Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.Z.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 6 lutego 2025 r. sygn. akt SKO Gd/2272/24 w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odrzucić skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 21 sierpnia 2025 r. sygn. II SA/Gd 263/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 6 lutego 2025 r. sygn. akt SKO Gd/2272/24 w przedmiocie zasiłku celowego.

Ww. wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, więc z urzędu doręczono Skarżącemu odpis tego wyroku w dniu 1 września 2025 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru, k. nr 31 akt). Pismo przewodnie zawierało pouczenie o warunkach wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku, w tym – pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej – o konieczności jej sporządzenia przez pełnomocnika profesjonalnego (vide: pkt 4 pouczenia, k. nr 29 in fine akt).

W dniu 8 września 2025 r. Skarżący złożył wniosek o ustanowienie prawa pomocy oraz o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku. W dniu 13 października 2025 r. Skarżącemu doręczono uzasadnienie ww. wyroku (vide: k. nr 55 akt).

W dniu 20 października 2025 r. Skarżący wniósł pismo z 17 października 2025 r., w którym m.in. zgłosił skargę do ww. wyroku z 21 sierpnia 2025 r. sygn. II SA/Gd 263/25 zarzucając, że jest on obarczony wadą prawną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W myśl art. 175 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona co do zasady przez adwokata lub radcę prawnego (§ 1), chyba że skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 2). Ww. przymusu adwokacko-radcowskiego nie stosuje się także wtedy, gdy stroną postępowania jest Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a także wówczas, gdy czynności w postępowaniu za organy administracji rządowej, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub Skarb Państwa podejmowane są przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej (§ 2a). Ponadto, skarga kasacyjna może być sporządzona przez: doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, bądź przez rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej (§ 3).

Z przytoczonych przepisów wynika, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, którego sporządzenie obwarowane zostało przez ustawodawcę przymusem adwokacko – radcowskim. Ze względu bowiem na konstrukcję podstaw kasacyjnych, określonych w art. 174 p.p.s.a., sporządzenie skargi kasacyjnej wymaga fachowej wiedzy prawniczej co do zagadnień jurydycznych oraz uzasadnienia podnoszonych zarzutów.

Wojewódzki sąd administracyjny dokonuje badania skargi kasacyjnej pod względem spełnienia ustawowych wymagań formalnych i w razie stwierdzenia braków wzywa wnoszącego o ich usunięcie w zakreślonym terminie pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Jednak brak w postaci niezrealizowania przymusu adwokacko – radcowskiego przy sporządzeniu skargi kasacyjnej nie podlega uzupełnieniu. Przepisy p.p.s.a. obligują bowiem sąd jedynie do wezwania o uzupełnienie braków skargi kasacyjnej dotyczących wymagań określonych w art. 176 p.p.s.a., innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 177a p.p.s.a.). Pozostałe wymogi, w tym realizacja przymusu adwokacko-radcowskiego, nie podlegają uzupełnieniu.

Stosownie zaś do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie została sporządzona i podpisana osobiście przez Skarżącego. Oznacza to, że skargę kasacyjną sporządzono wbrew wymogom art. 175 § 1 p.p.s.a. Przy tym wyjaśnić należy, że z treści skargi kasacyjnej i z akt sprawy nie wynika, aby Skarżący był adwokatem lub radcą prawnym, czego wymaga art. 175 § 1 p.p.s.a., lub by należał do kręgu osób wskazanych w art. 175 § 2-3 p.p.s.a., tj. uprawnionych do osobistego sporządzenia tego środka zaskarżenia.

Wobec tego należało uznać, że skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie osobiście przez Skarżącego – jako sporządzona z uchybieniem art. 175 § 1 i § 2 p.p.s.a. – jest niedopuszczalna.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 p.p.s.a.