Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz. z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 533/16 w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. Z. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 27 października 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. oddalił skargę M. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r., w przedmiocie kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

w wyniku przeprowadzonej w dniu 24 maja 2015 r., kontroli drogowej w miejscowości Sz. na ul. Sz. S. na drodze krajowej nr [...] pojazdu, którym kierował skarżący, stwierdzono nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Skarżący okazał licencję nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy ważną do dnia 17 października 2017r.

Ustalenia te stały się podstawą decyzji Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2015 r., którą nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 5.000 zł.

Objętą skargą decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach decyzji organ wskazał, że z materiału dowodowego wynikało, że skarżący w dniu kontroli prowadził pojazd bez włożonej karty kierowcy, celem nierejestrowania swojej faktycznej aktywności. Zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi przez stronę w piśmie z dnia 24 maja 2015 r. wyjechał on pojazdem bez ładunku, aby zatankować na pobliskiej stacji jednocześnie nie wykonując pracy jako kierowca. Natomiast zgodnie z wyjaśnieniami z dnia 22 lipca 2015 r. przejazd był wykonywany w ramach weryfikacji stanu ponaprawczego obejmującego oczyszczenie zbiorników paliwa, co wymagało zatankowania pojazdu i powrót na bazę, w związku z czym celowo zostawił kartę kierowcy w przedsiębiorstwie. W odniesieniu do tych zeznań organ zauważył, iż zgodnie z dokumentem "Informacje o Pojazdach" z dnia 2 czerwca 2015 r. strona posiadała prawo dysponowania 7 pojazdami, natomiast faktura na wykonaną w dni 23 maja 2015 r. usługę opróżniania zbiorników paliwa, demontażu i czyszczenia zbiorników paliwa oraz czyszczenia układu paliwowego przez T. S. s.c. nie wskazywała na pojazd, w którym wykonano usługę. W związku z czym organ odwoławczy nie mógł dać wiary temu dowodowi.

Zdaniem organu odwoławczego, prowadzenie pojazdu bez wymaganej karty kierowcy uniemożliwiało rejestrowanie aktywności skarżącego oraz prawidłowych i rzeczywistych wskazań w zakresie zarówno prędkości pojazdu, aktywności kierowcy, jak również przebytej drogi, wobec czego doszło do naruszenia za które zasadnie nałożono na stronę karę w kwocie 5.000 zł.

Sąd I instancji oddalił skargę na tą decyzję.

Przywołując stan faktyczny sprawy ustalony przez organ Sąd wskazał, że odczytując zawarty w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm., dalej: u.t.d.) wykaz naruszeń przepisów ustawy i przypisaną im wysokość grzywny, należało zwrócić uwagę na lp. 6.2.1 i wskazane w niej naruszenie: "Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi", przypisując mu wysokość grzywny. Wobec tego organy w sposób prawidłowy określiły naruszenie i przypisaną mu wysokość kary, gdyż sankcją za wskazane powyżej naruszenie jest bowiem kara pieniężna w wysokości 5,000 zł (lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Wskazując na treść art. 92c ust. 1 u.t.d., brak było w ocenie Sądu, uzasadnienia dla którego skarżący prowadził pojazd bez włożonej karty kierowcy. Słusznie, zdaniem Sądu, organy nie wzięły pod uwagę okoliczności przeprowadzenia przez T. S. s.c. usługi opróżniania zbiorników paliwa, demontażu i czyszczenia zbiorników paliwa oraz czyszczenia układu paliwowego, która była wykonana 23 maja 2015 r., zgodnie bowiem z dokumentem "Informacje o Pojazdach" z dnia 2 czerwca 2015 r. strona posiada prawo dysponowania 7 pojazdami, natomiast faktura na wykonaną usługę nie wskazywała na pojazd, w którym wykonano usługę. Wobec powyższego, prawidłowo organy uznały, iż dowód ten nie był wiarygodny.

Za bezzasadny Sądu uznał również zarzut braku po stronie organu kontrolnego ustawowej delegacji do kontrolowania i nakładania kar w zakresie nieprzestrzegania przepisów określonych w art. 34 rozporządzenia nr 165/2014. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a u.t.d. użyte w niej określenia oznaczają obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia nr 3821/85. W dniu 2 marca 2015 r. wszedł w życie art. 34 pkt 1 rozporządzenia nr 165/2014. W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły, iż po wejściu w życie rozporządzenia nr 165/2014, stosownie do treści art. 47 tego rozporządzenia, wszelkie odesłania do rozporządzenia nr 3821/85 należało uznawać za odesłania do rozporządzenia nr 165/2014.

