Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. W. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 marca 2008 r., nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu pierwotnego oddala skargę.

Decyzją z dnia 18 października 2007r., nr [...] (sprostowaną postanowieniem z dnia 24 stycznia 2008r.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7, art. 80 ust. 2 pkt 1, art.81 ust. 1 pkt 2 i ust. 4, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 kpa nałożył na J. W., obowiązek doprowadzenia południowej ściany zewnętrznej budynku przy ul. [...] w G., zlokalizowanej na granicy z działką przy ul. [...] do stanu poprzedniego poprzez zamurowanie otworu okiennego zlokalizowanego w tej ścianie w lokalu nr 2, w poziomie pierwszego piętra i uzupełnienia warstw tynku w technologii istniejącej ściany z zachowaniem kolorystyki.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wyrokiem z dnia 4 grudnia 2001r. Naczelny Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję z dnia 30 czerwca 1999r. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 30 kwietnia 1999r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakładającą na J. i K. W. obowiązek wykonania na ich koszt w lokalu nr 2 budynku położonego przy ul. [...] robót budowlanych polegających na demontażu stolarki okiennej , zamurowaniu otworu okiennego i uzupełnieniu warstw tynku. W uzasadnieniu w/wym. wyroku Sąd stwierdził, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy niezbędne jest wyjaśnienie niejasności związanych z zatwierdzonym decyzją nr [...] z dnia 14 kwietnia 1988r. projektem budowlanym modernizacji budynku oraz budowy dwóch boksów garażowych na działce położonej w G. przy ul. [...].

W związku z powyższym w dniu 22 listopada 2005r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego złożył do Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Wojewódzkiego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 kwietnia 1988r. o udzieleniu pozwolenia na budowę obejmującego modernizację budynku mieszkalnego oraz budowę dwóch boksów garażowych na działce położonej w G. przy ul. [...], jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W wyniku postępowania przeprowadzonego przez administrację architektoniczno- budowlaną, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia 22 maja 2006r. rozstrzygnął sprawę decyzji z dnia 14 kwietnia 1988r. orzekając o nieważności tej decyzji w zakresie planu realizacyjnego i udzieleniu pozwolenia na wykonanie otworu okiennego nr 6 w ścianie usytuowanej na granicy pomiędzy budynkami przy ul. [...] i [...] w G.

Powołując się na powyższe organ I instancji wskazał, że sprawę wykonania przedmiotowego okna należy rozpatrywać jak dla samowolnie wykonanych robót budowlanych.

Wykonanie okna w ścianie budynku znajdującej się na granicy działki, stanowi naruszenie przepisów § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich wyposażenie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem może nastąpić tylko poprzez zlikwidowanie wykonanego otworu okiennego.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. W. wniosła o jej uchylenie. Decyzji tej zarzuciła naruszenie art. 107 § 1 i 3 kpa, art. 51 ust. 7 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane / t.j. Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz § 57, a także § 12 ust. 1 pkt 1 w związku z § 330 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ze zm. ).

W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że w decyzji organ wskazał art. 51 ust. 1 i ust. 7 Prawa budowlanego jako przepisy stanowiące podstawę prawną decyzji. Powołany art. 51 ust. 1 nie odnosi się wprost do stanu faktycznego sprawy. Uznać należy, że został on przywołany w związku z treścią art. 51 ust. 7 ustawy pozwalającego na stosowanie art. 51 ust. 1 w sposób odpowiedni w wypadku wykonania robót w sposób określony w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Natomiast decyzja nie wskazuje art. 50 ust. 1 jako elementu podstawy prawnej, co powoduje niepewność strony co do zastosowanej kwalifikacji sposobu wykonywania kwestionowanych robót budowlanych. Odwołująca wskazała, że w decyzji można znaleźć elementy wskazujące, że organ wydając decyzję kwalifikuje wykonanie okna jako roboty wykonane bez wymaganego pozwolenia, jak i jako roboty wykonane niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Powyższe uzasadnia zarzut o naruszeniu przepisu art. 107 § 1 i 3 kpa w zakresie braku pełnej podstawy prawnej oraz jej wyjaśnienia.

