III OSK 15/22 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-08-05	
Data wpływu	2022-01-04	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Małgorzata Pocztarek /przewodniczący/
Sławomir Pauter /sprawozdawca/
Zbigniew Ślusarczyk	
Symbol z opisem	6135 Odpady	
Hasła tematyczne	Odpady	
Sygn. powiązane	IV SA/Wa 684/21	
Skarżony organ	Inspektor Ochrony Środowiska	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 184, art. 141 § 4, art. 174, art. 183 § 1 i 2; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 nr 0 poz 572; art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1 i 2, art. 80, art. 189f § 1, art. 189f § 1, art. 189d § 1; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2019 nr 0 poz 1162; art. 32 ust. 2; Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów - t.j.
Dz.U.UE.L 2006 nr 190 poz 1; art. 28, art. 2 pkt 3; Rozporządzenie (WE) NR 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania  odpadów	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant asystent sędziego Marita Sukiennik-Sikora po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 684/21 w sprawie ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 3 marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez A. sp. z o.o. z siedzibą w G. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2021 roku, sygn. akt IV SA/Wa 684/21, którym oddalono skargę w/w na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 3 marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za dokonanie wysyłki odpadów do Czech bez wymaganego zgłoszenia.

Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

  W okresie od 22 października do 19 grudnia 2019 r. organ I instancji – Śląski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę w A. sp. z o.o. w G., podczas której stwierdził, że kontrolowana spółka prowadzi demontaż zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Odpady te, po procesie przetwarzania, oznaczone kodem 16 02 16 z Europejskiego Katalogu Odpadów (elementy usunięte ze zużytych urządzeń inne niż wymienione w 16 02 15) nie były prawidłowo oczyszczone ze wszystkich elementów, o których mowa w załączniku 5 do ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Podczas oględzin odpadów oznaczonych przez Spółkę kodem 16 02 16 organ I instancji stwierdził, że stanowiły one mieszaninę odpadów metali, tworzyw sztucznych, gumy i szkła, okablowania oraz płytek obwodów drukowanych. Powyższe odpady Spółka wysyłała do podmiotów za granicą. W związku z powyższym inspektorzy WIOŚ skontrolowali dokumenty dołączone do ww. wysyłek odpadów w postaci załącznika VII do rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Stwierdzili, że Spółka wysyłała do Czech odpady o kodzie 16 02 16 na podstawie błędnie wypełnionych formularzy w postaci załącznika VII do ww. rozporządzenia. WIOŚ stwierdził, że odwołująca klasyfikowała wysyłane odpady pod kodami B3010, B1110 oraz 16 02 16. Ponieważ odpady o kodzie B3010 to tworzywa sztuczne, a odpady o kodzie B1110 obejmują zespoły elektryczne i elektroniczne, organ l instancji ocenił, że wysyłka mieszaniny tych odpadów nie może odbywać się w oparciu o procedurę określoną w art. 18 rozporządzenia nr 1013/2006, tj. z dołączeniem do transportu formularza w postaci załącznika VII do rozporządzenia nr 1013/2006. Ponadto WIOŚ uznał, że zgodnie z tym rozporządzeniem, w przypadku wysyłek w obrębie Unii Europejskiej kod B1110 Konwencji bazylejskiej nie ma zastosowania, natomiast mają zastosowanie kody (OECD) GC010 i GC020 z części II do załącznika III do tego rozporządzenia. Kod GC010 to odpady zespołów elektrycznych składające się wyłącznie z metali lub stopów, a GC020 to złom elektroniczny (np. płytki odwodów drukowanych) i odzyskane podzespoły elektroniczne, odpowiednie do odzysku metali pospolitych i metali szlachetnych. W związku z powyższym organ I instancji zwrócił się do Spółki o wyjaśnienie jakiego rodzaju odpady zostały wysłane do Czech na podstawie ww. załączników VII. Odwołująca wyjaśniła, że w skład wysłanych odpadów wchodziły odpady metali, tworzyw sztucznych, gumy oraz innych materiałów, np. szkła i poinformowała, że odpady te miały podobny charakter jak odpady wskazane na zdjęciach nr 9 i nr 10 do protokołu oględzin nr 5 z 22 października 2019 r. Ponadto Spółka poinformowała, że błędne oznaczenie odpadów w dokumentach stanowiących załącznik VII do rozporządzenia nr 1013/2006 wynika ze stosowania kodyfikacji wskazanej przez organ I instancji podczas poprzedniej kontroli. W ocenie Spółki, wysłane odpady przeznaczone były do odzysku metali i mieszczą się w obrębie kodu B1110 lub GC020.

W ocenie WIOŚ, odpady wskazane na zdjęciach nr 9 oraz nr 10 do protokołu oględzin z 22 października 2019 r. przedstawiają obudowy plastikowe, elementy metalowe, płytki obwodów drukowanych, podzespoły elektroniczne, kable zasilające w otulinie itp. Organ I instancji uznał, że odpady wysłane przez odwołującą do Czech stanowiły mieszaninę odpadów niesklasyfikowaną pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVA, której wysyłka do Czech wymagała zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych władz w Polsce i w Czechach.

W związku z powyższym w dniu 14 października 2020 roku Śląski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wydał decyzję nr [...], którą na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 roku o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1162) wymierzył spółce karę pieniężną za wysyłanie odpadów bez wymaganego zgłoszenia i uzyskania zgody właściwych organów obu państw, w wysokości 50.000 zł. W uzasadnieniu decyzji po przestawieniu wyżej opisanego stanu faktycznego oraz oceny dotyczącej kwalifikacji wysłanych przez spółkę do Czech odpadów organ stwierdził, że w skarżąca winna dokonać ich wysyłki w oparciu o procedurę pisemnego zgłoszenia i uzyskania zgody właściwych władz obu krajów, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) iv) rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 czerwca 2006 roku w sprawie przemieszczania odpadów. Ponieważ odwołująca takiego zgłoszenia nie dokonała, organ I instancji uznał, że był zobowiązany do wymierzenia spółce kary pieniężnej na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, przy ustalaniu wysokości, której uwzględnił przesłanki wskazane w art. 34 wymienionej ustaw. Wywiezione odpady były odpadami innymi niż niebezpieczne. Łączna masa odpadów, których dotyczyło naruszenie wynosiła 5.904,972 Mg. Organ uwzględnił także, że było to pierwsze stwierdzone w tym przedmiocie naruszenie ze strony spółki. Powyższe okoliczności uzasadniały wymierzenie kary pieniężnej w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Uwzględnił także fakt, że spółka zaprzestała wysyłania odpadów. Organ nie znalazł także podstaw do zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. z uwagi na skalę oraz znaczny rozmiar prowadzonej działalności, w tym znaczną masę odpadów wysłanych za granicę z naruszeniem procedury uprzedniego zgłoszenia i uzyskania zgody. Odmawiając natomiast zastosowania art. 189f § 2 k.p.a. organ I instancji powołał się na cele jakie ma za zadanie spełniać nałożona kara w niniejszej sprawie (zarówno prewencyjne jak i represyjne).

Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji wniosła A. Sp. z o.o. z siedzibą w G.

Decyzją z dnia 3 marca 2021 roku Główny Inspektor ochrony Środowiska uznając, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko przedstawione w decyzji organu I instancji. Stwierdził, że nie jest możliwe wysyłanie transportu odpadów, który zawiera odpady określone kodem B3010 oraz B1110, a w przypadku wysyłki do Czech GC010 lub GC020, zgodnie z procedurą określoną w art. 18 rozporządzenia Nr 1013/2006 bez uprzedniego zgłoszenia do właściwych organów, bowiem powyższe kody dotyczą różnych rodzajów odpadów. Kod B3010 określa odpady tworzyw sztucznych nie pomieszane z innymi odpadami, a kod B1110, czy GC010 lub GC020 odpady złomu elektrycznego i elektronicznego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności informacji udzielonej w imieniu odwołującej spółki zawartej w protokole z przeprowadzonej kontroli oraz dodatkowo ze zdjęć odpadów nr 9 i 10 z załącznika nr 5 do tego protokołu, które przedstawiciel spółki określił jako odpady o podobnym charakterze do tych wysyłanych do Czech, odpady te stanowiły mieszaninę metali, tworzyw sztucznych, gumy oraz innych odpadów m.in. szkła. Odpady o takim składzie, bez względu na fakt czy w ich skład wchodziły odpady określone kodem GC010, GC020, czy B1110, stanowią mieszaninę nie sklasyfikowaną pod żadnym kodem w załączniku III, IIIA, IIIB, IV lub IVA. Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b) ppkt iv) rozporządzenia nr 1013/2006 wysyłka takich odpadów z Polski do Czech wymagała pisemnego zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych władz obu tych krajów. Skarżąca spółka takiego zgłoszenia nie dokonała, a zatem zachodziły podstawy do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w wysokości od 50.000 zł do 500.000 zł. Organ odwoławczy uznał, że okoliczności niniejszej sprawy, a wskazane przez organ I instancji stanowią wystarczającą podstawę do określenia jej wysokości w dolnym ustawowym zagrożeniu. Nie znalazł także podstaw do zastosowania art. 189f § 1 i § 2 k.p.a., z uwagi na brak możliwości zakwalifikowania stwierdzonego naruszenia przepisów jako znikomego. Nadto warunkiem koniecznym do wydania postanowienia wskazanego w art. 189f § 2 k.p.a., a następnie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest ustalenie, że odstąpienie pozwoli spełnić cele, dla realizacji których miałaby być nałożona ta kara. W szczególności odstąpienie od nałożenia na skarżącą spółkę nie zrealizowałoby głównego celu jakim jest prewencja ogólna. Jej nałożenie w indywidualnej sprawie stanowi odpowiedź na uzasadnione oczekiwanie społeczeństwa, że normy dotyczące transgranicznego przemieszczania będą przestrzegane, a brak spotka się z reakcją ze strony państwa.

