Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz /spr./ sędzia del. WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 606/18 w sprawie ze skargi [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia[...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 30 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 606/18 oddalił skargę [...] Spółki Akcyjnej w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] Spółka Akcyjna w G., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez ich błędną wykładnię polegającą na niesłusznym przyjęciu, że określona we wniosku skarżącej z dnia 7 stycznia 2015 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego w rozumieniu ww. przepisów, podczas gdy w rzeczywistości przedmiotowa inwestycja spełnia niezbędne przesłanki do uznania jej za inwestycję celu publicznego.

Wskazując na powyższy zarzut skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.)., dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowego nie wystąpiły. Tym samym należało rozpoznać sprawę w granicach zgłoszonych zarzutów kasacyjnych.

Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.), dalej u.p.z.p., przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820), dalej u.g.n. Stosownie zaś do art. 6 pkt 2 u.g.n., celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n. przez ich błędną wykładnię polegającą na niesłusznym przyjęciu, że określona we wniosku skarżącej z dnia 7 stycznia 2015 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego w rozumieniu ww. przepisów, podczas gdy w rzeczywistości przedmiotowa inwestycja spełnia niezbędne przesłanki do uznania jej za inwestycję celu publicznego.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, w pierwszej kolejności należy odróżnić błędną wykładnię przepisu od jego niewłaściwego zastosowania. Błędna wykładnia polega na mylnym zrozumieniu treści przepisu. Zarzucając błędną wykładnię należy wskazać, jakie rozumienie określonego przepisu prawa, przyjęte przez Sąd jest kwestionowane i jakie rozumienie, zdaniem strony, jest prawidłowe. Natomiast niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumpcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający hipotezie określonej normy prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie podciągnięto pod hipotezę określonej normy prawnej. Przy czym, nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu naruszenia prawa materialnego, gdy z jego uzasadnienia wynika, że skarżący zarzuca wadliwe ustalenie okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania naruszył Sąd I instancji. Zwalczanie ustaleń faktycznych nie może nastąpić wyłącznie przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Konieczne jest w takiej sytuacji wykazanie, że błędne ustalenia są wynikiem naruszenia przez Sąd przepisów prawa procesowego.

Za pomocą omawianego zarzutu skarżąca kasacyjnie Spółka dąży do zakwestionowania zaakceptowanych przez Sąd I instancji ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez organy administracji, dotyczących braku możliwości zakwalifikowania spornej inwestycji jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n. Kwestią sporną w istocie jest zastosowanie ww. przepisów w określonym stanie faktycznym, nie zaś ich rozumienie. Nie można podzielić stanowiska skarżącej kasacyjnie, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni tych przepisów. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji mylnie odczytywał ich znaczenie. Istotą sprawy była kwestia kwalifikacji spornej inwestycji jako inwestycji celu publicznego, a więc Sąd I instancji odnosił treść ww. przepisów do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W skardze kasacyjnej nie skonstruowano zaś zarzutu naruszenia przepisów postępowania, za pomocą którego możliwe byłoby zakwestionowanie ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Podniesiony zarzut nie mógł zatem odnieść oczekiwanego skutku.

Należy zauważyć, że we wniosku inwestor określił inwestycję celu publicznego jako inwestycję polegającą na budowie sieci energetycznej "do zasilenia zespołu domków letniskowych" w miejscowości D., gm. K.. We wniosku wyraźnie zatem wskazano cel prowadzenia sieci. Wniosek inwestora jest wiążący dla organów wydających decyzję w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i podlega rozpatrzeniu w takim kształcie, w jakim został określony przez wnioskodawcę. Tymczasem, z niezakwestionowanych przez skarżącą kasacyjnie ustaleń organów, zaakceptowanych przez Sąd I instancji wynika, że doprowadzenie energii miałoby nastąpić do zespołu domków letniskowych znajdujących się na gruntach leśnych, a więc na terenie, który nie podlega zabudowie. W tej sytuacji nie można podzielić stanowiska skarżącej kasacyjnie, że jest to inwestycja celu publicznego. Za cel publiczny nie można uznać stanu sprzecznego z prawem. Doprowadzenie energii elektrycznej do domków letniskowych, znajdujących się na terenie, który nie podlega w ogóle zabudowie nie może być uznane za inwestycję celu publicznego, bowiem cel publiczny musi być zgodny z porządkiem prawnym. Należy mieć na względzie, że inwestycja celu publicznego ingeruje w prawo własności innych podmiotów. Nie jest zatem dopuszczalne wydanie decyzji, której wykonanie będzie ingerowało w prawo własności pewnych podmiotów, żeby doprowadzić energię elektryczną do domków znajdujących się na terenie wyłączonym spod zabudowy. Skoro zatem zgodnie z prawem nie jest możliwe wybudowanie domków letniskowych na terenie objętym wnioskiem, brak jest określonego we wniosku inwestora celu prowadzenia sieci, co przesądza o braku możliwości realizacji wniosku. Z wykładni art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n. nie wynika natomiast, aby skala inwestycji polegającej na budowie sieci energetycznej przesądzała o uznaniu inwestycji za inwestycję celu publicznego, bez względu na to, czemu ta inwestycja ma służyć.

Podniesiona w skardze kasacyjnej argumentacja wskazująca, że wniosek dotyczy budowy sieci energetycznej zasilającej działki, na których można postawić m.in. przyczepy kempingowe, czy namioty jest zupełnie oderwana od treści wniosku złożonego przez inwestora, który wyraźnie dotyczy zasilenia w energię elektryczną zespołu domków letniskowych.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 184 p.p.s.a.