Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA del. Cezary Koziński, Protokolant Joanna Bańbura, po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Spółdzielni "G." z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 2786/13 w sprawie ze skargi Spółdzielni "G." z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 4 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z dnia 22 września 2014 r., III SA/Wa 2786/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółdzielni "G." z siedzibą w K. (zwanej dalej spółdzielnią) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 4 września 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynika, że

w związku z tym, iż spółdzielnia dokonała częściowych wpłat czterech miesięcznych rat podatku - Wójt Gminy postanowieniem z 16 kwietnia 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego

w podatku od nieruchomości za 2012 r. Następnie decyzją z dnia 14 sierpnia 2012 r. określił spółdzielni wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r.

w kwocie 164.344 zł.

Od powyższej decyzji spółdzielnia wniosła odwołanie, po rozpatrzeniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach decyzją z dnia 5 października 2012 r. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie w sprawie.

W dniu 29 października 2012 r. do Urzędu Gminy wpłynął wniosek spółdzielni o udzielenie pomocy de minimis przedsiębiorcom na wspieranie nowych inwestycji i tworzenie nowych miejsc pracy. W dniu 12 grudnia 2012 r. wpłynęła m.in. korekta deklaracji rocznej na podatek od nieruchomości na 2012 r., w której to korekcie spółdzielnia wykazała łączną kwotę podatku w wysokości 28.232 zł.

W związku ze złożoną korektą Wójt Gminy pismem z dnia 4 stycznia 2013 r. wezwał spółdzielnię do złożenia kolejnej korekty tej deklaracji.

W dniu 21 stycznia 2013 r. spółdzielnia odmówiła złożenia korekty.

Wójt Gminy postanowieniem z dnia 11 lutego 2013 r. wszczął postępowanie

w sprawie określenia spółdzielni wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r., a decyzją z dnia 8 maja 2013 r. określił spółdzielni wysokość zobowiązania w kwocie 164.344 zł. Organ pierwszej instancji stwierdził, że w związku z nową inwestycją nie nastąpił wzrost zatrudnienia w spółdzielni, przez co nie zostały spełnione wymogi wynikające z § 7 uchwały Rady Gminy z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości stanowiących pomoc de minimis (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 89, poz. 1492 – dalej: zwanej uchwałą). W ocenie Wójta Gminy, spółdzielni nie może być udzielona pomoc wynikająca z uchwały Rady Gminy ze względu na to, że przyznanie tej pomocy spowodowałoby przekroczenie dopuszczalnej intensywności pomocy określonej w Rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008r., która wynosi 75%.

Spółdzielnia złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania podatkowego ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.

3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach decyzją z dnia 4 września 2013 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z treści § 6 i § 3 ust. 2 uchwały wynika, iż działalność spółdzielni spełnia kryterium "działalności nowouruchomionej" i z tego względu nie może mieć zastosowania zwolnienie, o jakim mowa w § 6 uchwały. Organ odwoławczy stwierdził, że stanowisko Wójta Gminy, według którego spółdzielnia nie może otrzymać pomocy de minimis na podstawie uchwały, w odniesieniu do tych samych wydatków kwalifikowanych, co do których otrzymała pomoc na pokrycie kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013

w wysokości 75 %, gdyż przyznanie takiej pomocy spowodowałoby przekroczenie dopuszczalnej intensywności pomocy, która w rozpatrywanym przypadku wynosi 75 % - jest zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach spółdzielnia wniosła skargę, w której zarzuciła organowi naruszenie m.in.:

- art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U.

z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej: ord. pod.) poprzez jego zastosowanie w sytuacji,

w której organ odwoławczy powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 tej ustawy w związku z art. 208 ord. pod. Wykazana w korekcie deklaracji kwota podatku była bowiem prawidłowa w związku z wykazaniem prawa do zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie § 3 uchwały Rady Gminy

z dnia 5 marca 2010 r. i nie było podstaw do określenia wysokości tego zobowiązania w drodze decyzji na podstawie art. 21 § 3 ord. pod.,

- art. 190 i art. 187 § 1 ord. pod. - poprzez błędną ocenę dowodów zgromadzonych

w sprawie i ustalenie, że w związku z otrzymaniem przez spółdzielnię pomocy finansowej na inwestycje ze środków Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 w wysokości stanowiących 75 % wydatków kwalifikowanych, nie może na tę samą inwestycję otrzymać pomocy de minimis, gdyż spowodowałoby to przekroczenia dopuszczalnej intensywności pomocy określonej w art. 49 pkt 1 lit. a) Rozporządzenia Komisji (WE:) Nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r., podczas, gdy w omawianym przypadku prawidłowa ocena tych dowodów prowadzi do wniosku, iż w niniejszej sprawie;

