

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

1. prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia z naruszeniem wskazanego przepisu, w tym w szczególności z uwagi na:

a) zawarcie w uzasadnieniu wykluczających się twierdzeń odnośnie momentu, w którym wnoszący o unieważnienie powinien legitymować się interesem prawnym, tj. data stosowania normy prawa materialnego (s. 7 wyroku) albo data złożenia wniosku o unieważnienie (s. 9 wyroku);

b) brak stanowiska odnośnie prawidłowej metodologii badania interesu prawnego w niniejszej sprawie, chociaż Sąd zarzucił Urzędowi, że zrobił to wadliwie, przy czym poza stwierdzeniem, że badanie interesu prawnego nie może ingerować w zakres merytorycznego rozpoznania sprawy (...). W niniejszej sprawie wystarczające było ustalenie tego interesu na tej podstawie, że strony są konkurentami na rynku oraz toczyła się między nimi sprawa przed sądem polubownym" (s. 9 wyroku), nie wyjaśnił co Sąd miał na myśli zarzucając Urzędowi "ingerencję w zakresie merytorycznego rozpoznania sprawy", w jaki sposób rozumie pojęcie "konkurenta", dlaczego w ocenie Sądu niewłaściwe lub niewystarczające było odniesienie się w decyzji Urzędu do kwestii postępowania w sprawie domeny internetowej i okoliczności, że "działalność prowadzona przez uprawnioną jest częściowo tożsama z zakresem działalności wnioskodawcy" (s. 6 wyroku), jakie przepisy naruszył Urząd oraz jaka metodologia oceny istnienia interesu prawnego byłaby prawidłowa w świetle wskazanego wyżej poglądu, że "wystarczające było ustalenie tego interesu na tej podstawie, że strony są konkurentami na rynku oraz toczyła się między nimi sprawa przed sądem polubownym" (s. 9 wyroku), przy jednoczesnym zobowiązaniu Urzędu do dokonania "pogłębionej analizy posiadania przez wnioskodawcę aktualnego i realnego interesu prawnego (art. 164 p.w.p.) w domaganiu się unieważnienia przedmiotowego znaku i jednoznacznego wskazania w jakim zakresie sporna rejestracja uniemożliwia mu w dacie złożenia wniosku swobodne prowadzenie działalności gospodarczej (s. 9 wyroku);

c) zawarcie w wyroku wiążących wytycznych nieznajdujących oparcia w pozostałej części wyroku, wręcz sprzecznych ze stwierdzeniami zawartymi w wyroku lub niemającymi odniesienia w stanie faktycznym sprawy, tj. zobowiązanie urzędu do zbadania:

- istnienia interesu prawnego skarżącej w dacie złożenia wniosku o unieważnienie, pomimo wcześniejszego wskazania, że wyłącznie właściwym jest moment stosowania normy prawnej (s. 7 wyroku) i przesądzenia, że "interes prawny skarżącego wynika w niniejszej sprawie z faktu, że obie strony tego postępowania – skarżąca i uprawniona, są podmiotami faktycznie działającymi na tym samym rynku (s. 8 wyroku);

- w jakim zakresie sporna rejestracja uniemożliwiała skarżącej swobodne prowadzenie działalności gospodarczej, chociaż w ocenie Sądu "w niniejszej sprawie wystarczające było ustalenie tego interesu na tej podstawie, że strony są konkurentami na rynku oraz toczyła się między nimi sprawa przed sądem polubownym" (s. 9 wyroku);

- w przypadku ustalenia, że interes prawny istnieje, do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zgodnie z właściwą wykładnią art. 129 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 p.w.p., podczas gdy żądanie unieważnienia spornego prawa zostało oparte o art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., a nie art. 129 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 p.w.p.

