Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 03 kwietnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty świadczenia wychowawczego postanawia odrzucić skargę

Opisaną powyżej decyzją z dnia 03 kwietnia 2025 r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wstrzymał O. K. wypłatę świadczenia wychowawczego. Decyzja powyższa zawierała pouczenie o trybie i sposobie wniesienia odwołania i została prawidłowo doręczona skarżącej w dniu 18 kwietnia 2025 r.

Datowaną na dzień 01 stycznia 2025 r. skargą O. K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu decyzję z dnia 03 kwietnia 2025 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując że skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia i wniosła skargę na decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 52 § 1-2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie.

Z przytoczonych regulacji wynika, że w przypadku postępowania administracyjnego, przed wniesieniem skargi, skarżący musi wyczerpać tryb odwoławczy, a więc wnieść odwołanie. Skarga do sądu administracyjnego przysługuje stronie dopiero od decyzji organu odwoławczego. W przedmiotowej sprawie decyzja z dnia 03 kwietnia 2025 r. Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych była decyzją I instancyjną, a zatem skarżącej przysługiwało od niej odwołanie do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, o czym skarżącą skutecznie pouczono. Oznacza to, że decyzja powyższa nie mogła zostać zaskarżona do Sądu, a wniesienie skargi na decyzję z dnia 03 kwietnia 2025 r., jako skargi na decyzję organu I instancji było niedopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie 58 § 1 pkt 6 ppsa, należało orzec jak w sentencji postanowienia odrzucają skargę.

Na marginesie Sąd wskazuje, że skarżącej wznowiono wypłatę świadczenia, o czym poinformowano ją pismem z dnia 15 grudnia 2025 r.