II SAB/Ol 56/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-05-07	
Data wpływu	2026-03-19	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie	
Sędziowie	Bogusław Jażdżyk /przewodniczący/
Katarzyna Matczak /sprawozdawca/
Tadeusz Lipiński	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Burmistrz Miasta	
Treść wyniku	Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku w części; w pozostałym zakresie oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 149 § 1 pkt 1,  § 1a; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2026 r. sprawy ze skargi B. D. na bezczynność Burmistrza Miasta G. w udostępnieniu informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta G. do rozpoznania wniosku B. D. z dnia [...] w zakresie pkt 1, 3, 4, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 i 14 - w terminie 14 dni; II. oddala skargę w zakresie pkt 2, 5 i 6 wniosku; III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Burmistrza Miasta G. na rzecz B. D. kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Wnioskiem z 19 stycznia 2026 r. B. D. radna Rady Miasta [...] (dalej: "skarżąca") wystąpiła do Burmistrza Miasta [...] (dalej jako: "organ"), na podstawie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: "u.d.i.p.") o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

1. Na jakiej podstawie prawnej [...] pełni rolę organizatora lodowiska zlokalizowanego na terenie stanowiącym własność Gminy Miejskiej [...]? - proszę o udostępnienie kopii dokumentów, umów, porozumień, decyzji lub innych aktów stanowiących podstawę prawną.

2. Czy została zawarta pisemna umowa, porozumienie, użyczenie lub inny dokument regulujący korzystanie z terenu miejskiego przez klub sportowy? - jeżeli tak, proszę o udostępnienie pełnej dokumentacji wraz z załącznikami.

3. Czy funkcjonowanie lodowiska stanowi realizację zadania własnego gminy w zakresie kultury fizycznej i rekreacji? - jeżeli tak, proszę o wskazanie trybu powierzenia zadania klubowi oraz udostępnienie dokumentów (zarządzeń, decyzji, umów, konkursów ofert) potwierdzających to powierzenie.

4. Czy teren [...] został formalnie przeznaczony lub czasowo wyłączony z innego użytkowania w celu utworzenia lodowiska? - proszę

o udostępnienie stosownych dokumentów (zarządzeń, decyzji, uchwał, protokołów).

5. Czy Gmina Miejska [...] weryfikowała, czy klub sportowy posiada ubezpieczenie OC związane z prowadzeniem lodowiska? - proszę o udostępnienie dokumentów potwierdzających przeprowadzenie takiej weryfikacji.

6. Czy regulamin lodowiska został poddany analizie prawnej pod kątem zgodności z obowiązującymi przepisami prawa? - proszę o udostępnienie opinii prawnych lub dokumentów potwierdzających przeprowadzenie takiej analizy.

7. Na jakiej podstawie prawnej w regulaminie lodowiska zawarto zapisy wyłączające lub ograniczające odpowiedzialność organizatora, mimo że obiekt funkcjonuje na mieniu Gminy Miejskiej [...]? - proszę o udostępnienie dokumentów lub opinii prawnych stanowiących podstawę takich zapisów.

8. Czy klub sportowy otrzymał od Gminy Miejskiej [...] lub innych podmiotów publicznych dotację, wsparcie finansowe, wsparcie rzeczowe

(w szczególności: sprzęt, energia, woda, materiały) lub inne formy finansowania związane z prowadzeniem lodowiska? - proszę o udostępnienie dokumentów potwierdzających kwoty, rodzaj wsparcia, okres oraz podstawę prawną.

9. Czy korzystanie z terenu miejskiego przez klub sportowy na potrzeby lodowiska odbywa się odpłatnie czy nieodpłatnie? - proszę o udostępnienie dokumentów lub decyzji określających zasady korzystania.

10. Kto, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, ponosi odpowiedzialność cywilną oraz organizacyjną za bezpieczeństwo użytkowników lodowiska prowadzonego przez klub sportowy na mieniu Gminy Miejskiej [...]? -proszę o udostępnienie dokumentów, opinii prawnych lub wytycznych formalnie określających zakres tej odpowiedzialności.

11. Jaką rolę w funkcjonowaniu lodowiska pełni Miejski Ośrodek Sportu

i Rekreacji [...] (MOSiR)? - proszę o udostępnienie dokumentów określających zakres odpowiedzialności MOSiR, jeżeli taki występuje.

12. Na jakiej podstawie pracownicy MZK uczestniczyli w tworzeniu lodowiska? - proszę o udostępnienie dokumentów wyjaśniających zakres ich obowiązków i podstawę prawną udziału.