Odwołująca wskazała nadto, że organ uchybił § 12 ust. 1 pkt 1 w związku z § 330 rozporządzenia oceniając stan faktyczny istniejący od 1988r., a nie jak błędnie wskazano od 1998r., w świetle przepisów, które weszły w życie 16 grudnia 2002r. i nie odnoszą się do zdarzeń sprzed tej daty.

Odwołująca zarzuciła również , że wydając decyzję i przywołując przepis § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia pominął treść § 57 tego rozporządzenia, który reguluje wymagania w zakresie oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Stosownie do tego przepisu w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi należy zapewnić oświetlenie naturalne i sztuczne, z tym, że minimalny stosunek powierzchni okien w pomieszczeniu do jego powierzchni całkowitej nie może być niższy niż 1: 8. Biorąc pod uwagę, że pokój na I piętrze ma pow. ok. 33 m² to najmniejsza dopuszczalna powierzchnia okna nie może być mniejsza niż 4,125m². W wypadku realizacji wydanej decyzji nastąpi utrata funkcji pomieszczenia mieszkalnego w rozumieniu § 3 pkt 10 rozporządzenia. Tożsame wymagania w odniesieniu do oświetlenia stawiane były w rozporządzeniach obowiązujących przed 16 grudnia 2002r. W ocenie odwołującej brak jest podstaw dla przyjęcia, iż zgodnym z obowiązującym porządkiem prawnym jest, aby mocą decyzji wydanej w sprawie, strona mogła zostać pozbawiona istotnych walorów mieszkania z przyczyn, za które odpowiedzialności nie ponosi.

Strona wskazała, że dodatkowym aspektem jest okoliczność, że cały ciąg decyzji wydawanych w sprawie przedmiotowego okna został wywołany wnioskiem właściciela sąsiedniej nieruchomości przy ul. [...] zamierzającego dokonać rozbudowy swojego budynku mieszkalnego w górę. Odwołująca wskazała, że jest to w sprawie o tyle istotne, że nad oknem wskazanym w przedmiotowej decyzji na kondygnacji wyższej znajduje się również okno, które zostało wykonane w oparciu o tę samą decyzję, w stosunku do której stwierdzono nieważność jedynie w odniesieniu do otworu okiennego na poziomie I piętra.

Decyzją z dnia 11 marca 2008. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz na podstawie art. 51 ust. pkt 1 w związku z ust. 7, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. Nr 156 z 2006r., poz. 1118 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, że wykonanie w 1988r. okna w południowej ścianie budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w G., usytuowanej w granicy z działką przy ul. [...], w sposób rażący naruszyło przepisy § 12 ust. 1 obowiązującego w tym czasie rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki ( Dz. U. Nr 17, poz. 62 z 1980r) określające, że odległość takiej ściany od granicy działki powinna wynosić, co najmniej 4m. Powyższe stanowiło podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta z dnia 14 kwietnia 1988r.- w części zatwierdzającej plan realizacyjny oraz udzielającej pozwolenia na budowę, obejmującą wykonanie m.in. przedmiotowego otworu okiennego.

Organ II instancji wskazał, że naruszenie w/wym. przepisów wymagało skonfrontowania z obecnie obowiązującą regulacją w zakresie odległości budynku od granicy z sąsiednią działką, zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Również aktualnie obowiązujący § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przewiduje dla takiej ściany odległość nie mniejszą niż 4m. Organ II instancji podkreślił, że odległość ta jest nienaruszalna.

Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994r. –Prawo budowlane będącym podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W omawianym przypadku zaistniała okoliczność do nakazania zamurowania otworu okiennego w celu doprowadzenia ( części ) obiektu budowlanego do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami techniczno- budowlanymi. Natomiast stosownie do art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio , jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. W przedmiotowej sprawie obligujące do wydania nakazu na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 było wykonanie robót w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach – jedna z przesłanek art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Określenie przez organ I instancji w/wym. robót jako samowolnie wykonanych nie znajduje uzasadnienia, lecz pozostaje bez wpływu na kierunek rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, że nastąpiła oczywista omyłka w oznaczeniu daty wydania pozwolenia na budowę sprostowana postanowieniem organu I instancji, wskazano, że wykonanie otworu okiennego w opisany sposób naruszało przepisy obowiązujące w dacie prowadzenia robót, jest jednak niezgodne także z obecnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi warunków technicznych, co oznacza, że robót tych nie wolno zalegalizować. Organ II instancji wskazał nadto, że oświetlenie pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi można zapewnić bez naruszania obowiązujących przepisów, w sposób dopuszczony w rozdziale 2 aktualnych warunków technicznych, inwestor jest odpowiedzialny za podnoszenie "walorów mieszkania" niezgodnie z przepisami prawa", drugie okno na kondygnacji wyższej w południowej ścianie zewnętrznej budynku, na poziomie poddasza przynależnego do mieszkania nr 2, jest objęte odrębnym postępowaniem, dotyczącym robót budowlanych wykonanych na poddaszu.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. W., zarzucając naruszenie art. 107 § 1 kpa, art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. ( tekst jedn. Dz. U. z 2006r, Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz § 57 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

