II SA/Kr 520/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2023-07-14	
Data wpływu	2023-04-26	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Agnieszka Nawara-Dubiel /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)	
Hasła tematyczne	Inne	
Skarżony organ	Rada Miasta	
Treść wyniku	stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art 147 par 1;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717; art 28 ust 1 , art 3 ust 1; Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2004 nr 92 poz 880; art 16; Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: Asesor WSA Anna Kopeć Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: starszy referent Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2023 r. sprawy ze skargi M. P. i [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 12 stycznia 2022 r., nr LXXVl/2137/22 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bielany" I. w uwzględnieniu skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością stwierdza nieważność § 4 ust. 1 pkt 23; § 7 ust. 16 pkt 1; § 7 ust. 16 pkt 2 w zakresie słów: "wyznaczone w planie maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz" – części tekstowej zaskarżonej uchwały; II. oddala skargę M. P.; III. zasądza od Gminy Miejskiej Kraków na rzecz [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 797,00 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Sygn. II SA/Kr 520/23

UZASADNIENIE

M. P. (sygn. akt II SA/Kr 520/23) i [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (sygn. akt II SA/Kr 642/23) wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę nr LXXVI/2137/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 12 stycznia 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bielany" (dalej: "mpzp"). Postanowieniem z dnia 5 lipca 2023 r. obie te sprawy połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod wspólną sygn. akt II SA/Kr 520/23.

M. P. zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie:

1) art. 17 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "u.p.z.p.") przez brak rzetelnej wiedzy o skutkach finansowych uchwalenia mpzp;

2) art. 14 ust. 2 u.p.z.p. przez uchwalenie mpzp na podstawie uchwały nr XIV/268/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 24 kwietnia 2019 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bielany", której załącznik graficzny sporządzono wadliwie (jest nieczytelny, nie pozwala na ustalenie przebiegu granic obszaru objętego projektem planu, nie zawiera numerów działek);

3) art. 20 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") przez brak faktycznego rozpatrzenia uwag do projektu planu przez radę gminy (brak indywidualnego rozpatrzenia, zbiorcze odrzucenie);

4) art. 21 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (dalej: "Konstytucja RP"), art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej: "k.c.") w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. przez rażące naruszenie prawa własności skarżącej i ograniczenie prawa do zagospodarowania i dysponowania jej nieruchomościami przez zaliczenie ich do terenu oznaczonego symbolem Rp.1 (tereny rolnicze o podstawowym przeznaczeniu pod łąki i pastwiska), w którym wyznaczono zakaz lokalizacji budynków, zakaz nasadzania krzewów i zieleni wysokiej, minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego (90%), maksymalną wysokość zabudowy (5 m), zakaz wprowadzania trwałych zmian w ukształtowaniu terenu (§ 32 ust. 2 mpzp);

5) art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, art. 1 ust. 3 oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez nieuwzględnienie interesu prawnego skarżącej i wzięcie pod uwagę wyłącznie interesu publicznego;

6) art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej: "u.c.p.g.") przez przekroczenie granic władztwa planistycznego gminy w wyniku ustalenia zakazu lokalizacji przydomowych oczyszczalni ścieków (§ 13 ust. 3 pkt 3 mpzp);

7) art. 96 ust. 1 i ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej: "p.o.ś.") przez przekroczenie granic władztwa planistycznego gminy w wyniku ustalenia zakazu stosowania paliw stałych w obiektach budowlanych (§ 8 ust. 23, § 13 ust. 5 pkt 3 mpzp)

8) § 137 w związku z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (dalej: "z.t.p.") i art. 7 Konstytucji RP przez wysoce dezinformujące powtórzenia (definicje w § 4 ust. 1 pkt 5, 9, 17 i 18 mpzp – "zabudowa jednorodzinna", "działka budowlana", "wysokość zabudowy", "wysokość bezwzględna zabudowy") i modyfikacje przepisów ustawowych (niezgodność definicji "przestrzeni publicznej" w § 4 ust. 1 pkt 16 mpzp z art. 2 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p.);

9) art. 9 ust. 4, art. 14 ust. 5, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przez naruszenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, albowiem teren między ul. Bielańską a końcem ul. Na Wirach w suikzp przeznaczono pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (MN), a w mpzp pod tereny zielone w parku krajobrazowym (ZN3);

10) § 20 ust. 2, § 25 ust. 6, § 30 ust. 4 i 8 oraz § 32 uchwały nr XLVIII/435/96 Rady Miasta Krakowa z dnia 24 kwietnia 1996 r. w sprawie Statutu Miasta Krakowa (dalej: "statut") przez brak uzasadnienia zmian w kolejności punktów przyjętego porządku obrad (s. 9 stenogramu), niepodpisanie (zamieszczonego pod adresem: https://www.bip.krakow.pl/zalaczniki/dokumenty/n/327149/karta) protokołu nr LXXVI/2021 z obrad LXXVI sesji Rady Miasta Krakowa przez Przewodniczącego Rady Miasta Krakowa oraz Wiceprzewodniczącego Rady Miasta Krakowa, nieprzedłożenie radzie gminy przed pierwszym czytaniem projektu uchwały opinii prawnej oraz opinii komisji właściwej w sprawach budżetu, a także naruszenia procedury uznania sprawy jako nagłej i rozpatrzenia jej w trybie natychmiastowym.

W oparciu o te zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości i o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości położonych na terenie miasta Krakowa w obrębie ewidencyjnym [...], K. , oznaczonych jako działki nr [...] ([...]) oraz [...] i [...] ([...]), a ponadto w wyniku zawartych w formie aktu notarialnego przedwstępnych umów sprzedaży nieruchomości na rzecz skarżącej ujawniono roszczenia o zawarcie przyrzeczonych umów sprzedaży w odniesieniu do nieruchomości położonych na terenie miasta Krakowa w obrębie ewidencyjnym nr [...], K. , oznaczonych jako działki nr [...] ([...]) i [...] ([...]).

Skarżąca wskazała, że rada gminy przez nadmierny formalizm i przewlekłość już prawie przez 15 lat ogranicza jej prawo własności. Skarżąca przypomniała, że w dniu 9 stycznia 2009 r. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego "Budowa zespołu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z garażami, wewnętrznym układem drogowym na działkach nr [...] obr. [...] K. oraz z dwoma wjazdami na działkach nr [...] obr. [...] K. przy ulicy [...] ([...]) w K.", a Prezydent Miasta Krakowa czterokrotnie odmawiał ustalenia warunków zabudowy (19 maja 2009 r., 20 stycznia 2012 r., 9 października 2012 r., 16 lutego 2018 r.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze Krakowie trzykrotnie uchylało decyzje Prezydenta Miasta Krakowa, natomiast czwartą decyzję utrzymało w mocy (decyzja z dnia 27 sierpnia 2018 r., znak: SKO.ZP/415/233/2018). Następnie do obrotu prawnego wszedł plan miejscowy, który uniemożliwiał ponowne staranie się o decyzję o warunkach zabudowy (uchwała nr CIX/2894/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 12 września 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa" – etap A). Skarga na ten plan miejscowy została oddalona (wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 18/19), jednakże Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony skargą kasacyjną wyrok i stwierdził nieważność zaskarżonego planu miejscowego w części dotyczącej również działek skarżącej (wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 2258/20). W trakcie postępowania sądowego rada gminy zdążyła uchwalić nowy plan miejscowy, który jest przedmiotem skargi.

Skarżąca podniosła, że mpzp uniemożliwia jej nawet wzniesienie budynku na zaspokajanie własnych potrzeb mieszkaniowych, choć w okolicy wzniesione są całe kompleksy osiedli.

Zdaniem skarżącej rada gminy nie miała wiedzy o finansowych skutkach uchwalenia mpzp, bo prezydent miasta nawet nie próbował określić przybliżonej wysokości odszkodowania za szkodę wynikłą z uchwalenia planu ("precyzyjne określenie potencjalnej wysokości odszkodowań, z odpowiednim prawdopodobieństwem, na etapie sporządzania prognozy nie jest możliwe" - prognoza skutków finansowych z grudnia 2021 r.). Tymczasem skarżącej należy się odszkodowanie, bo w piętnastoletnim okresie poprzedzającym uchwalenie mpzp miała możliwość uzyskania decyzji o warunkach zabudowy.

Skarżąca wskazała, że rada gminy nie powinna rozpatrywać mpzp w trybie nagłym, albowiem ze stenogramu wynika, że tylko jeden radny (a nie 2/5 ustawowego składu rady gminy) o to zawnioskował, a nadto głosowanie nad tym wnioskiem nastąpiło dopiero przed drugim czytaniem, a nie tuż po jego złożeniu (s. 163 i 164 stenogramu). Zdaniem skarżącej pośpiech przy uchwalaniu wszystkich planów miejscowych był spowodowany tym, że inwestor w obszarze objętym planem miejscowym "Centrum Nowej Huty II - część D" złożył wniosek o pozwolenie na budowę (s. 26, 29 i 46 stenogramu), a rada gminy – obawiając się konsekwencji wydania tego pozwolenia na budowę – przyspieszyła rozpatrywanie wszystkich, niepowiązanych między sobą, planów miejscowych, co skutkowało brakiem staranności rozpatrzenia uwag. Powyższe pozwala przypuszczać, że bez zbędnego pośpiechu skarżony mpzp mógłby mieć inną treść.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa (dalej: "RMK") wniosła o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podniesiono, że skarżąca nie ma interesu prawnego w zakresie działek nr [...] (w księdze wieczystej widnieje adnotacja o wykreśleniu roszczenia o zawarcie przyrzeczonej umowy sprzedaży) i [...] (w odniesieniu do tej nieruchomości przysługuje jej jedynie ujawnione w księdze wieczystej roszczenie o zawarcie przyrzeczonej umowy sprzedaży, a przecież samo uchwalenie mpzp nie prowadzi do wywłaszczenia). Co istotne, przedwstępna umowa sprzedaży, której przedmiotem była działka nr [...], pochodzi z dnia 6 czerwca 2011 r., więc skarżąca – biorąc pod uwagę upływ czasu - powinna była uwzględniać możliwość zmiany stanu faktyczno-prawnego nieruchomości, takich jak uchwalenie planu miejscowego.