Odnosząc się do zgłaszanych przez skarżącą spółkę wątpliwości jakie pojawiają się przy interpretacji przepisów dotyczących transgranicznego przemieszczania odpadów, a w szczególności ich kwalifikacji organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w aktach sprawy znajdują się pisma zawierające stanowiska organów w Polsce i w Czechach w sprawie odpadów objętych niniejszym postępowaniem administracyjnym. Zarówno Główny Inspektor Ochrony Środowiska w piśmie z 14 lutego 2020 r., nr [...], jak i Dyrektor Czeskiego Inspektoratu Środowiska w piśmie z 2 marca 2020 r., nr [...], który zajął stanowisko w sprawie w imieniu strony czeskiej, wyrazili jednobrzmiące stanowisko, że odpady wysłane przez odwołującą do Czech zostały błędnie zaklasyfikowane jako odpady o kodach B3010 i B1110 z załącznika III do rozporządzenia nr 1013/2006. W ocenie obu organów, odpady te stanowiły mieszaninę nie sklasyfikowaną pod żadnym kodem w załączniku III, IIIA, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia nr 1013/2006, której wysyłka z Polski do Czech wymagała zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych organów obu krajów. Zwrócił jednocześnie uwagę na regulację zawartą w art. 28 rozporządzenia nr 1013/2006 określającego między innymi sposób, procedurę rozstrzygania sporów dotyczących kwalifikacji przedmiotu przemieszczenia, w tym zaklasyfikowania zgłoszonych odpadów do określonej kategorii. Podkreślił, że podmiot wysyłający odpady nie może w oparciu o stanowisko organu innego niż organ kraju przeznaczenia, narzucać własnej klasyfikacji odpadów, czy też zasad ich przemieszczania, nawet w przypadku gdy znajduje to oparcie w interpretacji organów innych państw niż państwa, między którymi ma miejsce przemieszczenie odpadów. Tym samym zasłanianie się stanowiskiem organów państw trzecich nie może służyć jako podstawa do uniknięcia odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Organ także podkreślił, że na ocenę prawną ustalonego stanu faktycznego nie ma wpływu fakt, czy strona dokonała wysyłki odpadów B3010 i GC010, czy B3010 i GC020 lub też B3010 i B1110, bowiem w każdym z tych przypadków mamy do czynienia z mieszaniną odpadów, której wysyłka do Czech wymagała zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych władz w Czechach i Polsce. Zdaniem organu odwoławczego nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut, że transgraniczne przemieszczanie odpadów było weryfikowane podczas poprzedniej kontroli przeprowadzonej w 2018 roku. W trakcie tej kontroli stwierdzono, że skarżąca spółka dla odpadów po przetworzeniu zużytego sprzętu o kodzie 16 02 16, wywożonych do odbiorców zagranicznych, nieprawidłowo nadaje kod OECD jako B3010, ponieważ są to ciągle zespoły elektryczne składające się z metali i tworzyw sztucznych, które winny być klasyfikowane jako B1110. Strona zatem podnosi, że błędne oznaczenie kodu odpadu jako B1110 w załączniku VII wynika ze stanowiska organu I instancji, który polecił nadawanie takiego kodu podczas poprzedniej kontroli. W związku z tym powołała się na ochronę wynikającą z art. 8 § 2 k.p.a. Odnosząc się do powyższego zarzutu organ podkreślił, że stwierdzenie organu I instancji, dotyczące stosowania kodu B1110, przytoczone z protokołu kontroli nr [...], nie daje możliwości zweryfikowania jakiego konkretnie przemieszczania odpadów powyższa uwaga dotyczyła i czy faktycznie, tak jak twierdzi strona, uwaga o konieczności klasyfikacji odpadów pod kodem B1110 dotyczyła odpadów wysłanych przez stronę do Czech. Brak jest jakichkolwiek danych umożliwiających zweryfikowanie jakich konkretnie odpadów, z jakich elementów się składających, dotyczyła uwaga organu I instancji, zatem jaki stan faktyczny i prawny opisywała. Nadto w stwierdzeniu organu I instancji, przytoczonym przez odwołującą, znalazło się stwierdzenie, że strona nieprawidłowo klasyfikuje odpady wysyłane za granicę pod kodem B3010. W przedmiotowej sprawie, dotyczącej wysyłki odpadów do Czech, strona zaklasyfikowała odpady pod kodem B3010 oraz B1110, czyli nadal stosowała kod B3010, co do którego podczas poprzedniej kontroli WIOŚ wskazał jego błędne stosowanie. Nadto organ odwoławczy podniósł, że oznaczanie wysyłanych odpadów jednocześnie kodami B3010 oraz B1110 z tego samego załącznika do rozporządzenia nr 1013/2006 jest błędne, ponieważ dotyczą one dwóch różnych rodzajów odpadów. Organ stwierdził dalej, że odpady opisane tymi kodami, tj. tworzywa sztuczne oraz złom elektryczny i elektroniczny, znajdujące się w jednym transporcie, stanowią mieszaninę, która nie została zawarta w załączniku IIIA do rozporządzenia nr 1013/2006, dotyczącym mieszanin podlegających zasadom transgranicznego przemieszczania odpadów zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1013/2006, czyli przemieszczanych bez konieczności zgłoszenia i uzyskania zezwolenia, jedynie z dołączonym do transportu załącznikiem VII. W związku z powyższym wysyłka mieszaniny odpadów zaklasyfikowanych pod kodami B3010 oraz B1110 wymagała zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych organów w Polsce i w Czechach.

Zatem, biorąc pod uwagę opisane wyżej okoliczności, które stanowiły podstawę dla organu I instancji do nałożenia kary pieniężnej, organ odwoławczy stwierdził, że nie ma istotnego znaczenia w sprawie dochodzenie, czy organ I instancji, podczas poprzedniej kontroli, nakazał stronie klasyfikować odpady wysłane do Czech pod kodem B1110, czy też nie, bowiem okoliczność ta nie stanowiła o nałożeniu kary pieniężnej na stronę.

Organ uznał także za niezasadny zarzut naruszenia art. 7a § 1 kpa, gdyż nakaz rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony postępowania aktualizuje się dopiero wówczas, gdy w sprawie pozostają wątpliwości co do treści tej normy. W analizowanej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Zgodnie z ustalonym stanem faktycznym wysłane odpady stanowiły mieszaninę metali, tworzyw sztucznych, gumy oraz innych odpadów, m.in. szkła. Wykładnia załączników do rozporządzenia nr 1013/2006 prowadzi do wniosku, że odpady te stanowiły mieszaninę nie sklasyfikowaną pod żadnym kodem w załączniku III, IIIA, IIIB, IV lub IVA. Tym samym zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b) iv) rozporządzenia, ich wysyłka z Polski do Czech wymagała pisemnego zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych władz obu ww. krajów. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podzielił stanowisko organu co do braku podstaw do zastosowania w realiach niniejszej sprawy art. 189f § 1 i § 2 k.p.a. Stwierdził, że ustalonego naruszenia prawa związanego z naruszeniem procedury związanej z transgranicznym przemieszczaniem odpadów nie można uznać za naruszenie znikomej wagi. Nadto przemawia za tym prewencja ogólna, czyli oddziaływanie nałożonej kary na inne podmioty uczestniczące w transgranicznym przemieszczaniu odpadów. Wymierzenie spornej kary skarżącej zapewnia także realizacje celu w odniesieniu do skarżącej, nie tylko o charakterze represyjnym, ale także ma skłonić ją w przyszłości do przestrzegania zasad związanych z trans granicznym przemieszczanie odpadów.

W związku z powyższym, Główny Inspektor Ochrony Środowiska orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Śląskiego WIOŚ,

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. zaskarżyła ją w całości, zarzucając jej naruszenie :

1. art. 8 § 1 i k.p.a., poprzez nałożenie sankcji za działanie w zaufaniu do instrukcji tego samego organu udzielonych przy okazji poprzedzającej kontroli;

2. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie przez GIOŚ braku możliwości ustalenia, jakich odpadów dotyczyła ocena WIOŚ wyrażona w roku poprzedzającym, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika w sposób jednoznaczny, że dotyczyła ona odpadów zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego zawierających metale i tworzywa sztuczne, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, jako prowadzące do naruszenia wskazanego w punkcie 1;

3. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie przez GIOŚ braku możliwości ustalenia, jakich odpadów dotyczyła ocena WIOŚ wyrażona w roku poprzedzającym, przy pominięciu próby przeprowadzenia jakichkolwiek czynności dowodowych w powyższym zakresie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, jako prowadzące do naruszenia wskazanego w punkcie 1;

4. art. 81 a § 1 k.p.a., poprzez wskazanie, że wątpliwości co do stanowiska WIOŚ wyrażonego przy okazji poprzedzającej kontroli mają charakter niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, a jednocześnie rozstrzygnięcie ich na niekorzyść strony, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, jako prowadzące do naruszenia wskazanego w punkcie 1.;

5. art. 7a § 1 k.p.a. w związku z załącznikiem III do rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez rozstrzygnięcie występujących w praktyce rozbieżności dotyczących rozumienia opisu kodu GC020 na niekorzyść strony w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie na nią obowiązku;

6. art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez przyjęcie przez GIOŚ, że przemieszczane odpady miały charakter mieszaniny, przy zaniechaniu poczynienia jakichkolwiek ustaleń faktycznych w powyższym zakresie i w sytuacji, w której w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ I instancji ustalił, że miały one charakter jednorodny;

