Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędzia WSA Artur Kuś, Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego M.M. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB") decyzją nr [...] z [...] października 2018 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania M. M. (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB") nr [...] z [...] lipca 2018 r., znak: [...], nakazującą skarżącemu rozbiórkę obiektu budowlanego.

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

2. Pismem z [...] lutego 2018 r. Urząd Miasta [...] W. Biuro [...] zwrócił się do PINB [...] o zbadanie legalności kiosku handlowego usytuowanego na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] [...] w W.

Organ powiatowy w dniach [...] kwietnia 2018 r. i [...] maja 2018 r. przeprowadził czynności kontrolne, podczas których ustalił, że na terenie działki nr ewid. [...] w W. zlokalizowany jest kiosk handlowy o wymiarach ok. [...] m x [...] m (wymiar zewnętrzny). Wejście do kiosku znajduje się od ul. [...] (dodatkowe służbowe wyjście na tyłach kiosku), przed wejściem zostały wylane betonowe schodki z barierką. Kiosk handlowy, typu kontener blaszany, posadowiony został na płytach betonowych. Wewnątrz obiektu podział ściankami działowymi na część "sklepowo-handlową", przedsionek wejścia służbowego tylnego oraz pomieszczenie gospodarcze. Kiosk zasilany jest w energię elektryczną. Organ ustalił, że wiosną 2013 r. istniejący wcześniej w tym samym miejscu kiosk drewniany został usunięty, a na jego miejscu postawiony został kiosk typu kontenerowego.

Zawiadomieniem z [...] czerwca 2018 r. poinformowano strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie kiosku handlowego usytuowanego na terenie działki nr ewid. [...] przy ul. [...] [...] w W.

3. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją nr [...] z [...] lipca 2018 r. nakazał skarżącemu rozbiórkę obiektu budowlanego, tj. ww. kiosku handlowego usytuowanego na terenie działki nr ewid. [...].

Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.; dalej "pr.bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a.").

W uzasadnieniu organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znalazł art. 48 pr.bud. odnoszący się do samowolnie realizowanych obiektów budowlanych. Organ ustalił, że pawilon handlowy usytuowany na terenie działki nr ewid. [...] został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej. W ocenie organu nadzoru budowlanego przed przystąpieniem do realizacji robót budowlanych, skarżący powinien uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę przedmiotowego pawilonu. Ww. obiekt jest trwale związany z gruntem i mimo niewielkiej powierzchni zewnętrznej jest skonstruowany jako zespół pomieszczeń wydzielonych za pomocą przegród budowlanych.

Zdaniem organu pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 48 ust. 2 pr.bud., które umożliwiałyby doprowadzenie do zgodności istniejącego obiektu z prawem (tzw. legalizacji). Wynika to z faktu, że ww. pawilon narusza przepisy prawa miejscowego. Na terenie, na którym wybudowano ww. obiekt obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty na podstawie uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z [...] października 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów przyskarpowych w rejonie ul. [...] część [...]. Pawilon handlowy zlokalizowany jest na terenach oznaczonych w planie symbolem [...] [...] (teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego) i [...] [...] (tereny dróg publicznych). Zgodnie z § 8 ust. 1 ww. uchwały "zakazuje się sytuowania kiosków na obszarze planu, z wyjątkiem terenów przeznaczonych pod drogi publiczne, oznaczonych w planie symbolami: [...], [...]". tymczasem, ww. obiekt znajduje się na terenie [...] i [...], czyli terenie nieobjętym wyjątkiem od ogólnej reguły – zakazu. Ponadto kiosk zlokalizowany jest poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy. W ocenie organu nadzoru budowlanego nie jest zatem możliwe przeprowadzenie w trybie art. 48 ust. 2 pr.bud. procedury legalizacji samowolnie wybudowanej inwestycji. Opisany stan faktyczny odpowiada zatem hipotezie normy prawnej wyrażonej w art. 48 ust. 1 pkt 1 pr.bud.

4. Pismem z [...] sierpnia 2018 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z [...] lipca 2018 r., w którym wniósł o uchylenie ww. decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie orzeczenie o obowiązku zalegalizowania ww. obiektu. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ literalnie zastosował przepisy Prawa budowlanego, pomijając interes społeczny i słuszny interes skarżącego.

5. Po rozpatrzeniu odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z [...] października 2018 r. utrzymał w mocy decyzję PINB z [...] lipca 2018 r.

Organ drugiej instancji wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 pr.bud. (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202).

[...] WINB wyjaśnił, że w jego ocenie organ powiatowy podjął prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie, a w szczególności nie naruszył przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zobowiązujących do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.