Również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. były, zdaniem Sądu, bezzasadne, gdyż postępowanie przeprowadzone zostało w sposób właściwy, a rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały uzasadnione w sposób wystarczający i zgodny z ww. przepisami k.p.a.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

M. Z., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 4 pkt 22 lit. a ustawy o transporcie drogowym (Dz. U z 2016 r., poz. 1907 t.j.) poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że w oparciu o jego treść funkcjonariusze policji przeprowadzający kontrolę zespołu pojazdów marki Yolwo/Krone o nr rej. [...] w dniu 24 maja 2015 r. mieli prawo nałożyć karę na podstawie naruszenia art. 34 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/14 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWH) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (...), w sytuacji gdy wobec treści art. 48 rozporządzenia nr 165/2006 przepis art. 47 tego rozporządzenia określający zasady zastępczego stosowania przepisów rozporządzenia 165/2006 w razie odwołań do rozporządzenia 3821/85 wszedł w życie dopiero w dniu 2 marca 2016 r. tj. po dacie przeprowadzonej kontroli;

naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4, 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi M. Z. w sytuacji, kiedy WSA nie odniósł się wyczerpująco do argumentów przedstawionych w skardze, w tym do braku obowiązywania w dniu kontroli art. 47 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/14 z dnia 4 lutego2014 r.;

naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7,77 § 1, art. 107 § 3 p.p.s.a., polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, mimo iż decyzja ta została wydana bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, co skutkowało brakiem skutecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w tym jaki konkretnie pojazd należący do skarżącego został poddany czynnościom naprawczym w T. S. s.c. w dniu 23 maja 2015 r., na czym one polegały i jakie działania należało podjąć celem zweryfikowania poprawności i skuteczności przeprowadzonej naprawy.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Sz. oraz o zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu.

Mając na uwadze treść postawionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu pomieszczonego w punkcie 3, w ramach, którego autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi I instancji nieuwzględnienie skargi, jej oddalenie, wobec naruszenia przez organ przepisów postępowania w zakresie zebrania i rozważenia materiału dowodowego sprawy poprzez nieustalenie, jaki konkretnie pojazd został poddany czynnością naprawczym i późniejszym czynnością weryfikującym przeprowadzone naprawy. Braki dowodowe w tym zakresie, zdaniem kasatora, miały wpływ na ustalenia poczynione przez organ, a których skutkiem było nałożenie na stronę kary za stwierdzone naruszenie.

Tak postawiony zarzut wraz z jego uzasadnieniem, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz stanowiska organów zaakceptowanego przez Sąd I instancji, nie znajduje uzasadnionych podstaw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny za organami przyjął, iż brak było podstaw do uwzględnienia wyjaśnień skarżącego złożonych w toku postępowania administracyjnego, że przejazd w dniu 24 maja 2015 r. wykonywany był bez jego zarejestrowania na urządzeniu rejestrującym (karcie kierowcy lub wykresówce) wobec konieczności dokonania weryfikacji wykonanej przez T. S. usługi opróżniania zbiorników paliwa ich demontażu i czyszczenia oraz czyszczenia układu paliwowego.

Jak wynika z dowodów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego, opisana usługa, wykonana w dniu 23 maja 2015 r., dotyczyła pięciu pojazdów z przedsiębiorstwa skarżącego. Treść faktur nr [...], poza ilością pojazdów na których wykonano usługę, nie wskazuje w jakimkolwiek zakresie, które z siedmiu posiadanych przez stronę pojazdów były konkretnie przedmiotem tejże usługi serwisowej.

Zauważyć przy tym należy, że strona w toku całego postępowania, tak administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego nie przedstawiła żadnego dowodu wskazującego na okoliczność, iż to właśnie poddany kontroli pojazd Volvo nr rej. [...], był przedmiotem opisanej usługi i że w dniu kontroli przejazd tym pojazdem wykonywany był w związku z koniecznością weryfikacji usługi serwisowej. Nie można przy tym nakładać na organy bezwzględnego obowiązku poszukiwania wszelkich dowodów w sprawie, w tym dowodów świadczących na korzyść strony, w sytuacji gdy to w żywotnym i bezpośrednim interesie strony leży przedłożenie dowodów przemawiających na jej korzyść lub mających poprzeć podniesione w ramach przyjętej linii obrony jej twierdzenia, w szczególności gdy to strona ma bezpośredni i nieograniczony dostęp do potencjalnie korzystnego dla niej dowodu.