7. art. 7 w związku z art. 80 i art. 81 a § 1 k.p.a., poprzez poprzestanie na stwierdzeniu pracownika zakładu, że wcześniej przekazywane odpady miały podobny charakter do wskazanych w trakcie kontroli i zaniechanie podjęcia próby jakichkolwiek dalszych ustaleń faktycznych, jak choćby ustalenie zakresu tego podobieństwa, a następnie rozstrzygnięcie wątpliwości w powyższym zakresie na niekorzyść Spółki;

8. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania w stosunku do naruszeń godzących w dobro prawne jakim jest legalność, co w praktyce pozbawia przywołany przepis treści normatywnej;

9. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania w stosunku do stwierdzonego naruszenia z uwagi na jego jednorazowość, podczas gdy zarzucany czyn ma charakter powtarzalny;

10. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie przy ocenie wagi naruszenia prawa okoliczności, że penalizowane działanie jest uznawane za dopuszczalne w praktyce części organów stosujących przedmiotowe przepisy, a także przy okazji poprzedniej kontroli przez sam WIOŚ, a w konsekwencji poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary w sytuacji, w której strona zaprzestała naruszenia, a naruszenie miało charakter stricte formalny;

11. art. 189f § 2 k.p.a., poprzez przyjęcie, że przepis ten nie może zostać zastosowany w stosunku do kary, której celem jest prewencja ogólna, co w praktyce pozbawia przywołany przepis treści normatywnej, podczas gdy analiza indywidualnych okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że poprzestanie na pouczeniu pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, a także o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2021 roku, oddalił skargę uznając, że nie posiada ona usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie uzasadnienia Sąd I instancji stwierdził, że w całości podzielił ustalenia organów obu instancji i wyrażoną przez nie ocenę prawną stanu faktycznego.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, który stanowi, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nakłada na wysyłającego odpady bez dokonania zgłoszenia, jeżeli takie zgłoszenie jest wymagane zgodnie z art. 3 rozporządzenia nr 1013/2006, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 50.000 do 500.000 zł. Następnie przedstawił podstawowe założenia regulacji dotyczących transgranicznego przemieszczania odpadów zawartą w rozporządzeniu nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. UE L z dnia 12 lipca 2006 r. ze zm.). Zgodnie z jego art. 3, procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody określonej przepisach tego rozporządzenia podlegają przemieszczenia następujących odpadów:

a) jeżeli mają być poddane procesom unieszkodliwiania:

wszystkich odpadów;

b) jeżeli mają być poddane procesom odzysku:

i) odpadów wyszczególnionych w załączniku IV, który obejmuje między innymi odpady i wyszczególnione w aneksach II i VIII Konwencji bazylejskiej;

ii) odpadów wyszczególnionych w załączniku IVA;

iii) odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVA;

iv) mieszanin odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVA, chyba że zostały wyszczególnione w załączniku IIIA.

Zgodnie z art. 4 tego rozporządzenia, zgłaszający, który zamierza dokonać przemieszczenia odpadów określonego w art. 3 ust. 1 lit. a) lub b), dokonuje uprzedniego pisemnego zgłoszenia właściwemu organowi wysyłki i za pośrednictwem tego organu, a w przypadku zgłoszenia ogólnego postępuje zgodnie z postanowieniami art. 13.

Podmiot, dokonując wysyłki mieszanin odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVA powinien więc dokonać uprzedniego pisemnego zgłoszenia właściwemu organowi. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca nie dokonała takiego zgłoszenia w odniesieniu do kwestionowanych transportów odpadów.

Następnie Sąd I instancji stwierdził, że z akt postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, w tym oświadczenia osoby udzielającej informacji w imieniu skarżącej, zawartego w protokole przyjęcia informacji stanowiącym załącznik nr 10 do protokołu kontroli Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nr [...], odpady pochodzące ze zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, wysłane przez skarżącą w latach 2018-2019, do czeskich firm zawierały metale, tworzywa sztuczne, gumę i inne odpady, m.in. szkło. Odpady te były wysyłane w ramach procedury określonej w art. 18 rozporządzenia nr 1013/2006, tj. z dołączeniem do każdego transportu formularza stanowiącego załącznik VII do rozporządzenia nr 1013/2006. Ponadto z załączników tych, dołączanych do transportów wynika, że skarżąca wysyłała te odpady pod kodami B3010 i B1110 oraz 16 02 16, przy czym błędnie określała kod B1110 jako kod OECD, podczas gdy pochodzi on z załącznika IX do Konwencji bazylejskiej. Kod B3010 to stałe odpady tworzyw sztucznych - tworzywa sztuczne lub mieszanki tworzyw sztucznych, pod warunkiem że nie są pomieszane z innymi odpadami i są przygotowane do specyfikacji. Z kolei kod B1110 to zespoły elektryczne i elektroniczne - zespoły elektryczne składające się wyłącznie z metali lub stopów, odpady lub złom zespołów elektrycznych i elektronicznych (w tym płytki obwodów drukowanych) niezawierające komponentów, takich jak akumulatory czy inne baterie z wykazu A, mercury- switches, szkło z lamp katodowych i inne szkło aktywowane oraz kondensatory PCB lub niezanieczyszczone przez związki z załącznika I (np. kadm, rtęć, ołów, polichlorowany bifenyl), lub z których zostały one usunięte w takim zakresie, że nie posiadają właściwości zawartych w załączniku III do Konwencji bazylejskiej lub zespoły elektryczne i elektroniczne (w tym płytki obwodów drukowanych, podzespoły elektroniczne i druty) przeznaczone do bezpośredniego ponownego wykorzystania, ale nie do powtórnego przetwarzania lub ostatecznego unieszkodliwiania. Kod 16 02 16 to elementy usunięte ze zużytych urządzeń inne niż wymienione w 16 02 15. Zatem odpady, będące przedmiotem jednego transportu skarżąca określała dwoma różnymi kodami, tj. B3010 oraz B1110 z tego samego załącznika IX do Konwencji bazylejskiej, znajdującego się w załączniku III część I do rozporządzenia nr 1013/2006. Jednakże w załączniku III do rozporządzenia nr 1013/2006, a konkretnie w jego części stanowiącej załącznik IX do Konwencji bazylejskiej, nie ma wskazanego takiego odpadu, który można określić jednocześnie dwoma różnymi kodami. Ponadto należy podkreślić, że w odniesieniu do odpadów pochodzących z demontażu urządzeń elektrycznych i elektronicznych, wysyłanych z Polski do Czech, skarżąca zastosowała kod B1110 niezgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1013/2006, bowiem w załączniku III w części I znajduje się zapis, że do celów tego rozporządzenia, czyli w przypadku transgranicznego przemieszczania w obrębie Unii Europejskiej, kod B1110 Konwencji bazylejskiej nie ma zastosowania, natomiast mają zastosowanie kody OECD GC010 i GC020. Kod GC010 obejmuje odpady zespołów elektrycznych składające się wyłącznie z metali lub stopów, a kod GC020 odpady złomu elektronicznego (np. płytki obwodów drukowanych, podzespoły elektroniczne, kable itd.) i odzyskane podzespoły elektroniczne, odpowiednie do odzysku metali pospolitych i metali szlachetnych. Pomijając fakt błędnego zastosowania kodu B1110, zamiast GC020, czy GC010, sąd podkreślił w dalszej części uzasadnienia, że w świetle przepisów rozporządzenia nr 1013/2006 niedopuszczalne jest wysłanie transportu odpadów, który zawiera odpady określone jednocześnie kodami B3010 oraz B1110, a w przypadku wysyłki do Czech kodami B3010 oraz GC010 lub GC020 - zgodnie z procedurą określoną w art. 18 do rozporządzenia nr 1013/2006 (czyli bez zgłoszenia do właściwych organów), bowiem powyższe kody dotyczą różnych rodzajów odpadów. Kod B3010 określa odpady tworzyw sztucznych nie pomieszane z innymi odpadami, a kody B1110, czy GC010 lub GC020 odpady złomu elektrycznego lub elektronicznego.

Dalej Sąd i instancji stwierdził, że zarówno Główny Inspektor Ochrony Środowiska w piśmie z 14 lutego 2020 r. jak i Dyrektor Czeskiego Inspektoratu Środowiska w piśmie z 2 marca 2020 r., który zajął stanowisko w sprawie w imieniu strony czeskiej, wyrazili jednobrzmiące stanowisko, że odpady wysłane przez skarżącą do Czech zostały błędnie zaklasyfikowane jako odpady o kodach B3010 i B1110 z załącznika III do rozporządzenia nr 1013/2006. W ocenie obu tych organów, odpady te stanowiły mieszaninę nie sklasyfikowaną pod żadnym kodem w załączniku III, IIIA, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia nr 1013/2006, której wysyłka z Polski do Czech wymagała zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych organów obu krajów. Skarżąca nie kwestionuje tej okoliczności. Planując wysyłki przedmiotowych odpadów z Polski do Czech skarżąca nie zwróciła się o stanowisko właściwych organów w obu krajach w zakresie klasyfikacji wysłanych odpadów, a zaniechanie to miało istotne znaczenie w świetle przepisów rozporządzenia nr 1013/2006, a zwłaszcza art. 28 tego rozporządzenia. Przepisy rozporządzenia nr 1013/2006 dopuszczają bowiem możliwość zaistnienia rozbieżności w klasyfikacji danych odpadów przez właściwe organy państw członkowskich UE i na wypadek zaistnienia takiej sytuacji, w przypadku konkretnego przemieszczania odpadów z jednego państwa do drugiego, wskazują sposób rozstrzygnięcia zaistniałego sporu. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 2, jeżeli właściwe organy wysyłki i miejsca przeznaczenia nie mogą dojść do porozumienia w zakresie zaklasyfikowania zgłoszonych odpadów do kategorii określonych w załączniku III, IIIA, IIIB lub IV, odpady traktuje się jako należące do kategorii określonych w załączniku IV, czyli takie, których przemieszczanie wymaga zgłoszenia i uzyskania zezwolenia. Powyższy przepis wskazuje na istotną rolę właściwych organów danych państw w procedurze przemieszczania odpadów pomiędzy ich terytoriami. Podkreślił, że podmiot wysyłający odpady nie może, w oparciu o stanowisko organu innego niż organ kraju przeznaczenia narzucić własnej klasyfikacji odpadów, czy tez zasad ich przemieszczania.