13. Kto delegował pracowników MZK do działań przy tworzeniu lodowiska

i czy byli tam w czasie służbowym? - proszę o dokumenty: polecenia służbowe lub inne dowody.

14. Jakie działania statutowe wykonywała jednostka (MZK) w związku

z tworzeniem lodowiska, którego organizatorem jest klub [...]? - proszę o udostępnienie dokumentacji, raportów lub protokołów.

Pismem z 2 lutego 2026 r., znak: WO.1610.1.21.2026, organ udzielił skarżącej odpowiedzi, wskazując:

1. W posiadaniu Gminy Miejskiej [...] znajdują się następujące dokumenty:

- wniosek złożony przez [...] o nieodpłatne użyczenie terenu na [...] (w załączeniu),

- umowa użyczenia nr l/PSZ/2026 z dnia 16 stycznia 2026 r., zawarta pomiędzy Gminą Miejską [...] a [...], regulująca zasady czasowego korzystania z terenu miejskiego (w załączeniu).

2. Zgodnie z treścią zawartej umowy użyczenia organizatorem oraz podmiotem odpowiedzialnym za funkcjonowanie lodowiska jest [...].

3. Korzystanie z terenu [...] odbywa się na podstawie umowy użyczenia.

4. Regulamin korzystania z lodowiska został opracowany przez organizatora lodowiska.

5. Gmina Miejska [...] na prośbę organizatora, wspiera organizatora

w działaniach wykorzystując do tego swoje zasoby.

6. Organ nie sporządzał ani nie zlecał opinii prawnych, analiz ani innych dokumentów, o których mowa w pozostałych punktach wniosku.

W dniu 4 marca 2026 r. skarżąca wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność organu w udostępnieniu informacji. Zarzuciła naruszenie art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji podlegającej udostepnieniu na wniosek. Wniosła o: stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że 2 lutego 2026 r. otrzymała częściową odpowiedź zawierającą w zasadzie informacje dotyczące pkt 2 wniosku. Sytuację taką należy traktować jako nieudzielenie żądanej informacji w odniesieniu do tej części wniosku, która nie została zrealizowana.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wyjaśnił, że w zakresie działania "tradycyjnej Ślizgawki umiejscowionej na [...]" radna B. D. wcześniej skierowała podobne zapytanie, gdzie enumeratywnie wskazała 38 kwestii do wyjaśnienia i również otrzymała wyczerpujące odpowiedzi. Organ przedłożył w załączeniu wniosek skarżącej z 16 stycznia 2026 r. zawierający 38 pytań i udzieloną skarżącej odpowiedź z 2 lutego 2026 r., znak: WO.1610.1.22.2026. Zaznaczono, że w odpowiedzi z 02 lutego 2026 r., znak: WO.1610.1.21.2026 organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej z dnia 19 stycznia 2026 r. według posiadanej wiedzy i udostępnił posiadaną dokumentację w zakresie kierowanych żądań skarżącej. Innej dokumentacji organ nie posiada. Organ nie zgodził się z subiektywnym twierdzeniem skarżącej, że udzielona odpowiedź jest częściowa i niepełna. Stwierdził, że w lakonicznym uzasadnieniu skargi, skarżąca nie podała jakich informacji lub jakich dokumentów w związku ze swoim wnioskiem z 19 stycznia 2026 r. nie otrzymała. Podkreślił, że udzielił żądnej informacji publicznej z największą starannością, nie lekceważąc radnej, zgodnie z posiadaną wiedzą i dokumentacją, niczego nie zatajając w tym względzie. Nadto poinformował skarżącą jakie posiada dokumenty i te dokumenty zostały jej udostępnione oraz udzielił informacji jakich dokumentów nie posiada, a których żądała skarżąca we wniosku. Nie może bowiem organ, który nie dysponuje żądanymi dokumentami stanowiącymi informację publiczną, ich udostępnić z uwagi na brak w swoich zasobach takich informacji. Gdy organ nie dysponuje żądaną informacją, brak jest również podstaw prawnych do wydawania decyzji odmownej w oparciu o art. 16 u.d.i.p. Mając powyższe na uwadze uznano, że nie dopuszczono się bezczynności w załatwieniu sprawy zainicjonowanej wnioskiem z 19 stycznia 2026 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Na wstępie wskazać należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie

w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania

w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny czy sprawa podlegała załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się informacji w trybie ustawy

z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p. na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Mianowicie wynika z nich, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz gdy zaistnieją podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę czynności materialno-technicznej, tj. udostępnienia informacji lub pisma informacyjnego skierowanego do wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15 i powołane w nim orzecznictwo, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). W konsekwencji w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że na gruncie u.d.i.p. może dojść do bezczynność organu, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej lub że nie posiada wnioskowanej informacji (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 62 – 63; S. Szuster [w:] M. Kłaczyński, S. Szuster, Dostęp do informacji publicznej. Komentarz, Lex/el 2003 r., uwagi do art. 10; wyrok WSA w Olsztynie z 12 maja 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 84/22, publ. CBOSA).

