Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...[ z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 480,- zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelnik Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. decyzją z 3 listopada 2020 r., nr [...] [...], określił [...] Sp. z o.o. (dalej jako: "spółka" lub "skarżąca") zobowiązanie w podatku od towaru i usług za IV kwartał 2017 r. w wysokości 12.666.596 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2017 r. w wysokości 3.794.589 zł. Decyzja ta została doręczona spółce w dniu 11 listopada 2020 r.

Pismem z 26 listopada 2020 r. spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji. Odwołanie nie zostało opatrzone podpisem.

Dyrektor Izby Skarbowej pismem z 21 grudnia 2020 r. wezwał spółkę do uzupełnienia braków formalnych odwołania. Wezwanie zostało wysłane przesyłką poleconą w dniu 21 grudnia 2020 r. na adres prezesa zarządu spółki [...]. Wezwanie (nr przesyłki pocztowej: [...]L) zostało doręczone w dniu 28 grudnia 2020 r., zgodnie z zasadami określonymi w wewnętrznych przepisach operatora pocztowego danego kraju - art. 24 Światowej Konwencji Pocztowej. Termin do usunięcia braków formalnych odwołania z 26 listopada 2020 r. (poprzez złożenie podpisu na odwołaniu lub przesłanie podpisanego egzemplarza odwołania) upłynął bezskutecznie z dniem 4 stycznia 2021 r.

W związku z nieuzupełnieniem braków formalnych odwołania Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z 17 marca 2021 r., nr [...], pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie spółki od decyzji Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. z 3 listopada 2020 r., nr [...] [...]

Pismem z 1 kwietnia 2021 r. spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu wniosku spółka wskazała, że istotnym elementem instytucji doręczenia jest wymóg dokonywania doręczeń pism za odpowiednim pokwitowaniem. Spółka stwierdziła, że nie można uznać, aby potwierdzenie odbioru dokonane przez nieznaną jej osobę trzecią mogło spełniać ten wymóg. Spółka podkreśliła, że nie upoważniała nikogo do odbioru korespondencji, a adres do doręczeń stanowi prywatne mieszkanie prezesa zarządu spółki M. Ż.. Pisma nie odbierał żaden z domowników. Zdaniem spółki, potwierdzenie odbioru dokonane przez listonosza może co najwyżej być dowodem złożenia pisma w skrzynce pocztowej, ale nie dowodem doręczenia. Z tego względu brak pokwitowania odbioru powoduje, że nie istnieje domniemanie doręczenia przesyłki.

Ponadto spółka wskazała, że o wezwaniu do uzupełnienia braków odwołania dowiedziała się dopiero z postanowienia z 17 marca 2021 r. Z uwagi na sytuację pandemiczną odbiór korespondencji na dotychczasowych zasadach jest mocno utrudniony. W ocenie spółki ustalenia organu są całkowicie dowolne i sprzeczne ze stanem faktycznym. Spółka zwróciła uwagę, że w rubryce na potwierdzeniu odbioru nie ma żadnej daty. Również podpis w rubryce podpis nie należy do M. Ż.. Nawet gdyby uznać, że data doręczenia może być umieszczona w dowolnym miejscu zwrotki, to zapiski w prawym dolnym rogu w rubryce nazwisko odbiorcy mogą oznaczać cokolwiek. Zdaniem organu jest to [...] co ma stanowić zapis daty doręczenia. Sposób zapisu sugeruje, że są to dwie duże litery M, adnotacja ma zatem treść [...] Spółka zaznaczyła, że poza podpisami pismo autora w większości jest staranne a poszczególne litery są od siebie oddzielone. W związku z tym, zdaniem spółki, jest mało prawdopodobne, aby autor adnotacji akurat cyfry pisał łącznie, w dodatku w niepoprawny sposób. Ponadto spółka stwierdziła, że nawet gdyby uznać, że jest to rzeczywista data doręczenia, to byłoby to jest to adnotacja poniżej podpisu, a więc nie objęta treścią oświadczenia woli osoby wypełniającej pokwitowanie.

W piśmie z 21 kwietnia 2021 r. spółka wskazała, że postanowienie z 17 marca 2021 r., zostało jej doręczone 25 marca 2021 r.

