II SA/Łd 959/14 - Wyrok

Data orzeczenia	2015-02-04	
Data wpływu	2014-09-26	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi	
Sędziowie	Anna Stępień
Czesława Nowak-Kolczyńska /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Sekunda-Lenczewska	
Symbol z opisem	6321 Zasiłki stałe	
Hasła tematyczne	Pomoc społeczna	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Uchylono decyzję I i II instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2012 nr 0 poz 270;  art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 152; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 nr 0 poz 182;  art. 37, art. 106 ust. 5; Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity	
Sentencja
Dnia 4 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia NSA Anna Stępień, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 roku sprawy ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie przyznania zasiłku stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...], znak: [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. a.bł.	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta K. na podstawie art. 106 ust. 5 w związku z art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 37 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r., poz. 182 ze zm. - w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2012 r., poz. 823), art. 104 i art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.) zmienił decyzję z dnia [...] w części dotyczącej wysokości zasiłku stałego dla osoby samotnie gospodarującej i ustalił, że wysokość zasiłku stałego od 1 czerwca 2013 r. do odwołania wynosi 321 zł miesięcznie.

Jak wynika z akt sprawy, wyrokiem z dnia 18 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie II SA/Łd 973/13, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] w przedmiocie zmiany decyzji przyznającej zasiłek stały. Sąd zwrócił uwagę, iż organy uchybiły obowiązkowi wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, w tym wyjaśnienia w sposób jednoznaczny i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości dochodu skarżącego, który warunkuje kwotę zasiłku stałego. Jest to bowiem, zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy, różnica między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby. Brak ustaleń w tym zakresie, świadczy o naruszeniu przez organy orzekające dyspozycji art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Sąd zwrócił uwagę na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, celem rozstrzygnięcia jak rozkładają się koszty utrzymania skarżącego i matki, czy przyznanie matce dodatku mieszkaniowego stanowiło przychód skarżącego, a co za tym idzie czy miało wpływ na sytuację dochodową skarżącego.

Uwzględniając wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ponownie analizując materiał dowodowy organ I instancji ustalił, iż M. N. mieszka z matką, prowadzi osobne gospodarstwo domowe, nie nabył uprawnień emerytalnych, ani rentowych z ZUS. Źródłem utrzymania jest zasiłek stały (orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności na stałe) oraz zasiłek pielęgnacyjny. Strona partycypuje w kosztach utrzymania mieszkania, po uzgodnieniu z matką każdorazowo płaci połowę rachunku za energię oraz pełną kwotę za gaz. Matka strony opłaca połowę rachunku za energię oraz dopłaca brakującą różnicę do czynszu, wynikającą z różnicy pomiędzy kwotą czynszu a przyznanym dodatkiem mieszkaniowym wynoszącym od lutego 2014 r. kwotę 181 zł. Dalej organ stwierdził, powołując stanowisko Departamentu Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 sierpnia 2011 r., iż jeżeli dodatek przyznawany jest na dwie osoby wspólnie zamieszkujące ale wspólnie nie gospodarujące, kwota dodatku winna być podzielona na pół i do dochodu osoby ubiegającej się o świadczenia winna być wliczona połowa kwoty tego dodatku. W związku z powyższym ustalając wysokość zasiłku stałego na dochód strony w miesiącu maju 2013 r. składały się zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł oraz połowa dodatku mieszkaniowego tj. 68 zł, łącznie dochód wyniósł 221 zł. Powyższe skutkowało zmianą decyzji przyznającej zasiłek stały w zakresie kwoty tegoż zasiłku.

Odwołując się od powyższego rozstrzygnięcia M. N. zakwestionował ustalenie, iż matka opłaca połowę rachunku za gaz, gdyż czyni tak dopiero od kilku miesięcy 2014 r., wcześniej w 2013 r. całą kwotę uiszczał odwołujący. Dodał, iż po wyroku sądowym oczekuje przyznania mu niezasadnie zabranego zasiłku stałego w kwocie 414 zł nadto, iż z pisma Departamentu Ministra Infrastruktury i Rozwoju wynika, iż zasiłek pielęgnacyjny i dodatek mieszkaniowy nie mogą być wliczane do dochodu osoby samotnie gospodarującej.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. w związku z art. 37 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i art. 106 ust. 5 ustawy uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu końcowego ustalonej wysokości zasiłku stałego i w tym zakresie ustaliło termin końcowy na dzień 30 listopada 2013 r., w pozostałej części decyzja utrzymana została w mocy.