- 75 % nie stanowi wartości progowej skumulowanej pomocy, a pomoc udzielona spółdzielni nie kumuluje się z pomocą de minimis;

- nawet, gdyby przyjąć, że próg 75% ma w omawianym przypadku zastosowanie, to

i tak nie doszłoby do przekroczenia pułapu, jako że 50 % pomocy znalazła pokrycie ze środków pochodzących ze Wspólnoty, które to środki nie mogą być brane pod uwagę przy wyliczaniu dopuszczalnej intensywności pomocy publicznej, gdyż nie pochodzą od państwa,

- § 3 w związku z § 13 uchwały Rady Gminy z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości stanowiących pomoc de minimis, poprzez jego niezastosowanie pomimo zaistnienia przesłanek: podatnik wyraził chęć skorzystania ze zwolnienia od podatku od nieruchomości za rok 2012 w deklaracji podatkowej

i składanych w toku postępowania podatkowego wnioskach oraz spełniał warunki uzyskania tego zwolnienia, a nie zaszły przesłanki negatywne określone w art. 2 ust. 5 rozporządzenia Komisji Wspólnot Europejskich (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis, który nie znajdował w sprawie zastosowania, gdyż pomoc de minimis bez ograniczeń progowych mogła być skumulowana z pomocą otrzymaną na mocy decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w oparciu

o przepisy rozporządzenia ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) Nr 2200/96, (WE) Nr 2201/96 i (WE) Nr 1187/2007 w sektorze owoców

i warzyw. Jeżeli przyjąć, że kumulacja pomocy możliwa jest jedynie w zakresie 75% to i tak na skutek zastosowania omawianego zwolnienia dopuszczalny poziom pomocy dla wydatków na realizowaną inwestycję, tj. 75 % nie zostałby przekroczony;

- art. 2 ust. 5 rozporządzenia Komisji Wspólnot Europejskich (WE) Nr 1998/2006

z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis w związku z pkt 9 preambuły tego rozporządzenia art. 107 ust. 1 i ust. 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w związku z art. 49 pkt 1 lit. a) Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) Nr 2200/96 (WE) Nr 2201/96 i (WE) Nr 1187/2007 w sektorze owoców i warzyw i art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) i art. 42 ust. 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 9 ust. 10 ustawy o organizacji rynku owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku suszu paszowego oraz rynku lnu i konopi uprawianych na włókno poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na błędnym przyjęciu, że poziom dopuszczalnej intensywności pomocy przy udzieleniu pomocy de minimis wynosi 75 %. Na błędną wykładnię wpłynęło też uwzględnienie treści pkt 9 preambuły, który odnosi się do pomocy de minimis, a nie do innej pomocy, na co wskazuje jego dopełniająca rola względem poprzednich punktów a nie do innej pomocy.

- art. 2 ust. 5 rozporządzenia Komisji Wspólnot Europejskich (WE) Nr 1998/2006

z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis w związku z art. 49 pkt 1 lit. a) Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. i art. 9 ust.1 pkt 1 lit. a) i b) i art. 9 ust. 10 ustawy

o organizacji rynku owoców i warzyw poprzez jego zastosowanie i odmówienie podatnikowi prawa do skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w § 3 uchwały Rady gminy z dnia 5 marca 2010 r. w sytuacji, w której nie powinien on znaleźć zastosowania, gdyż nie obowiązywało ograniczenie 75% w poziomie intensywności wsparcia (otrzymanej pomocy), a gdyby uznać, że próg ten obowiązywał to nie został przekroczony, gdyż z budżetu krajowego pochodziło jedynie 25 % kwalifikowanych kosztów wsparcia inwestycji, a tylko w tym zakresie w świetle art. 107 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej można by uznać za pomoc państwa, którą należałoby uwzględniać przy wyliczaniu dopuszczalnego pułapu kumulacji.