Podsumowując powyższe wywody Sąd i instancji uznał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż odpady wysyłane przez skarżącą spółkę stanowiły mieszaninę metali, tworzyw sztucznych, gumy oraz innych odpadów, m.in. szkła. Odpady o takim składzie, bez względu na fakt czy w ich skład wchodziły odpady określone kodem B3010 i B1110, czy B3010 i GC010 lub B3010 i GC020, stanowią mieszaninę nie sklasyfikowaną pod żadnym kodem w załączniku III, IIIA, IIIB, IV lub IVA. Na ustalony stan faktyczny nie ma wpływu fakt, czy skarżąca dokonała wysyłki odpadów B3010 i GC010, czy B3010 i GC020 lub też B3010 i B1110, bowiem w każdym z tych przypadków mamy do czynienia z mieszaniną odpadów, której wysyłka do Czech wymagała zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych władz w Czechach i w Polsce. Skarżąca spółka takiego zgłoszenia nie dokonała.

W dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie nie zachodziły bowiem wątpliwości co do treści norm prawnych mających w niej zastosowanie. Ustalono, że wysyłane przez skarżącą odpady do Czech stanowiły mieszaninę metali tworzyw sztucznych, gumy oraz innych odpadów, m.in. szkła, nie sklasyfikowaną pod żadnym kodem z załącznika III, IIIA, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia nr 1013/2006.Tym samym ich wysyłka z Polski do Czech, zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b iv) tego rozporządzenia wymagała pisemnego zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych władz obu tych krajów. Sąd nie stwierdził także, aby w niniejszej sprawie zachodziły wątpliwości co do treści norm prawnych dotyczących samej kwalifikacji odpadów.

Sąd I instancji nie podzielił także stanowiska skarżącej co do naruszenia przez organy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W szczególności wbrew zarzutom zawartym w skardze, ustalenia dotyczące charakteru przemieszczanych odpadów organy oparły nie tylko na oświadczeniu pracownika spółki, ale także uwzględniły zgodnie w tym zakresie stanowiska przedstawione w korespondencji pochodzącej od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska oraz Czeskiego Inspektora Środowiska przedstawione w toku postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ I instancji, która to korespondencja została włączona do akt sprawy jako materiał dowodowy. Zdaniem Sądu I instancji także dokumenty w postaci załączników dołączonych przez skarżącą do transportu, a wymaganych przez rozporządzenie nr 1013/2006 wskazują, że wysyłała odpady pod kodami B3010 i B1110, co oznacza, że stanowiły one mieszaninę odpadów tworzyw sztucznych (które zgodnie z opisem kodu B3010 nie mogą być pomieszane z innymi odpadami) oraz odpadów pochodzących z zużytego sprzętu elektrycznego lub elektronicznego. Odpady o takim składzie, bez względu na fakt czy w ich skład wchodziły odpady określone kodem B3010 i B1110, czy B30010 i GC010 lub B 3010 i GC020, stanowią mieszaninę nie sklasyfikowaną pod żadnym kodem w załączniku III, IIIA, IIIB, IV lub IVA.

Sąd I instancji uznał także za pozbawione uzasadnienia podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku podjęcia działań ze strony organów w celu ustalenia stopnia podobieństwa odpadów wysłanych do Czech do odpadów uwidocznionych na zdjęciach nr 9 i nr 10 załączonych do protokołu oględzin podkreślił, że przedstawiciel skarżącej, udzielając informacji w jej imieniu, do Protokołu przyjęcia informacji, stanowiącym załącznik nr 10 do protokołu kontroli Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nr [...], stwierdził w pierwszej kolejności, że odpady przekazane do Czech w latach 2018-2019, wskazane na dokumentach przemieszczania odpadów, tj. załącznikach VII do rozporządzenia nr 1013/2006 i oznaczone w tych dokumentach pod kodami B3010 i B1110, były to odpady, które zawierały metale, tworzywa sztuczne, gumę oraz inne materiały, np. szkło. Dopiero w kolejnym zdaniu pada stwierdzenie, że odpady te miały podobny charakter do odpadów wskazanych na zdjęciach nr 9 i nr 10. Protokół przyjęcia informacji został podpisany przez przedstawiciela skarżącej. Zatem z przekazanej przez niego informacji przedstawiciela wynika, że wysyłała ona do Czech bez zezwolenia mieszaninę odpadów nie sklasyfikowaną pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia nr 1013/2006, w skład której wchodziły odpady metali, tworzyw sztucznych, gumy oraz innych materiałów, np. szkła. W związku z tym dochodzenie w jakim stopniu mieszanina tych odpadów była podobna co do składu do odpadów przedstawionych na zdjęciach nr 9 i nr 10 nie miało znaczenia, skoro organ już wcześniej ustalił stan faktyczny obligujący go do nałożenia kary pieniężnej.

Sąd nie dopatrzył się także podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących naruszenia art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez nałożenie sankcji za działanie stosownie do instrukcji tego samego organu udzielonej w trakcie poprzedniej kontroli przeprowadzonej w 2018 roku, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie przez organ odwoławczy braku możliwości ustalenia jakich odpadów dotyczyła ocena WIOŚ wyrażona w trakcie tej kontroli oraz poprzez brak podjęcia jakichkolwiek czynności dowodowych w powyższym zakresie, art. 81a § 1 k.p.a. poprzez wskazanie, że wątpliwości co do stanowiska WIOŚ wyrażonego w trakcie poprzedniej kontroli mają charakter nie dających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego i rozstrzygnięcie ich na niekorzyść skarżącej oraz art. 7 w związku z art. 80 i art. 81a § 1 k.p.a., poprzez poprzestanie na stwierdzeniu pracownika zakładu, że wcześniej przekazywane odpady miały podobny charakter do wskazanych w trakcie kontroli i zaniechanie podjęcia próby jakichkolwiek dalszych ustaleń faktycznych i rozstrzygniecie wątpliwości w powyższym zakresie na niekorzyść skarżącej.

Sąd podzielił także stanowisko organu, że w przedmiotowym postępowaniu nie zachodziły przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wobec znikomej wagi naruszenia prawa przez skarżącą i zaprzestania przez nią naruszania prawa. Zgodnie z art. 189f § 1 ust. 1 k.p.a., organ administracji publicznej odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Przepis ten ma wyjątkowy charakter, zwłaszcza w kontekście art. 50 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006 wskazującego, iż organ stosujący to rozporządzenie ma zapewnić, iż sankcje za naruszenie rozporządzenia będą skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o znikomości naruszenia, bowiem sama nielegalna wysyłka odpadów wpływa na dobro podlegające ochronie, poprzez naruszenie systemu kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów. Zgodnie z rozporządzeniem nr 1013/2006, państwa członkowskie mają obowiązek zastosowania sankcji za naruszenie rozporządzenia. Sankcja w niniejszej sprawie ma nie tylko wymiar indywidualny w stosunku do skarżącej, ale nie mniejsze jej znacznie związane jest z prewencją o charakterze ogólnym i zapewnienie, iż zaspokojone będą uzasadnione oczekiwania społeczeństwa, że normy dotyczące transgranicznego przemieszczania odpadów będą restrykcyjnie przestrzegane i z Polski nie będą wysyłane nielegalne transporty odpadów, tak jak w niniejszym postępowaniu. Przeciwko uznaniu, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze znikomym naruszeniem prawa przemawia także zdaniem Sądu I instancji fakt, że wysyłka bez zgłoszenia i uzyskania zezwolenia dotyczyła transportu odpadów o łącznej masie 5.905 ton. Podstawą zastosowania sankcji określonej w art. 32 ust. 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów jest samo naruszenie zakazu wysyłki odpadów bez wymaganego zgłoszenia. Z tych powodów na ocenę znikomości naruszenia nie ma wpływu np. brak zaistnienia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi. Zaprzestanie wysyłek odpadów bez zezwolenia po stwierdzonym już przypadku takiego naruszenia nie usuwa skutków takiego naruszenia, które obliguje organy do nałożenia kary pieniężnej. W dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie brak jest także podstaw do zastosowania art. 189f § 2 lub § 3 k.p.a. Analizując podstawy do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f k.p.a. słusznie organ odwoławczy miał na uwadze, że jego § 2 i 3 nie mogą być rozpatrywane w oderwaniu od treści § 1, w którym stwierdza się, że organ odstępuje od nałożenia kary pieniężnej, jeśli uzna, że waga naruszenia prawa jest znikoma. W niniejszej sprawie, jak wykazano wyżej, organ nie znalazł podstaw, aby kwalifikować naruszenie przepisów dokonane przez skarżącą jako znikome naruszenie prawa. Zatem już ten fakt czynił wątpliwym możliwość odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189f § 2 i 3 k.p.a. Nadto warunkiem koniecznym do wydania postanowienia wskazanego w art. 189f § 2 k.p.a., a następnie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest ustalenie, że odstąpienie pozwoli spełnić cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Dla zastosowania tego przepisu niezbędne jest więc zidentyfikowanie celów, jakie w konkretnym przypadku powinna spełniać administracyjna kara pieniężna, a następnie zbadanie, czy cele te zostałyby osiągnięte poprzez odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Sąd zgodził się z organem, że z reguły wskazuje się na trzy funkcje administracyjnych kar pieniężnych: odszkodowawczą, prewencyjną i represyjną. W przypadku administracyjnej kary pieniężnej wskazanej w art. 32 ust. 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów jej głównym celem jest tzw. prewencja ogólna, a więc nakładanie kary na naruszającego, aby mogła ona oddziaływać na inne podmioty, które potencjalnie mogłyby nie przestrzegać prawa. Zatem w przedmiotowym postępowaniu nie można było zastosować art. 189f § 2 lub 3 k.p.a., gdyż odstąpienie od nałożenia kary nie zapewniłoby w okolicznościach niniejszej sprawy realizacji celów administracyjnej kary pieniężnej.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Sąd I instancji oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. sp. z o.o. z siedzibą w G. wnosząc o;