Następnie RMK wskazała, że działki nr [...], [...] i [...] w mpzp znajdują się w całości w terenie oznaczonym symbolem Rp.1 (tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod łąki i pastwisk), ponieważ w suikzp wyznaczono kierunek zagospodarowania pod tereny zieleni nieurządzonej (ZR). Teren objęty skargą w znajduje się w całości na obszarze Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Zgodnie z planem ochrony dla BTPK (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2019 r., poz. 7263) teren, o którym mowa, położony jest w terenach użytków (gruntów) rolnych - gruntów ornych, terenów zieleni, łąk i pastwisk - w granicach obszarów ochronnych: O2. Zgodnie z rozdziałem 7, § 14 ust. 2 pkt 1 planu ochrony dla BTPK: "na terenach użytkowanych rolniczo, dla których w gminnych dokumentach planistycznych (obowiązujących na dzień wejścia w życie planu ochrony BTPK) nie jest dopuszczona zabudowa – ograniczyć do niezbędnego minimum zmianę funkcji rolnej, łąkowej i/lub pasterskiej (grunty orne, łąki i pastwiska)". Według opracowania ekofizjograficznego podstawowego, teren objęty skargą oznaczono jako obszary cenne pod względem przyrodniczym (s. 10). Potwierdzono to w prognozie oddziaływania na środowisko. Na przedmiotowym terenie występują łąki wilgotne i zmienno-wilgotne, i dlatego został on zaliczony do obszarów o wysokich walorach przyrodniczych i cennych pod względem przyrodniczym. RMK wskazała również, że teren objęty mpzp znajduje się w obszarze Planu Generalnego Lotniska Kraków Balice na lata 2016-2036, a wobec tego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego (art. 55 ust. 9 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze).

Odnosząc się do zarzutu dziewiątego podniesiono, że na terytorium gminy obowiązuje uchwała nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany ''Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa''. Dla działek nr [...], [...] i [...] wyznaczono kierunek zagospodarowania pod tereny zieleni nieurządzonej (ZR) o następujących funkcjach: 1) funkcja podstawowa – różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne; 2) funkcja dopuszczalna - zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. Zgodnie z tomem III (Wytyczne do planów miejscowych), sekcja III.1.2., pkt 2: "Wyznaczone w strukturalnych jednostkach urbanistycznych tereny o głównych kierunkach zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową (MN, MNW, MW), usługowo-mieszkaniową (UM), usługi (U, UH), przemysł i usługi (PU) oraz infrastrukturę techniczną (IT) i tereny cmentarzy (ZC) nie mogą ulec zwiększeniu kosztem terenów nie inwestycyjnych – terenów zieleni urządzonej (ZU) i zieleni nieurządzonej (ZR) oraz wód powierzchniowych śródlądowych (W). Zasada ta nie dotyczy terenów wyznaczonych dla przebiegu komunikacji (KD) i kolei (KK)". Nie było zatem możliwości, aby działki nr [...], [...] i [...] miały przeznaczenie pod tereny inwestycyjne. Co więcej, teren objęty mpzp znajduje się w strukturalnej jednostce urbanistycznej nr 38 "Bielany - Las Wolski", dla której określono standard przestrzenny "Powierzchnia biologicznie czynna terenów zieleni nieurządzonej (ZR) min. 90%, a dla Rodzinnych Ogrodów Działkowych min. 85%". RMK zwróciła także uwagę na to, że zgodnie z planszą K3 ("Środowisko przyrodnicze – kierunki i zasady ochrony i rozwoju") przedmiotowy teren położony jest w obszarach wymiany powietrza, a zgodnie z tomem II (Zasady i kierunki polityki przestrzennej), sekcja II.5.9.: "Kształtowanie warunków przewietrzania Miasta wymaga [...] uwzględnienia w ustaleniach planów zagospodarowania przestrzennego warunków dotyczących standardów zagospodarowania na terenach wyodrębnionych korytarzy przewietrzających dotyczących zakazu lokalizacji obiektów będących źródłem zanieczyszczeń powietrza oraz utrzymania wysokiego /min.50%/ wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (z wyłączeniem terenów zabudowy usługowej)".

W tym kontekście istotny jest powołany przez skarżącą wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 2258/20, albowiem zaskarżony wówczas plan miejscowy przewidywał dla nieruchomości skarżącej takie samo przeznaczenie i NSA, jakkolwiek uwzględnił zarzut dotyczący prognozy skutków finansowych, to w pozostałym zakresie skargi kasacyjne oddalił i stwierdził, że zaskarżony plan miejscowy zachowywał zgodność z suikzp, a przeznaczenie terenów nie naruszało władztwa planistycznego gminy.

Odnosząc się do zarzutu pierwszego podniesiono, że zarówno obowiązujący plan miejscowy ("Dla wybranych obszarów przyrodniczych Miasta Krakowa" - etap A), jak i skarżony plan miejscowy (obszaru "Bielany") ustanowiły przeznaczenie pod grunty rolne, a zatem nie było możliwości, aby prezydent miasta wskazał prognozowany spadek wartości nieruchomości lub wysokość przewidywanego odszkodowania. Prognoza skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego (art. 17 pkt 5 u.p.z.p.) nie jest operatem szacunkowym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: "u.g.n."), lecz analizą ekonomiczną, która nie wiąże sądu powszechnego w procesie o roszczenie wynikające z art. 36 u.p.z.p., nie jest aktem prawa miejscowego i nie musi zawierać konkretnych kwot przewidywanego odszkodowania. Według RMK nie sposób zgodzić się ze skarżącą, iż sam zamiar określonego zagospodarowania nieruchomości lub hipotetyczna perspektywa uzyskania decyzji o warunkach zabudowy stanowi wyznacznik spadku wartości nieruchomości, albowiem z aktualnej treści art. 37 ust. 11 u.p.z.p. wynika, że wartość nieruchomości określa się na podstawie albo dotychczasowego sposobu faktycznego użytkowania terenów (w razie braku uprzedniego planu miejscowego), albo na podstawie dotychczasowego przeznaczenia, wynikającego z uprzedniego planu miejscowego (jak w niniejszej sprawie).

Odnosząc się do zarzutu siódmego podniesiono, że obligatoryjnym elementem planu miejscowego jest określenie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu (art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p.), a ustalenia te zawierają nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów (§ 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Plan miejscowy zapewnia warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez uwzględnianie innych potrzeb w zakresie ochrony powietrza (art. 72 i 73 p.o.ś.). Ponieważ art. 96 ust. 1 p.o.ś. upoważnia sejmik województwa jedynie w zakresie ograniczeń i zakazów użytkowania instalacji na paliwa stałe, to materia dotycząca budowy takich instalacji podlega uregulowaniu w planie miejscowym. RMK zauważyła, że kwestionowane przez skarżącą postanowienie nie istnieje - zgodnie z § 8 ust. 26 mpzp na całym obszarze planu ustala się zakaz wykonywania instalacji na paliwa stałe w obiektach budowlanych.

Odnosząc się do zarzutu szóstego stwierdzono, że mpzp jest zgodny z art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., ponieważ dopuszcza w terenach nieobjętych kanalizacją sanitarną tymczasowo (do czasu realizacji kanalizacji sanitarnej) zastosowanie szczelnych bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe (§ 13 ust. 3 pkt 2 mpzp). W tym kontekście podniesiono też, że nieruchomości skarżącej nie są zabudowane, a ich przeznaczenie pod cele rolnicze wyklucza prowadzenie na nich działań inwestycyjnych. Nie zachodzi zatem potrzeba dopuszczenia przyłączenia do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub dopuszczenia możliwości zlokalizowania przydomowej oczyszczalni ścieków. Sam zakaz ustanowiony w § 13 ust. 3 pkt 3 mpzp wynika stąd, że istniejąca oraz planowania zabudowa inwestycyjna w obszarze Bielan zostanie podłączona do już istniejącej w tym rejonie instalacji kanalizacyjnej, a tym samym nie będzie potrzeby lokalizowania innych urządzeń z zakresu kanalizacji.

Odnosząc się do zarzutu drugiego podniesiono, że wymagania art. 14 ust. 2 u.p.z.p. zostały spełnione, a przepis ten nie określa sposobu sporządzenia załącznika graficznego. RMK wyjaśniła, że załącznik graficzny służy jedynie wskazaniu granic obszaru objętego planem miejscowym, a nie dokładnemu oznaczeniu każdej nieruchomości w tym obszarze. Na sposób sporządzenia załącznika graficznego rzutuje opracowanie go w formacie, który pozwala na załączenie go do uchwały (A4). RMK podkreśliła, że - niezwłocznie po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego - granice planu miejscowego udostępniane są na stronach Miejskiego Systemu Informacji Przestrzennej, który pozwala na dowolne powiększanie granic oraz nałożenie warstw zawierających np. granice działek.