Ponadto w piśmie z 9 listopada 2021 r. spółka stwierdziła, że żadne ze spornych pokwitowań nie zostało podpisane przez [...], a pisma rozpatrujące reklamacje przez [...] w żaden sposób nie odnoszą się do pokwitowania, czy też osoby której doręczono pismo. Ponadto, w ocenie spółki, z elektronicznych pokwitowań jednoznacznie wynika, że nie zostały one podpisane przez adresata, a podpis uniemożliwia odczytanie kto go sporządził.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z 1 grudnia 2021 r., nr [...], na podstawie art. 162 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. - w skrócie: "o.p."), odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że spółka w dniu 26 lutego 2020 r. złożyła "Zgłoszenie Identyfikacyjne / Zgłoszenie Aktualizacyjne w zakresie danych uzupełniających" NIP-8, w którym zgłosiła "zakończenie działalności" pod adresem [...] w P. oraz "zakończenie działalności" pod adresem ul. [...] w P.. Jako adres miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej wskazała: [...], [...]. Ponadto z wyjaśnień prezesa zarządu wynika, że spółka nie ma aktualnego adresu z powodu wypowiedzenia umowy najmu.

Mając na względzie powyższe, a także treść art. 151a § 1 o.p., organ uznał, że wszelką korespondencję należało doręczać prezesowi zarządu spółki M. Ż., który wskazał swój adres zamieszkania: [...]. Spółka powyższych okoliczności nie kwestionuje.

Następnie organ wskazał, że decyzja Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. 3 listopada 2020 r. została nadana za pośrednictwem operatora publicznego na adres zamieszkania prezesa zarządu spółki, tj.: [...]. Przesyłka została doręczona w dniu 11 listopada 2020 r. Termin do złożenia odwołania upływał z dniem [...] listopada 2020 r. Niepodpisane przez spółkę odwołanie zostało nadane dopiero w dniu 26 listopada 2020 r. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z 1 grudnia 2021 r., nr [...], stwierdził, że odwołanie z 26 listopada 2020 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Odnośnie meritum wniosku o przywrócenie uchybionego terminu organ wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego poświadczenia odbioru postanowienia z 17 marca 2021 r., wynika, że postanowienie to zostało doręczone spółce 23 marca 2021 r., a nie 25 marca 2021 r., jak podała spółka w piśmie z 21 kwietnia 2021 r. Organ zaznaczył, że także z pisma [...] nadesłanego 30 sierpnia 2021 r. wynika, że ww. przesyłkę doręczono 23 marca 2021 r. Jednocześnie Organ podkreślił, że z ww. pisma [...] wynika, że sporna przesyłka została doręczone zgodnie z zasadami określonymi w wewnętrznych przepisach operatora pocztowego danego kraju - art. 24 Światowej Konwencji Pocztowej. W związku z tym organ uznał, że od dnia 23 marca 2021 r. biegł 7-dniowy termin do złożenia zażalenia.

Organ zwrócił uwagę, że w piśmie z 5 lutego 2021 r. spółka odniosła się do pisma organu I instancji z 11 grudnia 2020 r., wysłanego w trybie art. 227 o.p., będącego stanowiskiem w sprawie odwołania podatnika. Spółka wskazała, że "(...) odwołanie zostało wniesione w terminie. Wbrew twierdzeniom organu odwołanie zostało mi doręczone dopiero 12 listopada 2020 roku". Z powyższego wynika, że pismo organu I instancji w trybie art. 227 o.p. zostało spółce skutecznie doręczone.

Ponadto, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej istotna w sprawie jest również okoliczność zapoznania się z aktami sprawy przez pełnomocnika spółki w dniu 5 stycznia 2021 r. W tym kontekście organ wskazał, że spółka we wniosku podnosi, że nie wiedziała o wezwaniu z 21 grudnia 2020 r., wydanym na podstawie art. 169 § 1 o.p., i nie miała możliwości się z nim zapoznać. Spółka podała, że o wezwaniu dowiedziała się dopiero z postanowienia z 17 marca 2021 r. Tymczasem z akt sprawy wynika, że 5 stycznia 2021 r., pełnomocnik spółki zapoznał się z aktami sprawy i sporządził fotokopie dokumentów. Wśród tych dokumentów znajdowało się również wezwanie z 21 grudnia 2020 r. oraz inne dokumenty świadczące o złożeniu odwołania po terminie.

Uwzględniając powyższe organ uznał, że wniosek o przywrócenie terminu nie został złożony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi – tj. braku wiedzy o sporządzeniu odwołania po terminie z powodu błędnego przyjęcia daty doręczenia przesyłki. Zdaniem organu o powyższej okoliczności spółka wiedziała już z pisma organu I instancji z 11 grudnia 2020 r., wysłanego w trybie art. 227 o.p. Zapoznała się również z nimi 5 stycznia 2021 r. Ponadto organ zaznaczył, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony nawet po upływie 7-dniowego terminu od dnia doręczenia spółce postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z 17 marca 2021 r.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził także, że wskazana we wniosku o przywrócenie terminu okoliczność błędnie przyjętej przez spółkę daty doręczenia decyzji, czy też niewiedzy o wystosowaniu wezwania do uzupełnienia braków odwołania, nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Ponadto organ uznał, że powyższe okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy spółki w uchybieniu terminu do złożenia odwołania.