1. na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a i art. 145 § 3 p.p.s.a. o jego uchylenie w całości oraz uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego w tej sprawie, ewentualnie:

2. na podstawie art. 188 w zw. z art. 193 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz uchylenie w całości poprzedzających go decyzji I i II instancji, ewentualnie;

3. na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Nadto skarżąca kasacyjnie powołując się na art. 203 pkt 1 p.p.s.a. wnosiła o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego;

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono;

1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania:

a. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia w odniesieniu do przepisu "3 ust. 1 lit. b ppkt iv" rozporządzenia 1013/2006, podczas gdy skarżony wyrok utrzymuje w mocy decyzję wskazującą jako podstawę prawną "3 ust. 1 lit. b ppkt iii" rozporządzenia 1013/2006, a Sąd expressis verbis uznał tę ocenę prawną za właściwą, przez co dokonane wyjaśnienia pozostają niespójne i niejasne; powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do oddalenia skargi na decyzję organu II instancji utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji wydaną w oparciu o założenia co do podstawy prawnej i okoliczności faktycznych odmienne niż przyjęte jako prawidłowe przez organ II instancji;

b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na oddaleniu skargi na decyzję utrzymującą w mocy decyzję nakładającą na Spółkę administracyjną karę pieniężną za działanie w zaufaniu do instrukcji tego samego organu (WIOŚ) udzielonych przy okazji wcześniejszej kontroli; powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż działanie Spółki w zaufaniu do WIOŚ i do utrwalonej praktyki rozstrzygania takich spraw nie mogło zgodnie z prawem skutkować wymierzeniem administracyjnej kary pieniężnej;

c. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na przyjęciu, że ustalenie treści wypowiedzi WIOŚ dokonanej przy okazji wcześniejszej kontroli miało nie stanowić okoliczności istotnej dla postępowania; powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do pozbawienia Spółki ochrony wynikającej z art. 8 § 1 i 2 k.p.a., jak również z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.;

d. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na przyjęciu, że "brak jest danych umożliwiających zweryfikowanie jakich konkretnie odpadów (z jakich elementów się składających) dotyczyła uwaga organu I instancji oraz jaki stan faktyczny opisywała, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika w sposób jednoznaczny, że dotyczyła ona odpadów zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego zawierających metale i tworzywa sztuczne; to zaś miało istotny wpływ na wynik sprawy, jako prowadzące do oddalenia skargi na decyzję pomijającą w ustaleniach faktycznych okoliczności pozwalające Spółce na powołanie się na ochronę wynikającą z art. 8 § 1 i 2 k.p.a.,jak również z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.;

e. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 81a § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na jednoznacznym potwierdzeniu wystąpienia w sprawie niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, przy jednoczesnym oddaleniu skargi na decyzję rozstrzygającą je na niekorzyść strony; powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, jako prowadzące do pozbawienia Spółki ochrony wynikającej z art. 8 § 1 i 2 k.p.a., jak również z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.;

f. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z załącznikiem III (w zakresie opisu kodu GC020) do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L 190 z 12.7.2006, str. 1-98, z późn. zm.; dalej: "rozporządzenie 1013/2006") poprzez ich niezastosowanie polegające na oddaleniu skargi na decyzję rozstrzygającą występujące w praktyce rozbieżności dot. rozumienia opisu kodu GC020 na niekorzyść strony w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie na nią obowiązku;

g. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na oparciu oceny prawnej na przyjęciu, że wywożone odpady miałyby mieć charakter mieszaniny przy jednoczesnym wskazaniu, że "Sąd w całości podzielił ustalenia organów obu instancji i wyrażoną przez nie ocenę prawną stanu faktycznego", podczas gdy organ I instancji wymierzył administracyjną karę pieniężną za wywóz odpadów niemających charakteru mieszaniny, a organ II instancji ani nie zmienił klasyfikacji prawnej czynu, ani nie wskazał w uzasadnieniu decyzji przyczyn odmiennej oceny wiarygodności i mocy dowodowej zgromadzonego materiału;

h. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. i art. 81a § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na oddaleniu skargi na decyzję utrzymującą w mocy decyzję opierającą całość ustaleń faktycznych na stwierdzeniu pracownika zakładu, że wcześniej przekazywane odpady miały "podobny charakter" do wskazanych w trakcie kontroli, przy jednoczesnym zaniechaniu podjęcia próby jakichkolwiek dalszych ustaleń faktycznych, jak choćby ustalenie zakresu tego "podobieństwa", a następnie rozstrzygnięciu wątpliwości w powyższym zakresie na niekorzyść Spółki;

i. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na oddaleniu skargi na decyzję nakładającą administracyjną karę pieniężną w sytuacji, w której waga naruszenia prawa była znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa, na skutek błędnego przyjęcia, że przewidziane w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej miałoby nie mieć zastosowania w stosunku do naruszeń godzących w dobro prawne jakim jest "legalność", co w praktyce pozbawia ten przepis treści normatywnej;

j. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na oddaleniu skargi na decyzję o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji, w której waga naruszenia prawa była znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa, na skutek błędnego przyjęcia, że przewidziane w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej miałoby nie mieć zastosowania w stosunku do stwierdzonego naruszenia z uwagi na jego jednorazowość, rozumianą jako wystąpienie naruszenia w przeszłości;

k. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na oddaleniu skargi na decyzję o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji, w której waga naruszenia prawa była znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa, na skutek błędnego nieuwzględnienia przy ocenie wagi naruszenia prawa okoliczności, że penalizowane działanie jest uznawane za dopuszczalne w praktyce części organów stosujących przedmiotowe przepisy a także, przy okazji poprzedniej kontroli, przez sam WIOŚ;

I. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 189f § 2 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na oddaleniu skargi na decyzję o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji, w której waga naruszenia prawa była znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa, na skutek błędnego przyjęcia, że art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie mógłby zostać zastosowany w stosunku do kary, której celem jest prewencja ogólna, co w praktyce pozbawia ten przepis treści normatywnej.

2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego:

a. art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2021 r. poz. 779) w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2020 r. poz. 10) w zakresie odesłania do załącznika, wskazującego, że kod składający się z sześciu cyfr identyfikuje rodzaj odpadów poprzez ich niezastosowanie i oparcie rozstrzygnięcia na przeciwnym twierdzeniu, że "sam kod 16 02 16 nie precyzuje czy dany odpad określony tym kodem jest jednorodny, czy zawiera mieszaninę odpadów", a w konsekwencji także

b. art. 3 ust. 1 lit. b ppkt iv rozporządzenia 1013/2006 poprzez jego błędną wykładnię, to jest przyjęcie że pojęcie mieszaniny miałoby odnosić się do odpadów o prawidłowo nadanym jednym sześciocyfrowym kodzie, podczas gdy art. 2 pkt 3 rozporządzenia 1013/2006 definiuje mieszaninę odpadów jako odpady powstałe w wyniku celowego lub przypadkowego wymieszania dwóch lub więcej rodzajów odpadów, a załącznik decyzji Komisji 2000/532/WE z dnia 3 maja 2000 r. zastępującej decyzję 94/3/WE ustanawiającą wykaz odpadów (...) (Dz.Urz. WE L 226 z 6.9.2000, str. 3-24) w ust. 2 wskazuje, że różne rodzaje odpadów zawarte w wykazie w pełni określa sześciocyfrowy kod przyjęty dla odpadów i znajduje to potwierdzenie w uwagach wprowadzających do załącznika V do rozporządzenia 1013/2006.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 dalej : "p.p.s.a."), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.

Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Podkreślić także należy, że skarga kasacyjna jest ściśle sformalizowanym środkiem zaskarżenia, a sformalizowanie to związane jest ściśle z charakterem tego środka zaskarżenia. Skarga kasacyjna stanowi samodzielne pismo procesowe i sformalizowany środek zaskarżenia. W skardze kasacyjnej sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika musi być precyzyjnie określona podstawa kasacyjna ze wskazaniem naruszonych przepisów prawa i sposobu ich naruszenia i w tak oznaczonych granicach sąd kasacyjny kontroluje zaskarżone orzeczenie. Kasacja nie ma za zadanie doprowadzić do ponownej kontroli aktu administracyjnego w jego całokształcie, lecz do weryfikacji przez Naczelny Sąd Administracyjny prawidłowości wyroku sądowego I instancji i to tylko w zakresie ściśle wytyczonym przez kasatora, a określonym podstawami kasacyjnymi (art. 174 p.p.s.a. w zw. z art. 183 § 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie tylko nie ma obowiązku, ale przede wszystkim prawa domyślania się i uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej oraz argumentacji służącej ich uzasadnieniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2025 r., sygn. akt III FSK 1056/23 i z dnia 6 maja 2025 r., sygn. akt I OSK 1310/23).

Zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie wniesiona skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając na uwadze, że w niniejszej sprawie w złożonej skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty oparte na obu podstawach tj. art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. w pierwszej kolejności ocenie należy podać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Prawidłowo ustalony stan faktyczny w sprawie może stanowić podstawę do oceny zasadności podniesionych zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. W przeciwnym przypadku czynienie sądowi I instancji zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego jest co najmniej przedwczesne.

Naczelny Sąd Administracyjny nie uznaje za zasadny zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1485/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1751/11).

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez ten Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Dodatkowo NSA w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku, wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a., nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je bowiem oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie doszło albo nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; wyrok NSA z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; wyrok NSA z 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16).

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska skarżącej kasacyjnie, że istnieje rozbieżność między podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej objętej skargą będącą przedmiotem wykładni dokonanej przez Sąd I instancji, a przyjętą w decyzji stanowiącej przedmiot zaskarżenia. Wskazać należy, że decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 3 marca 2021 roku. Podstawę prawną wymierzenia skarżącej administracyjnej kary pieniężnej stanowił przepis art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 roku o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Istotną kwestią wymagająca rozstrzygnięcia w tej sprawie była kwestia kwalifikacji odpadów objętych przemieszczaniem z Polski do Czech, a w szczególności czy należały one do odpadów o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b ppkt. i, ii, iii lub iv rozporządzenia 1013/2006. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika jednoznacznie, że swoje rozważania w tym zakresie Sąd I instancji ograniczył do mieszaniny odpadów, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. b ppkt. iv. Również organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji uznał odpady objęte transgranicznym przemieszczaniem tą grupę odpadów np. strona 8, 12 i 15 uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Dokonując analizy decyzji organu I instancji wskazać należy, że na stronie 4 uzasadnienia organ ten stwierdza, że w ocenie inspektorów WIOŚ odpady wytworzone przez stronę powinny być klasyfikowane jako odpady z art. 3 ust. 1 lit. b ppkt iii powołanego wyżej rozporządzenia, czyli organ przedstawił stanowisko inspektorów przeprowadzających w 2019 roku kontrolę. Natomiast organ I instancji jak wynika z dalszej części uzasadnienia zakwalifikował jako mieszaninę odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku nr III, IIIB, IV lub IVA. Powyższe nie daje zatem podstaw do przyjęcia, że przedmiotem oceny Sądu i organów były inne grupy odpadów przez co wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku były niespójne i niejasne. Należy nadto zwrócić uwagę, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i Sąd i instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawili stan faktyczny przyjęty jako podstawę do rozstrzygnięcia. Są one tożsame co do opisanych faktów.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd i instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 i 2 k.p.a., które to naruszenie skarżąca kasacyjnie upatruje w braku uwzględnienia stanowiska zaprezentowanego przez inspektorów WIOŚ w trakcie uprzednio przeprowadzonej kontroli w 2018 roku odnośnie kwalifikacji odpadów objętych międzynarodowym przemieszczaniem (zarzut 1.b). Takiej samej ocenie podlegają także powiązane z tym zarzutem następne zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które skarżąca upatruje w braku ich zastosowania i nie podjęcie czynności zmierzających do ustalenia treści wypowiedzi inspektorów WIOŚ dokonanej w takcie poprzedniej kontroli odnośnie do wspomnianej kwalifikacji odpadów co uniemożliwiło stronie skarżącej skorzystanie z ochrony przewidzianej w art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. oraz w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. odnośnie możliwości zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej (zarzut 1.c i 1.d). Przepis art. 8 k.p.a. wprowadza dwie zasady – zasadę zaufania i zasadę pewności prawa. Po stronie obywatela mieści się prawo oczekiwania, aby organy zobowiązane do stosowania przepisów k.p.a., w tym art. 8 k.p.a. podejmowały działania oraz dokonywały rozstrzygnięć w sposób przewidywalny i konsekwentny, a także zgodnie z swoją dotychczasowa praktyką. Obowiązek ten nabywa szczególnej wagi w sytuacjach, w których dany podmiot jest "stałym odbiorcą" rozstrzygnięć wydawanych przez administrację publiczną. Nadając określoną treść wyżej wymienionym zasadom należy jednak uwzględnić, że przepisy k.p.a. nakładają na organy władzy publicznej obowiązek realizacji także innych zasad określonych w szczególności w Dziale I, rozdział II k.p.a. Zasady te są ze sobą integralnie powiązane. Norma wynikająca z art. 8 § 2 k.p.a. jest między innymi integralnie powiązana z zasadą legalności działania organów administracji publicznej (art. 6 k.p.a.), co oznacza, że organy administracji publicznej są zobowiązane do natychmiastowego odstępowania nawet od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, jeżeli praktyka ta naruszała lub nadal narusza prawo. W tym sensie zasada legalności jest w rozumieniu tego przepisu najbardziej "uzasadnioną przyczyną" odstępowania od tego rodzaju utrwalonej praktyki administracyjnej (wyrok Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2024r., sygn. akt II GSK 2479/21). Wyłącznie nieuzasadniona zmienność poglądu organu stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. Zasada zaufania obywatela do państwa nie oznacza bowiem, że organ nie może zmienić ocen prawnych - w szczególności gdy zmiana prowadzi do prawidłowego zastosowania określonych przepisów-, ale, że nie może tego czynić dowolnie, w sposób uniemożliwiający kontrolę argumentacji przemawiającej, w jego ocenie, za przedmiotową zmianą. W wyroku z dnia 18 marca 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny, sygn. akt II OSK 263/19 wyraził pogląd, że za naruszające zasadę zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.) uznać należy takie działanie organów administracji publicznej, które polegają na zmienności poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach wydawanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem w tej samej lub bardzo zbliżonej podstawie prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia tej zmiany. Zatem odstąpienie od utrwalonej praktyki jest możliwe, z tym, że wymaga to od organów uzasadnienia takiego stanowiska. W podobnym tonie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 maja 2023 roku, sygn. akt II GSK 15/20. Zgodnie z poglądem wyrażonym w tym orzeczeniu za naruszenie zasad wymienionych w art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. należy uznać takie działania organów publicznych, które polegają na zmienności poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej lub bardzo zbliżonej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia tej zmiany.

Odnosząc powyższe rozważania do oceny wyżej wymienionych zarzutów w pierwszej kolejności zauważyć należy, że wyrażone w trakcie kontroli przeprowadzonej w 2018 roku stanowisko inspektorów WIOŚ nie dotyczyło międzynarodowego przemieszczania odpadów w zakresie czy skarżąca spółka winna zastosować procedurę uprzedniego zgłoszenia i uzyskania zgody wyrażonej przez właściwe organy państw między którymi odpady te są przemieszczane tj. określona w art. 4 i następne rozporządzenia 1013/2006, czy też procedurę wymagająca jedynie informowania określoną w art. 18 tegoż rozporządzenia. Fakt, że w oparciu o ustalenia dokonane w trakcie kontroli w 2018 roku organ nie wszczął postępowania w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów nie daje podstaw do przyjęcia, że organ uznał, iż skarżąca stosuje właściwą procedurę. Tym samym nie było podstaw do przeprowadzania przez organy postępowania wyjaśniającego, co do ustalenia treści wypowiedzi inspektorów WIOŚ w trakcie kontroli przeprowadzonej w 2018 roku. Wskazać jednocześnie należy, że skarżąca kasacyjnie nie wskazała jakie ewentualnie należałoby przeprowadzić w tym zakresie dowody. Co do wpływu na rozstrzygniecie niniejszej sprawy twierdzeń dotyczących kwalifikacji odpadów zawartych w protokole z kontroli przeprowadzonej w 2018 roku Sąd wypowie się przy ocenie kolejnych zarzutów kasacyjnych.

Nie jest także trafny zarzut kasacyjny naruszenia art. 81a k.p.a. Zgodnie z art. 81a § 1 k.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Przesłanka niedających się usunąć wątpliwości występuje, gdy nie ma dowodów i nie ma możliwości ich uzyskania. Zasada ta oznacza, że wątpliwości faktyczne rozstrzygnąć należy na korzyść strony tylko wtedy, gdy przez reguły oceny dowodów wskazane w art. 80-81 k.p.a. organ nie jest w stanie ustalić jednoznacznie stanu faktycznego (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3031/19). Celem art. 81a § 1 k.p.a. jest przeciwdziałanie przyjmowaniu przez organu wersji niekorzystnej dla strony w sytuacji, w której w sprawie są co najmniej dwie zasadniczo sprzeczne, ale równie prawdopodobne w realiach danej sprawy, możliwe wersje stanu faktycznego. Celem tego przepisu nie jest natomiast uchylanie się strony od odpowiedzialności administracyjnej poprzez wykazanie zaistnienia w sprawie jakichkolwiek wątpliwości, pomimo tego, że zebrany materiał dowodowy, oceniony zgodnie z art. 80 k.p.a., pozwala na przyjęcie w sposób stanowczy, że zaszły okoliczności opisane w hipotezie relewantnej normy prawa materialnego (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 sierpnia 2018 r. sygn., akt IV SA/Wa 937/18).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz ustalony stan faktyczny wykazał w sposób jednoznaczny, jaką skarżąca stosowała procedurę przy międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz jakie frakcje wchodziły w skład odpadów objętych tym przemieszczaniem. Kwestia dotycząca prawidłowej kwalifikacji odpadów, w tym, czy odpady te były odpadami jednorodnymi czy też mieszanina odpadów związana jest już z wykładnią przepisów prawa dotyczącej tej materii. Podkreślić należy, że zarówno organy obu instancji jak i Sąd I instancji przedstawiając skład odpadów objętych międzynarodowym przemieszczaniem uczyniły to w sposób identyczny. Kwestia braku dokładnych ustaleń faktycznych w zakresie ustalenia jakie frakcje wchodziły w skład tych odpadów stanowi także przedmiot zarzutu kasacyjnego dotyczącego w tym zakresie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i zostanie powyższe przedstawione w trakcie tegoż zarzutu. W niniejszej sprawie nie ma podstaw do przyjęcia, że w zakresie ustalenia składu odpadów istnieją wątpliwości, a w szczególności istnieją co najmniej dwie sprzeczne ze sobą wersje ich składu mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Należy nadto wskazać, że na korzyść strony mogą być rozstrzygane tylko wątpliwości nie dające się usunąć w żaden sposób. Zawarty w tym przepisie mechanizm nie może zatem być stosowany zastępczo do przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego, na gruncie którego organ musi ustalić dokładnie stan faktyczny Dopiero jeśli po przeprowadzeniu takiego postępowania w dalszym ciągu pewne okoliczności pozostaną niewyjaśnione organ będzie uprawniony do ich rozstrzygania na korzyść strony.

