III FZ 51/26 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-02-17	
Data wpływu	2026-02-02	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Tomasz Kolanowski /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych	
Hasła tematyczne	Egzekucyjne postępowanie	
Sygn. powiązane	I SA/Gd 669/23	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Administracji Skarbowej	
Treść wyniku	Oddalono zażalenie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 234 § 2; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Kolanowski po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. N. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Gd 669/23 w przedmiocie opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 15 czerwca 2023 r., nr 2201-IEW.720.23.2023/MSz w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.	
Uzasadnienie
Zarządzeniem z 9 maja 2025 r., I SA/Gd 669/23 Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, działając na podstawie art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wezwał W. N. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w kwocie 100 zł, stosownie do § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1090).

W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosowanie do art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Stosownie do treści art. 141 § 2 p.p.s.a. w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. W świetle art. 234 § 1 i § 2 p.p.s.a., za odpis wyroku z uzasadnieniem, przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia, pobiera się opłatę kancelaryjną. Nie pobiera się opłaty kancelaryjnej jedynie za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, podlegający doręczeniu z urzędu (art. 234 § 3 p.p.s.a.). Wyjątek ten nie dotyczy jednak rozpoznawanej sprawy, gdyż wyrok sądu pierwszej instancji, oddalający skargę strony, należy do kategorii orzeczeń wymienionych w art. 141 § 2 p.p.s.a.

Kwotę należnej opłaty precyzuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych, które w § 2 określa opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia w wysokości 100 zł.

W niniejszej sprawie skarżący wniósł o sporządzenie uzasadnienia i doręczenie odpisu wyroku z 16 kwietnia 2025 r. wraz z uzasadnieniem. Zasadnie zatem Przewodniczący Wydziału zarządził wezwanie skarżącego do uiszczenia należnej opłaty.

Jak wynika z analizy akt sprawy, skarżącemu nie zostało przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w tym wspomnianej opłaty kancelaryjnej), zatem w świetle przepisów p.p.s.a. pozostawał zobligowany do uiszczenia brakującej kwoty 100 zł. Wobec powyższego zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej należało uznać za niezasadne, zaś samo zarządzenie za zgodne z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że bez wpływu na zasadność wydanego zarządzenia pozostaje argumentacja zażalenia co do pozbawienia skarżącego przysługującego mu prawa do rzetelnego procesu sądowego oraz niezadowolenie ze sposobu funkcjonowania sądów.

Mając powyższe na uwadze, stosownie do treści art. 184 w zw. z 197 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 198 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.