W skardze z 5 stycznia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie powyższego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

1) art. 169 § 1 o.p. poprzez błędne przyjęcie, że w dniu 11 listopada 2020 r. doszło do skutecznego doręczenia decyzji Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. z 3 listopada 2020 r. i w związku z tym termin do wniesienia odwołania upłynął bezskutecznie,

2) art. 187 o.p. poprzez jego niezastosowanie i niezebranie oraz w sposób niewystarczający rozpatrzenie całości materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia błędnego stanu faktycznego sprawy poprzez niezgodne z rzeczywistością przyjęcie, że w dniu 11 listopada 2020 r. doszło do skutecznego doręczenia decyzji Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. z 3 listopada 2020 r. i w związku z tym termin do wniesienia odwołania upłynął bezskutecznie, a skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie co do wniesienia przedmiotowego odwołania nastąpiło bez jej winy,

3) art. 191 poprzez jego niezastosowanie i dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia błędnego stanu faktycznego sprawy poprzez niezgodne z rzeczywistością przyjęcie, że w dniu 11 listopada 2020 r. doszło do skutecznego doręczenia decyzji Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. z 3 listopada 2020 r. i w związku z tym termin do wniesienia odwołania upłynął bezskutecznie, a skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie co do wniesienia przedmiotowego odwołania nastąpiło bez jej winy,

4) art. 162 § 1 o.p. poprzez jego niewłaściwą interpretację i stwierdzenie, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie co do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. z 3 listopada 2020 r. nastąpiło bez jej winy,

5) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż doszło do skutecznego doręczenia w dniu 11 listopada 2020 r. decyzji Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. z [...] listopada 2020 r. mimo, że potwierdzenie odbioru nie zostało podpisane przez osobę upoważnioną do tego, co jest niezbędne do stwierdzenia skutecznego doręczenia zgodnie z przepisem art. 3.1 Regulaminu Poczty Listowej,

6) § 4 ust. 1 i 2 niemieckiej ustawy Verwaltungszustellungsgesetz - ustawy o doręczeniach administracyjnych poprzez przyjęcie, że w dniu 11 listopada 2020 r. doszło do skutecznego doręczenia decyzji Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. z 3 listopada 2020 r. i w związku z tym termin do wniesienia odwołania upłynął bezskutecznie, mimo że przepisy prawa niemieckiego wymagają do skutecznego doręczenia zwrotnego potwierdzenia odbioru podpisanego przez odbiorcę lub osobę upoważniona, co na gruncie niniejszego postępowania nie nastąpiło,

7) art. 144 § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w dniu 11 listopada 2020 r. doszło do skutecznego doręczenia decyzji Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. z 3 listopada 2020 r. i w związku z tym termin do wniesienia odwołania upłynął bezskutecznie, mimo że potwierdzenie odbioru nie zostało podpisane przez adresata lub osobę upoważnioną do tego.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z 17 lutego 2022 r. spółka zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu także naruszenie art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID- 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacjach kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm. – w skrócie: "u.c-19") poprzez jego niezastosowanie i niezawiadomienie skarżącej o uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. z 3 listopada 2020 r. oraz niewyznaczenie skarżącej 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie powyższego terminu.

W piśmie procesowym z 26 kwietnia 2022 r. Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się do powyższego zarzutu i stwierdził, że przepisy art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2 u.c-19 nie znajdują zastosowania w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – w skrócie: "p.p.s.a.").

W toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście sformułowanego w skardze zarzutu, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie jest ocena zasadności stanowiska organu odwoławczego w kwestii odmowy skarżącej przywrócenia terminu do złożenia odwołania.

Na wstępie rozważań wyjaśnić należy, że instytucja przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej w toku postępowania podatkowego została uregulowana w art. 162 o.p. W myśl tego przepisu, w razie uchybienia terminowi należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1), zaś podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, przy czym jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Wskazana regulacja prawna kreuje cztery przesłanki warunkujące możliwość przywrócenia terminu: uchybienie terminowi, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia (od dnia ustania przyczyny jego uchybienia), uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej oraz dokonanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie.