Przywołując w obszernych fragmentach dotychczasowy stan sprawy Kolegium powtórzyło, iż jak wynika z dowodów sprawy – przesłuchania strony i jego matki – wnioskodawca płaci każdorazowo ½ rachunku za energię elektryczną oraz pełną kwotę za gaz, z kolei H. N. opłaca ½ rachunku za energię elektryczną oraz dopłaca różnicę pomiędzy łączną kwotą wydatków na mieszkanie a przyznanym dodatkiem mieszkaniowym. Zdaniem organu taki podział między stroną i jej matką był także w 2013 roku, z tą różnica, iż wnioskodawca opłacał cały rachunek za energię elektryczną. Organ odwoławczy zaznaczył, iż dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem przyznawanym na pokrycie części kosztów związanych z użytkowaniem zajmowanego mieszkania, a jego kwota zależy od ilości członków gospodarstwa domowego oraz dochodów wszystkich członków tego gospodarstwa. Można wyrazić pogląd, iż chociaż decyzja w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego adresowana jest do określonej osoby, dodatek mieszkaniowy nie dotyczy tylko adresata, lecz uwzględnia wszystkich członków gospodarstwa domowego. To członkowie gospodarstwa jako całość, korzystając z określonego lokalu są obciążeni wydatkami za opłaty związane z jego utrzymaniem, przyznany więc dodatek mieszkaniowy może w przypadającej na każdego części stanowić ich przychód. Organ zwrócił uwagę, że jak wynika z dokumentów matka strony występując o przyznanie dodatku mieszkaniowego uwzględniła syna jako członka rodziny wykazując, iż w gospodarstwie domowym występują 2 osoby i określając ich dochód. W ocenie organu, dodatek mieszkaniowy w ½ części stanowi przychód strony, korzysta ona bowiem z mieszkania i nie ponosi żadnych kosztów stanowiących wydatki związane z zajmowaniem mieszkania np. opłaty za wodę, ciepło, wywóz nieczystości (regulując jedynie koszty energii i gazu) (art. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Przyznana kwota dodatku mieszkaniowego rekompensująca te wydatki stanowi w ½ przychód strony. Uznając zatem, że na dochód strony od maja 2013 r. składa się zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł miesięcznie oraz ½ dodatku mieszkaniowego przyznanego w wysokości 136 zł miesięcznie na okres od 1 maja 2013 r. do 31 października 2013 r., tj. kwota 68 zł miesięcznie, co stanowi łącznie 221 zł miesięcznie, organ I instancji zasadnie wyliczył wysokość należnego zasiłku stałego na kwotę 321 zł miesięcznie. Z uwagi na zmianę sytuacji dochodowej strony, stosownie do art. 106 ust. 5 ustawy, konieczna była zmiana decyzji w zakresie wysokości świadczenia od dnia 1 czerwca 2013 r. na kwotę 321 zł miesięcznie.

Wyjaśnił, iż zaskarżona decyzja organu I instancji wymagała częściowego uchylenia i orzeczenia poprzez ustalenie terminu końcowego przyznania zasiłku stałego na dzień 30 listopada 2013 r. Należało bowiem uwzględnić, iż decyzją z dnia [...] organ I instancji zmieniając adekwatnie do sytuacji dochodowej strony decyzję przyznającą zasiłek stały, ustalił wysokość zasiłku stałego od dnia 1 grudnia 2013 r. na kwotę 389 zł miesięcznie. Wydając w dniu [...] decyzję organu I instancji, organ ten winien uwzględnić aktualny w dacie orzekania stan prawny i faktyczny. Nieuzgodnienie powyższego spowodowało, że w wyniku nałożenia się dwóch postępowań wydano w jednym czasie dwie decyzje określające wysokość należnego stronie zasiłku stałego: z dnia 5 czerwca 2014 r. ustalającą od dnia 1 marca 2014 r. do odwołania na kwotę 298, 50 zł oraz z dnia 9 czerwca 2014 r. ustalającą wysokość zasiłku od dnia 1 czerwca 2013 r. do odwołania na kwotę 321 zł. Organ uznał, iż mimo, że żaden przepis ustawy nie daje podstawy do takiego działania, określenie w zaskarżonej decyzji terminu końcowego na dzień 30 listopada 2013 r. wyeliminuje wątpliwości co do funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch decyzji określających dwie różne wysokości zasiłku stałego w okresie od 1 marca 2014 r. do odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. N. wskazał, iż odwołuje się od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] w części dotyczącej pkt 2 decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił niewykonanie wytycznych wyroku tutejszego Sądu, co za tym wadliwe zaliczenie do dochodu strony ½ części dodatku mieszkaniowego, który został przyznany uprawnionej do tego dodatku matce skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wiosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodu zarzutów podniesionych w jej treści.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.)., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W realiach niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należy przypomnieć, iż wyrokiem z dnia 18 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie II SA/Łd 973/13, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] w przedmiocie zmiany decyzji przyznającej zasiłek stały. Sąd zwrócił wówczas uwagę, iż organy uchybiły obowiązkowi wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, w tym wyjaśnienia w sposób jednoznaczny i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości dochodu skarżącego, który warunkuje kwotę zasiłku stałego. Zdaniem sądu, brak ustaleń w tym zakresie, świadczy o naruszeniu przez organy orzekające dyspozycji art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Sąd zwrócił uwagę na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, celem rozstrzygnięcia jak rozkładają się koszty utrzymania skarżącego i matki, czy przyznanie matce dodatku mieszkaniowego stanowiło przychód skarżącego, a co za tym idzie czy miało wpływ na sytuację dochodową skarżącego.