Odnosząc się do zarzutu trzeciego wskazano, że procedura planistyczna nie stanowi postępowania administracyjnego jurysdykcyjnego ani innego postępowania, regulowanego przepisami k.p.a. Gdyby jednak przyjąć, że art. 8 k.p.a. ma zastosowanie do procedury planistycznej, to zasada określona w tym przepisie została zachowana. Zarówno w przedstawionym przez prezydenta miasta projekcie uchwały, jak i w podjętej przez radę miasta uchwale, każda z nieuwzględnionych uwag została opatrzona wyczerpującym komentarzem. Projekt uchwały przekazano na dwa tygodnie przed sesją RMK, więc każdy z radnych miał możliwość zapoznania się z uzasadnieniem nieuwzględnienia uwag złożonych do projektu planu zaproponowanym przez projektodawcę i możliwość złożenia poprawek do projektu uchwały. Co więcej, projekt uchwały kierowany jest pod obrady Komisji Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska RMK, na których radni podejmują dyskusję nad rozwiązaniami zaproponowanymi przez projektodawcę i mają możliwość składania poprawek, które następnie muszą zostać przegłosowane przez RMK. W niniejszej sprawie radni nie złożyli poprawek do projektu uchwały przekazanej zarządzeniem nr 3765/2021. Rozważenie przez radnych kwestii uwag nieuwzględnionych przez prezydenta miasta znajduje potwierdzenie w stenogramie z dnia 12 stycznia 2022 r., a w szczególności w wypowiedzi Dyrektor Wydziału Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta Krakowa E. S. (s. 33 stenogramu).

Odnosząc się do zarzutu dziesiątego podniesiono, że sesja RMK w dniu 12 stycznia 2022 r. była ostatnim posiedzeniem organu przed przerwą (ferie zimowe w Krakowie od 17 do 30 stycznia 2022 r.). Na tę sesję zaplanowano dyskusję nad czterema planami miejscowymi, co w kontekście propozycji zmiany porządku obrad miało odbyć się przede wszystkim przed dyskusją nad wycofaniem gminy z organizacji Igrzysk Europejskich w 2023 r. Zmiana nastąpiła na wniosek złożony w imieniu Komisji Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska RMK, a nie na wniosek jednego radnego (vide stenogram sesji Rady Miasta Krakowa). Dalej RMK stwierdziła, że zarówno w aktach sprawy, jak i pod adresem powołanym w skardze, na ostatniej stronie - Protokołu Nr LXXVII/2022 z obrad LXXVII sesji nadzwyczajnej Rady Miasta Krakowa zwołanej na wniosek Grupy Radnych przeprowadzonej w dniu 10 stycznia 2022 r. – widnieją dwa podpisy radnych, którzy naprzemiennie przewodniczyli obradom. Następnie RMK wskazała, że druk nr 2426 miał pozytywną opinię prawną radcy prawnego zatrudnionego w Urzędzie Miasta Krakowa, a plany miejscowe, jako akty prawa miejscowego regulujące ład przestrzenny, co do zasady nie wywierają wpływu na budżet miasta, więc w takich sprawach właściwą do sporządzenia opinii jest Komisja Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska, która taką pozytywną opinię sporządziła. RMK wyjaśniła, że powyższe informacje opublikowano w Biuletynie Informacji Publicznej, natomiast - zgodnie z § 31 ust. 1 statutu - nieprzedłożenie w terminie opinii nie wstrzymuje prac nad projektem uchwały, chyba że RMK zadecyduje inaczej. Na koniec podniesiono, że żaden akt prawny nie nakłada obowiązku przeprowadzenia dwóch czytań projektu uchwały na dwóch odrębnych sesjach rady gminy, a szybkość procedowania wynikała z faktu, iż mpzp w całości znajduje się w terenie objętym Planem Generalnym Lotniska Kraków - Balice na łata 2016 - 2036, który wszedł w życie w 2018 r., wobec czego przez cztery lata na tym obszarze nie było możliwości przeprowadzania inwestycji (art. 62 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego). Mając na uwadze niezłożenie przez radnych poprawek do przedłożonych projektów (planu miejscowego oraz rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag), skorzystano z instytucji, o której mowa w § 32 statutu.

Odnosząc się do zarzutu ósmego podniesiono, że w § 4 mpzp zawiera słowniczek. Art. 2 pkt 6 u.p.z.p. zawiera definicję legalną "obszaru przestrzeni publicznej", z kolei § 4 pkt 16 mpzp zawiera definicję legalną "przestrzeni publicznej". Oba te pojęcia różnią się zakresami znaczeniowymi. Mpzp jako akt prawa miejscowego pełni ma wyczerpująco regulować kwestię, które stanowią jego zakres przedmiotowy. Nie można zatem twierdzić, iż powielenie w jego treści definicji legalnej uprzednio uregulowanej w u.p.z.p. czy dostosowanie treści definicji do potrzeb danego obszaru, jest naruszeniem zasad techniki prawodawczej.

[...] sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzuciła zaskarżonej uchwale naruszenie:

1) art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 ustawy u.p.z.p. oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 884, dalej: "megaustawa") przez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało uchwaleniem mpzp z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej dla tworzenia aktów prawa miejscowego i a) wprowadzeniem rozwiązań zakazujących lub znacznie utrudniających realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów u.g.n. na całym terenie objętym mpzp; b) ustaleniem nieostrych i uznaniowych pojęć odnoszących się do zasad lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej służących świadczeniu usług telekomunikacyjnych w technologii mobilnej, m.in. stacji bazowych telefonii komórkowej ("dominanta", "antena wolnostojąca");

2) art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 megaustawy przez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegające na wprowadzeniu rozwiązań, które wprost uniemożliwiają, jak również mogą uniemożliwiać lokalizowanie na całym terenie objętym mpzp inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu u.g.n. także w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

3) art. 46 ust. 1-2 megaustawy w zw. z art. 113 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2022 r. poz. 1648, dalej: "p.t.") oraz art. 4 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2021 r. poz. 670, dalej: "ustawa o informatyzacji") przez przekroczenie władztwa planistycznego gminy skutkujące sprzecznym z prawem ograniczeniem rozwoju bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej na całym terenie objętym mpzp, jak również uchwaleniem mpzp z naruszeniem zasady neutralności technologicznej w sposób zagrażający realizacji przez skarżącą swoich zobowiązań przetargowych względem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: "Prezes UKE");

4) art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2021 r. poz. 162, dalej "p.p.") w zw. z art. 10 ust. 1 p.t. przez ich niezastosowanie i uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie nieostrych i uznaniowych ograniczeń w zakresie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym mpzp powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych przy braku ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury służącej świadczeniu usług w technologii stacjonarnej, co skutkuje ograniczeniem skarżącej możliwości świadczenia usług w technologii mobilnej, tym samym dyskryminując ją na rynku usług telekomunikacyjnych.

W oparciu o te zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie § 4 ust. 1 pkt 23, § 7 ust. 16 pkt 1, § 7 ust. 16 pkt 2 w zakresie frazy "wyznaczone w planie maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz" i § 13 ust. 1 pkt 7 i zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym wynagrodzenia dla radcy prawnego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżona część mpzp dotyczy telekomunikacji (odnosi się do lokalizowania urządzeń z zakresu łączności publicznej), a legitymacja procesowa skarżącej, wpisanej do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych prowadzonego przez Prezesa UKE pod nr [...], wynika z art. 50 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 48 megaustawy w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 27 p.t. i art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 u.g.n.

Co do § 4 ust. 1 pkt 23 mpzp skarżąca podniosła, że definicja "dominanty" nie pozwala zorientować się, czym jest, a czym nie jest dominanta. Odwołano się do niedookreślonego pojęcia "wyróżniania się", ale nie wskazano, jakie gabaryty lub forma architektoniczna obiektu budowlanego pozwalają na przypisanie mu cechy "dominanty". Tego typu definicje powielają potoczne rozumienie jakiegoś określenia i dają niemal nieograniczone możliwości interpretacyjne, które mogą prowadzić do nadużyć przy egzekwowaniu prawa. Co istotne, powyższą definicję utworzono jedynie dla potrzeb zakazu lokalizowania inwestycji celu publicznego, a nie w celu ustanowienia ogólnych zasad ładu i porządku przestrzennego.

Co do § 7 ust. 16 pkt 1 mpzp skarżąca podniosła, że nie istnieje przepis odrębny wprowadzający zakaz lokalizacji anten wolnostojących lub na budynkach, nawet gdy wyróżniają się od otaczającej zabudowy. Takie rozwiązanie bez żadnego rozsądnego powodu skutkuje wyłączeniem możliwości instalowania stacji bazowych telefonii komórkowej z wykorzystaniem istniejących budynków (najczęstszy sposób realizacji sieci telekomunikacyjnej na terenach miejskich lub zabudowanych). Nie można wymagać, aby stacja bazowa jako infrastruktura techniczna w postaci antenowej konstrukcji wsporczej wraz z antenami i osprzętem tworzyła harmonijną całość z otoczeniem, w tym nie wyróżniała się wielkością czy gabarytami, albowiem jej anteny sektorowe i radioliniowe winny znajdować się na takiej wysokości, aby górować nad istniejącą zabudową, a antenowe konstrukcje wsporcze zapewniać bezpieczeństwo konstrukcji także podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych. Mpzp posługuje się nieprawidłowym pojęciem "anteny wolnostojącej" (należy domyślać się, że chodzi o odpowiednik stacji bazowej). Pojęcia "anteny wolnostojącej" nie ma w języku prawnym, prawniczym, potocznym, ani technicznym. Antena jako element systemu telekomunikacyjnego jest jedynie urządzeniem emitującym i odbierającym fale radiowe pochodzące z nadajników, tj. stacji bazowej i urządzeń klienckich (np. telefon, modem). Antena nie jest konstrukcją samodzielną, więc aby mogła działać, musi być gdzieś zainstalowana (np. na wolnostojącym maszcie, konstrukcji wsporczej na istniejącym obiekcie budowlanym). Inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie może być ograniczona istniejącym stanem zabudowy danego obszaru i zawsze bądź prawie zawsze będzie wyróżniać się od sposobu zabudowy albo ukształtowania terenu, zarówno co do wysokości, jak i kształtu. Dlatego też stacje bazowe - podobnie jak inne urządzenia miejskiej infrastruktury technicznej - są widoczne (dominują) na tle otaczającej zabudowy. Preferencja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - z uwagi na swoje społeczne znaczenie - wyprzedza ochronę wartości estetycznych (ładu przestrzennego).

