Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.

Decyzją z [...] stycznia 2020 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, na skutek odwołania J. P., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z [...] grudnia 2019 r. [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji budynku gospodarczego wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej, na działce nr [...] w obrębie nr [...], położonej przy ul. [...] w T..

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zapisano ogólne przesłanki niezbędne do wydania decyzji o warunkach zabudowy, która jest decyzją związaną. W sytuacji, gdy w sprawie spełnione są warunki określone w ww. przepisie, właściwy organ ma obowiązek ustalić warunki zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem. Niespełnienie natomiast któregokolwiek z tych warunków oznacza, że nie jest możliwe wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora. Organ wydający decyzję w przedmiocie warunków zabudowy ma obowiązek sporządzić analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak i analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy). Podstawę do analizy w zakresie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wynikających z art. 61 ust. 1-5 ww. ustawy stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588), którego przepisy organ drugiej instancji przywołał. Cechą charakterystyczną postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest sporządzenie analizy urbanistycznej, która jest zasadniczym dowodem w sprawie. Wszystkie istotne ustalenia w sprawie w zakresie istnienia tak zwanej kontynuacji funkcji i przewidzianych przepisami prawa parametrów inwestycji określane są przez organ w oparciu o sporządzoną analizę urbanistyczną. Kolegium oceniło, że odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ skarżona decyzja Prezydenta Miasta T. została wydana w zgodzie z właściwymi przepisami prawa, po przeprowadzeniu wymaganej przepisami prawa analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która stanowi załącznik do decyzji (część tekstowa i graficzna). Organ I instancji zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia wyznaczył obszar analizowany uwzględniając, że trzykrotna szerokość frontu działki nr [...] wynosi 18m, w związku z tym obszar analizowany wokół terenu objętego wnioskiem wyznaczono w odległości nie mniejszej niż 50m od granic tego terenu. W przypadkach, gdy nieruchomości zabudowane tylko częściowo znalazły się w odległości do 50m od granicy terenu objętego wnioskiem, do analizy włączono całe te nieruchomości. W Wyniku przeprowadzonej analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu stwierdzono, że działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Organ I instancji wskazał, że linia zabudowy dla planowanej inwestycji pozostaje bez zmian, ponieważ planowana budowa budynku gospodarczego ma mieć miejsce w tylnej części działki. W obszarze analizowanym występuje zabudowa o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z zabudową uzupełniającą, a zatem planowaną inwestycję należy uznać za kontynuację funkcji zabudowy z obszaru analizowanego. Na podstawie analizy stwierdzono także, że średni wskaźnik powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym to 25%, natomiast teren objęty wnioskiem ma powierzchnię 208 m2 i jest zabudowany w ok. 35% (powierzchnia istniejącej zabudowy wynosi ok. 72 m2). Inwestor planuje budowę budynku gospodarczego o powierzchni ok. 11 m2, w wyniku której wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy wyniósłby ok. 40% powierzchni terenu objętego wnioskiem. Istniejący wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy znacznie przekracza średni wskaźnik występujący w obszarze analizowanym, a wnioskowany wskaźnik dodatkowo jeszcze go zwiększa. Ustalony w ten sposób wskaźnik jest wyższy od maksymalnego stwierdzonego w obszarze analizowan3m. Mając powyższe na uwadze nie znaleziono podstaw do ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy innego niż istniejący tj. maksymalnie 35%. Takie ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy nie pozwoliłoby na zagospodarowanie terenu we wnioskowany przez Inwestora sposób. Organ I instancji bazując na wynikach analizy oraz odnosząc się do parametrów inwestycji wskazanych we wniosku ustalił szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych). Zdaniem Kolegium prawidłowo ustalono, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy posiada dostęp do drogi publicznej - ul. [...], a sam teren jest uzbrojony w sposób wystarczający do przeprowadzenia inwestycji. Zaznaczono także, że przedmiotowa decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Kolegium powołało się na stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2018 sygn. akt II OSK 1131/17, gdzie podkreślono, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się jako wartość podstawową przy wykładni art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnienie wolności zagospodarowania terenu wywodzonej z prawa własności, a to oznacza odejście od rygorystycznej wykładni przepisów tej ustawy. Na takim założeniu oparta jest regulacja prawna ww. rozporządzenia, przez dopuszczenie odstępstw od ustanowionych podstawowych wymogów. Możliwe jest w zakresie wymienionego wskaźnika w konkretnym przypadku rozstrzygnięcie specyficzne, uwzględniające uwarunkowania zaistniałe na terenie obszaru urbanistycznego w kontekście zamierzenia przedstawionego we wniosku, wymaga to jednak szczegółowego uzasadnienia, które musi być zamieszczone w decyzji organu rozstrzygającego sprawę. Wnioski do takiego rozstrzygnięcia powinny przy tym wynikać z analizy urbanistycznej.