powyższe wadliwości uzasadnienia, zwłaszcza w świetle wyrażonego przez Sąd poglądu, że istota sporu w niniejszej sprawie dotyczyła kwestii prawidłowości zbadania przez Urząd interesu prawnego skarżącej, nie pozwalają na poznanie rzeczywistych motywów rozstrzygnięcia, w tym poglądu Sądu odnośnie daty w której Urząd powinien zbadać, czy skarżąca legitymuje się interesem prawnym oraz metodologii jaka powinna zostać zastosowana przy jego ocenie, co powoduje, że wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej i wprowadza niepewność Urzędu, co do kierunku dalszych czynności postępowania podejmowanych przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, zwłaszcza z uwagi na wiążący charakter stanowiska Sądu, a tym samym uniemożliwia realizację zasady wyrażonej w art. 153 p.p.s.a.;

2. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. ) c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 28, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 164 p.w.p. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że Urząd nieprawidłowo ustalił, że skarżąca nie wykazała, że posiada interes prawny w unieważnieniu spornego prawa ochronnego, prowadzące do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, podczas gdy Urząd zbadał wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, w tym w szczególności uwzględnił:

- fakt i sposób zakończenia postępowania w sprawie domeny internetowej "www.w.-sa.pl";

- to, że działalność prowadzona przez uprawnioną do spornego znaku jest częściowo tożsama z zakresem działalności skarżącej, ale działalność ta jest prowadzona pod nazwą I. Sp. z o.o., a zakres ochrony spornego znaku towarowego i znaków przeciwstawionych, na które powoływała się skarżąca, są zupełnie inne;

- to, że między stronami nie toczą się jakiekolwiek postępowania, w których uprawniona powoływała się na sporny znak towarowy stwarzając realne i bezpośrednie zagrożenie dla prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej,

co z kolei wykluczało możliwość uznania, że sporne prawo stanowi "przeszkodę" w prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, a co za tym idzie przyznania skarżącej interesu prawnego w niniejszej sprawie, a swoje stanowisko Urząd przedstawił w zaskarżonej decyzji;

3. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 80 k.p.a. polegające na przesądzeniu, że w niniejszej sprawie skarżąca legitymuje się interesem prawnym domagając się unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, prowadzące do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, chociaż sąd administracyjny w ramach swojej działalności dokonuje kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodność z prawem zarówno materialnym jaki i procesowym, wskazując poczynione przez Urząd błędy i nie dokonując własnych ustaleń, Sąd natomiast rozstrzygając powyższą kwestię poczynił własne ustalenia, a tym samym przekroczył zakres kognicji oraz na podstawie art. 153 p.p.s.a. związał Urząd dokonaną oceną i pozbawił możliwości dokonania pogłębionej analizy odnośnie posiadania przez skarżącą interesu prawnego.

Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie wyroku i rozpoznanie sprawy co do istoty. Organ wniósł również o zasądzenie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

I. Sp. z o.o. w Dz., również zaskarżyła wyrok Sądu I instancji skargą kasacyjną w całości zarzucając mu:

1. naruszenie prawa materialnego:

a. art. 164 p.w.p. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że skarżąca posiada interes prawny w postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy w sytuacji, gdy posiadane prawa ochronne oraz PKD skarżącej nie pokrywają się z zakresem prawa ochronnego, którego unieważnienia dochodzi skarżąca, a nadto unieważnienie prawa ochronnego nie ma znaczenia dla ochrony praw skarżącej, gdy tymczasem w przedmiotowej sytuacji skarżąca interesu prawnego w wytoczeniu postępowania o unieważnienie znaku ochronnego nie posiada;

b. art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i uwzględnienie skargi w zakresie tegoż zarzutu, gdy tymczasem przepis ten został uchylony przez art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 11 września 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 1615) zmieniającej ustawę z dniem 15 kwietnia 2016 r. i nie może być stosowany w przedmiotowym postępowaniu;

c. art. 164 p.w.p. (w brzmieniu z dnia wytoczenia postępowania) w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie, że do ustalenia istnienia interesu prawnego skarżącej wystarcza ustalenie, że jest podmiotem konkurencyjnym wobec skarżącej oraz że toczyło się między nimi postępowanie przed Sądem Polubownym, gdy tymczasem niezbędne jest zbadanie przez Sąd zbieżności tegoż postępowania z przedmiotem postępowania o unieważnienie znaku ochronnego w.-sa.pl oraz potencjalnej możliwości naruszenia dóbr prawnie chronionych skarżącej;

2. naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego nie posiadała wyczerpującego uzasadnienia faktycznego w szczególności w zakresie uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, gdy tymczasem decyzja ta w sposób wyczerpujący uzasadniła brak potencjalnej zbieżności zakresu praw ochronnych I. oraz skarżącej, a w konsekwencji brak interesu prawnego skarżącej w unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy, a nadto uzasadnienie faktyczne i prawne stanowią dwie odrębne (choć powiązane) części uzasadnienia.