Co do § 7 ust. 16 pkt 2 mpzp w zakresie frazy "wyznaczone w planie maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz" skarżąca podniosła, że postanowienie to ma skutek pośredniego zakazu realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności, albowiem maksymalna wysokość zabudowy wynosi 9 m (dla większości terenów przeznaczonych dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz usługowej) lub 14,5 m (dla terenów przeznaczonych dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej). Z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością można przyjąć, że istniejąca zabudowa wyczerpuje maksymalną wysokość zabudowy, a zatem nie będzie możliwości postawienia na dachu budynku nawet niewielkiej konstrukcji wsporczej do 3 m. W tym kontekście skarżąca zwróciła uwagę na niczym nieuzasadnione uprzywilejowanie inwestycji elektroenergetycznych, do których nie stosuje się ograniczenia maksymalnej wysokości zabudowy (§ 7 ust. 6 mpzp).

Co do § 13 ust. 1 pkt 7 mpzp skarżąca podniosła, że ochrona zdrowia ludności przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych nie stanowi domeny przepisów lokalnych, lecz domenę ustaw i rozporządzeń (art. 121 i art. 122 p.o.ś., rozporządzenie z dnia 17 grudnia 2019 r. Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku, rozporządzenie z dnia 17 lutego 2020 r. Ministra Klimatu w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku). Tymczasem mpzp nakazuje, aby lokalizacja obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji następowała z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych, ale nie wyjaśnia co pod pojęciem tego nakazu się mieści. Nie wiadomo zatem, czy w tym zakresie mpzp stanowi superfluum, czy też jest to furtka, która pozwoli organom na dowolne i uznaniowe żądania dostosowania instalacji do wymagań wykraczających poza normy i limity ustalone przez ustawodawcę, ale w ramach "uwzględniania ochrony zdrowia ludności".

Podsumowując, uchwała w zaskarżonej części powoduje bezprawne ograniczenie skarżącej w możliwości prowadzenia działalności telekomunikacyjnej pozwalającej na świadczenie usług bezprzewodowych za pomocą stacji bazowych wykorzystujących technologię połączeń radiowych, a także dyskryminuje skarżącą w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne w technologii stacjonarnej, bo rozwiązania mpzp dotyczące inwestycji celu publicznego odnoszą się wyłącznie do infrastruktury lub sieci służących świadczeniu usług w technologii mobilnej. Taka regulacja stoi w sprzeczności z obowiązującą na poziomie europejskim zasadą neutralności technologicznej i usługowej (art. 1 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 112 ust. 4 pkt 7 p.t.), do przestrzegania której zobowiązano podmioty publiczne (art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o informatyzacji). Motywy, jakimi kierowano się przy przyjmowaniu zaskarżonych postanowień mpzp, są niejasne, bo mpzp nie zawiera dokładnego uzasadnienia. Takim uzasadnieniem z pewnością nie mogą być ogólne cele mpzp.

W odpowiedzi na skargę RMK wniosła o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podniesiono, że parametr maksymalnej wysokości zabudowy w mpzp wyznaczono w oparciu o suikzp (tom III, s. 209 i n.), albowiem obszar objęty mpzp w całości znajduje się w obrębie jednostki urbanistycznej nr 38 "Bielany - Las Wolski", dla którego określono: wysokość zabudowy mieszkaniowej i usługowej w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN) do 9 m; wysokość zabudowy usługowej w terenach usług (U) w rejonie węzła Mirowskiego do 18 m, a w rejonie ul. Leśnej i ul. Rędzina do 9 m; wysokość zabudowy usługowej w terenach zieleni urządzonej (ZU) ogrodu zoologicznego w dostosowaniu do potrzeb technicznych ogrodu; udział zabudowy usługowej w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN) do 20 %. Odmienne uregulowanie skutkowałoby wadą nieważności z powodu sprzeczności mpzp z suikzp.

RMK wskazała również, że suikzp oraz mpzp uwzględniają wyjątkowość obszaru Bielan w aspekcie kulturowym, krajobrazowym i przyrodniczym. W sąsiedztwie obszaru objętego mpzp występują niezwykle cenne obiekty tworzące dominanty widoczne zarówno z obszaru objętego mpzp, jak i przebiegającego w pobliżu obejścia autostradowego, tj. klasztor oo. Kamedułów i Zespól Klasztorny Benedyktynów w Tyńcu. Obydwa obiekty stanowią bardzo silne, pozytywne dominanty wznoszące się nad Doliną Wisły i uzasadniają zakaz wznoszenia nowych, dysharmonijnych dominant w znajdującym się pomiędzy nimi obszarze objętym mpzp. Wzięcia pod uwagę wymaga także fakt, że obszar objęty mpzp położony jest na terenach o znacznych różnicach wysokości, na zboczach spadających w kierunku Wisły. Występuje tam głównie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna o maksymalnej wysokości w przedziale od 9 do 12 m, a znaczne tereny są od niej wolne ze względu na wysokie walory przyrodnicze. Ewentualne dominanty w tym terenie byłyby wyraźnie widoczne i negatywnie wpłynęłyby na ten wyjątkowy krajobraz. RMK wskazała, że obszar objęty mpzp w całości znajduje się w Bielańsko-Tynieckim Parku Krajobrazowym. W tym miejscu przytoczono fragmenty ustaleń planu ochrony BTPK:

- "ze względu na ochronę przyrody i krajobrazu zaleca się prowadzić sieci infrastruktury technicznej w sposób najmniej ingerujący w środowisko przyrodnicze i krajobraz (w formie podziemnej), a w przypadku już istniejących dysharmonijnych sieci i urządzeń widocznych z ciągów i punktów widokowych, zaleca się stosowanie zieleni maskującej";

- "dopuszcza się wznoszenie masztów przekaźnikowych tylko w sytuacji, gdy jest wymagane poszerzenie zasięgu odbioru, a nie ma już istniejącego masztu, na którym można umieścić przekaźnik. Zaleca się grupowanie przekaźników różnych operatorów na jednym maszcie";

- "ograniczenie wysokości zabudowy mieszkaniowej do 9 m, pozostałej do 12 m".

Odnosząc się do zarzutów skargi RMK wskazała, że potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej w świetle art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. stanowią tylko jedną z całego katalogu wartości, które należy uwzględniać w toku prac planistycznych, a z art. 46 megaustawy nie da się wyprowadzić normy, która przyznawałaby bezwzględny prymat inwestycji z zakresu łączności publicznej w relacji do pozostałych dóbr chronionych.

Dalej RMK podniosła, że pojęcie "antena wolnostojąca" odwołuje się do znaczenia uznanego w języku specjalistycznym, w którym "antena" to urządzenie do przechwytywania fal radiowych, natomiast dookreślenie "wolnostojąca" wskazuje na samodzielność, niestanowienie części żadnej innej budowli. Z kolei pojęcie "dominanty" jest często używane w literaturze fachowej i nawiązuje do pojęcia dominanty urbanistycznej utożsamianej z pojęciem akcentu urbanistycznego, przez który rozumie się wyróżniający się obiekt lub zespół obiektów (budynków), które w zdecydowany sposób odróżniają się w danym rejonie miasta od pozostałej zabudowy albo przez swoją niespotykaną kubaturę, albo przez dużą wysokość, albo przez jedno i drugie. Według RMK dwa składniki definicji pojęcia "dominanty" wyraźnie wskazują kryteria wyszczególnienia danego obiektu w otoczeniu.

Następnie RMK zwróciła uwagę, że w obszarze objętym mpzp nie zakazano lokalizowania urządzeń i obiektów budowlanych inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a jedynie ograniczono ich wysokość do wartości określonej w terenach wydzielonych ze względu na przeznaczenie oraz zasady zabudowy i zagospodarowania. Pkt 2 sekcji III.1.2. tomu III suikzp dopuszcza możliwość, by w ramach ustalonego w planie miejscowym przeznaczenia, odpowiadającego określonym w suikzp głównym funkcjom zagospodarowania terenu, w każdym terenie mogły powstać obiekty i urządzenia budowlane infrastruktury technicznej oraz obiekty i urządzenia komunikacji, których parametry zabudowy zostaną doszczegółowione w planie miejscowym. "Maksymalna wysokość zabudowy" jest obligatoryjnym elementem planu miejscowego, więc nie można zrezygnować z jej określenia. W pojedynczych terenach na obszarze objętym mpzp dopuszczono wyższą wysokość zabudowy, co umożliwia rozmieszczenie urządzeń właśnie tam bez zagrożenia stworzenia negatywnych dominant. Co istotne, w obszarze objętym mpzp znajdują się już istniejące stacje bazowe telefonii komórkowej, które zgodnie mogą zostać utrzymane (§ 13 ust. 1 mpzp), a w zakresie aktualnie istniejących technologii możliwe jest sytuowanie obiektów i urządzeń na dachach już istniejących budynków, które będą spełniać parametr maksymalnej wysokości zabudowy. Ograniczenie maksymalnej wysokości zabudowy nie dotyczy - wyłącznie, co celowo zawężono - obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej w zakresie linii elektroenergetycznych, bo przez obszar objęty mpzp przebiega linia napowietrzna średniego napięcia. Należy mieć na uwadze, iż przy lokalizowaniu linii elektroenergetycznych konieczne jest spełnienie odpowiednich norm klasyfikacyjnych i zapewnienie odpowiedniej odległości od istniejących zabudowań, a zaopatrzenie w energię elektryczną jest zadaniem co najmniej tak samo istotnym, jak zapewnienie łączności telekomunikacyjnej.

RMK podniosła również, że § 13 ust. 1 pkt 7 mpzp konsekwentnie posługuje się terminem "oddziaływania pól elektromagnetycznych", a tym samym jest zgodny z treścią przepisów p.o.ś. i rozporządzeń wykonawczych. Postanowienie to nie wprowadza regulacji sprzecznych z prawem powszechnie obowiązującym, lecz nakazuje zapewnić ochronę zdrowia ludności przy wyborze lokalizacji wyżej obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji. Postanowienie to jedynie potwierdza obowiązki nałożone ustawą na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego i nie będzie stanowić podstawy do uznaniowych rozstrzygnięć. O zasadności przedmiotowego postanowienia świadczy to, że ochrona zdrowia jest jednym z zadań własnych gminy.