4. Sąd uznał skargę za niezasadną. Zaznaczył, że podstawowym aktem prawnym odnoszącym się do pomocy publicznej, w tym do pomocy de minimis, jest Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm.) – powoływany w dalszej części jako TWE, a ściślej art. 87 i art. 88 tego Traktatu. Wyjaśnił, że pomoc de minimis nie wymaga uprzedniej kontroli ze strony Komisji Europejskiej w drodze notyfikacji. W rozporządzeniu 1998/2006 określono pułap pomocy de minimis w wysokości 200.000 EUR (a w niektórych sektorach do 100.000 EUR) w dowolnie ustalonym okresie trzech lat budżetowych Pułapy te stosuje się bez względu na formę i cel pomocy de minimis, a także bez względu na to, czy pomoc przyznana państwu członkowskiemu jest w całości, czy w części finansowana z zasobów Wspólnoty. Odnosząc się do stanowiska spółdzielni, że pomoc udzielana na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. stanowi pomoc sektorową dla rolnictwa i wówczas nie ma zastosowania w sprawie Rozporządzenie 1998/2006 i określone w nim pułapy kumulacji udzielanej pomocy, sąd stwierdził, iż stanowisko to jest błędne i wynika

z nieprawidłowej wykładni przepisów prawa wspólnotowego w szczególności Rozporządzenia 1998/2006. Strona domagała się zwolnienie podatkowego w ramach pomocy de minimis na tę samą inwestycję, na którą otrzymała już pomoc finansową na podstawie decyzji Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Sad wskazał, że wbrew wywodom strony jest to pomoc państwa - mimo, że finansowana ze środków wspólnotowych. Sąd uznał, że trafnie więc organy przyjęły, iż w przypadku uwzględnienia argumentacji spółdzielni doszłoby do kumulacji pomocy z różnych źródeł w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowanych. Pomoc de mninimis obejmująca sporne w sprawie zwolnienie od podatku od nieruchomości z inną pomocą służącą finansowaniu tych samych kosztów kwalifikowanych nie może łącznie przekroczyć dopuszczalnego progu intensywności pomocy określonego dla danego rodzaju kosztów kwalifikowanych. Wbrew zarzutom strony przy obliczeniu wysokości pomocy de minimis należy uwzględnić również pomoc finansowaną ze środków wspólnotowych. W ocenie sądu konkretny podmiot (beneficjent) może otrzymywać pomoc publiczną z różnych źródeł, a do kumulacji tej pomocy dochodzi wtedy, gdy dotyczy ona tych samych kosztów kwalifikowanych. Zasada ta dotyczy również pomocy de minimis, która podlega kumulacji z inną pomocą, jednakże może służyć finansowaniu tych samych kosztów kwalifikowanych, o ile nie przekroczą dopuszczalnego progu pomocy określonego dla danego rodzaju kosztów kwalifikowanych. Otrzymana przez spółdzielnię pomoc oraz pomoc w formie zwolnienia od podatku od nieruchomości, o przyznanie której ubiegała się spółdzielnia, odnosi się do tych samych kosztów kwalifikowanych. Trafnie więc organy podatkowe zastosowały w sprawie art. 2 ust. 5 Rozporządzenia 1998/2006 oraz odwołały się do treści pkt 9 preambuły do powołanego Rozporządzenia 1998/2006. Z treści tych przepisów wynika, że przy obliczaniu wysokości pomocy przyznanej przez państwo członkowskie powinna być uwzględniona również pomoc, która jest finansowana ze środków Wspólnoty.

Reasumując, sąd wskazał, że skoro nie zachodziły w sprawie przesłanki do skorzystania przez stronę ze zwolnienia na omawianej podstawie, to brak jest podstaw do przyznania racji stronie, iż prowadzone przez organy podatkowe postępowanie było bezprzedmiotowe, a zaskarżona decyzja została wydana

z naruszeniem art. 233 § 1 pkt 1 ord. pod. Zarzut ten wynika z błędnej wykładni art. 21 ord. pod.

5. Powyższy wyrok oddalający skargę spółdzielnia zaskarżyła w całości skargą kasacyjną, zarzucając sadowi I instancji naruszenie:

1) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 49 pkt 1 lit. a)

rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2997 w sektorze owoców i warzyw, poprzez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, uchylenie się od dokonania ich szczegółowej oceny poprzez pominięcie wyjaśnienia na czym dokładnie polega błędna

wykładnia ww. przepisów dokonana przez skarżącego,

2) art. 2 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis w związku z pkt 9 preambuły tego rozporządzenia, poprzez dokonanie niewłaściwej wykładni, która to wykładnia polegała na uwzględnieniu przy obliczaniu pomocy de minimis także zwolnienia z podatku od nieruchomości na mocy uchwały Rady Gminy z dnia 5 marca 2010 r.,

3) art. 107 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, poprzez pominięcie dokonania jego wykładni.