O zasadności skargi w tej sprawie ostatecznie przesądził wynik sądowej kontroli dokonanej przez tut. Sąd w sprawie o sygn. akt I SA/Po 87/22. Wyrokiem z 4 sierpnia 2022 r. Sąd uchylił postanowienie organu odwoławczego z 1 grudnia 2021 r., nr [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od powołanej na wstępie decyzji Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. z 3 listopada 2020 r.

W kontekście tego orzeczenia wskazać należy, że zgodnie z art. 228 § 1 o.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia:

1) niedopuszczalność odwołania;

2) uchybienie terminowi do wniesienia odwołania;

3) pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających z art. 222.

W myśl art. 228 § 2 o.p. postanowienia w sprawach wymienionych w § 1 są ostateczne.

Uchybienie terminowi do wniesienia środka odwoławczego jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania (zażalenia), lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Podkreślenia wymaga, że treść art. 228 § 1 pkt 2 o.p. wskazuje wyraźnie, iż stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Dlatego też, każde nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (por. wyrok WSA w Krakowie z 7 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1936/12 – wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Co istotne, poza jakąkolwiek oceną organu podatkowego pozostają okoliczności, z powodu których doszło do uchybienia terminowi do wniesienia środka zaskarżenia, a jedynym uprawnieniem, a zarazem obowiązkiem organu odwoławczego we wstępnej fazie kontroli zażalenia jest ustalenie, czy środek odwoławczy został wniesiony w ustawowym terminie.

Z powyższego wynika, że rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu jest co najmniej przedwczesne. W wytycznych dla organu odwoławczego sformułowanych w sprawie I SA/Po 87/22 Sąd stwierdził, że w pierwszej kolejności organ odwoławczy ustali, czy prawnie skuteczne jest postanowienie z 17 marca 2021 r. o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, badanie okoliczności wniesienia odwołania w terminie będzie bezprzedmiotowe. W przeciwnym wypadku, organ badając ponownie kwestię doręczenia skarżącej decyzji organu I instancji, uzupełni postępowanie dowodowe, w tym rozważy możliwość przesłuchania [...], w celu ustalenia faktycznej daty doręczenia mu przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji.

A zatem ponowne badanie zasadności wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania będzie możliwe po bezspornym ustaleniu, że odwołanie złożone zostało z przekroczeniem ustawowego terminu. W innym wypadku rozpoznanie wniosku będzie bezprzedmiotowe.

Sąd nie podzielił stanowiska organu co do braku możliwości zastosowania w postępowaniu podatkowym art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2 u.c-19 (pismo sądowe organu z 26 kwietnia 2022 r. (52 akt). Zgodnie z tym przepisem:

1. W przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów:

1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej,

2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki,

3) przedawnienia,

4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie,

5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony,

6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju

- organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu.

2. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

3. W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Celem wprowadzenia powyższej regulacji była ochrona stron postępowania przed negatywnymi skutkami uchybienia terminom w czasie pandemii koronawirusa. Skoro zamiarem ustawodawcy było przyjęcie regulacji zapewniającej skuteczną ochronę prawną, to powyższych przepisów nie można wykładać zawężająco, co prowadzi do wniosku, że mają one zastosowanie do regulacji zawartych w prawie administracyjnym w szerokim znaczeniu, a zatem i do regulacji zawartych w Ordynacji podatkowej. Z powołanego wyżej przepisu szczególnego, jakim jest art. 15zzzzzn˛ ust. 3 u.c-19 jednoznacznie więc wynika, że termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 wynosi 30 dni (por. wyrok WSA w Poznaniu z 29 października 2021 r., sygn. akt I SA/Po 601/21).

Nie ma racji organ, że powyższego przepisu nie musiał stosować, skoro wszedł on w życie 16 grudnia 2020 r., a zatem już po wniesieniu odwołania (26 listopada

2020 r.). W judykaturze zwraca się uwagę, że działania związane z wyznaczeniem terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu powinny zostać przez ten organ podjęte po dostrzeżeniu uchybienia terminu, a przed ewentualnym wydaniem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p. (wyrok WSA w Rzeszowie z 1 marca 2022r., I SA/Rz 29/22).

W niniejszej sprawie organ w pierwszej kolejności wszczął postępowanie naprawcze zmierzające do usunięcia braków odwołania, a dopiero po wydaniu postanowienia z 17 marca 2021 r. o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia, organ badał kwestię uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a zatem już po wejściu w życie art. 15zzzzzn2 u.c-19.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 lit. c) w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a. O kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).