RMK podkreśliła, że zgodnie z materiałem informacyjnym UKE ("Tworzenie planów miejscowych a przepisy ustawy szerokopasmowej. Poradnik dla urbanistów") art. 46 ustawy szerokopasmowej nie może być rozumiany w taki sposób, że wykluczone jest, by postanowienia planu uniemożliwiały lokalizowanie każdej, o dowolnych cechach inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, np. każdego masztu antenowego jaki chciałby zrealizować dowolny inwestor (s. 36). Miejscowy plan może zawierać postanowienia o maskowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej (wkomponowaniu w krajobraz), a nawet sposobie maskowania (s. 67-68).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm. dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na akty, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 z późn. Zm., dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.

W myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm.), nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części powoduje: naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie.

Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego oraz przekroczenie przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977, dalej "u.p.z.p."). władztwa planistycznego. Szczegółowe zasady oraz tryb podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarte zostały w ww. ustawie. Regulacje te bezwzględnie wiążą radę gminy w stanowieniu prawa miejscowego, a konsekwencje ich niedotrzymania, określił sam ustawodawca w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Z mocy przywołanego przepisu, naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z treści przepisu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że przewiduje on trzy rodzaje wad planu miejscowego powodujących jego nieważność, tj. naruszenie zasad sporządzania planu, istotne naruszenie trybu (procedur) jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów uczestniczących w procesie jego sporządzania. Tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na uchwaleniu planu. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części. Sąd nie dostrzegł naruszenia trybu sporządzania zaskarżonego planu miejscowego. Wszystkie czynności nakazane przepisem art.17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały przeprowadzone.

Natomiast pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzeniem aktu planistycznego, a więc merytoryczną zawartością aktu planistycznego (część testowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej.

I. Uzasadnienie pkt. I wyroku.

Strona skarżąca – [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - wywodzi swój indywidualny interes prawny do zaskarżenia uchwały z art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 733 z późn. zm.), który stanowi, że przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego.

Dalej wskazać należy, że na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Ponadto od dnia 25 października 2019 r., (na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1815)) obowiązuje przepis art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zgodnie z którym nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Skarga [...] spółki z o.o. okazała się zasadna.

W skardze zakwestionowano postanowienia miejscowego planu w następującym brzmieniu:

§ 4 ust. 1 pkt 23: (Ilekroć w uchwale jest mowa o) "dominancie - należy przez to rozumieć obiekt budowlany, który ze względu na gabaryty lub formę architektoniczną wyróżnia się w stosunku do otaczającej przestrzeni"

§ 7 ust. 16 pkt 1: (Zasady odnoszące się do lokalizowania wskazanych urządzeń i obiektów budowlanych odnośnie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej) ustala się)

1) dopuszcza się lokalizację inwestycji z zakresu łączności publicznej na następujących zasadach - anteny wolnostojące oraz lokalizowane na budynkach nie mogą stanowić dominanty w terenie;

§ 7 ust. 16 pkt 2 w zakresie frazy "wyznaczone w planie maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz"

§ 13 ust. 1 pkt 7: (Jako ogólne zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej, dotyczące całego obszaru planu ustala się) "zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych".

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2021 r. (sygn. akt I OSK 579/21, publikowane w internetowej bazie orzeczeń CBOIS), dokonując wykładni aktualnego brzmienia art. 46 cyt. ustawy wyjaśnił, że wprowadzona w art. 46 zmiana przez dodanie ust. 1a nie oznacza całkowitej dowolności w posadowieniu urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Organ gminy nadal może korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na jego terenie urządzeń telekomunikacyjnych i nie oznacza to, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości.

Podzielając przywołany wyżej pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, że art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie należy rozumieć w tej sposób, że pozbawia on całkowicie gminę prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy urządzeń łączności publicznej w tym telefonii komórkowej. Rzecz jednak w tym, by zakazy i ograniczenia, jako wyjątki od zasady dopuszczalności lokalizowania obiektów i urządzeń z zakresu łączności publicznej, formułowane były ściśle i precyzyjnie, tak aby adresaci regulacji mogli na jej podstawie ustalić, czy na danym obszarze określone zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane, czy też nie, ewentualnie pod jakimi warunkami.

Plan miejscowy nie może natomiast wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Warunku tego z pewnością w pierwszej kolejności nie spełnia kwestionowany zapis § 7 ust. 16 pkt.1 i 2, który reguluje zasady lokalizowania urządzeń i obiektów budowlanych z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej).

§ 7 ust. 16 pkt. 1 mpzp nie dopuszcza lokalizacji anten wolnostojących oraz posadowionych na budynkach w taki sposób, aby stanowiły dominanty w terenie. Równocześnie § 7 ust. 16 pkt. 2 nakazuje, aby przy lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej uwzględnić wyznaczone w planie maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz maksymalną wysokość zabudowy w granicach powierzchni ograniczających lotnisko a także ograniczenia wysokości wynikające ze stref ochronnych dla lotniczych urządzeń naziemnych (LUN), o których mowa w ustępach 8-12.

Wprowadzenie wymogu, że anteny wolnostojące oraz lokalizowane na budynkach nie mogą stanowić dominanty w terenie, przy jednoczesnym nakazie, aby uwzględnić wyznaczone w planie maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach w istocie prowadzi do całkowitego wykluczenia na terenie objętym planem lokalizowania stacji bazowych. Anteny sektorowe i radioliniowe montowane są na konstrukcjach wsporczych i jak słusznie wskazano w skardze technologia działania stacji bazowej wymaga, aby antena była zainstalowana na odpowiedniej wysokości i co zasady górowała nad istniejącą zabudową.

Podkreślenia przy tym wymaga, że według ustaleń szczegółowych dla poszczególnych terenów planu, w przeważającej jego części, maksymalna wysokość zabudowy to 9 metrów (np. § 17 do § 24, § 26 mpzp), zaś wyjątkowo tylko w obszarach zabudowy usługowej i mieszkaniowej wielorodzinnej to wysokość 12 do 14,5 metrów. W ten sposób w zasadzie nie przewidziano praktycznej możliwości realizacji stacji bazowych telefonii komórkowej jako instalacji, która z natury rzeczy musi górować nad zabudową. Skoro równocześnie § 4 ust. 1 pkt 23 miejscowego planu nakazuje rozumieć pod pojęciem dominanty obiekt budowlany, który ze względu na gabaryty lub formę architektoniczną wyróżnia się w stosunku do otaczającej przestrzeni, to nie ulega wątpliwości, że anteny zamieszczone na odpowiednich konstrukcjach wsporczych odpowiadać będą definicji dominanty. Rozważania powyższe nie dotyczą oczywiście ograniczeń w maksymalnej wysokości zabudowy wynikających z dokumentacji rejestracyjnej lotniska Kraków– Balice, opisanych szczegółowo w § 7 ust. 8-12 (niekwestionowanych przez stronę skarżącą).

Argumenty organu dotyczące przesłaniania przez infrastrukturę telekomunikacyjną widoku na klasztor oo. Kamedułów i Zespól Klasztorny Benedyktynów w Tyńcu są o tyle nietrafione, że kwestionowane w skardze, uregulowania dotyczą całego obszaru planu bez żadnego wyjątku, a nie np. tylko tych jego fragmentów (obszarów), które obejmowałyby najbardziej charakterystyczne ciągi widokowe. Ustalenia takie zastosowane zostały w innych miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego na terenie miasta Krakowa, co jest wiadome Sądowi z urzędu, jako, że skarżąca kwestionowała skargami wiele z nich (przykładowo: uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 4 lipca 2018 r., nr CVII/2738/18 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dolina Rudawy", uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 4 grudnia 2013 r. nr XCII/1362/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Centrum Nowej Huty")

O ile wyłączenie możliwości budowy stacji bazowych telefonii komórkowej na pewnych fragmentów planu w związku z określonymi uwarunkowaniami jest zdaniem Sądu jak najbardziej możliwe, o tyle niedopuszczalne jest stanowienie takich reguł, które w praktyce nie dają możliwości realizacji tego rodzaju inwestycji na terenie całego obszaru objętego planem. Taka regulacja uniemożliwia więc lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a tym samym sprzeciwia się regulacji art.46 ust. 1 cytowanej ustawy.

Jeśli zaś idzie o położenie całego obszaru zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Bielańsko-Tynieckim Parku Krajobrazowym, to w pierwszej kolejności wskazać należy, że uchwała Nr VII/64/19 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 25 marca 2019 r. w Sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego jest aktem prawa miejscowego, a podjęta została na podstawie art. 16 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1336).

W § 3 tej uchwały wprowadzone zostały określone – wynikające z art. 17 ustawy o ochronie przyrody – zakazy:

"1. W Parku zakazuje się:

1) realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353 z późn. zm.);

2) likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych;

3) pozyskiwania do celów gospodarczych skał, w tym torfu oraz skamieniałości, w tym kopalnych szczątków roślin i zwierząt a także minerałów;

4) wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych;

5) dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej;

6) budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzeki Wisły i Sanki oraz naturalnych zbiorników wodnych - starorzeczy Wisły w rejonie Jeziorzan i w pobliżu Tyńca (Kąty Tynieckie i Koło Tynieckie) oraz stawu przy ul. Janasówka w Krakowie, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej;

7) likwidowania, zasypywania i przekształcania zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno-błotnych;

8) wylewania gnojowicy, z wyjątkiem nawożenia własnych gruntów rolnych;

9) prowadzenia chowu i hodowli zwierząt metodą bezściółkową;

10) organizowania rajdów motorowych i samochodowych."