Istotne jest, iż z uwagi na przywołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 lutego 2014 r., aktualna weryfikacja poprawności zaskarżonego aktu ma przede wszystkim na celu sprawdzenie, czy organy administracji wypełniły wskazania sądu zawarte w uzasadnieniu tegoż wyroku. Zgodnie bowiem z przepisem art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Orzeczenie sądu wywiera bowiem skutki nie tylko w odniesieniu do postępowania sądowoadministracyjnego, czy postępowania administracyjnego, ale również w odniesieniu do ewentualnego, przyszłego postępowania administracyjnego i sądowego w danej sprawie. Istotą wskazań zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia sądu jest bowiem zapobieżenie w przyszłości popełnieniu tych samych błędów, stwierdzonych w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazania te nie mają i nie mogą przesądzać sposobu rozstrzygnięcia, nie nakazują organom by wydały konkretny rodzaj aktu prawnego, mają na celu doprowadzenie do wydania orzeczenia zgodnego z prawem, a zatem dążą do zapewnienia przestrzegania zasady legalności. Rozstrzygając złożoną skargę sąd zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez sąd poglądowi w pełnym zakresie oraz konsekwentnemu reagowaniu w razie stwierdzenia braku zastosowania się przez organ administracji do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 401/05 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie sądu w składzie obecnie rozpoznającym sprawę, lektura zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją, pozwala stwierdzić, iż organy uwzględniły wytyczne sądu. W sposób wyczerpujący zgromadziły materiał dowodowy a następnie w ramach postępowania wyjaśniającego przeprowadziły jego analizę z poszanowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Niemniej jednak wywiązując się z wytycznych sądu i mając je głównie na uwadze organ administracji publicznej nie dostrzegł, iż na podstawie przepisu art. 106 ust. 5 ustawy zmienił decyzję, która już została zrealizowana. Owszem na etapie orzekania w sprawie II SA/Łd 973/13 organ miał podstawy prawne do zmiany, gdyż była to zmiana na przyszłość, jednakże obecnie zmiana dotyczy świadczeń już zrealizowanych, przepis art. 106 ust. 5 ustawy nie znajduje zaś zastosowania do weryfikacji decyzji już zrealizowanej, tj. której skutki zostały skonsumowane.

W ocenie sądu, lektura kontrolowanych aktualnie decyzji nie pozostawia wątpliwości, iż organy administracji publicznej dokonały błędnej wykładni przepisu art. 106 ust. 5 ustawy. Ustawodawca w przywołanej normie prawnej wskazał, iż decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, 12 i 107 ust. 5. Zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony nie wymaga jej zgody.

Przepis art. 106 ust. 5 ustawy, służy eliminacji lub zmianie decyzji ostatecznej i jest normą lex specialis w stosunku do uregulowań zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego. Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji na podstawie art. 106 ust. 5 ustawy jest postępowaniem w nowej sprawie. Nie jest to kontynuowanie, czy rozpatrywanie na nowo sprawy administracyjnej rozstrzygniętej już ostateczną decyzją, przyznającą określone uprawnienia do świadczeń z pomocy społecznej. Jest to nowa sprawa administracyjna, której zakres wyznacza treść art. 106 ust. 5 ustawy (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn.akt II SA/Rz 1133/11- http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić trzeba, iż omawiany przepis budzi wiele kontrowersji i powoduje, iż stanowisko judykatury i doktryny nie jest jednolite. Kwestią sporną jest bowiem rozstrzygnięcie, czy decyzja wydana w oparciu o tę normę prawną jest decyzją konstytutywną, czy deklaratoryjną. Konstytutywny charakter decyzji z art. 106 ust. 5 ustawy przesądza bowiem, że tego rodzaju decyzja może wywierać tylko skutki ex nunc, tj. na przyszłość. Pojawiają się wprawdzie i takie orzeczenia, gdzie sąd staje na stanowisku, że decyzja wydana na podstawie art. 106 ust. 5 ustawy ma mieszany charakter, konstytutywno-deklaratoryjny i wówczas byłaby możliwość zmiany decyzji z mocą wsteczną – ex tunc (tak chociażby w wyroku NSA z dnia 11 marca 2010 r., sygn.akt I OSK 1554/09 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sądowi znane są orzeczenia idące w tym kierunku, niemniej jednak podziela dominujący w judykaturze i doktrynie pogląd, iż decyzja wydana na podstawie art. 106 ust. 5 ustawy ma charakter konstytutywny, co determinowało treść wyroku.