W uzasadnieniu skargi skarżąca ponowiła swoje zarzuty zgłoszone w odwołaniu dotyczące naruszenia art. 107 § 1 kpa podając, że decyzja nie spełnia warunków określonych w kpa. Wskazano, że decyzja dopiero w uzasadnieniu odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu przywołuje art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, lecz organ wskazując na powyższy przepis nie precyzuje, poprzez naruszenie jakiego przepisu została spełniona przesłanka z art. 50 ust. 1 pkt 4. Niezależnie od wskazanego uchybienia przepisom o charakterze formalnym, powoływanie się w zaskarżonej decyzji na przepis art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego jest nieuzasadnione. Skarżąca wskazała, że prace remontowe w ramach, których wykonane zostało przedmiotowe okno prowadzone były w oparciu o ostateczną decyzję z 14 kwietnia 1988r. udzielającą pozwolenia na budowę. Prace zostały wykonane zgodnie z projektem stanowiącym załącznik do decyzji. Tym samym prace zostały wykonane zgodnie z prawem i obowiązującymi w tym czasie przepisami, czyli rozporządzeniem Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ( Dz. U. Nr 17 z 1980r., poz. 62). Zgodnie z § 3 w zw. z § 2 pkt 3 w/wym. rozporządzenia nie stosuje się wobec budynków istniejących w dniu wejścia w życie rozporządzenia, nie odpowiadającym jego przepisom, jeżeli zostały zbudowane zgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie ich wznoszenia i nie zagrażają bezpieczeństwu ludzi i mienia. Stosowanie przepisów rozporządzenia w odniesieniu do budynków istniejących może następować wyłącznie w miarę technicznych możliwości w stosunku do nowych elementów zastosowanych w takich budynkach. Skarżąca wskazała, że w tej sytuacji przepis § 12 rozporządzenia regulujący odległości budynku od granicy działki oraz między budynkami w sytuacji, gdy do przedmiotowego budynku przylega bezpośrednio budynek oznaczony jako [...], nie ma zastosowania. W tej sytuacji wskazano, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia istotnym jest uwzględnienie okoliczności, że budynek w którym znajduje się lokal zajmowany przez skarżącą został wybudowany przed 1939r., kiedy obowiązywały inne przepisy w tym względzie.

Niezależnie od powyższego wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do naruszenia prawa, albowiem lokal zajmowany przez stronę jest lokalem mieszkalnym, a tym samym podlega przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. Skarżąca powołała – cytowany wyżej- przepis § 57 tego rozporządzenia wskazując, że w wypadku realizacji decyzji nastąpi utrata funkcji pomieszczenia mieszkalnego w rozumieniu § 3 pkt 10 rozporządzenia. Skarżąca podniosła, że mocą decyzji wydanej w niniejszej sprawie, ma zostać pozbawiona mieszkania z przyczyn, za które odpowiedzialności nie ponosi. Skarżąca podniosła, że brak jest podstaw do przyjęcia, aby powyższe mogło być uznane za zgodne z porządkiem prawnym.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Ostateczną decyzją z dnia 14 kwietnia 1988r. Kierownik Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego udzielił Przedsiębiorstwu "A" pozwolenia na budowę obejmującą modernizację budynku mieszkalnego oraz budowę dwóch boksów garażowych na działce położonej w G. przy ul. [...], integralną część decyzji stanowiły opieczętowane załączniki rysunkowe i opisowe. Podstawą prawną wydania powyższej decyzji stanowiły przepisy art. 28 i 29 ustawy z dnia 24 października 1974 r. –Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 38, poz. 229) oraz § 19 i 20 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 20 lutego 1975 r. ( Dz. U. Nr 8, poz. 48).

