Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2020 r. sprawy ze skargi K.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie uznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego za świadczenie nienależnie pobrane i zobowiązania do jego zwrotu uchyla zaskarżoną decyzję

Decyzją z dnia [...] października 2018 r., nr [...] działający z upoważnienia Wójta Gminy [...], Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej (dalej jako OPS lub organ I instancji) przyznał K.G. świadczenie z funduszu alimentacyjnego na syna A.J.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] organ uchylił od dnia od [...] czerwca 2019 r., realizację świadczeń z funduszu alimentacyjnego, w związku z otrzymaną od strony informacją o zmianie sytuacji dochodowej rodziny.tj. podjęciu zatrudnienia przez męża Ł.G. i złożeniu zaświadczenia o jego dochodach.

Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...]., organ I instancji uznał świadczenia z funduszu alimentacyjnego przyznane na A.J. pobrane przez K.G. za nienależnie pobrane za miesiąc maj 2019r. w kwocie 300 zł i zobowiązał stronę do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia z funduszu alimentacyjnego za miesiąc maj 2019 r.

Na skutek złożonego przez stronę odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2019 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...] wydaną przez działającego z upoważnienia Wójta Gminy pracownika OPS, na podstawie art. 10 § 1, art. 61 § 4, art. 77, art, 104, art. 127a § 1 i § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dale jako k.p.a.) w związku z art. 1, art. 1a, art. 2, art. 9, art. 10 ust. 1, art. 12, art. 15, art. 15a, art. 18 ust. 1, art. 20 ust 1, ust. 2 i ust. 4 art 23, art. 24, art. 25, art. 27 ust. 8 ustawy z 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 570 ze zm., dalej jako u.p.o.u.a.) oraz rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz zakres informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach w sprawach o ustalenie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1467) uznano świadczenie z funduszu alimentacyjnego przyznane na osobę uprawnioną A.J. pobrane przez K.G. za nienależnie pobrane za okres od [...] do [...] maja 2019 r. w kwocie 300 zł i zobowiązano K.G. do jego zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż w toku ponownie prowadzonego postępowania strona oświadczyła, że w miesiącu marcu 2019 r. poinformowała o podjęciu przez męża zatrudnienia od marca 2019 r. Potwierdziła, iż pracownik poinformował ją, że należy przedstawić zaświadczenie o dochodzie uzyskanym za przepracowany pierwszy pełny miesiąc tj. kwiecień 2019 r. Strona w dniu 17 maja 2019 r. dostarczyła zaświadczenie o dochodzie uzyskanym przez męża za miesiąc kwiecień 2019 r. Następnie strona oświadczyła, że świadoma była, iż dochód męża za miesiąc kwiecień 2019 r. doliczony zostanie do dochodu rodziny od miesiąca maja 2019 r., jednak nie zdawała sobie sprawy, iż po doliczeniu dochodu męża za miesiąc maj 2019 r. zostanie przekroczone kryterium dochodowe uprawniające do pobierania świadczeń rodzinnych od miesiąca maja 2019 r.

Organ wskazał, iż 18 października 2019 r. do organu wpłynęło oświadczenie strony, w którym podała, że nie wiedziała o możliwości przekroczenia dochodu na osobę w rodzinie ponieważ mąż podjął zatrudnienie za najniższe wynagrodzenie. Ponadto wskazała, że z pouczenia nie wynika do którego dnia miesiąca należy przynieść zaświadczenie i że przedstawiła je niezwłocznie po otrzymaniu. Dodatkowo podała, iż pracownik nie zawarł w protokole informacji dotyczącej dostarczenia zaświadczenia o dochodzie uzyskanym przez jej męża. Organ wyjaśnił, iż na pytanie pracownika dlaczego strona nie dostarczyła zaświadczenia o dochodzie uzyskanym przez męża za miesiąc kwiecień 2019 r. [...] maja 2019 r. tj. przed terminem wypłaty świadczeń rodzinnych i z funduszu alimentacyjnego (zaświadczenie wystawione w dniu [...] maja 2019 r.) strona oświadczyła, że nie miała kiedy przywieźć tego zaświadczenia, bo pracuje w [...] i poprosiła o to teściową.

