Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska Protokolant starszy asystent sędziego Anna Siwonia-Rybak po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 842/14 w sprawie ze skargi S. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej oddala skargę kasacyjną.

I OSK 325/15

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 842/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę S. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2014 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia 20 grudnia 2013 r. Burmistrz P. ustalił opłatę adiacencką w wysokości 365,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w miejscowości S. przy ul. P., składającej się z działki o numerze ewidencyjnym [...], wskutek stworzenia warunków do podłączenia tej nieruchomości do sieci kanalizacyjnej i ustalił dla poszczególnych współwłaścicieli nieruchomości - tj. dla S. G. i E. D. opłatę w kwocie po 182,50 zł.

Decyzja została doręczona E. D. w dniu 24 grudnia 2012 r. Natomiast w stosunku do S. G., doręczenie decyzji nastąpiło w trybie art. 44 § 4 K.p.a., (doręczenie zastępcze) w dniu 14 stycznia 2014 r. Decyzja nie została przez strony zakwestionowana i stała się ostateczna.

W piśmie z dnia 9 kwietnia 2014 r. zatytułowanym "skarga", skierowanym do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...], S. G. podniósł, iż nie wyrażał zgody na doprowadzenie do jego działki kanalizacji miejskiej, gdyż planował inne rozwiązania w zakresie gospodarki ściekami na swojej nieruchomości. Podkreślił też, że w 2013 r. toczyło się postępowanie w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej, w zakresie którego sporządzony został operat szacunkowy przez rzeczoznawcę M. P. Powyższy operat był kwestionowany przez skarżącego z uwagi na jego nieprawidłowości. W wyniku tych działań wszczęte zostało z urzędu postępowanie przeciwko rzeczoznawcy. Ze względu na zaistniałą sytuację i toczące się przeciwko rzeczoznawcy postępowanie, S. G. zwracał się do Burmistrza P. o zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej. Wbrew stanowisku strony organ wydał decyzję.

Pismem z dnia 15 kwietnia 2014 r. [...] Urząd Wojewódzki w [...], w oparciu o art. 231 K.p.a., przekazał pismo Burmistrzowi Gminy i Miasta P., celem nadania mu dalszego biegu. Burmistrz P. zwrócił się do S. G. o sprecyzowanie żądania, tj. o wskazanie czy stanowi ono wniosek o wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważność decyzji czy też jej uchylenie lub zmianę.

W odpowiedzi na wezwanie S. G. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o ustaleniu opłaty adiacenckiej. W uzasadnieniu podał, iż operat szacunkowy, na którym oparto rozstrzygnięcie w przedmiocie opłaty adiacenckiej zawierał szereg nieprawidłowości. Pomimo kwestionowania operatu w toku postępowania o ustalenie opłaty adiacenckiej nie zostały uwzględnione sugestie strony. W związku z powyższym, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wszczął z urzędu wobec rzeczoznawcy M. P., postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej. S. G. zaznaczył, iż ze względu na stan zdrowia i podeszły wiek E. D. nie może czynnie uczestniczyć w postępowaniu. Dodał, że w aktach sprawy znajduje się upoważnienie E. D. na rzecz S. G. do reprezentowania jej w sprawach dotyczących "spraw kanalizacyjnych", dlatego wszelka korespondencja dotycząca przedmiotowego postępowania, skierowana do E. D., winna być kierowana do S. G..

Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. Burmistrz P. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją własną z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej. Na uzasadnienie stanowiska organ przywołał stan faktyczny oraz prawny sprawy, a także podał, że jeżeli strona, która występując z żądaniem wznowienia postępowania, nie wskazuje przesłanek wznowienia - tj. poprzestając na wskazaniu przepisów K.p.a., bądź w ogóle nie uzasadnia wniosku, czy podaje argumentację, która nie stanowi przesłanek wznowienia, to właściwy do wznowienia postępowania organ winien odmówić wznowienia postępowania, przyjmując, że istnieją formalne przeszkody do oceny wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł S. G., wskazując, że organ nie uwzględnił przy podjęciu rozstrzygnięcia pisma Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Zaznaczył też, że w toku postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej wskazywał na wadliwość operatu szacunkowego i organ administracji winien zwrócić się do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych o jego weryfikację. Zaznaczył, że przedmiotowa działka nie stanowi współwłasności dwóch współwłaścicieli, a jedynie podzielona jest na dwie części. Ze względu na wielkość przedmiotowej działki, nie jest możliwie posadowienie na niej budynku, ponieważ byłoby to niezgodne z prawem budowlanym. Traktowanie tejże działki z uwzględnieniem możliwości podłączenia do niej kanalizacji, nie ma zatem uzasadnienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że z treści pisma strony wynika, że domaga się ona wznowienia postępowania ze względu na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez twierdzenie, że brak ostatecznej weryfikacji operatu szacunkowego rzeczoznawcy M. P. w drodze opinii Polskiej Federacji Rzeczoznawców Majątkowych oraz fakt wszczęcia postępowania wyjaśniającego w zakresie odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy, stanowią podstawę wznowienia postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej. Przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. może mieć jednak zastosowanie, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe. Drugą przesłanką jest istnienie "nowych okoliczności faktycznych", "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką jest, że "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję. Pod pojęciem "nowe okoliczności", rozumieć należy określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mając wpływ na status prawny strony, tj. zakres jej praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Organ stwierdził, że powoływane przez stronę fakty znane były organowi w toku postępowania o ustalenie opłaty adiacenckiej, nie stanowią więc "okoliczności nowych". S. G. aktywnie uczestniczył w przedmiotowym postępowaniu i składał swoje zastrzeżenia w jego toku, również te dotyczące operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę M. P. Fakt wszczęcia przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postępowania dyscyplinarnego przeciwko rzeczoznawcy również był już wówczas organowi znany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, muszą więc dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji, wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej nie odnosi się natomiast do istoty postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej, nie może więc stanowić przesłanki wznowienia przedmiotowego postępowania. Przedmiotem postępowania przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej jest kwestia oceny działalności rzeczoznawcy majątkowego, nie zaś weryfikacja operatu szacunkowego. Nawet w sytuacji, gdy w wyniku postępowania dyscyplinarnego zostanie zastosowana w stosunku do biegłego kara dyscyplinarna, nie oznacza to automatycznie, że sporządzony przez tego rzeczoznawcę operat jest nieprawidłowy. Rezultat postępowania dyscyplinarnego nie ma zatem wpływu na ważność wyceny wykonanej przez rzeczoznawcę. Ocena prawidłowości operatu szacunkowego może zostać przeprowadzona przez organizację zawodową rzeczoznawców, w trybie art. 157 ustawy z dnia 21 sierpnia o gospodarce nieruchomościami. Jedynie, gdy w wyniku tego postępowania stwierdzona zostanie wadliwość wykonanej wyceny, kwestionowany operat szacunkowy traci charakter opinii i znaczenie dowodowe w postępowaniu, w którym był sporządzony. W odniesieniu do operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowego M. P. taka opinia nie została wydana. Wskazane przez stronę okoliczności nie stanowią przyczyn uzasadniających wznowienie postępowania, zarówno z punktu widzenia przywołanego art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., jak i pozostałych przesłanek wznowienia postępowania, przewidzianych przez przepisy K.p.a. Organ podniósł także, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania ujęte w pkt 1, 2, 3, 4, 6, 7 i 8 art. 145 § 1 K.p.a. Pozostałe okoliczności podniesione przez S. G., w szczególności odnoszące się do wadliwości operatu szacunkowego, mogły być jedynie przedmiotem rozważań organu administracji w toku postępowania odwoławczego, nie mogą natomiast stanowić przedmiotu oceny w toku postępowania wstępnego w trybie nadzwyczajnym.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył S. G., podtrzymując argumentację zawartą w zażaleniu na postanowienie organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, organ prawidłowo przyjął, że skarżący nie wskazał ustawowej podstawy wznowienia. Jak bowiem wynika z treści wniosku o wznowienie postępowania skarżący łączy istnienie przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., z nieprawidłowościami w ustaleniach stanu faktycznego sprawy, zakończonej decyzją z dnia 20 grudnia 2013 r., ustalającą opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, której pozostaje współwłaścicielem w związku z wybudowaną kanalizacją sanitarną. W ocenie skarżącego, opłata ta nie powinna zostać ustalona ze względu na toczące się postępowanie dyscyplinarne w stosunku do rzeczoznawcy majątkowego, sporządzającego operat szacunkowy. Sąd zauważył, że okoliczność ta była, co trafnie podniesiono w motywach zaskarżonej decyzji, znana organowi prowadzącemu postępowanie. Zgodnie natomiast z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, nie może stanowić podstawy wznowienia okoliczność faktyczna czy też środek dowodowy jawny z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżony czy też odmiennie oceniony przez organ. Inaczej bowiem wznowienie postępowania służyłoby korygowaniu błędów popełnionych przez stronę przy prowadzeniu poprzedniej sprawy. Samo zatem sformułowanie podstawy wznowienia w sposób formalnie odpowiadający brzmieniu przepisu nie oznacza, że wniosek opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia żądania wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Kwestia toczącego się postępowania dyscyplinarnego w stosunku do rzeczoznawcy majątkowego, podobnie jak niepoddanie sporządzonego operatu szacunkowego ocenie organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, nie stanowi zatem ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł S. G. wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i decyzji poprzedzających oraz przekazanie sprawy organowi administracji publicznej do dalszego prowadzenia a także przyznanie pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.:

1. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisu, z którego to uzasadnienia nie można wywieść toku rozumowania Sądu i przyczyn, jakim kierował się wydając wyrok,

2. art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 84 § 2 K.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 6 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo iż z treści pism skarżącego jednoznacznie wynika, iż wskazuje on jako przyczynę wznowienia postępowania kompetencje biegłego w zakresie opiniowania w przedmiotowej sprawie, co przekłada się na treść i wnioski opinii, będącej podstawą do ustalenia opłaty adiacenckiej oraz w sytuacji, w której biegły opiniujący w przedmiotowej sprawie podlega wyłączeniu z mocy prawa, a sporządzona przez niego opinia nie może być podstawą do ustalenia opłaty adiacenckiej,

3. art. 7, art. 9 w zw. z art. 231 oraz art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez wezwanie skarżącego do sprecyzowania oznaczenia pisma mimo braku ku temu podstawy, w sytuacji gdy po analizie podnoszonych przez skarżącego okoliczności faktycznych organ winien zakwalifikować pismo jako wniosek o stwierdzenie nieważności edycji i wszcząć postępowanie w tym przedmiocie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organ I instancji niezasadnie zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie oznaczenia pisma z dnia 2014 r. W piśmie tym skarżący powołał tego rodzaju okoliczności dotyczące wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec biegłej wydającej opinię w przedmiotowej sprawie, które stały się podstawą do wyłączenia biegłej z mocy prawa, zgodnie z art. 24 § 1 pkt 6 K.p.a. Biegła nie została wyłączona, nie dopuszczono dowodu z opinii innego biegłego, a zatem dopuszczono się rażącego naruszenia prawa. Okoliczność ta jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, po otrzymaniu pisma zatytułowanego "skarga" organ winien z urzędu zakwalifikować pismo i wszcząć odpowiednie postępowanie; winien dostrzec błędy proceduralne, do czego zobowiązuje go treść art. 9 K.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należało zatem odnieść się do zasadniczych zarzutów stanowiących istotę podstaw kasacji

Zasada związania granicami skargi kasacyjnej determinuje zakres kontroli instancyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom materialnym, tzn. powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające tym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych.

W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej powołano wyłącznie zarzuty naruszenia prawa procesowego

I tak w pierwszej kolejności sformułowano zarzut naruszenia art. 141§4 P.p.s.a. , który okazał się nieuzasadniony. W istocie bowiem uzasadnienie wyroku sądu I instancji spełnia wymogi stawiane mu w tym przepisie. Wbrew zarzutom pozwala na poznanie toku rozumowania sądu, w tym przyczyn jakimi kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia.