Odnosząc się do zarzutu kasacyjnego podniesionego w pkt 1.g tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z załącznikiem III w zakresie opisu kodu GC020 do rozporządzenia nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów poprzez ich niezastosowanie polegające na oddaleniu skargi na decyzję mimo występujących w praktyce rozbieżności dotyczących rozumienia opisu kodu GC020 i przyjęcia jego rozumienia na niekorzyść skarżącej kasacyjnie, a w konsekwencji nałożenia na nią obowiązku uiszczenia administracyjnej kary pieniężnej wskazać należy, że z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zarzut ten powiązano po pierwsze z odrzuceniem przez organy uznania odpadów o kodzie GC020 za odpady nie podlegające w przypadku międzynarodowego ich przemieszczania procedurze zgłaszania i uzyskania zgody mimo występujących w tym zakresie rozbieżności w praktyce organów innych państw oraz poprzez przyjęcie, że ocena wyrażona przez WIOŚ w trakcie kontroli przeprowadzonej w 2018 roku miałaby być nieaktualna i nie może stanowić podstawy do ochrony działania w zaufaniu do organu. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela w całości stanowisko Sądu I instancji. Powtórzyć należy za Sądem I instancji, że w świetle przepisów rozporządzenia nr 1013/2006 w przypadku wysyłki odpadów do innego państwa członkowskiego, podmiot wysyłający odpady jest obowiązany do zapoznania się z zasadami ich przemieszczania w kraju przeznaczenia (w niniejszej sprawie w Czechach) oraz respektowania tych zasad. Nie może dokonywać przemieszczenia i w ramach działań dokonywać kwalifikacji odpadów niezgodnie ze stanowiskiem właściwego organu kraju przeznaczenia, uzasadniając to stanowiskiem właściwego organu innego kraju, którego dane przemieszczenie nie dotyczy. Podmiot wysyłający odpady nie może w oparciu o stanowisko organu innego niż organ kraju przeznaczenia, narzucić własnej klasyfikacji odpadów, czy też zasad ich przemieszczania. Takie działanie stanowi naruszenie art. 28 rozporządzenia nr 1013/2006, co ma konsekwencje w postaci sankcji administracyjnej wymierzanej w oparciu o art. 32 ust. 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Podmiot taki nie może uniknąć tej odpowiedzialności, powołując się na stanowisko organu kraju, którego terytorium dane przemieszczenia odpadów nie dotyczy. We wspominanym przepisie art. 28 rozporządzenia nr 1013/2006 prawodawca wprowadził jednoznaczne zasady rozwiązywania między zainteresowanymi organami krajów, których przemieszczenie odpadów dotyczy, problemów wyboru procedury przemieszczania odpadów i związanej z tym nierozerwalnie kwestii kwalifikacji odpadów podlegających przemieszczeniu. Z rozwiązań przyjętych w art. 28 rozporządzenia nr 1013/2006 wynika, że organy unijne pozostawiły państwom członkowskim samodzielność w prowadzeniu polityki związanej w tak istotnej sprawie jak międzynarodowe przemieszczanie odpadów. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie w trakcie kontroli przeprowadzonej w 2018 roku WIOŚ nie wypowiadał się co do zgodności stosowanej procedury przemieszczania odpadów z Polski do Czech z rozwiązaniami przyjętymi w rozporządzeniu nr 1013/2006, a jedynie kwalifikacji odpadów objętych tym przemieszczeniem. Nieuprawnionym jest wniosek, że zakwestionowanie tylko samej kwalifikacji odpadów oznacza, że organ zastosowaną procedurę uznał za właściwą. Odnośnie wątpliwości co do treści norm prawnych należy w skazać, że w unormowaniu art. 7a § 1 k.p.a. nie chodzi o sytuacje, w których pojawiają się wątpliwości interpretacyjne przepisów mających zastosowanie w danej sprawie, a o przypadki, w których pomimo użycia różnych metod wykładni, wciąż pozostają co najmniej dwa, równie uprawnione, sposoby rozumienia danego przepisu (tzw. pat interpretacyjny) - por. wyroki NSA: z dnia 3 lutego 2021 r., sygn. III OSK 3286/21, OSP 2021 r. nr 7-8, poz. 64; z dnia 18 października 2022 r., sygn. III OSK 1347/21, LEX nr 3503398. Tego rodzaju sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Przedłożone przez skarżącą dokumenty, z których wynikają rozbieżności w praktyce organów innych państw jakie odpady należy uznać za odpady GC020 stanowią jedynie o pojawiających się wątpliwościach interpretacyjnych przepisów, a nie o sytuacji określonej w art. 7a § 1 k.p.a.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest także podstaw do uznania za usprawiedliwiony zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie zdaniem skarżącej sprowadza się do przyjęcia, że przemieszczane odpady miały charakter mieszaniny, przy jednoczesnym wskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że "Sąd w całości podziela ustalenia organów obu instancji i wyrażoną przez nie ocenę prawną stanu faktycznego", podczas gdy organ I instancji wymierzył administracyjną karę pieniężną za wywóz odpadów nie mających charakteru mieszaniny, a organ II instancji ani nie zmienił klasyfikacji prawnej czynu, ani nie wskazał w uzasadnieniu decyzji przyczyn odmiennej oceny wiarygodności i mocy dowodowej zgromadzonego materiału (zarzut 1.g). Kwestia ta stanowiła już przedmiot oceny przy ocenie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Jedynie należy ponownie wskazać, że zarówno organ I jak i II instancji stwierdził, że przemieszczane przez skarżącą odpady stanowią mieszaninę odpadów niesklasyfikowaną pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVA, oraz taką samą kwalifikację przyjął Sąd i instancji. Wynika to jednoznacznie z treści uzasadnień decyzji wydawanych przez organy jak i uzasadnienia zakażonego wyroku.

Nie zawiera usprawiedliwionych podstaw również zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 81a § 1 k.p.a. poprzez oparcie ustaleń faktycznych dotyczących rodzaju odpadów podlegających przyjęciu stwierdzenia pracownika zakładu, że wcześniejsze odpady miały podobny charakter do wskazanych w trakcie kontroli, przy jednoczesnym zaniechaniu podjęcia jakichkolwiek dalszych ustaleń, jak choćby ustalenia zakresu tego podobieństwa, a następnie rozstrzygnięcie wątpliwości w powyższym zakresie na niekorzyść spółki. Analiza akt sprawy jak i uzasadnień decyzji wydawanych w niniejszej sprawie przez organy oraz uzasadnienia zaskarżonego wyroku świadczą, że podstawą do ustalenia składu odpadów podlegających przemieszczeniu oraz przypisaniu im właściwego kodu były nie tylko stwierdzenia pracownika zakładu utrwalone w protokole sporządzonym z tej czynności przez WIOŚ w dniu 19 grudnia 2019 roku, ale także protokół z kontroli przeprowadzonej w 2019 roku, dokumenty sporządzone przez skarżąca w związku z powyższym przemieszczeniem. Należy nadto podkreślić, że wspomniany pracownik stwierdził, że były to odpady, które zawierały metale z tworzywami sztucznymi i gumą oraz inne materiały. Ponadto, gdy okazano mu zdjęcia dołączone do protokołu oględzin z dnia 9 listopada 2019 roku nr 9 i 10 stwierdził, że odpady te miały podobny charakter jak odpady na nich przestawione. Jednocześnie z zapisów zamieszczonych we wspomnianym protokole wynika, że pracownik ten miał pełną świadomość celu w jakim to oświadczenie składa. Brak więc jest podstaw do przyjęcia, że ocena powyższego dowodu została przeprowadzona z naruszeniem zasady wyrażonej w art. 80 k.p.a. Wszystkie wyżej wymienione dowody pozwalały poczynić ustalenia dotyczące składu odpadów podlegających przemieszczeniu, a następnie dokonać ich kwalifikacji.

Nie zasługują także na uwzględnienie kolejne zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 oraz art. 189f § 2 k.p.a., a opisane w pkt od 1.i do 1.l skargi kasacyjnej. Zarzuty te sprowadzają się do błędnego uznania, że przypisane skarżącej naruszenie nie może zostać w realiach niniejszej sprawy uznane za naruszenie prawa jako znikome podczas, gdy za takim przyjęciem przemawia fakt zaprzestania naruszenia, jednorazowość naruszenia, przyjmowania w praktyce przez organy części państw wchodzących w skład Unii Europejskiej dopuszczalności procedury zastosowanej przez skarżącą do przemieszczanych odpadów z uwagi na możliwość odmiennego ich zakwalifikowania niż to uczyniły właściwe w niniejszej sprawie organy w Polsce i Czechach oraz bezzasadne przyjecie przez organy, że za wymierzeniem administracyjnej kary pieniężnej przemawia prewencja ogólna. Przepis art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Instytucja prawna odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest przejawem odejścia ustawodawcy od konstrukcji administracyjnej odpowiedzialności obiektywnej za naruszenie prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku (naruszeniu zakazu). Istotą odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest bowiem nienakładanie tej kary, mimo że doszło do naruszenia prawa przez obowiązanego (zob. M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, publ. LEX/el. 2020).