W dniu 26 października 1998r. grudnia 1998r. zostało wszczęte postępowanie z wniosku L. B. w sprawie istniejących okien w elewacji południowej budynku położonego przy ul. [...] w G., którego modernizację przeprowadzono na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 14 kwietnia 1988r. Okna te nie istniały w przedmiotowym budynku przed wykonaniem jego remontu.

Natomiast w dniu 27 stycznia 2006r. Wojewoda wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 14 kwietnia 1988r.

Decyzją z dnia 28 lutego 2006r. Wojewoda stwierdził nieważność decyzji z dnia 14 kwietnia 1988r. na tej podstawie, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa ( art. 156 § 1 pkt 2 kpa).

Po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji z dnia 28 lutego 2006r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 22 maja 2006r. uchylił zaskarżoną decyzję w części stwierdzającej nieważność decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki i Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego z dnia 14 kwietnia 1988r., z wyjątkiem zatwierdzenia planu realizacyjnego i udzielenia pozwolenia na wykonanie otworu drzwiowego nr 6 w ścianie usytuowanej na granicy pomiędzy budynkami przy ul. [...] i [...] w G., i w tym zakresie odmówił stwierdzenia nieważności badanej decyzji; natomiast w pozostałym zakresie, tj. stwierdzającym nieważność decyzji z dnia 14 kwietnia 1988r. polegającym na zatwierdzeniu planu realizacyjnego i udzieleniu pozwolenia na budowę obejmującą wykonanie otworu nr 6 w ścianie usytuowanej na granicy pomiędzy budynkami przy ul. [...] i [...] w G. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W decyzji tej stwierdzono, że weryfikowana decyzja Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru budowlanego Urzędu Miejskiego z dnia 14 kwietnia 1988r., w części dotyczącej pozwolenia na wykonanie otworu okiennego nr 6 w ścianie usytuowanej na granicy między budynkami przy ul. [...] w G., spełnia przesłankę art. 156 § 1 pkt 2 kpa gdyż w sposób rażący narusza prawo, skoro jej treść pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.

Zatem z istniejących w sprawie rozstrzygnięć wynika, że z obrotu prawnego została wyeliminowana decyzja z dnia 14 kwietnia 1988r. udzielająca pozwolenia na budowę w części opisanej w decyzji z dnia 22 maja 2006r., a więc w części dotyczącej pozwolenia na budowę obejmującego wykonanie otworu okiennego nr 6 /opisanego w decyzji z dnia 22 maja 2006r/. Usytuowanie okna w ścianie budynku mieszkalnego przy ul. [...] , usytuowanego w granicy z działką przy ul. [...] było sprzeczne z powołanymi przez organ II instancji przepisami obowiązującymi w dacie wydania pozwolenia na budowę, w dacie wykonywania robót, jak i w dacie wydania zaskarżonej decyzji przez organ II instancji. Sąd w tym miejscu podziela argumenty przedstawione przez organ II instancji w powyższym zakresie. Modernizacja budynku doprowadziła do stanu niezgodnego z prawem- z przepisem § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki zarówno zawartym w rozporządzeniu z 1980r., jak i w rozporządzeniu z 12 kwietnia 2002r. , albowiem w następstwie powyższych zapisów pozwolenia na budowę powstała ściana z otworem okiennym w granicy z zabudowaną działką sąsiednią.

Zarzut skarżącej, że prace budowlane, w ramach, których zostało wykonane przedmiotowe okno były prowadzone zgodnie z ostateczną decyzją udzielającą pozwolenia na budowę i tym samym prace te zostały wykonane zgodnie z prawem i obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r ( Dz. U. nr 17, poz. 62) pomija przedstawione wyżej okoliczności, a mianowicie treść powoływanej ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 maja 2006r. na mocy, której stwierdzono nieważność w/wym. pozwolenia na budowę w opisanej części.