Podnosząc te zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, ewentualnie zmianę orzeczenia i oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Obie skargi kasacyjne zasługują na uwzględnienie, ponieważ mają usprawiedliwione podstawy, chociaż nie wszystkie w nich zawarte zarzuty zostały prawidłowo sformułowane.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.

Jak słusznie akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, ale tylko w odniesieniu do skargi kasacyjnej I. Sp. z o.o. w Dz. - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania. Należy zauważyć, że w obu skargach kasacyjnych dominujące są zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Zasadnym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a., pomieszczony w punkcie 1 lit. a-c) petitum skargi kasacyjnej organu (UP R). Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie stwierdził, iż są podstawy aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie występuje drugi z wymienionych przypadków. Jak podkreśla się w doktrynie i judykaturze znaczenie procesowe uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego uwidacznia się w tym, że: "1) ma ono dać rękojmię, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia; 2) ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne. Pozwala na odtworzenie procesu myślowego, jaki towarzyszył sądowi przy podejmowaniu orzeczenia, a z drugiej strony pozwala sądowi odwoławczemu na ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd pierwszej instancji, są trafne, a zwłaszcza czy zostało wyjaśnione w sposób dostateczny zastosowanie norm prawa materialnego w określonej sytuacji faktycznej (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2014 r., I GSK 439/14, LEX nr 1729592) (...). Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wskazania te powinny być konkretne i jednoznacznie sformułowane, tak aby w ponowionym na skutek wyroku postępowaniu umożliwić organowi administracji usunięcie wszystkich uchybień prawa, z powodu których sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz – w następstwie tego – doprowadzenie w sprawie do pełnej i niewątpliwej zgodności z prawem (wyrok NSA z dnia 14 listopada 2006 r., II OSK 1334/05, LEX nr 315087, i wyrok NSA z dnia 7 października 2014 r., I FSK 1492/13, LEX nr 1590675).(...). Wskazania bowiem co do dalszego postępowania stanowią konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości (wyrok NSA z dnia 13 września 2006 r., II FSK 1099/05, LEX nr 262073)." (tak: Woś T. [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. VI , red. T. Woś, Lex 2016 w wskazana tam literatura oraz orzecznictwo sądowe).