W dalszej kolejności organ I instancji wskazał na przepis art. 23 ust. 1 u.p.o.u.a., zgodnie z którym osoba, która pobrała nienależnie świadczenia jest obowiązana do ich zwrotu oraz art. 2 pkt 7 lit. a określający, że świadczenie nienależnie pobrane to świadczenie z funduszu alimentacyjnego wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie albo wstrzymanie wypłaty świadczenia w całości lub w części. Organ wskazał, iż w decyzji z [...] października 2018 r. strona została pouczona, iż w przypadku wystąpienia zmian w liczbie członków, uzyskania dochodu lub innych zmian mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego osoba uprawniona albo jej przedstawiciel ustawowy, którzy złożyli wniosek o przyznanie świadczenia z funduszu obowiązani są do niezwłocznego powiadomienia o tym organu wypłacającego świadczenia i strona zastosowała się do tego pouczenia w marcu zgłaszając do organu zmianę sytuacji dochodowej rodziny.

Organ I instancji wskazał, że zgodnie z dokumentacją Ł.G. podjął zatrudnienie na umowę o pracę w marcu i za miesiąc kwiecień 2019 r. otrzymał wynagrodzenie w kwocie 1638,78 zł. Dochód ten został doliczony do dochodu rodziny w maju 2019 r. zgodnie z art. 9 ust. 4a u.p.o.u.a. Według wyliczenia organu rozliczenie dochodu za maj 2019 r. wyniosło 999,51 zł na osobę w rodzinie, a zatem przekroczone zostało kryterium dochodowe 725 zł uprawniające do korzystania ze świadczeń z funduszu alimentacyjnego o 274,51 zł.

Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, iż w sprawie nie zostały spełnione przesłanki uprawniające do otrzymywania świadczenia z funduszu alimentacyjnego w okresie od [...] do [...] maja 2019r. Ponieważ świadczenie to zostało wypłacone [...] maja 2019 r., a strona w dniu 21 maja 2019 r., została poinformowana telefonicznie, że zostało przekroczone kryterium dochodowe uprawniające do otrzymywania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, organ uznał, iż strona nienależnie pobrała świadczenie z funduszu alimentacyjnego za okres od [...] do [...] maja 2019 r.

Na skutek złożonego przez K.G. odwołania decyzją z dnia [...] grudnia 2019r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako SKO), działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (j. t. Dz. U. z 201 Br. poz. 570) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 7 lit. a, 9 ust. 1 i 2, 23 ust. 1, 1a, 7 u.p.o.u.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

SKO stwierdziło, iż świadczenie pobrane na A.J. przez K.G. za okres od [...] do [...] maja 2019 r. zostało pobrane nienależnie, w związku z czym na podstawie art. 23 ust. 1 u.p.o.u.a. podlega ono zwrotowi wraz z odsetkami ustawowymi.

Kolegium wyjaśniło, iż w przedmiotowym postępowaniu okolicznością powodującą ustanie wypłaty świadczenia jest podjęcie zatrudnienia na umowę o pracę przez męża strony, który w kwietniu 2019 r. po przepracowaniu pełnego miesiąca otrzymał wynagrodzenie w kwocie 1.638,78 zł.

SKO zwróciło uwagę, iż obowiązek zwrotu obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy. Organ odwoławczy wskazał, iż strona od początku toczącego się postępowania wiedziała, miała świadomość tego, że zostanie przeliczony dochód rodziny za kwiecień 2019 r. i zostanie on doliczony do dochodu za maj 2019 r. Została zobowiązana do dostarczenia zaświadczenia o zarobkach męża i dostarczyła je zbyt późno - po wypłacie świadczenia za miesiąc maj 2019 r. Zdaniem SKO zaświadczenie zostało przedłożone zbyt późno nie z winy pracownika organu, lecz z winy - zaniechania strony. Według organu to na stronie spoczywał obowiązek niezwłocznego przedłożenia zaświadczenia w celu uniknięcia konsekwencji wypłaty świadczeń nienależnie pobranych o czym strona wielokrotnie była informowana, co wynika z pisemnych oświadczeń K.G. Mając powyższe na uwadze SKO stwierdziło, iż w działaniu strony wystąpił zarówno element winy jak i zaniechania konieczny do uznania pobrania świadczenia alimentacyjnego za okres od [...] do [...] maja 2019 r. jako świadczenia nienależnego.