Resumując Kolegium stwierdziło, że skarżona decyzja została sporządzona w sposób rzetelny po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania, a w tym po dokonaniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a więc ocena stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy dokonana przez organ I instancji nie jest oceną dowolną.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy J. P. wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia przez Urząd Miejski w T., zarzucając błędne zastosowanie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że decyzja została oparta na błędnych ustaleniach. Wady dotyczą w szczególności odstąpienia od zasady uznania administracyjnego przy obliczaniu średniego wskaźnika zabudowy w obszarze analizowanym. Wskaźnik ten uśredniono i ustalono na 25%.Skarżący podkreślił, że w skład obszaru analizowanego wchodzi zarówno zabudowa wolnostojąca, bliźniacza oraz szeregowa. Każdy z tych rodzajów zabudowy ma jednak inną specyfikę oraz inny rodzaj występujących budynków i budowli. Budowle jak ta określona jako przedmiot wniosku są budowlami typowymi dla zabudowy szeregowej. Także sam współczynnik zabudowy dla tego typu budynków-szeregowców jest z pewnością znacznie wyższy niż określany jako średni, co potwierdzają zdjęcia budynków załączone do skargi. Zdaniem skarżącego oznacza to, że jest konieczne zastosowanie w sprawie indywidualnych zasad uznania administracyjnego i ustalenie tego współczynnika w odniesieniu do zabudowy szeregowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325., dalej jako: "p.p.s.a.")

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niezasadna.

Stosownie do art. 59 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.), dalej u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie takiej decyzji – zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. – jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w przepisie tym określonych.

Przede wszystkim należy podnieść, że decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana przed rozpoczęciem procesu inwestycyjnego. Dopiero bowiem po jej uzyskaniu inwestor może wystąpić z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Przy czym zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Generalną zasadą jest, że ustalenie warunków zabudowy powinno dotyczyć planowanych zamierzeń inwestycyjnych, a nie inwestycji już zrealizowanych lub będących w toku. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do tych ostatnich dopuszczalne jest wyjątkowo - w sytuacji nałożenia na inwestora przez organ nadzoru budowlanego obowiązku przedłożenia tej decyzji w ramach postępowania zmierzającego do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem.

W niniejszej sprawie wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczy obiektu już istniejącego, wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej.

Z treści wniosku o ustalenie warunków zabudowy wynika, że dotyczy on legalizacji budynku gospodarczego wybudowanego na działce nr [...] w obrębie nr [...] położonej przy ul. [...] w T.. Wnioskodawca oznaczył, że budynek znajduje się na granicy z nieruchomością sąsiednią , ma około 11m2, szerokość około 3,05, wysokość 2m. Z dołączonego do wniosku wezwania PINB Powiatu Grodzkiego w T. z [...] października 2019 r. wynika, że przedmiotowy budynek gospodarczy, zlokalizowany jest w narożniku dz. nr [...] przy granicy z dz. nr [...] i dz. nr [...] jest przedmiotem postępowania legalizacyjnego. W sprawie niesporne jest, że dla tego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy,

o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Trafnie podkreśliło Kolegium, że dla pozytywnego wydania decyzji o warunkach zabudowy muszą być spełnione łącznie wszystkie wymienione w tym przepisie przesłanki. Określona w punkcie 1 art. 61 ust. 1 ustawy przesłanka kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych wyraża wprowadzoną przez ustawodawcę zasadę tzw. "dobrego sąsiedztwa", uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Jak powszechnie przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie, celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne.

Sposób ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 – dalej przywoływane jako "rozporządzenie").