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA wprawdzie zawiera wszystkie elementy przewidziane w tym przepisie, jednak nie są one prawidłowo skonstruowane. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem sprzeczne i wykluczające się twierdzenia, które dotyczą także wskazań co do dalszego postępowania - art. 141 § 4 p.p.s.a. in fine. Stwierdzić należy, iż zarzuty w tym zakresie są zasadne. Podkreślenia wymaga, że przepisy p.p.s.a. nie określają by wskazania te miały znajdować się w wyodrębnionej jednostce tekstu uzasadnienia, czy też by miały być sformułowane w szczególny sposób. Istotne jest natomiast by były one jasne i zrozumiałe dla stron postępowania oraz dla prowadzących postępowanie organów administracji. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada powyższym wymogom. Rację ma skarżący kasacyjnie organ, iż w uzasadnieniu wyroku WSA zawarto wykluczające się twierdzenia: "odnośnie momentu, w którym wnoszący o unieważnienie powinien legitymować się interesem prawnym, tj. data stosowania normy prawa materialnego (s. 7 wyroku) albo data złożenia wniosku o unieważnienie (s. 9 wyroku)". W analizowanym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji zawarł wiążące wytyczne nie znajdujące oparcia w pozostałej części wyroku, wręcz sprzeczne ze stwierdzeniami zawartymi w wyroku lub nie mające odniesienia w stanie faktycznym sprawy, tj. zobowiązanie Urzędu Patentowego do zbadania: 1) istnienia interesu prawnego skarżącej w dacie złożenia wniosku o unieważnienie, pomimo wcześniejszego wskazania, że wyłącznie właściwym jest moment stosowania normy prawnej (s. 7 wyroku) i przesądzenia, że "interes prawny skarżącego wynika w niniejszej sprawie z faktu, że obie strony tego postępowania – skarżąca i uprawniona, są podmiotami faktycznie działającymi na tym samym rynku (s. 8 wyroku), 2) w jakim zakresie sporna rejestracja uniemożliwiała skarżącej swobodne prowadzenie działalności gospodarczej, chociaż w ocenie Sądu: "w niniejszej sprawie wystarczające było ustalenie tego interesu na tej podstawie, że strony są konkurentami na rynku oraz toczyła się między nimi sprawa przed sądem polubownym" (s. 9 wyroku); 3) w przypadku ustalenia, że interes prawny istnieje, do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zgodnie z właściwą wykładnią art. 129 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 p.w.p., podczas gdy żądanie unieważnienia spornego prawa zostało oparte o art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., a nie art. 129 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 p.w.p." (pkt 1 lit. a-c) petitum skargi kasacyjnej UP RP).

Jak zasadnie podniósł skarżący kasacyjnie organ Sąd I instancji zarzucił Urzędowi Patentowemu RP, że organ ten w niniejszej sprawie wadliwie podszedł do kwestii badania interesu prawnego wnioskodawcy, a jednocześnie nie zawarł w uzasadnieniu wyroku wskazań co do prawidłowej metodologii badania tegoż interesu, zwłaszcza iż WSA nie wyjaśnił dlaczego w ocenie tegoż Sądu "niewłaściwe lub niewystarczające było odniesienie się w decyzji Urzędu do kwestii postępowania w sprawie domeny internetowej i okoliczności, że "działalność prowadzona przez uprawnioną jest częściowo tożsama z zakresem działalności wnioskodawcy" (s. 6 wyroku), jakie przepisy naruszył Urząd oraz jaka metodologia oceny istnienia interesu prawnego byłaby prawidłowa w świetle wskazanego wyżej poglądu, że "wystarczające było ustalenie tego interesu na tej podstawie, że strony są konkurentami na rynku oraz toczyła się między nimi sprawa przed sądem polubownym" (s. 9 wyroku), przy jednoczesnym zobowiązaniu Urzędu do dokonania "pogłębionej analizy posiadania przez wnioskodawcę aktualnego i realnego interesu prawnego (art. 164 p.w.p.) w domaganiu się unieważnienia przedmiotowego znaku i jednoznacznego wskazania w jakim zakresie sporna rejestracja uniemożliwia mu w dacie złożenia wniosku swobodne prowadzenie działalności gospodarczej (s. 9 wyroku)".

Za zasadne Naczelny Sąd Administracyjny uznał także zarzuty pomieszczone

w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej organu w zakresie dokonania przez Sąd I instancji własnych ustaleń, polegających z jednej strony na przesądzeniu, iż w niniejszej sprawie skarżąca legitymuje się interesem prawnym domagając się unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, prowadzące do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji organu, przy równoczesnym nakazaniu organowi, aby ten w toku ponownego postępowania dokonał, jak już wskazano wyżej, "pogłębionej analizy posiadania przez wnioskodawcę aktualnego i realnego interesu prawnego". W tej kwestii zasadne są także zarzuty pomieszczone w skardze kasacyjnej Spółki I..

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. jak w punkcie 1 sentencji. Stosownie do treści art. 207 § 2 p.p.s.a., który stanowi, iż: "W przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części", NSA postanowił odstąpić od zasądzenia kosztów kasacyjnych w niniejszej sprawie. W ocenie NSA z uwagi na błędy popełnione przez Sąd I instancji, nie ma dostatecznych podstaw, aby obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu I instancji, kosztami postępowania kasacyjnego.