Dodatkowo warto wskazać, iż na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego wzruszenie decyzji tworzących prawa nabyte dla stron może nastąpić na podstawie art. 155 k.p.a. czy art. 161 k.p.a., poprzez wydanie decyzji o charakterze konstytutywnym, stąd też decyzja wydawana na podstawie art. 106 ust. 5 ustawy, która jako lex specialis, zmienia lub uchyla pierwotną decyzję przyznającą prawo do określonych świadczeń, ma charakter decyzji konstytutywnej. Stwierdzenie przez organ administracyjny ziszczenia się przesłanek określonych w art. 106 ust. 5 ustawy wiąże się więc z wydaniem decyzji uchylającej lub zmieniającej decyzję pierwotną ze skutkiem ex nunc. Oznacza to, iż decyzja wydana w oparciu o art. 106 ust. 5 ustawy wywołuje jedynie skutek na przyszłość. Pozbawienie strony przyznanego jej decyzją prawa z mocą wsteczną może nastąpić jedynie wyjątkowo i tylko wówczas, gdy wyraźnie przepis prawa to przewiduje, a takim przepisem nie jest art. 106 ust. 5 ustawy. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw, by uchylać lub zmieniać decyzję przyznającą prawo do określonych świadczeń z pomocy społecznej ex tunc, tj. wstecz, np. z chwilą zmiany sytuacji dochodowej uprawnionego. Taka wykładnia komentowanego przepisu znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 654/10; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Po 2/11; wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 104/08; wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 września 2014 r., sygn.. akt II SA/Łd 478/14 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi chociażby w wyroku z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 1285/12 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) stanął na stanowisku, iż wydanie przez organ decyzji konstytutywnej oznacza, że kształtuje ona nowy zakres uprawnień strony, istniejący dopiero od momentu wydania nowej decyzji, orzekającej o utracie prawa lub zmianie wysokości dotychczas pobieranego świadczenia. Skoro zatem taka decyzja wywołuje skutki ex nunc, to znajdzie ona zastosowanie jedynie do decyzji ostatecznej wywołującej w dalszym ciągu skutki np. decyzji na podstawie której beneficjent realizuje swoje uprawnienie. A contrario, tryb uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej z art. 106 ust. 5 ustawy nie znajdzie zastosowania do decyzji już zrealizowanej, takiej której skutki zostały już skonsumowane. Tym samym, wydając decyzję w tym trybie, organ nie może wyeliminować decyzji przyznającej świadczenie za okres poprzedzający jej wydanie. Skutek ex nunc oznacza bowiem, że decyzja wydana w oparciu o ten przepis może wywoływać jedynie skutki od momentu uostatecznienia się takiej decyzji, nie może natomiast sięgać swoim zakresem do świadczenia pobranego przed jej wydaniem. Na kanwie przywołanego orzeczenia z dnia 13 lutego 2013 r. wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn.akt I OSK 988/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl) podkreślając, iż tryb weryfikacji ostatecznej decyzji konstytutywnej udzielającej zasiłku w sytuacji, kiedy przesłanka konieczna do zastosowania weryfikacji zaistniała jeszcze przed wydaniem decyzji ustalającej zasiłek i decyzja ta została już wykonana (pobranie zasiłku za wskazany okres), nie powinien mieć zastosowania.

W pełni podzielając przedstawione stanowisko judykatury, sąd nie ma wątpliwości, iż zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem art. 106 ust. 5 ustawy. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta K. zmienił decyzję z dnia [...] w części dotyczącej wysokości zasiłku stałego dla osoby samotnie gospodarującej i ustalił, że wysokość zasiłku stałego od 1 czerwca 2013 r. do odwołania wynosi 321 zł miesięcznie. Z kolei Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., uchyliło przywołane rozstrzygnięcie jedynie w zakresie terminu końcowego ustalonej wysokości zasiłku i w tym zakresie ustaliło nowy termin końcowy, na 30 listopada 2013 r., a w pozostałej części utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zestawienie powyższe nie budzi wątpliwości, iż organ dokonał nieuprawnionej zmiany decyzji, na podstawie której przyznane stronie świadczenie zostało już zrealizowane.

Zdaniem sądu, nieprawidłowe zastosowanie przez organy orzekające w niniejszej sprawie przepisu art. 106 ust. 5 ustawy miało wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji publicznej winien dokonać poprawnej wykładni art. 106 ust. 5 ustawy w świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego, stosując się do oceny prawnej zawartej w niniejszym uzasadnieniu.

Wobec powyższego sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono stosownie do art. 152 p.p.s.a.

A. P.