Podnoszona przez skarżącą okoliczność, że prace budowlane wykonane zostały w oparciu o ostateczną decyzję w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę oznacza, że w sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie, a więc stwierdzenia nieważności takiego pozwolenia na budowę, nie można traktować inwestora, jak osoby, która dopuściła się samowoli budowlanej. Inwestor, który prowadził roboty budowlane lub wybudował obiekt budowlany na podstawie decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę, która to decyzja została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego, nie może być traktowany jako osoba dopuszczająca się samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego z 1994r., a także jak osoba, która prowadzi roboty budowlane bez pozwolenia na budowę. Okoliczność podnoszona przez skarżącą o wykonaniu robót na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę powoduje, że w sprawie ma zastosowanie tryb postępowania przewidziany właśnie w art. 51 Prawa budowlanego, a nie art. 48 przewidujący sankcję rozbiórki obiektu .W sytuacji zatem gdy obiekt został wykonany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, przed stwierdzeniem jej nieważności podstawą orzekania są przepisy art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane zastosowane przez organy administracji i przytoczone przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji.

Skoro w okolicznościach sprawy wykonanie robót /usytuowanie okna/ naruszało przepisy bezwzględnie obowiązujące, to organ nadzoru zobowiązany był do podjęcia czynności mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem obowiązującym w dacie wydania decyzji. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy doprowadzenie robót w omawianym zakresie do stanu zgodnego z prawem, czyli ich legalizacja nie była możliwa, zatem koniecznym było nakazanie przez organ doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego poprzez nałożenie obowiązku zamurowania otworu okiennego zgodnie z powołanym w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przepisem art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 51 ust. 7 i stosownie do sentencji decyzji nakładającej obowiązek.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej powołującej się na postanowienia § 3 w zw. z § 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki wskazać należy, że również zgłaszając zarzuty w tym zakresie skarżąca pomija treść decyzji eliminującej z obrotu prawnego decyzję z dnia 14 kwietnia 1988r. w opisanym zakresie.

Zgodnie z § 3 w/wym. rozporządzenia z 3 lipca 1980r. przepisy rozporządzenia nie dotyczą budynków istniejących w dniu wejścia w życie rozporządzenia, nie odpowiadających jego przepisom, jeżeli zostały zbudowane zgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie ich wznoszenia i nie zagrażają bezpieczeństwu ludzi i mienia, z uwzględnieniem przepisów § 2.

Zgodnie z § 2 rozporządzenia z 3 lipca 1980r. jego przepisy stosuje się także przy odbudowie, przebudowie rozbudowie i połączonym z modernizacją lub wymianą elementów remoncie:

1/ w całości – w stosunku do nowo budowanych części budynków i urządzeń,

2/ w zakresie związanym z koniecznością usunięcia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz poprawą warunków zdrowotnych, ochrony środowiska i warunków pracy- w stosunku do istniejących części budynków i urządzeń,

3/ w miarę technicznych możliwości – w stosunku do nowych elementów zastosowanych w istniejących budynkach lub urządzeniach.

Skarżąca powołując się na powyższe uregulowania podnosiła, że stosowanie przepisów rozporządzenia w odniesieniu do istniejących budynków może następować wyłącznie w miarę technicznych możliwości w stosunku do nowych elementów zastosowanych w takich budynkach. W tej sytuacji przepis § 12 rozporządzenia regulujący odległości budynku od granicy działki oraz między budynkami gdy do przedmiotowego budynku przylega bezpośrednio drugi budynek nie ma zastosowania. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia, jak wskazała skarżąca, istotnym jest uwzględnienie okoliczności, że budynek został wybudowany przed 1939r., kiedy obowiązywały inne przepisy w tym względzie. Zarzuty te są w sprawie bezprzedmiotowe.