Ustawodawca w treści art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie wyjaśnił, jakie przypadki naruszenia prawa można uznać za znikome. W piśmiennictwie wyróżnia się stopnie naruszenia prawa: naruszenia kwalifikowane, naruszenia, które nie mają ciężaru kwalifikowanego, ale dla zachowana porządku prawnego są istotne i naruszenie prawa nieistotne. Za naruszenie nieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenie prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałożenia kary, w takim przypadku należy bowiem uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2017, s. 969). Przy określeniu, jakie okoliczności należy brać pod uwagę przy ocenie wagi naruszenia prawa pomocna jest także treść art. 189d pkt 1 k.p.a. W art. 189d pkt 1 k.p.a. ustawodawca wskazał, że wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia. W piśmiennictwie przyjmuje się na tle tego unormowania, że uwzględniając dyrektywę wagi naruszenia prawa, organ administracji publicznej powinien ocenić wagę (znaczenie, ciężar gatunkowy) naruszonego zakazu oraz wagę naruszenia zakazu (zob. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el.2020).

W orzecznictwie wskazano, że w świetle art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lipca 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 566/21). Istotne znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., mają chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administracyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 973/20).

W świetle okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy zasadnie Sąd I instancji uznał za trafne stanowisko organów w przedmiocie braku podstaw do zastosowania w odniesieniu do skarżącej instytucji określonej w art. 189f § 1 pk1 k.p.a. W niniejszej sprawie nie można mówić o znikomości naruszenia, bowiem sama nielegalna wysyłka odpadów wpływa na dobro podlegające ochronie, poprzez naruszenie systemu kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów. Zgodnie z rozporządzeniem nr 1013/2006 państwa członkowskie mają obowiązek stosowania sankcji za naruszenie regulacji tegoż rozporządzenia. Nadto wbrew twierdzeniom skarżącej wymierzenie w niniejszej sprawie administracyjnej kary pieniężnej w sposób skuteczniejszy zapewni realizację zasady prewencji ogólnej mającej na celu skłonienie podmiotów trzecich do przestrzegania zasad związanych z gospodarowaniem odpadami, w tym dotyczących międzynarodowego ich przemieszczania. Także samą skarżącą skłoni w przyszłości do bezwzględnego ich przestrzegania. Za przyjęciem, iż przypisane skarżącej naruszenie nie jest naruszeniem mniejszej wagi nie może przemawiać fakt, że było to naruszenie jednorazowe, jeżeli uwzględni się nie tylko rodzaj dobra naruszonego, ale także ilość odpadów jaką przekazano tj. około 5.900Mg. Za przyjęciem, że sporne naruszenie miało mniejszą wagę w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie mogą także przemawiać stanowiska niektórych organów państw członkowskich (dokładnie dwóch), opowiadających się za przyjęciem kwalifikacji wysyłanych odpadów, która nie wymaga uprzedniego zgłoszenia i uzyskania zgody. Mając na uwadze wspomnianą już regulację zawartą w art. 28 rozporządzenia nr 1013/2006 oraz fakt, że skarżąca jest podmiotem działającym w sektorze odpadów świadczyć to może o braku profesjonalnego podejścia do tej działalności. W niniejszej sprawie nie może także zostać pominięta kwestia znaczenia do ochrony środowiska jaką ma prowadzenie z zachowaniem najwyższych standardów odpowiedniej gospodarki odpadów. Jest to możliwe między innymi przy pełnej realizacji wszystkich procedur związanych z gospodarką odpadami, w tym dotyczących ich przemieszczania, wprowadzonych przez prawodawcę zarówno krajowego jak i unijnego. Dokonany zatem przez organy test proporcjonalności przemawia za odmową przyjęcia, że przypisane skarżącej naruszenie jest naruszeniem mniejszej wagi w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.

Przed przystąpieniem do oceny podniesionych zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego podkreślić należy, że postawę ich oceny stanowił stan faktyczny ustalony w toku postępowania administracyjnego przez organy oraz przyjęty jako podstawa rozstrzygnięcia co do zasadności wniesionej skargi przez Sąd I instancji. Zgodzić się oczywiście należy ze skarżącą kasacyjnie, że podstawę do ustalenia kodów odpadów objętych międzynarodowym przemieszczeniem jest faktyczny skład tych odpadów tj. z jakich składały się frakcji. Jak już wyżej stwierdzono odpady te w niniejszej sprawie wysyłane przez skarżącą do Czech składały się metali, tworzyw sztucznych gumy i innych między innymi szkła. Taki zatem ich skład stanowi podstawę oceny ich kwalifikacji – przypisania im odpowiedniego kodu. W ramach podniesionych zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego nie jest możliwe skuteczne podważanie tych ustaleń. Natomiast podważając w ramach podniesionych zarzutów kasacyjnych dokonaną przez organy kwalifikację odpadów poprzez przypisanie im odpowiednich kodów skarżąca pomija ustalenie, że w odpadach tych obok frakcji metali lub ich stopów czy też złomu elektrycznego stwierdzono obecność tworzyw sztucznych, gumy oraz innych odpadów m.in. szkła i to nie w wielkościach epizodycznych. Już tylko z tego powodu podniesione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczących błędnej wykładni i ich zastosowania nie mogą zostać uwzględnione albowiem skarżąca odnosi je do innego stanu faktycznego niż ustalono w toku postępowania administracyjnego, a który jak wykazano przy ocenie naruszenia przepisów postępowania, w tym dotyczących naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - nie został skutecznie podważony. Zgodnie z art. 2 pkt 3 rozporządzenia nr 1013/2006 pod pojęciem mieszaniny odpadów należy rozumieć odpady powstałe w wyniku celowego lub przypadkowego wymieszania dwóch lub więcej odpadów, które mieszanina nie została zaliczona do żadnej z kategorii w załącznikach III, IIIB, IV i IVA. Jednocześnie definiując pojęcie mieszaniny odpadów unijny prawodawca stwierdził, że w pojedynczym przemieszczeniu, obejmującym dwa lub więcej rodzajów odpadów transportowanych osobna, nie są uważane za mieszaninę odpadów. Ta sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Nadto podkreślenia wymaga, że w przypadku transgranicznego przemieszczania odpadów w obrębie Unii Europejskiej zgodnie z postanowieniami rozporządzenia nr 1013/2006 nie stosuje się kodu B1110. Kod B1110 to zespoły elektryczne i elektroniczne - zespoły elektryczne składające się wyłącznie z metali lub stopów, odpady lub złom zespołów elektrycznych i elektronicznych (w tym płytki obwodów drukowanych) niezawierające komponentów, takich jak akumulatory czy inne baterie z wykazu A, mercury- switches, szkło z lamp katodowych i inne szkło aktywowane oraz kondensatory PCB lub niezanieczyszczone przez związki z załącznika I (np. kadm, rtęć, ołów, polichlorowany bifenyl), lub z których zostały one usunięte w takim zakresie, że nie posiadają właściwości zawartych w załączniku III do Konwencji bazylejskiej lub zespoły elektryczne i elektroniczne (w tym płytki obwodów drukowanych, podzespoły elektroniczne i druty) przeznaczone do bezpośredniego ponownego wykorzystania, ale nie do powtórnego przetwarzania lub ostatecznego unieszkodliwiania. Zatem w skład tych odpadów nie wchodzą tworzywa sztuczne i szkło, które to frakcje skarżąca nie uwzględnia przy ocenie kalifikacji odpadów. Jak zasadnie stwierdził Sąd I instancji, potwierdzając zajęte stanowisko przez organy kod B1110 wskazany w dokumentacji sporządzonej w związku z przemieszczeniem odpadów skarżąca zastosowała niezgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1013/2006 albowiem w załączniku III część I znajduje się zapis, że do celów tego rozporządzenia kod ten nie ma zastosowania, natomiast mają zastosowanie kody OECD GC010 i GC020. Kod GC10 obejmuje odpady zespołów elektrycznych składających się z wyłącznie z metali lub stopów, a Kod GC020 odpady złomu elektronicznego (np. płytki obwodów drukowanych, podzespoły elektroniczne, kable itp.) i odzyskane podzespoły elektroniczne odpowiednie do odzysku metali pospolitych i metali szlachetnych. Zatem trafne jest stwierdzenie stanowiące podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, że pomijając fakt błędnego zastosowania przez skarżącą kodu B1110, zamiast GC010 czy GC020, to w świetle przepisów rozporządzenia nr 1013/2006 niedopuszczalne jest wysłanie transportu odpadów, który zawiera jednocześnie odpady określone kodami B3010 oraz B1110, a w przypadku wysyłki do Czech kodami B3010 oraz GC010 lub GC020 zgodnie z procedurą określoną w tym rozporządzeniu, czyli z pominięciem procedury zgłoszenia i uzyskania zezwolenia na ich przemieszczenie. Powyższe kody dotyczą różnych rodzajów odpadów. Kod B3010 określa bowiem tworzywa sztuczne nie pomieszane z innymi odpadami, a kody B1110, czy GC010 lub GC020 odpady złomu elektrycznego lub elektronicznego. Jest to zatem mieszanina odpadów w rozumieniu art. 2 pkt 3 rozporządzenia nr 1013/2006, która nie została wymieniona pod żadnym kodem który zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt b ppkt IV uzasadniałby zastosowanie procedury informowania, o której mowa w art. 18 rozporządzenia.

Zatem zarzuty podniesione na podstawie art. 174 pkt 1 dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie, z przyczyn wyżej podanych.

Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. orzeczono o jej oddaleniu.