W wyroku z 26 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2055/16, CBOSA, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że zwrot "udostępnianie informacji" obejmuje także informację o nieposiadaniu żądanych dokumentów. Przyjmuje się, że w takiej sytuacji nie wystarczy nawet samo stwierdzenie nieposiadania, ale koniecznym jest wyjaśnienie przyczyn takiego stanu rzeczy. Ma to na celu w szczególności umożliwienie osobie (podmiotowi) dochodzenie jej praw i oddalenie potencjalnego zarzucenia organowi bezczynności.

W kontekście uwag organu zawartych w odpowiedzi na skargę uwzględnić też trzeba, że w judykaturze nie budzi wątpliwości, że podmiot zobowiązany jest zwolniony z obowiązku udostępniania żądanych informacji publicznych, jeżeli wykaże, że wnioskodawca jest już w ich posiadaniu albo prawomocnie odmówił uprzednio ich udostępnienia (por. wyroki NSA z 15 marca 2024 r. sygn. akt III OSK 225/22; z 28 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2172/14, publ. w CBOSA).

Odnosząc powyższe uwagi do realiów niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że organ zareagował na złożony wniosek w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., uznając, że żądane dane stanowią informację publiczną. Organ udzielił zbiorczej odpowiedzi w sześciu punktach na przedstawionych 14 pytań zawartych we wniosku, bez wskazania których dokładnie pytań odpowiedź dotyczy. Wymagało to ustalenia do których konkretnie pytań można dopasować udzieloną odpowiedź.

Zdaniem Sądu odpowiedź organu i załączone do niego dokumenty można uznać za wyczerpujące informacje co do zgłoszonych pytań w pkt 2, 5 i 6 wniosku. Pytania z pkt 5. i 6. dotyczyły odpowiednio wyjaśnienia, czy gmina weryfikowała czy klub sportowy posiada ubezpieczenie OC oraz czy analizowała regulamin lodowiska pod kątem zgodności z przepisami. Organ zaś wyjaśnił, że nie sporządzał ani nie zlecał analiz, o których mowa we wniosku (pkt 6 odpowiedzi). Odpowiedź taka jest wystarczająca. W związku z tym nie jest zasadny zarzut bezczynności co do pkt 5. i 6., jak też pkt 2 wniosku. W tym punkcie zgłoszono pytanie czy została zawarta pisemna umowa, porozumienie, użyczenie lub inny dokument regulujący korzystanie z terenu miejskiego przez klub sportowy? - jeżeli tak, proszę o udostępnienie pełnej dokumentacji wraz z załącznikami. W odpowiedzi zaś doręczono umowę użyczenia nr l/PSZ/2026 z dnia 16 stycznia 2026 r., zawartą pomiędzy Gminą Miejską a [...], regulującą zasady czasowego korzystania z terenu miejskiego. Dlatego w tym zakresie skarga także podlegała oddaleniu.

Zasadny natomiast okazał się zarzut bezczynności co do pozostałych pytań wniosku z 19 stycznia 2026 r., do których organ odniósł się wybiórczo, nieadekwatnie co do treści i stanu sprawy. Nie ma racji organ twierdząc, że na podobne pytania do zawartych we wniosku z 19 stycznia 2026 r. udzielił już odpowiedzi skarżącej na wniosek z 16 stycznia 2026 r. Wniosek ten został załączony do odpowiedzi na skargę i zawiera wprawdzie 38 pytań na temat organizacji i funkcjonowania wymienionego lodowiska, jednak nie są to pytania dotyczące kwestii żądanych w pkt 1., 3., 4., 7., 8., 9., 10., 11., 12., 13., 14. wniosku z 19 stycznia 2026 r.