Pozwolenie na budowę z dnia 14 kwietnia 1988r. zostało wydane w oparciu o przepisy art. 28 i 29 ustawy z dnia października 1974r.- Prawo budowlane. Przedmiotem pozwolenia na budowę była modernizacja budynku mieszkalnego oraz budowa dwóch boksów garażowych na działce położonej w G. przy ul. [...]. Do tak opisanego zakresu wykonywanych prac zastosowanie miały w zakresie warunków technicznych przepisy rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980r. z mocy § 2 ust. 1 i 3 stanowiącego, że przepisy rozporządzenia stosuje się przy odbudowie, przebudowie, rozbudowie i połączonym z modernizacją lub wymianą elementów remoncie w całości w stosunku do nowo budowanych części budynków i urządzeń oraz w miarę możliwości w stosunku do nowych elementów zastosowanych w istniejących budynkach lub urządzeniach. Przepis § 3 nakazuje uwzględniać postanowienia przepisu § 2. Nie ma znaczenia dla rozpoznawanej sprawy podnoszona okoliczność, że budynek, w którym znajduje się lokal zajmowany przez skarżącą został wybudowany przed 1939r. i w konsekwencji nie mają do niego zastosowania przepisy dot. warunków technicznych obowiązujące w dacie wydania pozwolenia na budowę.

Przedmiotem udzielonego pozwolenia na budowę i prowadzonego w sprawie postępowania nie było i nie jest doprowadzenie usytuowania budynku położonego przy ul. [...] do stanu zgodnego z aktualnie obowiązującymi uregulowaniami. Przedmiotem pozwolenia na budowę była modernizacja, odbudowa budynku. Budynek ten przed wydaniem pozwolenia na budowę nie posiadał w ścianie usytuowanej na granicy okna, którego sprawa dotyczy. Jego wykonanie nie miało więc miejsca przed udzieleniem pozwolenia na budowę. Zostało ono wykonane po udzieleniu pozwolenia na budowę. Zatem zarzuty skarżącej są oczywiście niezasadne, albowiem nie istnieje w sprawie stan faktyczny wymieniony w cytowanych przez skarżącą postanowieniach rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980r., a mianowicie sytuacja, w której nakazano by zamurowanie otworu okiennego wykonanego wraz z budynkiem- taki stan faktyczny umożliwiałby rozpatrzenie merytoryczne tego zarzutu.

Nie zasługuje na uwzględnienie też zarzut, w którym skarżąca podnosi, że iż wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do naruszenia prawa / cytowanego wyżej przepisu § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury/.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem kontroli sądu w rozpoznawanej sprawie jest opisana wyżej decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 marca 2008r. Stosownie bowiem do powołanego przepisu art. 134 §1 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi granice rozpoznania sądu administracyjnego wyznaczane są przez granice sprawy administracyjnej. Przedmiotem niniejszego postępowania jest więc sprawa w odniesieniu, do której została wydana decyzja administracyjna utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji nakładające na skarżącą obowiązek doprowadzenia ściany zewnętrznej budynku do stanu poprzedniego poprzez zamurowanie otworu okiennego. Postępowanie administracyjne było prowadzone w trybie art. 51 Prawa budowlanego, którego celem było doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem co w niniejszej sprawie oznaczało doprowadzenie robót do stanu poprzedniego poprzez nakazanie zamurowania okna w budynku położonym przy ul. [...]. Decyzje te wyznaczyły granice postępowania sądowoadministracyjnego, albowiem Sąd na skutek skargi bada zgodność z prawem wydanej decyzji administracyjnej. Natomiast nie stanowi przedmiotu postępowania badanie czy lokale w budynku przy ul. [...] odpowiadają warunkom technicznym dotyczącym oświetlenia zawartym w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002r. Podkreślić należy, że w tym zakresie organy powołały postanowienia rozdziału 2 / Dział II/ warunków technicznych wskazując, że oświetlenie można zapewnić bez naruszania obowiązujących przepisów w sposób dopuszczony w tym rozdziale. Podkreślić też należy, że niezgodne z obowiązującymi przepisami technicznymi usytuowanie otworu okiennego w zaistniałej sytuacji nie mogło zostać zaaprobowane przez organ nadzoru budowlanego, skoro budynek ten bez kwestionowanego otworu okiennego był usytuowany przy granicy z działką sąsiednią. W takiej sytuacji organ nadzoru budowlanego prawidłowo przeprowadził postępowanie mające na celu doprowadzenie budynku ( jego części) do stanu poprzedniego.

Podsumowując stwierdzić należy, że rozpoznając sprawę organ odwoławczy wydał decyzję na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego i prawnego, istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Mając zatem na uwadze wyżej wskazane względy, Wojewódzki Sąd Administracyjny , uznając decyzję za zgodną z prawem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.