Żaden z przywołanych wyżej zakazów nie dotyczy ogólnego zakazu wznoszenia stacji bazowych telefonii komórkowych na terenie parku.

Nie zmienia to faktu, że jeżeli planowana inwestycja będzie niezgodna z poszczególnymi postanowieniami uchwały w sprawie utworzenia parku krajobrazowego - aktu prawa miejscowego, to nie uzyska pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 pkt. 2 ustawy prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Pod pojęcie zgodności z "przepisami" mieści się także zgodność z aktami prawa miejscowego, innymi niż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w tym także z uchwałą w sprawie utworzenia parku krajobrazowego.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 megaustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zdaniem Sądu, same cele ochrony parku, określone w § 2 uchwały, nie są wystarczającą podstawą do stwierdzenia, że inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej na obszarze zaskarżonego planu są niezgodne z przepisami odrębnymi.

Przy tym wszystkim słusznie zauważa skarżąca, że § 7 ust. 6 mpzp ustala wyjątek dotyczący maksymalnych wysokości zabudowy, które nie mają zastosowania do linii elektroenergetycznych (poza oczywiście kwestią ograniczeń wysokości zabudowy wynikającą z dokumentacji rejestracyjnej lotniska Kraków – Balice). W ten sposób dwie różne inwestycje celu publicznego (z zakresu zaopatrzenia w energię elektryczną oraz z zakresu łączności publicznej) poddane zostały w jednym akcie prawa miejscowego różnym wymaganiom, przy czym jedna z nich jest wyraźnie preferowana co do możliwości i warunków jej realizacji. Jednocześnie, o ile linie energetyczne z punktu widzenia technologii ich budowy mogą być realizowane jako doziemne, o tyle stacje bazowe telefonii komórkowej takiej możliwości nie mają. Nie można przy tym przyjąć, aby naziemne linie elektroenergetyczne nie wpływały negatywnie na krajobraz. W tym kontekście wskazana w odpowiedzi na skargę kwestia wysokości zabudowy wynikająca ze studium również nie znajduje uzasadnienia.

Jeśli zaś idzie o definicję "dominanty" zawartą w § 4 ust. 1 pkt. 23, to Sąd stoi na stanowisku, że pojęcie dominanty, chociaż ma do pewnego stopnia charakter ocenny, to jednak pozwala na ustalenie, że o zakwalifikowaniu obiektu budowlanego jako dominanty decydować będą takie cechy związane z jego gabarytem lub formą architektoniczną które sprawiają, że będzie się wyróżniał w stosunku do otaczającej przestrzeni. Pojęcie to zasadniczo nie wymaga tworzenia osobnych definicji "ustawowych". Są to słowa wchodzące w zasób słownictwa języka polskiego, są powszechnie używane w urbanistyce i mają określone, znane, choć potoczne znaczenie. Niemniej definicja dominanty nie odnosi się do żadnych innych przepisów Planu, poza urządzeniami anten telekomunikacyjnych, zatem po wyeliminowaniu z tekstu uchwały § 7 ust. 16 pkt. 1 - definicja ta staje się w tym akcie prawnym nieprzydatna.

Sąd stwierdził również nieważność § 13 ust. 1 pkt 7 zaskarżonej, jako że cel wprowadzenia tej regulacji jest niejasny. Jeśli zapis ten jest – jak twierdzi organ planistyczny – jest "zgodny z treścią przepisów p.o.ś. i rozporządzeń wykonawczych" i "potwierdza obowiązki nałożone ustawą na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego" – to wówczas stanowi niedopuszczalne (sprzeczne z zasadami techniki legislacyjnej) powtórzenie regulacji ustawowych i jako taki jest również niepotrzebny. Jeśli natomiast miałby stanowić jakiś rodzaj modyfikacji postanowień aktów prawnych o randze ustawy lub rozporządzenia – jak wskazuje na to skarżąca – to wówczas brak jest podstaw prawnych do takich regulacji.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględniając skargę orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt III sentencji, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty postępowania w wysokości 797 zł składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości 300 zł, uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.)

II. Uzasadnienie pkt. II wyroku.

Skarga M. P. złożona została w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 40 z późn. zm., dalej zwanej u.s.g.). Stosownie do tego przepisu, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje interes faktyczny, ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też zagrożenie w przyszłości naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi mieć miejsce, musi być realne i wynikać z aktu, na który w trybie art.101 ustawy o samorządzie gminnym wnoszona jest skarga. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, Baza Orzeczeń Lex nr 151236; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA/2005/1/2). W orzecznictwie przyjmuje się powszechnie, iż każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze planu ma legitymację do jego skarżenia przy czym, na uwzględnienie zasługuje jedynie taka skarga w której skarżący wykaże, że uchwała wpływa na przysługujące mu prawo własności w aspekcie naruszenia interesu prawnego, a nie faktycznego.

Podkreślić również należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowane zostało jednolite stanowisko, według którego w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. orzeka się jedynie w granicach interesu prawnego skarżącego, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia istotnego naruszenia zasad bądź trybu sporządzania planu, sąd może stwierdzić nieważność uchwały w części wyznaczonej interesem prawnym skarżącego (por. wyroki NSA: z 4 czerwca 2008 r., II OSK 1883/07, z 25 listopada 2008 r., II OSK 978/08, z 24 lutego 2009 r., II OSK 1087/08, z 18 września 2015 r., II OSK 37/14, z 28 kwietnia 2016 r., II OSK 2992/14, Wyrok NSA z 29 kwietnia 2020 r., II OSK 2296/19).

Wskazać zatem należy, że skarżąca jest właścicielką działek położonych w obszarze objętym zaskarżoną uchwałą tj. działek położonych w obrębie ewidencyjnym [...] K., oznaczonych jako działki nr [...] ([...]) oraz [...] i [...] ([...]). Dlatego też Sąd uznał, że skarżąca ma interes prawny we wniesieniu skargi i mógł przystąpić do merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały.

Natomiast wskazywane przez skarżącą dwie pozostałe działki tj. działka nr [...] (objęta KW nr [...]) oraz [...] (objęta KW nr [...]) nie stanowią jej własności, co wynika z treści przywołanych wyżej ksiąg wieczystych. W stosunku do działki [...] w 2011 r. wpisano jedynie roszczenie o zawarcie przyrzeczonej umowy sprzedaży.

Skarżąca zatem wykazała swój interes prawny w zaskarżeniu uchwały w zakresie odnoszącym się do własnych nieruchomości tj. działek nr [...], [...] i [...], natomiast w szerszym zakresie nie posiada uprawnień, by kwestionować zaskarżony akt, w tym w szczególności nie ma uprawnień by kwestionować go w całości i w tym zakresie skarga musi podlegać oddaleniu już z tego tylko powodu, że skarżąca nie posiada aktualnie interesu prawnego, który mógłby podlegać naruszeniu postanowieniami uchwały

W pozostałym zakresie, a więc co do działki nr [...], [...] i [...] skarga również nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżąca podnosi naruszenie art. 21 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., art. 140 K.c. w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. przez rażące naruszenie prawa własności skarżącej przez przeznaczenie nieruchomości stanowiących jej własność na tereny rolnicze o podstawowym przeznaczeniu pod łąki i pastwiska, z zakazem lokalizacji budynków, a nadto naruszenie tych przepisów przez nieuwzględnienie interesu prawnego skarżącej i wzięcie pod uwagę wyłącznie interesu publicznego. Argumentacja skarżącej koncentruje się w tym względzie na naruszeniu konstytucyjnie chronionego prawa własności oraz zasady proporcjonalności.

Argumentacji tej nie sposób jednak podzielić. Prawo własności jest w Rzeczypospolitej Polskiej chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP), jednak nie jest ono prawem bezwzględnym. Doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń, które dopuszcza Konstytucja RP przewidując w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, to jest zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w sferę prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych celów, dla osiągniecia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te powinny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. W rozpatrywanej sprawie takimi przepisami ustawowymi są przepisy u.p.z.p. upoważniające gminę do uchwalania miejscowym planów zagospodarowania przestrzennego, których ustalenia kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 3 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 tej ustawy).

Do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w szczególności poprzez uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.). Powołana regulacja potwierdza samodzielność gminy w zakresie władczego przeznaczania i określania warunków zagospodarowania terenów, tzw. władztwo planistyczne gminy. Granice władztwa planistycznego gminy wyznaczają ograniczenia określone w ustawach, w tym w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności dotyczące zasad sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Kreowanie przez plan miejscowy polityki przestrzennej na szczeblu gminy niejednokrotnie wymaga rozstrzygania konfliktów pomiędzy interesem indywidualnym a interesem publicznym. W trakcie rozwiązywania tych konfliktów uwzględniać należy ogólne zasady konstytucyjne, w tym zwłaszcza wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności i wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadę demokratycznego państwa prawnego. Zezwalają one na ograniczanie prawa własności jedynie wówczas, gdy niezbędnie wymaga tego inne dobro chronione w postaci np. porządku publicznego, czy ochrony środowiska. W razie kolizji przyznanie prymatu jednemu interesowi ponad drugim wymaga każdorazowo porównania wartości chronionych z tymi, które w efekcie wprowadzanej regulacji ulec mają ograniczeniu. W konsekwencji uczynienie jednego z interesów nadrzędnym wymaga rozwagi i umotywowania (por. wyrok NSA z 1 października 2015 r., sygn. akt II OSK 269/14, CBOSA).

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że przeznaczenie działek skarżącej na tereny wyłączone spod zabudowy (Rp.1) jest zgodny z uchwałą nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany ''Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa''.

Obszar objęty zaskarżoną uchwałą, według Studium położny jest w terenach oznaczonych symbolem ZR, (tereny zieleni nieurządzonej), dla których Studium przewiduje jako funkcję podstawową różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne; natomiast jako funkcje dopuszczalną wskazuje zabudowę/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych (str. 10 t. III Studium, pkt. III.1.4. - kategorie terenów o zróżnicowanych funkcjach i kierunkach zagospodarowania do stosowania w planach miejscowych).

