Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna, Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Natalia Składanek po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. Sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 1587/19 w sprawie ze skargi L. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 19 czerwca 2019 r. nr 2201-IOC.4306.26.2018.MK w przedmiocie cła antydumpingowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od L. Sp. z o.o. w P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 4 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 1587/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: WSA lub Sąd I instancji) oddalił skargę L. Sp. z o.o. w P. (dalej: strona, skarżąca, Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: DIAS, organ) z dnia 19 czerwca 2019 r. w przedmiocie cła antydumpingowego.

T. Sp. z o. o., działając na podstawie upoważnienia, w imieniu i na rzecz Spółki, zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu w procedurze uproszczonej towar przywieziony z Chińskiej Republiki Ludowej, deklarowany m. in. jako wózki z wagą. W dniu 15 stycznia 2016 r. złożyła zgłoszenie celne uzupełniające, które zostało zarejestrowane w ewidencji elektronicznej.

Organ I instancji decyzją z dnia 3 października 2018 r. określił dla części towarów sprowadzonych przez stronę towarów ujętych w pozycji nr 2 kod dodatkowy A999 oraz kwotę ostatecznego cła antydumpingowego (A30) w wysokości 103 754 zł, należnego w wyniku zastosowania stawki w wysokości 70,8%.

DIAS po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 19 czerwca 2019 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że towarem przywiezionym przez stronę są w istocie ręczne wózki paletowe z tzw. "systemem wskazywania wagi" składającym się z mechanizmu ważącego niezintegrowanego z podwoziem, posiadającym margines błędu wynoszący co najmniej 1% ładunku, pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej. Klasyfikacja taryfowa tego towaru do kodu TARIC 8427 90 00 30, który obejmuje dany rodzaj wózków, została zadeklarowana w powyższym zgłoszeniu przez samą agencję celną działającą w imieniu i na rzecz strony, zgodnie z obowiązującym w dniu przyjęcia tego zgłoszenia rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/1754 z dnia 6 października 2015 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 285 z 30.10.2015).

Organ odwoławczy wyjaśnił, że organ celny pierwszej instancji nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawidłowości klasyfikacji taryfowej do kodu TARIC 8427 90 00 30, deklarowanej przez stronę w powyższym zgłoszeniu w odniesieniu do towarów w postaci wózków z wagą ujętych w pozycji nr 2. W związku z tym przywóz tych towarów do Unii w dniu przyjęcia zgłoszenia podlegał rejestracji na podstawie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2346 z dnia 15 grudnia 2015 r. wszczynającego dochodzenie dotyczące możliwego obejścia środków antydumpingowych wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 1008/2011 zmienionym rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 372/2013 na przywóz ręcznych wózków paletowych i ich zasadniczych części, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, poprzez przywóz nieco zmodyfikowanych ręcznych wózków paletowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, i poddającego ten przywóz wymogowi rejestracji (Dz.U. L 330 z 16.12.2015, s. 43), a w konsekwencji na podstawie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1346 z dnia 8 sierpnia 2016 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 1008/2011 zmienionym rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 372/2013 na przywóz ręcznych wózków paletowych i ich zasadniczych części, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz nieco zmodyfikowanych ręcznych wózków paletowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 214, str. 1 z późn. zm.) – na ten przywóz zostało nałożone cło antydumpingowe (A30).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Spółki na powyższą decyzję.

W treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA wskazał, że istotne w sprawie okoliczności zostały ustalone na podstawie dokumentów przedłożonych przez stronę skarżącą. Strona przedstawiła świadectwo pochodzenia towaru i zadeklarowała niepreferencyjne pochodzenie towaru z Chińskiej Republiki Ludowej.

Zdaniem WSA, organy prawidłowo oceniły faktury i specyfikację, jako dokumenty potwierdzające, że strona skarżąca dokonała zgłoszenia celnego ręcznych wózków paletowych z tzw. systemem wskazywania wagi. Rygorystyczne przepisy rejestracji tego typu towaru były wprowadzone w związku z praktyką obchodzenia środków antydumpingowych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka, w której zaskarżyła orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: p.p.s.a.), zarzucono:

I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak należytej kontroli decyzji administracyjnej pod względem jej zgodności z prawem, skutkującej oddaleniem skargi, w sytuacji gdy skarga powinna zostać uwzględniona, oraz pominiecie całokształtu okoliczności sprawy i zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego, wyrażającego się brakiem dostrzeżenia przez sąd administracyjny:

a) niewłaściwego zastosowania art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z art. 157 § 1 i 2 k.p.a. polegającej na dokonywaniu oceny decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 19 czerwca 2019 r. o numerze 2201-IOC.4306.26.2018.MK, utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 3 października 2018 r. znak 322000-CDC-GD.4306.48.2018.KL określającą kwotę ostatecznego cła antydumpingowego typ A30 w wysokości 103 754 PLN dla towarów wózków paletowych z systemem wagi ujętych w pozycji 1 zgłoszenia celnego SAD nr OGL/322080/0/003117/2016, na podstawie okoliczności faktycznych wynikających z zebranych w postępowaniu nadzorczym dokumentów, na podstawie których organ powinien dojść do wniosku, że zakupione przez skarżącą wózki paletowe mają inne zastosowanie – szersze – niż wskazane w rozporządzeniu wszczynającym postępowanie i tym samym organ nie powinien nakładać na skarżącą cła antydumpingowego;

b) niewłaściwego zastosowania art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegającej na akceptacji stanowiska organu, iż przeznaczenie wózków paletowych objętych zgłoszeniem celnego SAD nr OGL/322080/0/003117/2016, nie mają innego zastosowania, takiego jak ważenie produktu, podczas gdy do wózków paletowych została zamontowana waga, co zmienia ich właściwość i tym samym organ nie powinien dokonać naliczenia cła antydumpingowego typ A30 w wysokości 103 754 PLN dla wózków paletowych z systemem wagi ujętych w pozycji 1 zgłoszenia tym samym błędne przypisanie towaru do kodu objętego rejestracją zgodnie z rozporządzeniem wszczynającym nr 2015/2346;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez bezzasadne nieuwzględnienie skargi, podczas gdy powinna zostać uwzględniona przez uchylenie zaskarżonych decyzji z uwagi na błędną i przeprowadzoną w sposób dowolny przez sąd pierwszej instancji ocenę:

a) okoliczności faktycznych oraz materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy polegających na pominięciu danych technicznych wózków paletowych wskazujących na ich faktyczne przeznaczenie, tj. przenoszenie i ważenie towaru;

b) wózki paletowe zostały zakupione przed wprowadzeniem Rozporządzenia wszczynającego, które weszło w życie jak już wózki paletowe znajdowały się w transporcie morskim do Polski.

3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyczerpującego wskazania ustalonego przez Sąd stanu faktycznego, na czym oparł swoje stanowisko a także podstawy prawnej rozstrzygnięcia sprawy i jej wyjaśnienia, a także odniesienia się do zarzutów skarżącej.

II. Naruszenie przepisów materialnych, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 1 i 2 rozporządzenia wszczynającego 2015/2346 w zw. z regułą 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej Rozporządzenia Komisji (WE) 2015/1754 z dnia 6 października 2015 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaklasyfikowaniu ręcznych wózków z systemem wskazywania wagi importowanych przez skarżącą wbrew ogólnym regułom interpretacji nomenklatury scalonej, która to stanowi, iż klasyfikacji towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane;

2) art. 1 ust. 4 i art. 4 rozporządzenia 1225/2009 w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia rozszerzającego 2016/1346 wobec uznania, iż towary zamawiane przez skarżącą, ręczne wózki paletowe z systemem ważącym, są towarami identycznymi o tych samych właściwościach co ręczne wózki paletowe przywożone z Chińskiej Republiki Ludowej i zdaniem Komisji system ważący zamontowany w zamawianych towarach nie stanowi dodatkowej funkcji ręcznego wózka paletowego i zgodnie z definicją ręcznego wózka paletowego przeznaczenie jego jest wyłącznie do podnoszenia ładunku poprzez pompowanie sterownicą na wysokość wystarczającą do jego przewożenia i nie ma żadnej dodatkowej funkcji jak podnoszenie i ważenie ładunku, co jest wewnętrznie sprzecznym stwierdzeniem, bowiem Komisja w rozporządzeniu wszczynającym 2015/2346 jak i rozporządzeniu rozszerzającym 2016/1346 stwierdziła, że wózki paletowe posiadają zamontowany system służący do ważenia towaru znajdującego się na wózku, wobec czego bezspornie jest to dodatkowa funkcja przedmiotowego wózka i w związku z powyższym skutkowało objęcie tych towarów rejestracją przywozu;

3) art. 10 ust. 4 lit. c) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej z dnia 8 czerwca 2016 r. poprzez naliczenie cła w sytuacji, gdy importer nie był świadomy dumpingu w zakresie jego rozmiarów i szkody, bowiem zakupu wózków dokonał przed wszczęciem dochodzenia wyjaśniającego, które weszło w życie dnia 16 grudnia 2015 r., co dowodzą zebrane w aktach dokumenty faktura zakupu, packing list pochodzące z 15 listopada 2015 r., tj. przed wszczęciem dochodzenia.

W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 3 października 2018 r. Wniesiono też o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także jako: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: - naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); - naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach.

Ze względu na zakres i konstrukcję podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów oraz sposób, w jaki je uzasadniono, wstępnie przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Dlatego wprowadzony został obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 p.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zatem zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną.

Z art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przypisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zaś zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Na uwzględnienie nie mógł zasługiwać najdalej idący zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jedynie niezajęcie przez sąd pierwszej instancji stanowiska co do zarzutów mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, może prowadzić do stwierdzenia, że doszło do istotnego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., co z kolei mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku z tego powodu (por. np. wyrok NSA z 17 maja 2019 r., II OSK 1683/17). Nadto wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wzorcowi formalnemu określonemu w art. 141 § 4 p.p.s.a., pozwalając na odtworzenie toku myślowego sądu i kontrolę instancyjną orzeczenia. Natomiast twierdzenia skarżącej kasacyjnie dotyczące braku dostatecznego wyjaśnienia przez Sąd I instancji kwalifikacji towaru do kodu TARIC są pozbawione podstaw. WSA odniósł się do tej kwestii na 7-8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Bezprzedmiotowe są zarzuty sformułowane w pkt I. 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej.

W odniesieniu do zarzutu z pkt 1 przede wszystkim brak jest wskazania, na czym miało polegać naruszenie art. 3 § 2 pkt 1 oraz art. 133 p.p.s.a., co – uwzględniając wcześniejsze uwagi dotyczące wymogów jakie powinna spełniać skarga kasacyjna – oznacza, że niemożliwa była ich ocena. Z kolei wymienione jako naruszone pod lit. a i b tego zarzutu przepisy k.p.a. nie mogły zostać naruszone ani przez WSA, ani przez organy, a to z tego względu, że nie miały zastosowania w sprawie i stosowane nie były. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9, 10, 11 – z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169 § 1 i 1a, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a tej ustawy. Z kolei sformułowany w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej zarzut został powiązany z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. Jak już powyżej wskazano przepisy k.p.a. nie miały zastosowania w sprawie. W odniesieniu do rzekomego zaś naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. brak jest określenia na czym miałoby ono polegać. Zgodnie z tym przepisem sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. W związku z takim stanem niezasadne są także wskazywane w ramach obu zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a.

Na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty naruszenia prawa materialnego.

W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że wobec nieskuteczności podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania ocena zarzutów bazuje na ustaleniach stanu faktycznego, na którym oparto zaskarżone orzeczenie Sądu I instancji.

Przystępując do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w przypadku zarzutu zawartego w pkt II. 2 petitum skargi kasacyjnej nie dokonano określenia postaci naruszenia prawa, tj. wskazania czy naruszenie polegało na błędnej wykładni czy niewłaściwym zastosowaniu. Natomiast w odniesieniu do zarzutu zamieszczonego w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej z uzasadnienia wynika, że naruszenie miało polegać na błędnym zastosowaniu wskazanych regulacji.

W ramach zarzutu pierwszego i drugiego skarżąca kasacyjnie zmierza do wykazania, że importowane przez nią ręczne wózki z systemem wskazywania wagi zostały nieprawidłowo sklasyfikowane, powołując art. 1 i 2 rozporządzenia wszczynającego 2015/2346 oraz regułę 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, a także art. 1 ust. 4 i art. 4 rozporządzenia 1225/2009 w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia rozszerzającego 2016/1346. Twierdzi przy tym, że wobec braku określenia "na czym polega integracja wagi z podłożem wózka, a także czym charakteryzuje się mechanizm wagi niezintegrowany z podwoziem" (s. 6 skargi kasacyjnej), nie sposób jest jednoznacznie stwierdzić czy zgłoszony towar jest towarem, który objęty powinien być cłem antydumpingowym. Wskazuje, że zgłoszony towar posiada dodatkową istotną funkcję polegającą na ważeniu towaru, a zatem "w konsekwencji należałoby dojść do wniosku, że wskazany w zgłoszeniu kod jest błędny" (s. 6 skargi kasacyjnej).

Zauważyć należy, że autor skargi kasacyjnej w ramach rozpoznawanych zarzutów naruszenia prawa materialnego podejmuje także próbę podważania stanu faktycznego co do stanu towaru podlegającego zgłoszeniu celnemu, co nie może odnieść skutku. Zasadność naruszenia prawa materialnego nie może zostać skutecznie wykazana na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca uznaje za prawidłowy. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone (co miało miejsce w niniejszej sprawie), nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy.

W odniesieniu do zarzutu błędnego zaklasyfikowania towaru wskazania wymaga, że dokonała go w zgłoszeniu agencja celna działająca w imieniu i na rzecz skarżącej kasacyjnie, wykazując kod TARIC 8427 90 00 30, który obejmował dany rodzaj wózków – ręczne wózki paletowe z tzw. "systemem wskazywania wagi" składającym się z mechanizmu ważącego niezintegrowanego z podwoziem. Rodzaj/stan towaru, jak już wskazano, nie został podważony w sprawie.

To oznacza, że organy działały zgodnie z dyspozycją art. 1 i 2 rozporządzenia wszczynającego 2015/2346. Zgodnie z tymi przepisami dokonały rejestracji przywozu do Unii Europejskiej towarów określonych w art. 1, tj. ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części, tj. podwozi i systemów hydraulicznych, z tzw. "systemem wskazywania wagi" składającym się z mechanizmu ważącego niezintegrowanego z podwoziem, posiadającym margines błędu wynoszący co najmniej 1% ładunku, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, obecnie objętych kodami CN ex 8427 90 00 i ex 8431 20 00 (kody TARIC 8427 90 00 30 i 8431 20 00 50). Następnie w zgodzie z art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia rozszerzającego 2016/1346 nałożono cło antydumpingowe. Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, że ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 372/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. na przywóz ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części, tj. podwozi i mechanizmów hydraulicznych, objętych obecnie kodami CN ex 8427 90 00 (kody TARIC 8427900011 i 8427900019) i ex 8431 20 00 (kody TARIC 8431200011 i 8431200019), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, zostaje rozszerzone na przywóz tego samego produktu, lecz przedstawionego przy przywozie z tzw. "systemem wskazywania wagi" składającym się z mechanizmu ważenia niezintegrowanego z podwoziem, objętego obecnie kodami TARIC 8427900030 i 8431200050. Z kolei w art. 1 w ust. 2 Rozporządzenia rozszerzającego 2016/1346 postanowiono, że cło rozszerzone, o którym mowa w ust. 1 jest pobierane od przywozu do Unii ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części, tj. podwozi i mechanizmów hydraulicznych, zarejestrowanych zgodnie z art. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2346 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia 2016/1036.

Na uwzględnienie nie zasługiwał ostatni z zarzutów naruszenia prawa materialnego (pkt II. 3 petitum skargi kasacyjnej).

W jego ramach podniesiono, że spółka nie miała wiedzy o wszczęciu dochodzenia w sprawie ręcznych wózków paletowych z systemem wskazywania wagi, co uniemożliwiło złożenie wniosku o zwolnienie z objęcia cłem rozszerzonym (w terminu 15 dni od dnia wejście w życie Rozporządzenia wszczynającego 2015/2346). Błędnie zastosowanie art. 10 ust. 4 lit. c) rozporządzenia 2016/1036 miało zaś nastąpić "poprzez naliczenie cła w sytuacji, gdy importer nie był świadomy dumpingu w zakresie jego rozmiarów i szkody, bowiem zakupu dokonał przed wszczęciem dochodzenia wyjaśniającego" (s. 7 skargi kasacyjnej).

Jak już wskazano, do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego przyjęto niezakwestionowany w sprawie stan faktyczny, co determinuje odniesienie się do oceny naruszenia art. 10 ust. 4 lit. c) rozporządzenia 2016/1036 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej. Zgodnie z tą regulacją ostateczne cło antydumpingowe może zostać nałożone na produkty, które zostały wprowadzone do konsumpcji nie wcześniej niż 90 dni przed datą zastosowania środków tymczasowych, ale nie przed wszczęciem postępowania, pod warunkiem że dany produkt w przeszłości stanowił przedmiot dumpingu w dłuższym okresie lub importer był świadomy albo powinien być świadomy dumpingu w zakresie jego rozmiarów i szkody, domniemanej bądź stwierdzonej.

Naczelny Sąd Administracyjny w odniesieniu do podnoszonego w skardze kasacyjnej braku wiedzy spółki o wszczęciu dochodzenia w sprawie towaru tego rodzaju jak sprowadzony przez skarżącą, dokonanie jego zakupu i rozpoczęcie jego transportu drogą morską przed wejściem w życie rozporządzenia 2015/2346, a także jego sprzedaż przed wejściem w życie rozporządzenia 2016/1346, podziela stanowisko Sądu I instancji. Podnoszone okoliczności nie stanowią prawnej przesłanki odstąpienia od zastosowania obowiązującego reżimu prawnego. Skarżąca – czego nie podważono – jest profesjonalnym podmiotem, zajmującym się eksportem, wobec czego twierdzenia o braku wiedzy o obowiązujących przepisach prawa nie mogą odnieść oczekiwanego przez nią skutku.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

O zasądzeniu kosztów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).