Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton - Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. Z. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: przyznać K. Z. prawo pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka.

Wnioskiem zawartym w piśmie z dnia 1 marca 2009r. skarżąca zwróciła się o ustanowienie adwokata i zwolnienie z kosztów postępowania sądowego. Skarżąca wezwana do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w terminie nadesłała wypełniony urzędowy formularz wniosku zakreślając, iż domaga się przyznania prawa pomocy w całkowitym zakresie przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Ponadto w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego z dnia 7 kwietnia 2009r. do złożenia dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń, strona nadesłała żądane dokumenty.

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy stwierdził, co następuje:

Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie natomiast do art. 239 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących chorób zawodowych, świadczeń leczniczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych. Sprawa, w której strona skarżąca wniosła skargę dotyczy choroby zawodowej, a więc mieści się w wymienionej kategorii spraw, w związku z czym strona jest w tej sprawie zwolniona z mocy ustawy z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Wynikające z ustawy, zwolnienie strony od kosztów sądowych w niniejszej sprawie, powoduje ten skutek, że rozpoznaniu podlega wniosek strony o przyznanie prawa pomocy jedynie w zakresie ustanowienia adwokata.

W tym miejscu podnieść należy, że do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie przepisy o przyznaniu prawa pomocy (art. 262 ustawy p.p.s.a.). Zgodnie z powyższym, żądanie strony dotyczące przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 ( 3 ustawy p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Podkreślić również należy, że zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony z uwzględnieniem jej możliwości finansowych. Stawka minimalna wynagrodzenia adwokata ustanowionego w sprawie wynosi 240 zł netto (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm/. i 292,80 zł brutto (§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług /Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm./).

Stwierdzić należy, że wniosek strony o ustanowienie adwokata zasługuje na uwzględnienie, ponieważ strona wykazała, iż nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.

Jak wynika z informacji podanych w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz nadesłanych dokumentach, strona skarżąca jest osobą samotną, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. W skład majątku strony wchodzi własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego o pow. [...] m2, poza tym nie posiada innych nieruchomości, zasobów pieniężnych jak również przedmiotów wartościowych. Skarżąca w urzędowym formularzu podała, iż jedynym źródłem jej utrzymania jest emerytura w kwocie [...] zł brutto oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości [...] zł. Jak wynika z zaświadczenia ZUS z dnia [...] (k-46 a.s.), od miesiąca marca 2009r. świadczenie emerytalne strony wynosi [...] zł brutto, z czego kwota do wypłaty wynosi [...] zł, natomiast zasiłek pielęgnacyjny [...] zł. Z powyższego wynika, że miesięcznie strona dysponuje dochodem w wysokości [...] zł. Natomiast po stronie stałych miesięcznych wydatków strona wykazała następujące pozycje: czynsz za mieszkanie – [...] zł; składka PZU – [...] zł; energia elektryczna – [...]zł; gaz – [...] zł; telewizja – [...]; telefon – [...] zł; wydatki na żywność ([...]) – [...] zł dziennie, tj. [...] zł miesięcznie; zakup leków – od [...] do [...] zł. Łączna kwota stałych miesięcznych wydatków strony na utrzymanie i leczenie wynosi [...] zł (w zależności od poniesionych w danym miesiącu wydatków na leki może to być kwota wyższa). Dodatkowo, w związku ze stanem zdrowia, strona ponosi koszty dojazdu do szpitali i na wizyty lekarskie.

Z powyższego wynika, że dochód z emerytury i zasiłku pielęgnacyjnego w całości jest przeznaczany na konieczne koszty utrzymania i na leczenie strony. Zatem opłacenie kosztów wynagrodzenia należnego adwokatowi za prowadzenie sprawy spowodowałoby uszczerbek w utrzymaniu koniecznym strony, która zostałaby pozbawiona środków na bieżące utrzymanie.

Z wymienionych względów zasadne jest przyznanie stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie adwokata. Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 262 i art. 258 § 1

i § 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.