Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Asesorzy WSA Jacek Fronczyk, Jarosław Trelka (spr.), Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2003 r. sygn. II SA 2959/03 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej p o s t a n a w i a odrzucić skargę

II SA/Wa 669/06

UZASADNIENIE

W. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie o sygn. II SA 2959/03. W wyroku tym NSA oddalił skargę W.G. na postanowienie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2003 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Wojewody [...].

Swoją skargę skarżący uzupełnił kolejnymi pismami w sprawie.

Wezwany do wskazania i uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających dopuszczalność wznowienia powyżej wskazanego postępowania oraz do uprawdopodobnienia zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie, skarżący (jego pełnomocnik) pismem z dnia 13 stycznia 2007 r. wskazał, że w postępowaniu sądowym w sprawie o sygn. II SA 2959/03 został pozbawiony możliwości działania na skutej nierozpoznania rewizji i rewizji nadzwyczajnej w sprawie – odpowiednio – IV P 184/93 oraz VI Pr 194/93. W dniu 22 grudnia 2006 r. doręczono mu wyrok Sądu Wojewódzkiego z dnia 9 grudnia 1993 r. , sygn. VI Pr 194/93, i od tego doręczenia - zdaniem skarżącego - biegnie termin do wniesienia skargi o wznowienie.

W odpowiedzi na skargę o wznowienie organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że nie został dochowany termin na jej wniesienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarżący podał jako podstawę skargi o wznowienie okoliczność, że w sprawie o sygn. IV P 184/93 nie rozpoznano jego rewizji. Sąd stwierdził jednak, że taka podstawa skargi o wznowienie w ogóle nie zaistniała, gdyż rewizję skarżącego od wyroku Sądu Rejonowego w I. – Sądu Pracy z dnia [...] października 1993 r. rozpoznał Sąd Wojewódzki w B. - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. W wyniku rozpoznania tej rewizji Sąd Wojewódzki wyrokiem z dnia 9 grudnia 1993 r. rewizję skarżącego oddalił.

Odnośnie podstawy wznowienia w postaci braku rozpoznania rewizji nadzwyczajnej od wyroku z dnia 9 grudnia 1993 r. stwierdzić należy, że okoliczność ta jest prawdziwa – rewizja nadzwyczajna istotnie nie została wniesiona. Podstawą wznowienia może być jednak okoliczność dotycząca postępowania, w którym zapadło orzeczenie będące przedmiotem skargi o wznowienie. Choć skarżący fakt braku wniesienia i rozpoznania rewizji nadzwyczajnej od wyżej wymienionego wyroku z 9 grudnia 1993 r. uznał za pozbawienie możliwości działania w sprawie, w której zapadł wyrok NSA z 19 listopada 2003 r. (art. 271 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), to Sąd ocenił, że w rzeczywistości skarżący nie wskazał żadnej okoliczności mogącej stanowić podstawę skargi o wznowienie. Pomiędzy brakiem wniesienia rewizji nadzwyczajnej w sprawie cywilnej, w której stroną był skarżący, a sprawą, w której wydano wymieniony wyrok NSA oraz ewentualnym pozbawieniem skarżącego możliwości działania w tej sprawie sądowo – administracyjnej, nie istnieje żaden związek. Są to bowiem zupełnie inne postępowania i nie pozostają one ze sobą w związku logicznym, chronologicznym czy prawnym. Ocenić należało zatem, że brak jest ustawowej podstawy wznowienia (art. 281 ustawy procesowej). Ponadto, abstrahując od zaistnienia i merytorycznej zasadności wskazanej podstawy wznowienia, ustalić należało, czy skarżący dochował ustawowego terminu na wniesienie skargi o wznowienie. Termin na wniesienie skargi o wznowienie z powodu nieważności spowodowanej brakiem możliwości działania, wynosi trzy miesiące od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona (art. 277 wymienionej ustawy). Ponieważ jednak skarżący nie podał jako podstawy wznowienia braku możliwości działania w sprawie sądowo – administracyjnej o sygn. II SA 2959/03, lecz w zupełnie innej sprawie, Sąd ocenił, że niemożliwe i bezprzedmiotowe jest rozważanie kwestii dochowania terminu wniesienia skargi o wznowienie. Bieg tego terminu w ogóle bowiem się nie rozpoczął. Na marginesie jedynie Sąd zauważa, że skarżący ocenił, iż początek tego terminu wiąże się z doręczeniem mu w dniu 22 grudnia 2006 r. wyroku z 9 grudnia 1993 r. Skarga o wznowienie została jednak wniesiona już w dniu 5 grudnia 2005 r. Przyjmując więc stanowisko skarżącego ocenić należałoby, że skarga ta została wniesiona ponad rok przed terminem, i jako taka także z tego powodu podlegać powinna odrzuceniu.

W związku z powyższym, na podstawie art. 281 oraz art. 276 w zw. z art. 58 § 3 ab initio Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w sentencji.