Wobec powyższego za zasadne uznać należy stanowisko organu, zaaprobowane przez Sąd I instancji, iż dowód na okoliczność wykonania przejazdu w związku z wykonaną usługą serwisową nie był wiarygodny. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie stwierdził, iż w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej – art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., co czyni niezasadnym omówiony zarzut z punktu 3 petitum skargi kasacyjnej.

Odnosząc się zaś do zarzutów pomieszczonych w punktach 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych, rozpoznać je należy łącznie albowiem w swojej istocie zmierzają one do zakwestionowania przez stronę zastosowania przez organy przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/14 z uwagi na datę przeprowadzenia kontroli i datę, od której przepisy tego aktu prawnego zaczęły obowiązywać.

Skarżący kasacyjnie wywodzi, bowiem w ramach wymienionych zarzutów, że w dniu przeprowadzenia kontroli, tj. w dniu 24 maja 2015 r., nieobowiązujący jeszcze przepis art. 47 powołanego rozporządzenia uniemożliwiał zastępcze zastosowanie przepisów tego rozporządzenia w miejsce rozporządzenia 3821/85, wobec czego brak było również podstaw do nałożenia na stronę kary na podstawie art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/14.

Stosownie do treści art. 48 rozporządzenia nr 165/14, zdanie drugie, z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Zgodnie zaś z treścią zdania trzeciego powołanego przepisu, art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z kolejnym zdaniem tego przepisu, rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwa członkowskich.

Zgodnie zaś z treścią art. 47 omawianego rozporządzenia, uchylono rozporządzenie (EWG) nr 3821/85. Odesłania do uchylonego rozporządzenia uznaje się zaś za odesłania do niniejszego rozporządzenia.

Mając na uwadze klarowną treść powołanych przepisów, w stanie faktycznym sprawy, gdzie jak wskazano, kontrola miała miejsce w dniu 24 maja 2015 r., organy inspekcji transportu drogowego, miały podstawę, a wręcz zobligowane były do zastosowania przepisu art. 34 rozporządzenia 165/14, w zakresie kontroli prawidłowości używania przez podmiot wykonujący przejazd kart kierowcy lub wykresówek. Powołany przepisu wszedł, bowiem w życie w dniu 2 marca 2015 r., zatem obowiązywała w dniu kontroli.

Nie miała przy tym znaczenia, jak stara się wywieść autor skargi kasacyjnej w ramach omawianego zarzutu, treść art. 47 rozporządzenia wobec bezpośredniego zastosowania przepisów tego rozporządzenia, o których mowa w zdaniu trzeci art. 48.

Zauważyć należy w tym zakresie, że z treści powołanego już art. 48 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że rozporządzenie ma zastosowanie dopiero od dnia 2 marca 2016 r. i z tym również dniem zostało uchylone na podstawie art. 47 rozporządzenie Nr 3821/85. Zastrzeżenie zawarte w art. 48 zdanie 2 odnoszące się do środków przejściowych, o których mowa w art. 46, oznacza, iż w zakresie aktów wykonawczych czas stosowania przepisów rozporządzenia Nr 3821/85 może zostać dodatkowo wydłużony w przypadkach, o których mowa w art. 46 rozporządzenia Nr 165/2014, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, albowiem organ w podstawie prawnej swojej decyzji powołał się nie tylko na przepis rozporządzenia 165/14 ale również na przepisy i załączniki do rozporządzenia 3821/85.

Powyższe czyni niezasadnym zarzuty z punktów 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, w tym również w zakresie, w jakim autor skargi kasacyjnej podnosi, że Sąd I instancji, nie odniósł się do braku obowiązywania art. 47 rozporządzenia 165/14. Jak wynika z treści motywów zaskarżonego wyroku Sąd I instancji przywołał treść wymienionych regulacji unijnych, koncentrując się na kontroli prawidłowości zastosowania przepisów mających kluczowe znaczenie dla sprawy w świetle stwierdzonych w toku kontroli naruszeń. Zauważyć przy tym należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, mocą art. 134 § 1 p.p.s.a., nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, wobec czego nie miał obligatoryjnego obowiązku szczegółowego odnoszenia się, w ramach dokonywanej kontroli sądowoadministracyjnej rozstrzygnięć organów administracji, do wszystkich podniesionych przez stronę zarzutów, czy twierdzeń zawartych w skardze jeśli nie miały one istotnego czy kluczowego znaczenia dla sprawy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku, oddalając skargę kasacyjną.

O kosztach, jak w punkcie 2 sentencji wyroku, postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a., w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804).