W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazano, że w odwołaniu skarżącego została zawarta informacja o nabyciu przedmiotowego pawilonu handlowego w 2015 r. w związku z informacją o lokalizacji obiektu trwającej ponad 10 lat. Skarżący przyznał przy tym, że według jego wiedzy obiekt w obecnym kształcie został zrealizowany w 2013 r.

W ocenie [...] WINB organ powiatowy słusznie zakwalifikował ww. kiosk jako wymagający decyzji o pozwoleniu na budowę. Obiekty kontenerowe są obiektami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 1 i pkt 5 pr.bud. i ich budowa nie wymaga pozwolenia na budowę tylko wówczas, gdy są przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych i w celu ich wykonania. W przedmiotowej sprawie kontener spełnia funkcje kiosku handlowego. Takie kioski są kwalifikowane jako tymczasowe obiekty budowlane, które w myśl art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 30 ust. 1 pr.bud. wymagają dokonania zgłoszenia zamiaru robót budowlanych. Jeśli jednak obiekt tego rodzaju powstanie w warunkach samowoli budowlanej i jest usytuowany w tym samym miejscu dłużej niż przez 180 dni, wówczas zastosowanie znajduje art. 48 pr.bud.

Ponieważ wymóg uzyskania pozwolenia na budowę nie został spełniony, należało uznać, że kiosk został wykonany w warunkach samowoli budowlanej. Zasadne było zatem zastosowanie w stosunku do tego obiektu budowlanego trybu określonego w art. 48 pr. bud.

W ocenie organu odwoławczego realizacja przedmiotowego pawilonu na terenie działki nr ewid. [...] jest niezgodna z przepisami prawa miejscowego, tj. uchwały nr [...]. W związku z tym nie ma podstaw do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego.

Organ drugiej instancji wyjaśnił również, że powoływana przez skarżącego ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. W art. 1 tego aktu uściślono, że określa ona zasady oraz procedury przygotowania i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących. Nie ma więc wpływu na ocenę legalności istniejącej już zabudowy.

6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący pismem z [...] grudnia 2018 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie w całości decyzji [...] WINB.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego, mającą istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, w szczególności art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie. W ocenie skarżącego organ nie zebrał oraz nie rozważył całego materiału dowodowego, a w konsekwencji nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało błędnym uznaniem, że kiosk handlowy został ustawiony w ramach samowoli budowlanej wbrew ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

7. Odpowiadając w dniu [...] stycznia 2019 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącego pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć niewyłącznie z powodów w niej wskazanych.

8. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny jeśli stwierdzi, że niewątpliwie doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu.

Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

9. Po rozpatrzeniu sprawy Sąd uznał, że wbrew opinii organów nadzoru budowlanego właściwych w sprawie regulacje prawne mające zastosowanie do przedmiotowego kiosku zlokalizowanego przy ul. [...] [...] nie są w pełni jednoznaczne i że badając całokształt zgromadzonego materiału należy zwrócić uwagę na wady przeprowadzonego postępowania.

Sąd nie kwestionuje głównych ustaleń faktycznych poczynionych przez organ pierwszej instancji, w szczególności wymiarów zewnętrznych i wewnętrznych (powierzchni użytkowej) przedmiotowego kiosku. Nie jest wszakże w pełni oczywiste twierdzenie, że badany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem. Nawet jeśli przyjmiemy, że w sprawach z zakresu prawa budowlanego nie stosuje się kryteriów trwałego związania z gruntem ustalonych w odniesieniu do art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego (niemożność usunięcia bez uszkodzenia obiektu), lecz właściwe dla prawa budowlanego, to nadal charakter przedmiotowego kiosku może budzić wątpliwości. Trwałość związania obiektu z gruntem, nie musi oznaczać stałości przytwierdzenia. Takiemu rozumieniu tego pojęcia nie przeczy również możliwość jego demontażu. Jest to bowiem tylko okoliczność mogąca przesądzać o tymczasowości takiego obiektu, ale nie trwałości jego związania z gruntem (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 29 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1365/17, LEX nr 2443777). Innymi słowy, o tym, czy obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem przesądza to, czy posadowiony jest na tyle trwale, że opiera się czynnikom - np. przyrody - mogącym zniszczyć jego konstrukcję, o czym w istocie decydują parametry techniczne (por. wyroki NSA: z 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 882/10, LEX nr 992653; z 4 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 10/09, LEX nr 597089; z 25 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2758/15, LEX nr 2360874).

Należy zatem wziąć pod uwagę ustalenie PINB, że obecny kiosk jest obiektem kontenerowym, a nie konstrukcją posadowioną na fundamentach i w sposób strukturalny z nimi związaną. Naturą kontenera jest przecież możliwość jego przenoszenia w całości bez potrzeby rozbiórki. W tym sensie zastosowanie do przedmiotowego obiektu kontenerowego art. 48 pr. bud. może okazać się nietrafne.