Nie może służyć jako wzorzec skutecznej kontroli sądowoadministracyjnej zarzut naruszenia prawa procesowego sformułowany jako naruszenie art. 145§1 pkt. 1P.p.s.a. w związku z art. 84§2 kpa w związku z art. 24§1 pkt.6 kpa poprzez oddalenie skargi mimo iż z treści pism skarżącego jednoznacznie wynika że wskazuje on jako przyczynę wznowienia postępowania kompetencje biegłego w sytuacji gdy biegły podlega wyłączeniu. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy że przepis art. 145§1 pkt.1 P.p.s.a. podzielony jest na kilka mniejszych jednostek redakcyjnych, a skarżący mimo ciążącego na nim obowiązku nie wskazał którą ma na myśli, Naczelny Sąd Administracyjny z kolei nie może za stronę uzupełniać zarzutów ani samodzielnie domyślać się rzeczywistej intencji autora. Ponadto sformułowany zarzut pozostaje w sprzeczności z jego uzasadnieniem. W istocie bowiem przepis art. 145§1pkt1 P.p.s.a. zawiera przesłanki stanowiące podstawy uchylenia decyzji, tymczasem skarżący kasacyjnie upatruje naruszenie tego przepisu wskutek oddalenie skargi, o czym stanowi przepis art. 151 P.p.s.a. Jeśliby nawet przyjąć, że w zarzucie tym chodziło o naruszenie art. 145§1pkt.1 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie to i tak wskutek niewskazania konkretnej jednostki redakcyjnej która została naruszona niemożliwe było dokonanie skutecznej kontroli w tym względzie. Wadliwość tego zarzutu potwierdzają dalsze rozważania skargi kasacyjnej, z których wynika że żądanie S. G. należało w istocie potraktować jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu o przesłankę z art. 156§1pkt.2 kpa. Mając na uwadze przesłanki warunkujące zainicjowanie obu rodzajów postępowań nadzwyczajnych, sąd II instancji podkreśla, że przesłanki dotyczące wznowienia postępowania związane są z wadami zaistniałymi w danym postępowaniu zaś przesłanki stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia organu administracji publicznej dotyczą wad samego rozstrzygnięcia. Wymienione wady warunkujące zastosowanie jednego z omawianych trybów postępowań nadzwyczajnych powodują, że postępowania te nie mogą być stosowane zamiennie. Wynika to z niekonkurencyjności tych trybów postępowania.

Za wadliwy należało uznać zarzut naruszenia art. 7,9 kpa w związku z art. 231 kpa oraz art. 156§1pkt.2 kpa, który skarżący kasacyjnie upatruje w braku podstaw do skierowania wezwania do sprecyzowania żądania, w sytuacji gdy to organ samodzielnie winien zakwalifikować pismo jako wniosek o stwierdzenie nieważności.

W pierwszej kolejności zaznaczyć należało, że żaden z powyżej wskazanych przepisów nie stanowi regulacji odnoszącej się do dopuszczalnej treści wezwania o uzupełnienie braków wniesionego do organu pisma.

Ponadto powołany przepis art. 231 kpa stanowi uregulowanie, które nie dotyczy wszczęcia postępowania administracyjnego, a odnosi się wyłącznie do postępowania o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi lub wniosku, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu nie jest możliwe , by w świetle art. 231 kpa rozważać dopuszczalność wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności. Żądanie uruchomienia postępowania w tym przedmiocie reguluje przepis art. 157§2 kpa w związku z art. 64 kpa, normy te nie zostały powołane przez autora skargi kasacyjnej. Zaznaczyć należy również, że uzasadnienie zarzutu pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią art. 231 kpa, która reguluje zasady przekazania skargi do organu właściwego, wniesionej w trybie art. 227 i następne kpa.

Wadliwym było zatem wskazanie regulacji z art. 231 kpa jako wzorca kontroli, odnoszącego się do czynności podejmowanych w ramach trybu instancyjnego.

Oceny tej zmienić nie może powołanie jednocześnie z art. 231 kpa przepisu art. 156§1pkt.2 kpa, który stanowi przesłanki wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności. Oba uregulowania odnoszą się bowiem do wykluczających się nawzajem postępowań, co czyni postawiony zarzut także i z tego względu wadliwym. Identycznie potraktować należało powiązanie art. 231 kpa z art. 7, 9 kpa.

Mając na względzie powyższe orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej. (art. 184 P.p.s.a.)