W zakresie pytania z pkt 9 stwierdzić pozostaje, że z treści udostępnionej umowy użyczenia jasno wynika, że teren pod lodowisko został oddany do używania bezpłatnie. Jednak w treści tego punktu skarżąca prosiła też o udostępnienie dokumentów określających zasady korzystania. Organ poinformował skarżącą tylko, że regulamin korzystania z lodowiska został opracowany przez organizatora lodowiska. Okoliczność ta nie tłumaczy, czy organ jest w posiadaniu tego regulaminu i czy mógłby go udostępnić. W przypadku zakwalifikowania żądanej informacji jako informacji publicznej nie ma znaczenia, że organ nie sporządził sam albo nie zlecił sporządzenia wnioskowanego dokumentu. Jeżeli jest w jego posiadaniu i dokument obejmuje informacje kwalifikowane jako publiczne, to ma obowiązek go udostępnić, jeżeli nie zachodzą podstawy do odmowy dostępu albo nie ma zastosowania inny tryb dostępu. Wobec nieudzielenia spójnej i wyczerpującej odpowiedzi zarzut bezczynności jest tutaj zasadny.

Organ nie udzielił też pełnej odpowiedzi na pytanie zawarte w pkt 8. wniosku, w którym skarżąca zwróciła się o podanie "Czy klub sportowy otrzymał od Gminy Miejskiej [...]lub innych podmiotów publicznych dotację, wsparcie finansowe, wsparcie rzeczowe (w szczególności: sprzęt, energia, woda, materiały) lub inne formy finansowania związane z prowadzeniem lodowiska? - proszę o udostępnienie dokumentów potwierdzających kwoty, rodzaj wsparcia, okres oraz podstawę prawną. Z treści tego pytania wynika, że skarżąca wnioskowała o wskazanie jaką konkretnie pomoc rzeczową lub finansową otrzymał klub od gminy lub innych podmiotów, wraz z dokumentami potwierdzającymi kwoty i rodzaj wsparcia. Organ zaś odpowiedział zdawkowo i nieadekwatnie do pytania, że wspiera organizatora w działaniach wykorzystując do tego swoje zasoby (pkt 5 odpowiedzi). Z takiej odpowiedzi nie wynika w ogóle jakiego rodzaju lub wysokości było to wsparcie, o co wnosiła skarżąca.

Organ odniósł się wybiórczo również do pytań zawartych w pkt 1., 3., 4., 7., 10., 11., 12., 13., 14. wniosku. Nie można uznać, że pytania te załatwia ogólnikowe twierdzenie organu zawarte w pkt 6. odpowiedzi z 2 lutego 2026 r., znak: WO.1610.1.21.2026, o treści "Organ nie sporządzał ani nie zlecał opinii prawnych, analiz ani innych dokumentów, o których mowa w pozostałych punktach wniosku". Nie można uznać takiej odpowiedzi za adekwatną do pytania o treści: Na jakiej podstawie prawnej [...] pełni rolę organizatora lodowiska? (pkt 1); Czy funkcjonowanie lodowiska stanowi realizację zadania własnego gminy w zakresie kultury fizycznej i rekreacji? (pkt 3); Czy teren [...] został formalnie przeznaczony lub czasowo wyłączony z innego użytkowania w celu utworzenia lodowiska? (pkt 4); Na jakiej podstawie prawnej w regulaminie lodowiska zawarto zapisy wyłączające lub ograniczające odpowiedzialność organizatora, mimo że obiekt funkcjonuje na mieniu Gminy Miejskiej [...]? (pkt 7); Kto, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, ponosi odpowiedzialność cywilną oraz organizacyjną za bezpieczeństwo użytkowników lodowiska? (pkt 10); Jaką rolę w funkcjonowaniu lodowiska pełni Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji [...] (MOSiR)? (pkt 11); Na jakiej podstawie pracownicy MZK uczestniczyli w tworzeniu lodowiska? (pkt 12); Kto delegował pracowników MZK do działań przy tworzeniu lodowiska i czy byli tam w czasie służbowym? (pkt 13); Jakie działania statutowe wykonywała jednostka (MZK) w związku z tworzeniem lodowiska? (pkt 14). W pytaniach tych skarżąca domagała się wyraźnie odpowiedzi na pytanie, popartej dodatkowo dokumentami. Samo więc wskazanie przez organ, że nie sporządzał ani nie zlecał opinii prawnych, analiz ani innych dokumentów na ten temat, nie może być uznane za wyczerpującą odpowiedź. Organ powinien się odnieść do tematu przytoczonych pytań, czego nie uczynił, co uzasadniało uwzględnienie skargi i zobowiązanie organu do załatwienia wniosku co do wymienionych punktów wniosku.

Wskazać pozostaje, że zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej – Państwa (por. np. wyroki NSA z dnia: 7 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3461/21, z 7 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3195/21, z 21 lipca 2023 r. sygn. akt III OSK 1059/22, publ. w CBOSA). Przy czym pamiętać trzeba, że prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji (tak NSA w wyroku z 5 marca 2024 r., sygn. akt III OSK 136/22, publ. w CBOSA). Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (zob. wyroki NSA: z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 452/16, i z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1177/12, dostępne w CBOSA). W związku z tym wniosek o udzielenie informacji publicznej nie może zmierzać do inicjowania działań. Poza tym dopóki określona informacja istnieje tylko w pamięci przedstawiciela władzy publicznej i nie została utrwalona w jakiejkolwiek formie, tak aby można było w sposób niebudzący wątpliwości odczytać jej treść, dopóty informacja taka nie ma waloru informacji publicznej (por. wyrok NSA z 7 czerwca 2019 r. sygn. I OSK 2881/17, dostępny w CBOSA). Dlatego nie jest możliwe w ramach dostępu do informacji publicznej domaganie się od organu dokonania ocen, analiz, które nie przybrały uprzednio postaci w formie zmaterializowanego dokumentu, sporządzonego w związku z realizacją zadań publicznych. W trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest też możliwe domaganie się od organu wytłumaczenia czy usprawiedliwienia podjętych działań czy zaniechań, a tym bardziej wyjaśnienie motywów czy podstaw działania innych podmiotów (por. wyrok WSA w Olsztynie z 9 maja 2024 r., sygn. akt II SAB/Ol 37/24, publ. w CBOSA). Organ w trybie informacji publicznej nie jest zobligowany do odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy prawniczej, zmierzające do dokonania przez organ wykładni przepisów (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2022 r. sygn. akt III SAB/Gd 170/22, wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 grudnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Lu 139/22). Tego rodzaju informacje nie stanowią informacji publicznej i organ zobowiązany powinien w takich przypadkach poinformować o tym stronę na piśmie, w którym wyraża sposób załatwienia wniosku, jeżeli nie ma podstaw do wydania decyzji administracyjnej.

W świetle przedstawionych uwag przy ponownym rozpatrzeniu wniosku organ powinien rozważyć w stosunku do każdego z przytoczonych pytań czy można je zakwalifikować jako żądanie informacji publicznej, a także określić precyzyjnie czy żądane dokumenty posiada czy nie, ponieważ ogólnikowe stwierdzenie, że nie sporządzał ani nie zlecał sporządzenia wnioskowanych dokumentów nie jest adekwatne do każdego z pytań i równoznaczne z brakiem ich posiadania. Podkreślić pozostaje, że bezczynność polega nie tylko na nieudostępnieniu informacji i na niewydaniu decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1), ale również m.in. na niepoinformowaniu wnioskodawcy, że organ nie dysponuje żądaną informacją albo że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej. Organ ma obowiązek udostępnienia informacji tylko, gdy jest w jej posiadaniu. Nie ma natomiast takiego obowiązku, jeśli wnioskowanej informacji nie posiada i to także wówczas, gdy powinien ją posiadać (por. np. wyroki NSA

z: 23 września 2003 r., sygn. akt II SA 1852/03; 20 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2235/12; 14 września 2023 r., sygn. akt III OSK 1209/22, publ. w CBOSA).

Aby jednak można było uznać, że podmiot informujący o nieposiadaniu wnioskowanej informacji publicznej w sposób należyty wywiązał się z obowiązków nałożonych przepisami u.d.i.p. i tym samym nie zachodzi jego bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej, powinien wyraźnie i stanowczo powiadomić wnioskodawcę o nieposiadaniu owej informacji. W tym celu powinien złożyć wobec wnioskodawcy jasne oświadczenie o nieposiadaniu takich dokumentów, a twierdzenie takie uwiarygodnić (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 4072/21, CBOSA). Organ nie jest więc zobligowany do poszukiwania odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w przypadku, gdy żądanych informacji nie posiada. Tam zaś gdzie może i jest dysponentem danej informacji ma obowiązek udzielić stosownej odpowiedzi stronie.

Z podanych przyczyn Sąd uwzględnił skargę na bezczynność i zobowiązał organ do załatwienia pkt 1., 3., 4., 7., 8., 9., 10., 11., 12., 13. i 14. wniosku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Co do pkt 2., 5. oraz 6. wniosku Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., jako niezasadną, co wyjaśniono powyżej.

Na zasadzie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd orzekł, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosku i jawnego braku woli co do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Organ w wymaganym terminie zareagował na wniosek, udzielił odpowiedzi choć niepełnej. Organowi przypisać można wadliwe zastosowanie przepisów, a nie ich zignorowanie.

O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącej uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł, rozstrzygnięto zgodnie z art. 200 p.p.s.a.