Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 8 grudnia 2017 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 21 listopada 2025 r. K. J. (dalej: skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 8 grudnia 2017 r. o wydanie zaświadczenia.

Organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że skarżący wnioskiem z dnia 8 grudnia 2017 r. (data wpływu do organu w dniu 11 grudnia 2017 r.) zwrócił się o wydanie zaświadczenia następującej treści: "przedmiocie prawa mojej osoby do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, na podstawie prowadzonych przez organ akt sprawy prawa podmiotowego do lokalu mieszkalnego, którego substytutem jest równoważnik za brak lokalu mieszkalnego".

Z treści otrzymanego wniosku, organ nie był w stanie wywnioskować, jakiej treści zaświadczenia oczekuje. Pomimo wezwania z dnia 14 grudnia 2017 r. do uzupełnienia wniosku, skarżący nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku i postanowieniem z dnia 19 stycznia 2017 r. nr 3/2018/ZAG, Komendant Powiatowy Policji w Krakowie odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Organ wyjaśnił, że skarżący w związku z wydaniem ww. postanowieniem, zainicjował szereg postępowań przed Wojewódzkim Sądem Administracyjne w Krakowie w przedmiocie bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie.

Od początku 2018 r., były policjant zainicjował tylko w samej Komendzie Powiatowej Policji w Krakowie wiele spraw liczonych w tysiącach, domagając się ich załatwienia w trybie administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).

Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 23 listopada 2025 r. skarżący złożył skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie "(...) wobec niezałatwienia do dnia dzisiejszego zgodnie, na podstawie i w zakresie wiążących przepisów ustawy kodeks postępowania administracyjnego mojego wniosku z dnia 8 grudnia 2017 roku potwierdzającego pełnienie czynnej służby w Policji w służbie patrolowo interwencyjnej prewencji w jej szczególnych warunkach lub właściwościach (...)".

Z akt sprawy wynika jednak, że Komendant Powiatowy Policji w Krakowie postanowieniem nr 3/2018/ZAG z dnia 19 stycznia 2017 r., odmówił wydania zaświadczenia. W jego uzasadnieniu organ wskazał, że wydawanie zaświadczeń reguluje Dział VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślono, że zaświadczenie poświadcza określony stan prawny bądź faktyczny na podstawie posiadanej przez organ dokumentacji bądź rejestrów organów do zaspokojenie potrzeb zainteresowanych. W złożonym podaniu skarżący nie dopełnił wymogu wyraźnego i precyzyjnego wyrażenia oświadczenia procesowego. Wobec tego organ, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał go do jego sprecyzowania w terminie 14 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania. Do dnia wydania postanowienia skarżący nie doprecyzował swojego żądania, co stanowiło podstawę do pozostawienia sprawy bez rozpoznania na podstawie ww. przepisu. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ wobec zgłoszonego żądania przez skarżącego wydał w sprawie, określony i przewidziany przepisami Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego akt administracyjny. Nie można wobec tego skutecznie zarzucać organowi, że ten pozostaje w stanie bezczynności. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest, bowiem określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W postępowaniu sądowym dotyczącym bezczynności organu Sąd nie może więc oceniać, czy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z dnia 19 stycznia 2017 r. nr 3/2018/ZAG było merytorycznie uzasadnione, czy też nie, czy prawidłowe jest rozstrzygnięcie, a jedynie wadliwe jest jego uzasadnienie. Zauważyć jedynie na marginesie należy, że wbrew temu, co podnosi skarżący organ nie pozostawił wniosku skarżącego bez rozpoznania mimo, że w wezwaniu do uzupełnienia wniosku pouczył skarżącego o takich konsekwencjach procesowych nieuzupełnienia braków formalnych jego podania w zakreślonym terminie. Z orzeczenia postanowienia z dnia 19 stycznia 2018 r. Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie wyraźnie wynika, że ten odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści.

Nie można też pominąć, że tut. Sąd wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2018 r. sygn. III SAB/Kr 40/18 oddalił skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w ww. przedmiocie, uznając że postępowanie zostało zakończone odmową wydania zaświadczenia oraz postanowieniem z dnia 11 października 2018 r. sygn. III SAB/Kr 90/18, odrzucił skargę.

Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet i sądowego.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.

Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale.

Podkreślić również należy, że formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, bowiem że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności".

W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.