Mając na uwadze powyższe, spółdzielnia wniosła o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

- wystąpienie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym w przedmiocie ustalenia prawidłowej wykładni art. 107 TFUE, w celu ustalenia, czy każde zwolnienie z należności publicznoprawnych stanowi pomoc de minimis,

- zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, wedle norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

6. Wskazać, w pierwszej kolejności trzeba, że zgodnie z § 13 uchwały

w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości stanowiących pomoc de minimis

w sprawach nieuregulowanych uchwałą w zakresie zasad udzielania pomocy de minimis mają zastosowanie przepisy Rozporządzenia 1998/2006. Wedle zaś art. 2 ust. 5 tego Rozporządzenia "pomocy de minimis nie należy łączyć z pomocą państwa w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowanych w przypadku, gdyby taka kumulacja miała skutkować osiągnięciem wyższego poziomu intensywności pomocy, niż ustalony pod kątem specyficznych uwarunkowań każdego przypadku w Rozporządzeniu w zwolnieniu grupowym lub decyzji podjętej przez Komisję".

Mając na względzie treść art. 2 ust. 5 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006

z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis organ stwierdził, że z uwagi na fakt, iż spółdzielnia otrzymała pomoc finansową z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w wysokości 75 % kosztów poniesionych na tę inwestycję ze środków programu rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007 - 2013 w wysokości 17 707 698,90 zł stanowiącej 75% wydatków kwalifikowanych – to nie może otrzymać na tę samą inwestycję pomocy de minimis, gdyż spowodowałoby to przekroczenie dopuszczalnej intensywności pomocy.

Ze złożonej przez spółdzielnię informacji dotyczącej pomocy otrzymanej

w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis wynika, że Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

decyzją z dnia 22 czerwca 2010 r., decyzją z dnia 21 grudnia 2010 r. i decyzją

z dnia 18 maja 2011 r. przyznał pomoc finansową na pokrycie kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania

w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013. W trzech ww. decyzjach stwierdzono, że zwrot poniesionych kosztów kwalifikowanych inwestycji 75% uregulowany jest w art. 49 pkt 1 lit. a) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007. Przepis art. 49 pkt 1 lit. a) Rozporządzenia Komisji (WE)

nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do

rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007

w sektorze owoców i warzyw (Dz. Urz. UE L 350 z dnia 31 grudnia 2007 r.) stanowi, że wkład Wspólnoty w finansowanie pomocy określonej w art. 7 ust. 3 lit a) rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 wynosi maksymalnie 75% kwalifikujących się wydatków publicznych w regionach kwalifikujących się w ramach celu konwergencji.

Zgodnie z § 13 uchwały Rady Gminy z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości stanowiących pomoc de

minimis, w sprawach nieuregulowanych niniejszą uchwałą w zakresie zasad udzielania pomocy de minimis mają zastosowanie przepisy Rozporządzenia Komisji Wspólnot Europejskich nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz.Urz. UE L z dnia 28 grudnia 2006 r.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tego Rozporządzenia uważa się, że środki pomocy nie spełniają wszystkich kryteriów określonych w art. 87 ust. 1 Traktatu i dlatego są zwolnione z wymogu zgłoszenia przewidzianego w art. 88 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełniają warunki określone w ust. 2-5 niniejszego artykułu. Zgodnie zaś z ust. 5 cytowanego art. 2 – pomocy de minimis nie należy łączyć z pomocą państwa

w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowanych, w przypadku gdyby taka kumulacja miała skutkować osiągnięciem wyższego poziomu

intensywności pomocy – wyższego, niż ten poziom ustalony pod kątem specyficznych uwarunkowań każdego przypadku w Rozporządzeniu o zwolnieniu grupowym lub decyzji przyjętej przez Komisję. Przy czym w punkcie 9 preambuły rozporządzenia Komisja Wspólnot Europejskich wyjaśniła, że przyjęła to Rozporządzenie mając na uwadze, iż lata, które w tym celu należy brać pod uwagę, to lata budżetowe stosowane przez podmiot gospodarczy w danym państwie członkowskim do celów podatkowych. Stosowny okres trzech lat należy oceniać

w sposób ciągły, zatem dla każdego przypadku nowej pomocy de minimis należy ustalić łączną kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu danego roku budżetowego oraz dwóch poprzedzających go lat budżetowych. W tym celu powinno się uwzględnić pomoc przyznaną przez państwo członkowskie, nawet gdy jest ona finansowana w całości lub w części ze środków Wspólnoty. Nie powinno być możliwe rozbijanie środków pomocy, których wartość wykracza poza pułap de minimis, na kilka mniejszych części w celu sprowadzenia tych części do poziomu mieszczącego się w zakresie niniejszego Rozporządzenia.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż przyjęte w decyzji stanowisko Wójta Gminy H., według którego Spółdzielnia "G." nie może otrzymać pomocy de minimis na podstawie uchwały, w odniesieniu do tych samych wydatków kwalifikowanych co do których otrzymała pomoc na pokrycie kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013 w wysokości 75 %, gdyż przyznanie takiej pomocy spowodowałoby przekroczenie dopuszczalnej intensywności pomocy, która w rozpatrywanym przypadku wynosi 75 % -jest zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.