Odnosząc się zaś do zarzutów odwołującej Kolegium wskazało, iż pracownik organu dzwoniąc do strony, aby złożyła wniosek o wstrzymanie wypłaty świadczenia spowodował, że nie wystąpiły dalsze konsekwencje w postaci nienależnie pobranych świadczeń za pozostałe miesiące. Następnie SKO dodało, iż zaświadczenie o dochodach Ł.G. za pełny miesiąc zostało wystawione [...] maja 2019 r. i gdyby skarżąca wykazała się starannością i przedłożyła to zaświadczenie nawet 14 maja 2019 r. to pracownik przeliczyłby dochód i nie wypłacił 15 maja 2019r. świadczenia. Według organu w dobie komunikacji internetowej strona mogła przesłać skan lub zdjęcie z telefonu i donieść oryginał przez teściową.

Od powyższej decyzji K.G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wnosząc o jej uchylenie, względnie o uchylenie decyzji obu organów oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 23 ust. 1 u.p.o.u.a. poprzez błędne jego zastosowanie w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego,

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy, niezebranie pełnego materiału dowodowego,

- art. 138 § 1 pkt 1k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia.

W ocenie skarżącej doszło do naruszenia art. 2 pkt 7 lit a oraz art. 23 ust. u.p.o.u.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, pomimo bowiem prawidłowej interpretacji przepisów, zarówno organ I stancji, jak i organ II instancji nie zastosowały ich prawidłowo i nie odniosły się do okoliczności niniejszej sprawy, wskazując, iż organy nie przeprowadziły ustaleń w zakresie świadomości skarżącej i jej celowego i zawinionego działania, a odgórnie przyjęły, że skarżąca celowo przyniosła zaświadczenie o dochodach męża po dniu wypłaty świadczenia. Skarżąca wskazała przede wszystkim na niejasne pouczenia i brak podstaw do przypisania jej złej wiary przy pobraniu świadczenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).

Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] października 2019 r., wydaną przez działającego z upoważnienia Wójta Gminy pracownika Ośrodka Pomocy Społecznej, na mocy której organ ten uznał wypłacone skarżącej świadczenie z funduszu alimentacyjnego za okres od [...] maja 2019 r. do [...] maja 2019 r. w łącznej kwocie 300 zł za świadczenie nienależnie pobrane i podlegające zwrotowi. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organów stanowiły przepisy u.p.o.u.a. Zgodnie z art. 23 ust. 1 u.p.o.u.a. osoba, która pobrała nienależnie świadczenia, jest obowiązana do jego zwrotu. Zgodnie z art. 2 pkt 7 u.p.o.u.a. ilekroć w ustawie jest mowa o "nienależnie pobranym świadczeniu" oznacza to świadczenia z funduszu alimentacyjnego m.in. wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie albo wstrzymanie wypłaty świadczenia w całości lub w części (lit. a). Okresem świadczeniowym – stosownie do art. 2 pkt 8 u.p.o.u.a. – jest okres, na jaki ustala się prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, tj. od dnia 1 października do dnia 30 września następnego roku kalendarzowego – w realiach rozpoznawanej sprawy był to okres od [...] października 2017 r. do [...] września 2018 r. We wskazanym okresie, zgodnie z art. 9 ust. 2 u.p.o.u.a., świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługiwały, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekraczał kwoty 725 zł. Stosownie natomiast do art. 2 pkt 4 i 5 u.p.o.u.a. ilekroć w ustawie jest mowa o "dochodzie" lub "dochodzie rodziny" oznacza to odpowiednio dochód bądź dochód rodziny, o którym mowa w przepisach o świadczeniach rodzinnych. Z kolei "dochodem członka rodziny" jest przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy, z zastrzeżeniem art. 9 ust. 3-4b (art. 2 pkt 5a u.p.o.u.a.). Mając powyższe na uwadze, skoro okresem świadczeniowym w niniejszej sprawie był okres 2018/2019, to rokiem kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy był rok 2017. Organy ustaliły, że mąż skarżącej w 2017 r. nie pracował. Jednak z uwagi na fakt, że Ł.G. osiągnął dochód za miesiąc kwiecień 2019 r. organy mając na uwadze treść art. 9 ust. 4a u.p.o.u.a. zaliczyły ten dochód do dochodu rodziny skarżącej za miesiąc maj 2019 r. W konsekwencji organy ustaliły, że dochód na osobę w rodzinie (za miesiąc maj 2019 r.) wyniósł 999,51 zł, a zatem przekroczone zostało kryterium dochodowe 725 zł uprawniające do korzystania ze świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Zgodnie z art. 9 ust. 4a u.p.o.u.a. w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny po roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy jego dochód ustala się na podstawie dochodu członka rodziny, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na który ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że uzyskanie dodatkowego dochodu przez członka rodziny tylko w jedynym miesiącu (jednorazowo) nie wpływa na prawo do świadczenia alimentacyjnego, gdyż doliczeniu podlega bowiem dopiero dochód z miesiąca następującego po miesiącu, w którym dochód został osiągnięty. Z kolei zawarte w omawianym przepisie zastrzeżenie, zgodnie z którym dochód uzyskany po roku poprzedzającym okres świadczeniowy dolicza się do dochodu członka rodziny, pod warunkiem że jest on uzyskiwany w dniu ustalania prawa do świadczeń, zakłada doliczenie do dochodu – dochodu długotrwale uzyskiwanego. Innymi słowy nie każde uzyskanie dochodu będzie miało wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a jedynie takie, które pozwoli na zastosowanie regulacji, o której mowa w art. 9 ust. 4a ustawy, której przesłanką do zastosowania jest uzyskiwanie dochodu w okresie, na który ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a więc dochód ten musi być uzyskiwany regularnie, w powtarzających się odstępach czasu, a ponadto uzyskiwanie dochodu musi być kontynuowane w okresie świadczeniowym. Dopiero wówczas taki dochód może być doliczony do dochodu rodziny, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu i dopiero uzyskaną w ten sposób sumę podzielić na liczbę członków rodziny (zob. wyroki NSA: z dnia 25 maja 2016 r., I OSK 1924/14 9 czerwca 2017 r., I OSK 160/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA).