Nadto zaskarżony Plan położony jest w strukturalnej jednostce urbanistycznej nr 38 "Bielany - Las Wolski", gdzie w ramach standardów przestrzennych określono w terenach ZR powierzchnię biologicznie czynną na minimum 90%, a dla Rodzinnych Ogrodów Działkowych minimum 85%.

Ponadto obszar planu położony jest w całości w Bielańsko – Tynieckim Parku Krajobrazowym, o czym już była mowa w uzasadnieniu pkt. I wyroku. Na wezwanie Sądu, pełnomocnik Gminy Miejskiej Kraków przedłożył kopie uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego nr XIII/164/19 w sprawie ustanowienia planu ochrony dla Bielańsko – Tynieckiego Parku Krajobrazowego wraz z załącznikiem, którego treść potwierdza wskazane w odpowiedzi na skargę okoliczności. Jest to obszar położony w terenach użytków (gruntów) rolnych - gruntów ornych, terenów zieleni, łąk i pastwisk - w granicach obszarów ochronnych: O2. Zgodnie z rozdziałem 7, § 14 ust. 2 pkt 1 planu ochrony dla BTPK: "na terenach użytkowanych rolniczo, dla których w gminnych dokumentach planistycznych (obowiązujących na dzień wejścia w życie planu ochrony BTPK) nie jest dopuszczona zabudowa – ograniczyć do niezbędnego minimum zmianę funkcji rolnej, łąkowej i/lub pasterskiej (grunty orne, łąki i pastwiska)".

W związku z tym przeznaczenie w planie miejscowym działek skarżącej na tereny rolnicze o podstawowym przeznaczeniu pod łąki i pastwiska, z zakazem lokalizacji budynków pozostaje w całkowitej zgodności ze Studium i nie stanowi to naruszenia władztwa planistycznego gminy. Co więcej, są to działki niezabudowane (jak i całe ich dość rozległe sąsiedztwo), a w księdze wieczystej dla działek nr [...] i [...] zapisano, że stanowią one łąki trwałe. Tym samym zaskarżony plan miejscowy nie wprowadza na nieruchomościach skarżącej nowego, krzywdzącego czy niespodziewanego przeznaczenia. Natomiast zarzuty skargi dotyczące niezgodności ze Studium terenów położonych między ul. Bielańską a końcem ul. Na Wirach nie dotyczą działek skarżącej i pozostają poza jej interesem prawnym i jako takie nie podlegają badaniu przez sąd w niniejszej sprawie.

Podobnie interesu prawnego skarżącej nie dotyczą kwestie dotyczące zasad odprowadzania ścieków czy to bytowych czy przemysłowych, lub wód opadowych, podobnie jak nie dotyczą jej interesu prawnego zarzucane nieprawidłowe "ustalenia zakazu stosowania paliw stałych w obiektach budowlanych (§ 8 ust. 23, § 13 ust. 5 pkt 3)", albowiem na terenie swoich nieruchomości skarżąca z oczywistych względów postanowień tych nie będzie stosowała.

Dla porządku jedynie wskazać należy, że § 8 ust. 23 ma następujące brzmienie: "Na rysunku planu zaznaczono granice pasa o szerokości 150 m izolującego teren cmentarny, dla którego występują ograniczenia zgodnie z przepisami odrębnymi."

Jeśli zaś chodzi o § 13 ust. 5, to nie ma jednostki redakcyjnej pkt. 3, a brzmienie § 13 ust. 5 jest następujące:

"W zakresie zaopatrzenia w ciepło ustala się:

1) zaspokajanie potrzeb grzewczych i innych potrzeb energetycznych w oparciu o energię elektryczną, paliwa gazowe, lekki olej opałowy, odnawialne źródła energii (np. energia słoneczna, wiatru, geotermalna), z zastrzeżeniem § 6 ust. 4;

2) dopuszczenie zaopatrzenia obiektów w ciepło z miejskiej sieci ciepłowniczej, w przypadku objęcia obszaru planu zasięgiem miejskiego systemu ciepłowniczego."

Zatem zarzuty te – sformułowane przez profesjonalnego pełnomocnika – są niejasne.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia zasad techniki prawodawczej oraz art. 7 Konstytucji poprzez sfomułowanie "wysoce dezinformujących" definicji zawartych w § 4 ust. 1 pkt 5, 9, 16, 17 i 18 zaskarżonej uchwały, a dotyczących pojęć takich jak: "zabudowa jednorodzinna", "działka budowlana", "wysokość zabudowy", "wysokość bezwzględna zabudowy" oraz "przestrzeni publicznej" to w pierwszej kolejności przywołać należy kwestionowane postanowienia planu.

§ 4 ust. 1 pkt 5, 9, 16, 17 i 18 planu ma następujące brzmienie:

"§ 4. 1. Ilekroć w uchwale jest mowa o:

5) zabudowie jednorodzinnej - należy przez to rozumieć "zabudowę jednorodzinną" w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 i z 2020 r. poz. 1608 i 2351);

9) działce budowlanej - należy przez to rozumieć działkę budowlaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 741, 784, 922 i 1873);

16) przestrzeni publicznej - należy przez to rozumieć powszechnie dostępne miejsca w strukturze funkcjonalno-przestrzennej miasta, służące zaspokajaniu potrzeb ogółu użytkowników, takie jak ulice, place, otoczenie przystanków komunikacji zbiorowej, parki i skwery;

17) wysokości zabudowy - należy przez to rozumieć całkowitą wysokość obiektów budowlanych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, 471 z 2021 r. poz. 11, 282, 234, 784 i 2320), mierzoną od poziomu terenu istniejącego, a dla budynku: od poziomu terenu istniejącego w miejscu najniżej położonego wejścia, usytuowanego ponad poziomem terenu istniejącego, do najwyżej położonego punktu budynku: przekrycia, attyki, nadbudówek ponad dachem takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna, kotłownia, elementy klatek schodowych;

18) wysokości bezwzględnej zabudowy - należy przez to rozumieć rzędną wyrażoną w metrach nad poziomem morza, której wielkości nie mogą przekroczyć obiekty budowlane, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, 471 z 2021 r. poz. 11, 282, 234, 784 i 2320)"

Zatem § 4 ust. 1 pkt 5, 9, 17 i 18 zawiera jedynie odwołania do powszechnie obowiązujących przepisów prawa, w żaden sposób przy tym ich nie modyfikując. Odwoływanie się w planie miejscowym do definicji już określonych w przepisach bezwzględnie obowiązujących rangi ustawowej lub w randze rozporządzenia oczywiście nie jest konieczne, można nawet uzasadnić pogląd, że jest zbędne. Jednak ze względu na istotną funkcję informacyjną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przyszłych inwestorów, trudno uznać, że tego rodzaju doprecyzowanie użytych w planie pojęć jest "wysoce dezinformujące". Trudno też przyjąć, że jest to istotne naruszenie prawa, w szczególności gdy odwołania te w żaden niedozwolony sposób nie modyfikują treści aktów prawnych powszechnie obowiązujących. Jeśli zaś chodzi o definicję pojęcia "przestrzeni publicznej" (pkt. 16) to nie jest to modyfikacja pojęcia ustawowego, gdyż u.p.z.p definiuje w art. 2 pkt. 6 inne pojęcie tj. "obszar przestrzeni publicznej". Sąd zauważa też, że odwoływanie się do naruszenia zasady praworządności ukształtowanej w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w tego rodzaju zarzutach wydaje się nieco nadmiarowe. O zasadności zarzutów nie przesądza ranga przywoływanego przepisu.

Nie jest uzasadniony zarzut, że załącznik graficzny uchwały nr XIV/268/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 24 kwietnia 2019 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bielany" jest nieczytelny bo nie pozwala na ustalenie przebiegu granic obszaru objętego projektem planu i nie zawiera numerów działek.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 u.p.z.p., w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej "planem miejscowym", z zastrzeżeniem ust. 6. Integralną częścią uchwały, o której mowa w ust. 1, jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu.

Przepis ten nie stawia żadnych wymogów wobec skali mapy na której należy sporządzić załącznik graficzny do uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Nie nakazuje również, aby załącznik ten miał skalę załącznika do uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego – tak aby poszczególne numery działek były czytelne. Załącznik ten ma jedynie zobrazować "granice obszaru objętego projektem planu" i w niniejszej sprawie zostały one zobrazowane, co wynika z załączonej dokumentacji planistycznej.

Jeśli chodzi o zarzuty dotyczące nieprawidłowego sporządzenia prognozy skutków finansowych, to zdaniem skarżącej rada gminy nie miała wiedzy o finansowych skutkach uchwalenia planu miejscowego, prezydent miasta nawet nie próbował określić przybliżonej wysokości odszkodowania za szkodę wynikłą z uchwalenia planu, a skarżącej należy się odszkodowanie, bo w piętnastoletnim okresie poprzedzającym uchwalenie mpzp miała możliwość uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Sądu zarzuty te nie są uzasadnione.