Wbrew argumentacji skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że w sprawie nie został naruszony cytowany w niniejszej decyzji art. 2 ust. 5 rozporządzenia Komisji Wspólnot Europejskich nr 1998/2008 z dnia 15 grudnia 2006 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis. Przy interpretacji tego przepisu i zawartego w nim pojęcia "pomoc państwa" nie ma potrzeby odwoływania się do treści art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, czy też do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, bowiem z dosłownego brzmienia cytowanego w niniejszej decyzji pkt 9 preambuły rozporządzenia Komisji Wspólnot Europejskich nr 1998/2006 wynika wprost, iż przy ustalaniu łącznej kwoty pomocy de minimis przyznanej w ciągu danego roku budżetowego oraz dwóch poprzedzających go lat budżetowych powinno się uwzględnić pomoc przyznaną przez państwo członkowskie, nawet gdy jest ona finansowana w całości lub w części ze środków Wspólnoty. Nie powinno być możliwe rozbijanie środków pomocy, których wartość wykracza poza pułap de minimis, na kilka mniejszych części w celu sprowadzenia tych części do poziomu mieszczącego się w zakresie niniejszego Rozporządzenia. Tym samym, zawarte w odwołaniu stwierdzenie, że organ pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni i w konsekwencji błędnie zastosował art. 2 ust. 5 rozporządzenia Komisji Wspólnot Europejskich (WE) nr 1998/2006 należy uznać za bezzasadne.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej z powyższego przepisu nie wynika, że poziom intensywności pomocy w każdym konkretnym przypadku polega na ustaleniu intensywności pomocy według wyżej wskazanych ogólnych kryteriów. Górna granica intensywności pomocy ustalana jest indywidualnie w Rozporządzeniach wspólnotowych dotyczących określonej kategorii (grupy) pomocy.

W Rozporządzeniu Komisji (WE) Ne 1580/2007 – co wynika z art. 49 pkt 1 lit.a) – została ona ustalona na 75% Przepis ten stwierdza, że wkład Wspólnoty

w finansowanie pomocy określonej w art. 7 ust. 3 lit. a) Rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 wynosi maksymalnie 75% kwalifikujących się wydatków publicznych

w regionach kwalifikujących się w ramach celu konwergencji. W tym zakresie bowiem uwzględnić trzeba postanowienia przepisów ogólnych, a to pkt 9 preambuły do Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 19998/2006 w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. U. UE 2006. 379.5 z późn. zm.), stosownie do którego:

"(9)Lata, które w tym celu należy brać pod uwagę to lata podatkowe stosowane przez podmiot gospodarczy w danym państwie członkowskim do celów podatkowych. Stosowny okres trzech lat należy oceniać w sposób ciągły, zatem dla każdego przypadku nowej pomocy de minimis należy ustalić łączną kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu roku podatkowego oraz dwóch poprzedzających go lat podatkowych. W tym celu powinno się uwzględnić pomoc przyznaną przez państwo członkowskie nawet gdy jest finansowana w całości lub w części ze środków Wspólnoty. Nie powinno być możliwe rozbijanie środków pomocy, których wartość wykracza poza pułap de minimis na kilka mniejszych części w celu sprowadzenia tych części do poziomu mieszącego się w zakresie niniejszego rozporządzenia".

To oznacza, że trafny był pogląd sądu pierwszej instancji, iż okoliczność, zgodnie

z którą wkład ten pokryty był w 50 % ze środków Wspólnoty, a w 25% ze środków krajowych nie ma znaczenia. Przyjęcie bowiem rozumowania skarżącej stanowiłoby obejście przepisów prawa wspólnotowego, czyli przekroczenie owego 75% dopuszczalnego poziomu pomocy publicznej. Błędne jest przy tym stanowisko, że pomoc udzielona na podstawie Rozporządzenia Komisji (We) Ne 1580/2007 stanowi pomoc sektorową dla rolnictwa, przez co nie ma zastosowania w sprawach

z Rozporządzenia Komisji (W) Ne 1998 /2006 . To oznacza, że pułapy pomocy nie mogą być kumulowane. Skarżąca nie uwzględnia faktu, że o kumulacji pomocy przyznawanej przez Wspólnotę i państwa członkowskie postanawia też preambuła (pkt 9) Rozporządzenia odnoszącego się do stosowania art. 87 i art. 88 Traktatu.

7. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.