Przenosząc powyższe uwagi na kanwę niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy w sposób wadliwy zaliczyły dochód uzyskany przez męża skarżącej za miesiąc kwiecień 2019 r. do dochodu za miesiąc maj 2019 r. Skoro w analizowanym stanie faktycznym pierwszym miesiącem, o którym mowa w art. 9 ust.4a u.p.o.u.a. był kwiecień 2019 r. to kolejnym powinien być miesiąc maj 2019 r. i dochód uzyskany w tym miesiącu powinien zostać doliczony do dochodu członka rodziny skarżącej. Ustawodawca zakłada bowiem doliczenie wyłącznie dochodu długotrwale uzyskiwanego. Zważyć trzeba, że organy nie dokonały jednak ustaleń (na przykład za pomocą zaświadczenia pracodawcy) o wysokości osiągniętego dochodu przez męża skarżącej za miesiąc maj 2019 r. Tym samym za przedwczesne należy uznać ustalenie orzekających w sprawie organów, że nastąpiło przekroczenie określonego w art. 9 ust. 2 u.p.o.u.a. kryterium dochodowego warunkującego przysługiwanie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, tj. 725 zł w przeliczeniu na osobę w rodzinie. W tej sytuacji przyjąć również należy, że nie zaistniały przesłanki do uznania, że wypłacone skarżącej świadczenia z funduszu alimentacyjnego za wskazany w kontrolowanych decyzjach okres (tj. od [...] maja 2019 r. do [...] maja 2019 r.) były nienależnie pobranymi świadczeniami, gdyż zostały wypłacone pomimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie jej prawa do ich otrzymywania; w konsekwencji odpadła także podstawa do ich zwrotu (w łącznej kwocie 300 zł).