Powyższy argument nie jest wyłącznym ani przesądzającym powodem rozstrzygnięcia Sądu. Należy bowiem wziąć pod uwagę przede wszystkim sposób postępowania przyjęty w sprawie. Organ pierwszej instancji uznał, że decydującą okolicznością dla ustalenia zasad postępowania wobec samowolnie zrealizowanego kiosku kontenerowego, jest sprzeczność istniejącego rozwiązania z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Rzeczywiście, definicja legalna "kiosku" zawarta w § [...] pkt [...] uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z [...] października 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów przyskarpowych w rejonie ul. [...] część [...] przewiduje, że przez kiosk "należy rozumieć wolnostojący obiekt o funkcji handlowo-usługowej, jednokondygnacyjny, niepodpiwniczony, o powierzchni użytkowej nie większej niż 20 m2". Organ pierwszej instancji skupił się jedynie na postanowieniu § 8 ust. 1 planu, według którego "zakazuje się sytuowania kiosków na obszarze planu, z wyjątkiem terenów przeznaczonych pod drogi publiczne, oznaczonych w planie symbolami: [...], [...]. Ograniczając się do dwóch wskazanych przepisów ww. uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ wyprowadził wniosek, że utrzymanie przedmiotowego kiosku w istniejącym miejscu jest niedopuszczalne.

Kwestionując legalność omawianego obiektu budowlanego powiatowy organ nadzoru budowlanego nie wziął pod uwagę przepisu § 26 ust. 2 pkt 1 planu, który dla terenu [...] (teren lokalizacji przedmiotowego kiosku) przewiduje, że "dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy z prawem do przebudowy oraz wymiany". Na ten przepis zwróciła również uwagę Spółdzielnia [...] Mieszkaniowa [...], Administracja Osiedla "[...]", która w piśmie z [...] maja 2018 r. skierowanym do skarżącego wskazała powyższy warunek zabudowy terenu oznaczonego jako [...] (k. [...] akt admin.). Spółdzielnia Mieszkaniowa zwróciła uwagę, że mając na względzie swoją rolę jako podmiotu odpowiedzialnego za zabudowę mieszkaniową wielorodzinną będącą celem podstawowym oraz za związane z nim usługi podstawowe, w tym handel i usługi dla mieszkańców, "stara się wydzierżawiać tereny pod handel i usługi dla mieszkańców. Przykładem jest ww. pawilon handlowy, z którego korzystają mieszkańcy osiedla i nie tylko".

W przedstawionym stanie rzeczy można dostrzec kolizję między interesem społecznym mieszkańców osiedla "[...]" oraz indywidualnym interesem skarżącego jako właściciela przedmiotowego kiosku handlowego a nie w pełni jednoznacznymi przepisami miejscowego planu zagospodarowania. Należy zatem stwierdzić, że organ pierwszej instancji nie wykazał w sposób przekonujący, że utrzymanie obecnie istniejącego kiosku w miejscu jego lokalizacji jest sprzeczne z miejscowym planem. Ustalając moment powstania kiosku organ administracji przyjął, że kiosk kontenerowy został ustawiony w aktualnym położeniu w roku 2013, ale uczyniono to w następstwie rozbiórki, najprawdopodobniej samowolnej, wcześniej istniejącego kiosku drewnianego. Nie ustalono natomiast, kiedy w ww. miejscu zbudowany został pierwotny kiosk. Okoliczność ta ma istotne znaczenie w sprawie, gdyż obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony w 2010 r. Nie wiemy wobec tego, czy przepisy poprzedniego planu dopuszczały lokalizację kiosków i czy przewidywały również zasadę dopuszczalności wcześniejszej zabudowy. Organ nie ustalił więc, czy wcześniejszy drewniany kiosk powstał samowolnie, a jeśli nawet tak, to czy był sprzeczny z planem zagospodarowania przestrzennego. Konsekwentnie nie zostało rozstrzygnięte, czy do kiosku kontenerowego zainstalowanego w 2013 r. należy stosować zasadę wyrażoną w § 26 ust. 2 pkt 1 obowiązującego planu o dopuszczalności zachowania i prawie przebudowy oraz wymiany zabudowy dotychczas istniejącej.

W przedstawionym stanie rzeczy Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę uznał, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez powiatowy i wojewódzki organ nadzoru budowlanego z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a przy tym z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Taka krytyczna ocena postępowania organów administracji wbrew rzekomej oczywistości stanu faktycznego i stanu prawnego nie może być uznana za wyjątkową bądź wykraczającą poza zakres kognicji oraz obowiązki Sądu. W analogiczny sposób Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł m.in. wydając wyrok z 24 października 2019 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2998/18. Orzeczeniem tym Sąd uchylił decyzje obu instancji wskazując na wady przeprowadzonego postępowania dowodowego.

W opinii Sądu nieprawidłowość postępowania prowadzonego przez organy pierwszej oraz drugiej instancji polegała także na podjęciu arbitralnego rozstrzygnięcia po zgromadzeniu materiału dowodowego uznanego za wystarczający. Zdaniem Sądu po dwukrotnym przeprowadzeniu oględzin w miejscu lokalizacji przedmiotowego kiosku, ustaleniu wymiarów wewnętrznych i zewnętrznych kiosku organ pierwszej instancji nie powinien ograniczyć się do zawiadomienia strony o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami, lecz powinien rozważyć wspólnie ze stroną, choćby przez wezwanie jej do złożenia dodatkowych wyjaśnień, czy istnieją jednak możliwości doprowadzenia do zgodności istniejącego kiosku kontenerowego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jak wskazano wyżej, za kioski uważa się obiekty o powierzchni użytkowej nie większej niż 20 m2. Tymczasem, ustalono, że niekwestionowana powierzchnia przedmiotowego kiosku wynosi 19, 1361 m2. Gdyby zatem – rozważając hipotetyczny scenariusz – istniejący obiekt budowlany został powiększony o 4,32% powierzchni, wówczas nie byłby już kioskiem lecz inną budowlą. Nadal nie byłby rozstrzygnięty zarzut dokonania samowoli budowlanej, ale brak zarzucanej sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dopuszczałby możliwość prowadzenia postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 oraz ust. 5 pr.bud. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w żadnym razie nie przesądza o dopuszczalności legalnego istnienia obecnego kiosku kontenerowego, wskazuje jednak, że postępowanie organów nadzoru budowlanego zostało przeprowadzone ze zbytnim pośpiechem i wydane rozstrzygnięcia mogą być uznane za przedwczesne.

W trakcie dokonywania czynności urzędowych przez organy właściwe w sprawie nie wzięto pod uwagę jednej z istotnych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie, że działania administracji publicznej powinny być podejmowane w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej. Co więcej, od czerwca 2017 r. zasada ochrony zaufania obywateli do państwa jest uzupełniona w art. 8 § 1 k.p.a. wytyczną kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.

Tym standardom nie sprostały organy właściwe w sprawie. Nie odniesiono się na przykład do faktu wskazywanego przez skarżącego, a mianowicie że w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowego kiosku kontenerowego zlokalizowano tzw. paczkomat, czyli znaczący w wymiarach zespół pojemników służących do nadawania i odbierania przesyłek pocztowych. W tej sytuacji zarzut nierównego traktowania firmy kurierskiej i właściciela kiosku handlowego nie może być uznany za oczywiście nietrafny lub niedorzeczny.

Odnosząc się z kolei do konstytucyjnej i zarazem kodeksowej zasady proporcjonalności, należało w sprawie wziąć pod uwagę pogląd mocno utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych, że decyzja o rozbiórce budynku lub innego obiektu budowlanego stanowi ostateczny środek (ultima ratio), którym powinny dysponować organy nadzoru budowlanego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że nakaz rozbiórki obiektu budowlanego jest najdalej idącą, najbardziej dolegliwą sankcją za naruszenie przepisów szeroko pojętego Prawa budowlanego i w związku z tym należy stosować ją jako ostateczność. Celem nadrzędnym nakazu rozbiórki obiektu budowlanego jest bowiem przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a nie karanie inwestora za to, że naruszył przepisy prawa. Dopiero ustalenie przez organ nadzoru, iż przywrócenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem jest niemożliwe uprawnia i zarazem obliguje organ do orzeczenia nakazu rozbiórki (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2340/15 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 września 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2408/16 i z 23 września 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2456/15).

10. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów regulujących zasady zagospodarowania przestrzennego, zarówno powszechnie obowiązujących, jak i przepisów prawa miejscowego oraz przepisy prawa budowalnego, a także zasady postępowania administracyjnego Sąd uznał, że postępowanie w sprawie przeprowadzono z naruszeniem reguł prawa i wymogów państwa prawnego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy będą miały na uwadze przedstawione uwagi i dokonają ponownie oceny zgodności istniejącego kontenerowego obiektu handlowego z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także dopuszczalności prowadzenia w stosunku do ww. obiektu budowlanego postępowania legalizacyjnego.

11. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i lit. c. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylił również decyzję organu pierwszej instancji w uznaniu, że uchybienia wymienione wyżej dotyczą organów obu instancji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.