Instrumentem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy, opisane w art. 61 ust. 1 ustawy, jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana analizą architektoniczno- urbanistyczną. Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy (w skali 1:500 lub 1:1.000), w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Niewątpliwie sporządzenie tego dokumentu ma więc fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest podstawowym dowodem, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu.

W ocenie Sądu, w tej sprawie analiza została sporządzona prawidłowo. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Sąd stwierdza za Kolegium, że obszar analizowany został poszerzony ponad trzykrotną szerokość frontu działki objętej wnioskiem. Front działki wynosi około 6 m, jego trzykrotność to promień 18 m od granic działki. Analizą objęto działki nie tylko w minimalnym promieniu 50 m, o którym mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia, ale także cały teren tych działek, które tak wyznaczony teren przecinałyby. Obszar analizowany został zatem zasadnie określony.

Część tekstowa jest zgodna z częścią graficzną, a z obu dokumentów jednoznacznie wynika, że zrealizowany w ramach samowoli budynek gospodarczy o powierzchni 11m2 jest posadowiony w tylnej części działki nr [...], narożnie na jej granicy oraz działek nr [...] Jego szerokość wynosi 3,05m, przy czym nie ma tu podstaw do badania "szerokości elewacji frontowej", w rozumieniu ww. rozporządzenia, która odnosi się do szerokości elewacji frontowej, czyli wiązanej z dostępem nieruchomości do drogi publicznej w kontekście zachowania ładu przestrzennego. Sporny budynek gospodarczy wybudowany został natomiast na zapleczu nieruchomości zabudowanej legalnym budynkiem mieszkalnym w zabudowie szeregowej. Podzielić należy jednak stanowisko organów administracji orzekających w niniejszej sprawie, zgodnie z którym przedmiotowy budynek nie wpisuje się w zasadę dobrego sąsiedztwa, określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Pamiętać należy, że mimo przeprowadzania analizy funkcji i parametrów dla istniejącej samowolnej zabudowy, dalej samowolnie zrealizowany obiekt musi wpisywać się w średnie wskaźniki poszczególnych parametrów opisujących istniejącą zabudowę w obszarze analizowanym. Stąd też musi korelować z parametrami sąsiedniej zabudowy.

Nie budzi wątpliwości, że wnioskowany budynek wpisuje się w charakter funkcji istniejącej w obszarze analizowanym, jako budynek gospodarczy będący uzupełnieniem zabudowy mieszkalnej. Z pewnością uzasadnienie zwłaszcza decyzji organu I instancji, nie odpowiada w pełni wymogom art. 7 – 9, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, co do obowiązku wyjaśnienia stronie podstawy faktycznej i prawnej przesłanek wydania negatywnej decyzji. W szczególności, co zasadnie podniesiono w odwołaniu, poza stwierdzeniem przekroczenia średniego wskaźnika powierzchni zabudowy (średni dla obszaru analizowanego wynosi 25 %, na działce nr [...] z wnioskowanym budynkiem wynosi ok. 40%), nie dokonano analizy w kontekście charakterystyki urbanistycznej, specyfiki zabudowy szeregowej itp. w obszarze analizowanym. Także organ odwoławczy z naruszeniem powyższych przepisów, w istocie nie odniósł się wprost do tej kwestii i nie dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego w spornym zakresie, poza powieleniem ustaleń organu I instancji. Powyższe naruszenie przepisów postępowania w ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie mogą mieć istotnego wpływu na jej wynik, zatem nie mogą skutkować samoistnie uchyleniem skarżonej decyzji, czego oczekuje skarżący. Zgodnie bowiem z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie można pominąć, że jednym z istotnych prawnie parametrów cech zabudowy i zagospodarowania terenu w ramach analizy urbanistycznej jest ustalenie intensywności wykorzystania terenu. Organy ustaliły, że wyłącza możliwość ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia (legalizowanego) znaczne przekroczenie wielkości wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr [...], w odniesieniu do średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Jak wskazały organy, zgodnie z ustaleniami prawidłowej i czytelnej analizy urbanistycznej, wielkość wskaźnika zabudowy dla działki wnioskowanej nr [...] na poziomie około 40% znacznie przekracza średni wskaźnik w obszarze analizowanym – 25 %. Z analizy wynika, co nie jest sporne w sprawie, że działka skarżącego nr ewid.[...] ma powierzchnię 208m2 i jest zabudowana legalnym budynkiem mieszkalnym o powierzchni 72m2 (co oznacza, że jest zagospodarowana w ok. 35%). Przy uwzględnieniu zatem dodatkowo powierzchni wnioskowanego budynku gospodarczego 11m2, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr [...] wynosi niemal 40 %.

Z analizy wynika, że "wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki w obszarze analizowanym wynosi od 14,32% do 30,9% - średnio 25%. Tylko w jednym przypadku wynosi 41% (dz. sąsiednie nr [...]). Jest to jednak przypadek wyraźnie odmienny i indywidualny na całym obszarze analizowanym, gdzie na tej samej działce posadowione są dwa budynki mieszkalne. Brak jest informacji czy są one posadowione legalnie, jak również dowodów aby to kwestionować w tym postępowaniu. Kwestie tego parametru reguluje § 5 rozporządzenia stanowiący, że:

1. wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego.

2. dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.

Wyznaczenie wskaźnika na podstawie ust. 1 tego przepisu prowadzi do wniosku, że przekroczenie wartości 25% oznacza brak spełnienia warunku zabudowy na działce nr [...] wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie wynikającym z analizy. Skarżący domaga się zaakceptowania istniejącego nielegalnie stanu zagospodarowania swej nieruchomości powołując się błędnie na uznanie administracyjne, którego w tej sprawie organy administracji nie mają podstawy stosować. Zasadnie Kolegium w uzasadnieniu skarżonej decyzji wskazało na charakter decyzji o ustaleniu warunków zabudowy związany obowiązującymi przepisami prawa, w tym ww. rozporządzenia. Podkreślenia wymaga, że faktycznie z analizy urbanistycznej nie wynika podstawa stosowania w tej konkretnej sprawie odstępstwa, o którym mowa w § 5 ust. 2 rozporządzenia. Zważyć należy, że z analizy w części tekstowej i graficznej wynika specyfika funkcji i cech zagospodarowania całego obszaru analizowanego, tworzącego obszar zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej w większości w zabudowie szeregowej. Przy czym parametry i sposób zagospodarowania działki skarżącego z uwagi na jej specyfikę (szerokość jedynie 6m, pow. 208m2), nie uzasadnia tym bardziej akceptacji znacznego zwiększenia powierzchni zabudowy wobec powierzchni działki – czyli zwiększenia intensywności zabudowy. Nadto sporny budynek jest posadowiony narożnie na granicy dwóch sąsiednich nieruchomości. W najbliższym sąsiedztwie brak jest analogicznej zabudowy na tak wąskich działkach. Przedłożony do skargi materiał zdjęciowy nie określa jakich działek dotyczy, i czy w ogóle tych z obszaru analizowanego, dostępnych z tej samej drogi publicznej. Ze sporządzonej w sprawie analizy nie wynika, że można było zastosować odstępstwo od wyznaczonej wielkości. Analiza tabelarycznego zestawienia danych dla poszczególnych działek ewidencyjnych wskazuje, że nawet na tych, na których znajdują się wyjątkowo odrębne obiekty gospodarcze, przedmiotowy wskaźnik intensywności zabudowy nie osiąga wnioskowanych wartości. Co więcej zasadniczo nie osiąga nawet wartości wskaźnika dla działki skarżącego uwzględniającego tylko budynek mieszkalny ( 35%). Stąd nie może znaleźć zastosowania postulat skargi o zastosowaniu wyjątku, gdyż w tym przypadku obowiązujące przepisy tego nie dopuszczają.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że organ odwoławczy prawidłowo rozstrzygnął, że zabudowa terenu skarżącego nie spełnia warunku kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania, co stanowi przesłankę do odmowy ustalenia warunków zabudowy Wydanie kwestionowanej decyzji, mimo wskazanego uchybienia poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7, 8, i 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.

Z tych względów Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm.). Stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz.1829), począwszy od 17 października 2020 r. miasto na prawach powiatu Bydgoszcz, będące siedzibą Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. Przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać zatem nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.