Niezależnie od powyższych uwag należy podnieść, że budzą istotne wątpliwości Sądu ustalenia organów co do tego, że skarżąca nienależnie pobrała świadczenie z funduszu alimentacyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że przez nienależnie pobrane świadczenie należy rozumieć jedynie takie świadczenie, które zostało pobrane przez osobę, jakiej można przypisać określone cechy dotyczące stanu świadomości (woli) lub określone działania (zaniechania). Stwierdzenie, że określona osoba pobrała takie świadczenia w sposób nienależny wymaga wykazania przez organy administracji, że podmioty te miały świadomość co do zaistnienia okoliczności mających wpływ na przyznanie tego świadczenia i pomimo tego przedstawiły organowi nieprawdziwe informacje lub nie poinformowały o zmianie sytuacji materialnej bądź osobistej. Dla prawidłowego ustalenia istnienia obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia decydujące znaczenie ma więc świadomość osoby lub osób pobierających świadczenie. Wskazane wyżej przesłanki odwołują się zatem do świadomości świadczeniobiorcy, do jego winy w ujęciu subiektywnym. Wynika to z faktu, że obowiązek zwrotu został połączony nie z samym tylko pojęciem "nienależnego świadczenia", lecz "świadczenia nienależnie pobranego". Nie są to pojęcia tożsame, gdyż "nienależne świadczenie" jest pojęciem obiektywnym i występuje między innymi wówczas, gdy świadczenie zostaje wypłacone bez podstawy prawnej lub gdy taka podstawa odpadła. Zatem pojęcie nie nawiązuje do świadomości i woli jakiejkolwiek osoby. Natomiast "świadczenie nienależnie pobrane" to świadczenie pobrane przez osobę, której można przypisać określone cechy dotyczące stanu świadomości (woli) lub określone działania (zawinionego zaniechania). W konsekwencji przyjmuje się, że obowiązek zwrotu świadczenia obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy (zob. wyroki NSA z 14 grudnia 2009 r., I OSK 826/09, 19 lipca 2016 r., I OSK 3263/14, CBOSA). Uprawniony jest zatem wniosek, że na tle definicji "nienależnie pobranego świadczenia" z art. 2 pkt 7 u.p.o.u.a. nie wystarczy samo tylko stwierdzenie, iż konkretne świadczenia zostały nienależnie wypłacone, ale konieczne jest ponadto wykazanie, że osoba, której te świadczenia wypłacono, pobrała je ze świadomością ich "nienależności". Dopiero takie ustalenie może być podstawą zobowiązania tej osoby do zwrotu pobranych świadczeń, na podstawie art. 23 ust. 1 u.p.o.u.a. (zob. wyrok NSA z 28 lipca 2016 r., I OSK 2630/14, CBOSA). W konsekwencji należy przyjąć, że obowiązek zwrotu obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy (por. wyroki WSA: z 20 kwietnia 2017 r., III SA/Kr 205/17; z 9 sierpnia 2018 r., IV SA/Gl 229/18, CBOSA).

Należy wskazać, że zgodnie z art. 19 ust. 1 u.p.o.u.a., w przypadku wystąpienia zmian w liczbie członków rodziny, uzyskania lub utraty dochodu albo innych zmian mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, osoba uprawniona albo jej przedstawiciel ustawowy, którzy złożyli wniosek o przyznanie świadczenia z funduszu, są obowiązani do niezwłocznego powiadomienia o tym organu wypłacającego świadczenia. W tym kontekście należy dodać, że skarżąca poinformowała organ w marcu 2019 r. o fakcie podjęcia zatrudnienia przez jej męża od tegoż miesiąca. Zdaniem Sądu zważywszy również na wysokość dochodu jej męża (2.250 zł brutto) nie można zdyskredytować argumentacji skarżącej, że była świadoma jedynie tego, że dochód jej męża zostanie wliczony do dochodu rodziny, ale nie zdawała sobie sprawy, że będzie to jednoznaczne z utratą prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Zdaniem Sądu ocena, że świadczenie zostało pobrane nienależnie wymaga wykazania negatywnego zachowania świadczeniobiorcy ukierunkowanego na niezgodne z prawem korzystanie ze środków publicznych. Ocena czy wypłacona osobie uprawnionej do alimentów kwota może zostać uznana za świadczenie nienależnie pobrane za każdym razem musi być dokonywana z uwzględnieniem specyficznych okoliczności konkretnej sprawy.

Mając na uwadze powyższe uwagi należy stwierdzić, że orzekające w sprawie organy nie dokonały w tym zakresie wszechstronnej i wnikliwej oceny i dlatego brak uwzględnienia wskazanych wyżej okoliczności oznacza, że organy dopuściły się naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Jednocześnie organy te naruszyły prawo materialne, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art.9 ust. 4a u.p.o.u.a.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd uznał, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy wystarczające jest uchylenie decyzji organu II Instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy będzie związany zawartymi w uzasadnieniu niniejszego wyroku wskazaniami w zakresie wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie.