Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Krystyna Kleiber (spr.), Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2005 r. sprawy ze skargi P. Spółka z o.o. w K. (poprzednio pod firmą M. Spółka z o.o.) na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności dwunastu decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2001r. oddala skargę

Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...]. Decyzją tą odmówił M. [...] Sp. z o.o. stwierdzenia nieważności dwunastu decyzji ostatecznych, z dnia [...] sierpnia 2003 r. o numerach od [...] do [...].

W uzasadnieniu wskazał co następuje:

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. wydał w dniu [...] sierpnia 2003 r. dla M. [...] Sp. z o.o. w K. dwanaście decyzji o numerach od [...] do [...], w których określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, luty, kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2001 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za miesiące: marzec i maj 2001 r.

Od przedmiotowych dwunastu decyzji Spółka wniosła z uchybieniem terminu odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w S., Ośrodek Zamiejscowy w K..

Postanowieniem z dnia [...] września 2003 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołań od tych decyzji, zaś postanowieniami z dnia [...] września 2003 r. o numerach od [...] do [...] stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołań i pozostawił je bez rozpatrzenia.

W dniu [...] października 2004 r. wpłynął do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej wniosek M. [...] Sp. z o.o. w K. o stwierdzenie nieważności dwunastu decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. o numerach od [...] do [...].

Wnioskodawca zarzucił, że przedmiotowe decyzje zostały wydane z rażącym

naruszeniem prawa tak materialnego jak i procesowego oraz bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu wniosku Spółka zakwestionowała przyjęty przez decyzje sposób rozliczania kosztów podróży służbowych, podnosząc, iż: "Wbrew twierdzeniu Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z faktu, iż cześć delegacji nie była dokumentowa poleceniami wyjazdu, nie można wysuwać wniosków jak w zaskarżonych decyzjach. Żaden obowiązujący w roku 2001 przepis nie nakładał na Spółkę obowiązku dokumentowania delegacji pracowników poprzez wystawianie poleceń wyjazdu w formie pisemnej. Także organ kontroli skarbowej nie wskazał podstawy prawnej, nakazującej wystawiać takie dokumenty."

Podważanym decyzjom zarzuciła też błędne przyjęcie, że w miesiącach od kwietnia do grudnia 2001 r. wystąpiła sprzedaż usług, z którą związany był obowiązek wystawienia faktury VAT, a jednocześnie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w decyzjach nie wykazał, by jednostka wykonywała jakiekolwiek czynności, które można zakwalifikować zgodnie z zaskarżonymi decyzjami.

Zapis w umowie o współpracy handlowej z dnia 1 lutego 2001 r. dotyczący tzw. serwisowania sklepów, był zapisem martwym i nie był wykonywany w praktyce - dlatego też z tytułu serwisowania nie wystawiono żadnych not ani innych dokumentów. W ocenie Wnioskodawcy organ nie zbadał rzetelnie stanu faktycznego sprawy a "w świetle uzyskanych informacji okazało się, że usługi w ramach serwisowania sklepów nie były wykonywane, a więc nie istniała podstawa prawna do obciążania kontrahenta Spółki żadnymi należnościami z tego tytułu".

Generalny Inspektor Kontroli stwierdził, że nie uwzględniając wniosku o stwierdzenie nieważności ocenianych decyzji, przyjął za orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.), ma miejsce wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew wyraźnemu nakazowi lub zakazowi przewidzianemu w danym przepisie prawa, gdy wbrew wszelkim przesłankom przepisu prawa nadano uprawnienie albo go odmówiono, albo też gdy wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a taka sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie.

Z ustaleń przeprowadzonej kontroli skarbowej wynikało, że Spółka w miesiącach od stycznia do grudnia 2001 r. odliczyła, niezgodnie z postanowieniami art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), podatek naliczony związany z nabywanymi przez Podatnika towarami i usługami, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Były to wydatki poniesione na rzecz pracowników Spółki przebywających poza miejscowością, w której znajduje się stałe miejsce pracy, których związku z uzyskanym przychodem w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych Spółka nie wykazała.

Niezasadny jest zarzut, iż organ nie wskazał przepisów prawa na mocy których uznał, że omawianych wydatków nie można uznać za koszty uzyskania przychodów i odliczyć podatek VAT naliczony. Jako podstawę prawną zakwestionowania podatku naliczonego wskazał bowiem w decyzjach: art. 9, art. 15 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz., 654 z późn. zm.), § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy, Płacy i Polityki Socjalnej z dnia 1 czerwca 1998r. w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowych na obszarze kraju (Dz. U. Nr 69, poz. 454 z późn. zm.) oraz art. 25 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług.

Ustalono, że w miesiącach od kwietnia do grudnia 2001 r. Spółka świadczyła usługi stałego serwisowania sklepów detalicznych, które według wyjaśnień podatnika polegały na dbałości o odpowiednią ekspozycję towarów na półkach sklepowych, zapewnieniu pełnego asortymentu produktów, prowadzeniu promocji i reklamy produktów, monitorowaniu działań konkurencji i okresowych obniżkach cen sprzedaży prowadzonych w porozumieniu z producentem. Czynności tych nie opodatkowano podatkiem od towarów i usług. Według opinii Urzędu Statystycznego w L. -Ośrodek Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych (pismo z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...]), czynności te sklasyfikowano zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usługi w grupie 51.70.10-00.90 "usługi w zakresie handlu hurtowego pozostałe", co oznacza, że podlegają one opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

I w tym przypadku należy uznać za nieuzasadniony zarzut rażącego naruszenia prawa, który miał polegać na braku podstawy prawnej w dwunastu decyzjach odnoszących się do tych usług. Zgodnie z § 5 ust. 1 umowy z dnia 1 lutego 2001 r., zawarty pomiędzy M. Sp. z o.o., a M. S.A. w celu zabezpieczenia interesów handlowych M., M. będzie prowadził sprzedaż ilościowo-asortymentową i stałe serwisowanie sklepów detalicznych wraz z dokumentacją sprzedaży, którą wyda na żądanie M. [...]". Natomiast w myśl ust. 2 tego paragrafu: "Za wykonanie czynności określonych w ust. 1 M. każdorazowo po zakończeniu kwartału otrzymywać będzie premię pieniężną w wysokości 10% wartości sprzedaży liczonej od cen zakupu poszczególnych asortymentów". Z ust. 2 omawianego paragrafu umowy wynika, że premia pieniężna przysługuje M. za czynności określone w ust. 1 (sprzedaż ilościowo-asortymentowa i stałe serwisowanie sklepów detalicznych). Fakt, iż w treści not księgowych widnieją zapisy, że wystawca noty (M.) obciąża M. premią pieniężną za kolejny kwartał 2001 r. za sprzedaż towarów do detalu, nie świadczy o tym, że kwoty uwidocznione w notach dotyczą wyłącznie obciążenia za wielkość sprzedaży do jednostek handlu detalicznego (z tytułu należnej premii), zaś zapis dot. serwisowania sklepów był zapisem martwym i nie był wykonywany w praktyce. Z postanowień § 5 ust. 2 omawianej wyżej umowy wynika bowiem że premia pieniężna za obie czynności wymienione w § 5 ust. 1 wynosi 10% wartości sprzedaży liczonej od cen zakupu poszczególnych asortymentów. Zatem niezależnie od tego jakie czynności były wykonywane w celu zwiększenia wielkości sprzedaży, w dokumencie księgowym, Spółka musiałaby odnieść się do wartości sprzedaży, ponieważ premia pieniężna wynosić miała 10% wartości sprzedaży liczonej od cen zakupu poszczególnych asortymentów i to właśnie wielkość sprzedaży decydowała o wysokości premii.

Rozpatrując sprawę ponownie, po złożeniu przez Spółkę odwołania Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej, odnosząc się do obu zarzutów stawianych dwunastu decyzjom w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2001 r. ponadto wyjaśnił.

Spółka nie przedstawiła w trakcie kontroli poleceń wyjazdów dla pracowników wykazanych w decyzjach, nie przedstawiła też innych dowodów, z których wynikałoby, że wyjazdy te miały związek z uzyskanymi przychodami Spółki w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Ustalenia w tym zakresie zostały przedstawione Spółce w protokóle, który został podpisany przez kontrolowaną Spółkę 15 maja 2003 r., jednak Spółka nie wniosła do nich żadnych zastrzeżeń, nie przedstawiła też żadnych wyjaśnień lub dokumentów, które wykazałyby związek wyjazdów z osiąganymi przychodami.

Stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od

towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podatnik ma prawo do obniżenia

kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i

usług, jeżeli nie występują ograniczenia do odliczenia, określone w art. 25 tej ustawy. Stosownie do art. 25 ust. 1 pkt 3 tej ustawy obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych kosztów do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

Nie można zgodzić się z zarzutami Spółki, że w trakcie kontroli inspektor nie wyjaśnił sprawy czy w 2001 r. w Spółce wystąpiły usługi serwisowania sklepów detalicznych. W trakcie kontroli inspektor pismem z dnia 4 marca 2003 r. zwrócił się do Spółki o wyjaśnienie, jakie czynności wg. zapisu § 5 pkt 1 umowy z dnia 1 lutego 2001 r. zawartej z M [...] S.A. obejmuje stałe serwisowanie sklepów detalicznych wraz z dokumentacją sprzedaży. W odpowiedzi, pełnomocnik Spółki pismem z dnia 12 marca 2003 r., poinformował m.in., że cyt. "M. zobowiązana była między innymi do dbałości o odpowiednią ekspozycję towaru na półkach sklepowych, zapewnienia pełnego asortymentu produktów, przeprowadzenia promocji i reklamy produktów i monitorowania działań konkurencji".

Wyjaśnienia tego nie można odczytywać, jak to sugeruje się we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że tym wyjaśniono tylko znaczenia słów "stałe serwisowanie sklepów detalicznych wraz z dokumentacją sprzedaży". W piśmie tym wyraźnie stwierdzono, że M. zobowiązana była do działań promocyjno-marketingowych, które jak już wcześniej wspomniano, zostały zakwalifikowane przez Urząd Statystyczny w L., do grupy PKWiU 51.70.10-00.90 "Usługi w zakresie handlu hurtowego pozostałe", które są opodatkowane stawką 22 %.

M. Sp. z o.o. na opisaną decyzje Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie tej decyzji jako rażąco naruszającej przepisy prawa. Nadal też podtrzymywała wobec kwestionowanych dwunastu decyzji, zarzut błędnego przypisania Spółce obowiązku prawnego dokumentowania wyjazdów służbowych pracowników. Z przepisu § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy, Płacy i Polityki Socjalnej z dnia 1 czerwca 1998 r. w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowych na obszarze kraju (Dz. U. Nr 69, poz. 454 z późn. zm.) wynika, że "Podróżą służbową jest wykonywanie zadania określonego przez pracodawcę poza miejscowością, w której znajduje się stałe miejsce pracy pracownika, w terminie i w miejscu określonym w poleceniu wyjazdu służbowego. "

Można więc jedynie stwierdzić na gruncie powołanego przepisu, że aby wyjazd uznać za służbowy, musi on odbyć się na trasie oraz w czasie wskazanym w wydanym przez pracodawcę poleceniu. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, aby polecenie to było ustne.

Zanegowane przez kontrolę skarbową faktury były opisane i można było na ich podstawie stwierdzić jakiego kosztu dotyczą. Dołączenie ewentualnych druków polecenia wyjazdu służbowego było więc zbędne, tym bardziej, że nie wymagane przez prawo.

Również zarzut Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S., iż w sprawie wystąpiła sprzedaż usług z którą związany był obowiązek wystawienia faktur VAT, jest całkowicie błędny i nie został udowodniony.

Organy kontroli skarbowej nie zajęły się wyjaśnieniem tej kardynalnej kwestii w szczególności nie przeprowadziły dowodu czy w 2001 r. serwisowanie w istocie miało miejsce. Inspektor kontroli skarbowej w piśmie z dnia 4 marca 2003 r. (zał. Nr 62 do protokołu kontroli) prosił jedynie o wyjaśnienie znaczenia pojęcia: "...stałe serwisowanie sklepów detalicznych wraz z dokumentacją sprzedaży...". Pełnomocnik Strony pismem z dnia 12 marca 2003 r. (zał. Nr 63 do protokołu) udzielił więc jedynie informacji jakie - jego zdaniem - znaczenie pojęciowe miał przedmiotowy zapis. Natomiast w świetle uzyskanych informacji okazało się, że usługi w ramach serwisowania sklepów nie były wykonywane, a więc nie istniała faktyczna podstawa do obciążania kontrahenta Spółki żadnymi należnościami z tego tytułu. Również w piśmie kontrahenta Spółki z dnia 11 marca 2003 r. (zał. Nr 7 do protokołu) znajduje się jedynie wyjaśnienie znaczenia powołanego terminu. Z treści owego pisma wynika, że przedstawia się w nim tylko "ideę" takiego rozwiązania, a nie stan faktyczny. Z żadnego dokumentu (czy innego dowodu zgromadzonego w sprawie) nie wynika by sporne usługi były realizowane w 2001 r. Narusza to art. 122 Ordynacji podatkowej. Konsekwentnie decyzje, Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej podtrzymujące decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej winny być uznane za wydane bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Powyższe stanowi zaś kwalifikowaną wadę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia (art. 247 § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej) i stanowi samodzielną przesłankę przemawiającą za uchyleniem zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko zajęte w wydanych decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Badane decyzje Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] maja 2005 r. i wcześniejsza, z dnia [...] lutego 2005 r., nie naruszyły przepisów postępowania zawartych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60), jak też przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) jak też ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.) to jest przepisów obowiązujących w datach objętych kontrolą podatkową Spółki i w obowiązującym wówczas brzmieniu.

Zarzut podniesiony przez Spółkę we wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności opisanych w decyzji, dwunastu decyzji dotyczących kolejnych miesięcy roku 2001-szego sprowadza się do kwestii prawnej czy decyzje te miały w swej podstawie normę prawną, a jeżeli tak czy doszło do naruszenia przepisów w sposób rażący uprawniający organ podatkowy do zastosowania art. 247 § 1 pkt 2 i 3 cytowanej ustawy Ordynacja podatkowa.

Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej przedstawił w tej kwestii następującą argumentację. Przepis art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wymaga dla skutecznego wyłączenia poniesionych kosztów z podstawy opodatkowania, wykazania związku przyczynowego pomiędzy działalnością podmiotu gospodarczego, a poniesionymi kosztami. Skoro wydatki Spółki, związane z delegacjami służbowymi pracowników, nie mogły stanowić, ze względów dowodowych, kosztów uzyskania przychodów to stosownie do art. 25 ust. 1 pkt 3 i art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, Spółka nie miała prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych z delegacjami pracowniczymi.

Natomiast co do kwestii nie uwzględnienia przez Spółkę, w jej przychodach wynagrodzeń otrzymywanych od kontrahenta M. S.A. Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej uznał ,że usługi serwisowania sklepów detalicznych mieściły się w wynagrodzeniu umownym, a zgodnie ze stanowiskiem Urzędu Statystycznego w L. czynności te klasyfikowane są według Polskiej Klasyfikacji Wydatków i Usług jako grupa 51.70.10-00.90 to jest taka, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług , stawką 22%-tową. Skoro Spółka nie zastosowała się do tego obowiązku, należało dokonać prawidłowych obliczeń podatku. W każdym więc przypadku Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej powiązał okoliczności faktyczne kontroli z zastosowaną podstawą prawną kolejnych dwunastu decyzji, określających dodatkowe zobowiązania podatkowe za każdy miesiąc 2001 roku.

Analizując skargę ,należy dojść do wniosku, że w gruncie rzeczy Spółka kwestionuje ustalenia, które dały podstawę do wydania owych dwunastu decyzji. W pierwszym przypadku twierdzi ona, że delegacje służbowe pracowników były ściśle powiązana z działalnością Spółki, co wykazywano chociażby na odwrocie faktur kosztowych, nie mając obowiązku wystawiania pisemnych delegacji. W drugim dowodzi, że wynagrodzenie otrzymywane od kontrahenta nie dotyczyło usług serwisowania sklepów, gdyż czynności tych Spółka nie wykonywała. Spółka zarzuca więc naruszenie przepisów art. 121, 122 i 124 Ordynacji podatkowej, posługując się przy tym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2000 r. sygn. I SA/Lu 1608/98 z tezą, iż niezgodne z prawdą ustalenie stanu faktycznego prowadzi w postępowaniu do naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, przywołując przepis art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa zwraca uwagę, że aby stwierdzić nieważność decyzji ostatecznej musi dojść do rażącego naruszenia prawa . Przez pojęcie "rażące naruszenie prawa" rozumie się takie sytuacje, w których decyzja administracyjna wydana została wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono taki obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisem poprzez proste ich zestawienie ze sobą.

W sytuacji, kiedy rozstrzygnięcie sprawy zależy od oceny jej stanu faktycznego przez organy administracji publicznej bądź też zachodzi różna wykładnia przepisu prawa, nie może dojść do "rażącego" naruszenia prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej (wyrok NSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2000 r. sygn. III S.A. 3279/99, Lex 47928).

W niniejszej sprawie , Spółka podczas przeprowadzonej kontroli miała wpływ na jej kształt dowodowy. Wówczas, zgodnie z przysługującymi jej prawami, a reprezentowana była przez doradcę podatkowego, powinna była, uważając że leży to w jej interesie faktycznym i prawnym, zgłosić dowody pisemne lub wnioski co do dopuszczenia dowodu z dokumentów lub przesłuchań pracowników.

Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ma obowiązek dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy co nie oznacza jednak, że przeprowadzając dowody z urzędu, ma przejąć również inicjatywę dowodową za stronę postępowania podatkowego, zwolnioną z aktywnego uczestniczenia w podejmowanych czynnościach, w szczególności, jeżeli jej zdaniem ,przeprowadzane dowody mają charakter jednostronny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby uchybiono zasadzie art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej. Spółka przez swojego pełnomocnika składała stosowne wyjaśnienia, a decyzje poprzedzone zostały doręczonym protokołem kontroli z dnia 15 maja 2003 r. Decyzje dotyczące podatku od towarów i usług zawierały szeroki opis ustaleń , który stał się podstawą oceny prawnej przy czym ocena ta nie przekroczyła granic swobodnego uznania administracyjnego. Zasadnie więc Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej stwierdził iż w badanych dwunastu decyzjach Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. nie wystąpiły wady ,które mogły zostać zakwalifikowane jako rażące w rozumieniu cytowanego przepisu atrt.247§ 1 pkt .1 i pkt.2 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem Sadu , również, postępowanie o stwierdzenie nieważności owych dwunastu decyzji tak jak i zaskarżona decyzja Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej i poprzedzająca ją decyzja Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] lutego 2005 r. nie naruszyły prawa , a przeprowadzone w decyzjach rozważania ,w płaszczyźnie przepisu art. 247 § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej, uzasadnione.

Z tych przyczyn, na zasadzie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sad Administracyjny skargę Spółki , oddalił.