Po pierwsze prognoza skutków finansowych nie jest aktem prawa miejscowego bo nie wchodzi w skład ustaleń planu. Po wtóre, prognoza finansowa nie jest operatem szacunkowym sporządzanym na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami, który regulowany jest przez liczne, dość restrykcyjne przepisy. Jest to opracowanie informacyjne i poglądowe, które tylko w dużym stopniu ogólności wskazuje potencjalne skutki finansowe podejmowanej uchwały dla budżetu samorządu gminy. Szczególnie w sytuacji postępującej inflacji, przyjęte założenia z natury rzeczy szybko tracą na aktualności. Prognozę skutków finansowych sporządza się z uwzględnieniem art. 36 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone. Nieruchomości skarżącej były i są terenem niezabudowanym (zielonymi), skarżąca ostatecznie nie uzyskała także decyzji o warunkach zabudowy. Niemniej jednak jeśli skarżąca zechce się domagać odszkodowania, to z całą pewnością sąd powszechny treścią prognozy skutków finansowych nie będzie się kierował. Dla odszkodowań ustalanych czy to w decyzji administracyjnej, czy to w wyroku sądu powszechnego – treść zawarta w prognozie skutków finansowych nie ma dla tych rozstrzygnięć najmniejszego znaczenia.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, obowiązek sporządzenia prognozy skutków finansowych w procedurze planistycznej wynika z art. 17 pkt 5 u.p.z.p. i ma na celu wskazanie wpływu zawartych w planie ustaleń na dochody i koszty gminy, a w przypadku możliwości ekonomicznego oszacowania również ich orientacyjnych wysokości. Prognoza skutków finansowych nie jest aktem prawnym, nie podlega uchwaleniu, ani publikowaniu, stanowi jedynie dokument pomocniczy dla rady gminy przy podejmowaniu uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tak więc podane w prognozie dane dotyczące kosztów i cen nieruchomości mają charakter szacunkowy, nie stanowią wyceny inwestycji, wyceny wartości nieruchomości czy wartości należnych odszkodowań. (tak WSA w Warszawie w wyroku z 8.05.2019 r., VIII SA/Wa 195/19, LEX nr 2684042.)

Nie są uzasadnione zarzuty skargi dotyczące braku faktycznego rozpatrzenia uwag do projektu planu przez radę gminy (brak indywidualnego rozpatrzenia, zbiorcze odrzucenie).

Jak wynika z zarządzenia nr 3764/2021 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 grudnia 2021 r. w sprawie przyjęcia i przekazania pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały RMK w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bielany", w tym dniu Prezydent przekazał Radzie Miasta Krakowa projekt uchwały, uzasadnienie rozwiązań planistycznych oraz prognozę skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym samym dniu pod obrady Rady Miasta Krakowa skierowany został także projekt uchwały w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zarządzenie Prezydenta Miasta Krakowa nr 3765/2021 z 27 grudnia 2021 r.)

Zgodnie z § 14 Statutu Miasta Krakowa (Załącznik do obwieszczenia Rady Miasta Krakowa w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego uchwały Nr XLVIII/435/96 Rady Miasta Krakowa z dnia 24 kwietnia 1996r. w sprawie Statutu Miasta Krakowa UCHWAŁA NR XLVIII/435, T.j. Małop. z 2019 r. poz. 7074; zm.: Małop. z 2020 r. poz. 919.), zawiadomienia, projekty, dokumenty i inne materiały związane z wykonywaniem mandatu radnego Miasta przekazuje się radnym drogą elektroniczną z wykorzystaniem Internetu. Dokumenty i inne materiały przeznaczone dla radnych na sesję zwyczajną przekazuje się drogą elektroniczną w terminie 7 dni przed dniem rozpoczęcia sesji zwyczajnej, w przypadku sesji nadzwyczajnej w terminie 3 dni przed rozpoczęciem sesji nadzwyczajnej. Istnieje możliwość alternatywnego dostarczania dokumentów poprzez doręczenie do wyznaczonych do tego i imiennie oznaczonych skrytek radnych, ale tylko dla tych, którzy wcześniej złożą takie oświadczenie woli. Na indywidualny wniosek radnego materiały, zawiadomienia, projekty uchwał i inne materiały związane z wykonywaniem mandatu radnego mogą być dostarczane w wersji dokumentów papierowych.

Zaskarżona uchwała, jak i uchwała w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjęte zostały w dniu 12 stycznia 2022 r., co oznacza, że radni otrzymali wszystkie materiały z należytym wyprzedzeniem, większym niż siedmiodniowy wymagany statutem Miasta Krakowa. Jak wynika ze stenogramu sesji Rady Miasta Krakowa, załączonego do skargi, obie uchwały nie wzbudziły wśród radnych żadnych kontrowersji. Projekt uchwały w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego był szeroko referowany przez pracownika Biura Planowania Przestrzennego (str. 34 do 38 stenogramu sesji, k. 56 – 60 akt sądowych), jednak żaden z radnych nie zabrał następnie głosu w dyskusji. Tymczasem kolejny procedowany na tej samej sesji rady plan miejscowy "Centrum Nowa Huta II część D", był przez radnych szeroko dyskutowany, co pozwala to przypuszczać, że radni byli materiałami zaznajomieni i znane im były proponowane rozstrzygnięcia.

Oznacza to tyle, że radni do przedłożonego projektu uchwały w sprawie rozpatrzenia uwag nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa złożonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mieli żadnych zastrzeżeń, podobnie zresztą jak do prognozy skutków finansowych.

Ostatni grupa zarzutów dotyczy naruszenia Statutu Miasta Krakowa przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały, tj. § 20 ust. 2, § 25 ust. 6, § 30 ust. 4 i 8 oraz § 32 Statutu przez brak uzasadnienia zmian w kolejności punktów przyjętego porządku obrad, niepodpisanie protokołu z obrad LXXVI sesji Rady Miasta Krakowa przez Przewodniczącego Rady Miasta Krakowa oraz Wiceprzewodniczącego Rady Miasta Krakowa, nieprzedłożenie radzie gminy przed pierwszym czytaniem projektu uchwały opinii prawnej oraz opinii komisji właściwej w sprawach budżetu, a także naruszenia procedury uznania sprawy jako nagłej i rozpatrzenia jej w trybie natychmiastowym.

Co do zarzutu naruszenia § 20 ust. 2 statutu, to zgodnie z jego treścią, "Przewodniczący może w uzasadnionych przypadkach dokonywać zmian w kolejności punktów przyjętego porządku obrad oraz zarządzać przerwę w posiedzeniu informując niezwłocznie Radę o przyczynach swojej decyzji."

Jak wynika ze stenogramu sesji RMK (str. 9 i następne) sesja RMK w dniu 12 stycznia 2022 r. była ostatnim posiedzeniem organu przed przerwą (ferie zimowe w Krakowie od 17 do 30 stycznia 2022 r.). Na tę sesję zaplanowano dyskusję nad czterema planami miejscowymi, co w kontekście propozycji zmiany porządku obrad miało odbyć się przede wszystkim przed dyskusją nad wycofaniem gminy z organizacji Igrzysk Europejskich w 2023 r. Zmiana nastąpiła na wniosek radnego G. S., złożony w imieniu Komisji Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska RMK. Jak wynika ze statutu, zmiana kolejności porządku obrad należy do jednoosobowej decyzji Przewodniczącego i nie wymaga żadnych szczególnych procedur. W niniejszej sprawie zmian było kilka i wszystkie one były radnym wiadome, bo dyskutowane publicznie.

Zarzut naruszenia § 25 ust. 6 Statutu jest nieuzasadniony. Jeśli chodzi o brak podpisów pod protokołem sesji Rady Miasta Krakowa z dnia 12 stycznia 2022 r. to na BIP Miasta Krakowa, w zakładce Rada Miasta Krakowa - materiały sesyjne, znajduje się protokół, na którym widnieją podpisy przewodniczącego i wiceprzewodniczącego Rady Miasta Krakowa (R. K. i M. D.). Oczywiście nie opublikowano skanów podpisów Przewodniczących, z oczywistych względów wzory podpisów nie są publicznie ujawniane.

§ 30 ust. 4 Statutu stanowi, że projekt uchwały przedkładany Radzie przed pierwszym czytaniem wymaga:

1) opinii prawnej,

2) opinii właściwej komisji - dla projektów przygotowanych przez Prezydenta,

3) opini Prezydenta - dla projektów przygotowanych przez komisje,

4) opinii Prezydenta i właściwej komisji - dla projektów przygotowanych przez grupę radnych lub Przewodniczącego. Przewodniczący ustala właściwą komisję i koordynuje wydawanie opinii, o których mowa.

W BIP pod adresem https://www.bip.krakow.pl/?dok_id=109015#opinie znajduje się cała historia sporządzania mpzp Bielany, w tym także pozytywne opinie Komisji Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska Rady Miasta Krakowa z dnia 12 stycznia 2022r. Sąd nie ma podstaw kwestionowania twierdzenia zawartego w odpowiedzi na skargę, że druk nr 2426 (projekt uchwały) miał pozytywną opinię prawną radcy prawnego zatrudnionego w Urzędzie Miasta Krakowa, a plany miejscowe, jako akty prawa miejscowego regulujące ład przestrzenny, co do zasady nie wywierają wpływu na budżet miasta, więc w takich sprawach właściwą do sporządzenia opinii jest Komisja Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska, która taką pozytywną opinię sporządziła. Zdaniem Sądu, wobec przytoczonej treści Statutu, rada gminy sama decyduje, która komisja jest "właściwa" do opiniowania poszczególnego rodzaju uchwał. Co więcej, zgodnie z § 31 ust. 1 statutu - nieprzedłożenie w terminie opinii nie wstrzymuje prac nad projektem uchwały, chyba że RMK zadecyduje inaczej.

§ 30 ust. 6 Statutu stanowi, że" Radny referent projektu jest uprawniony do przedłożenia do dalszego procedowania projektu, poprawionego zgodnie z dotyczącą go opinią prawną, bez konieczności ponownego zbierania podpisów." Skarżąca nie wyjaśnia czy i w jaki sposób przepis ten został naruszony oraz jakie to (hipotetyczne) naruszenie miało wpływ na ważność uchwały, a sąd naruszenia takiego, jak i jego wpływu na ważność uchwały nie dostrzega.

Jeśli chodzi o zarzut "naruszenia procedury uznania sprawy jako nagłej i rozpatrzenia jej w trybie natychmiastowym" tj. zarzut naruszenia § 32 Statutu, to zgodnie z tym przepisem: "W sprawie nagłej, wymagającej podjęcia przez Radę natychmiastowych rozstrzygnięć, inicjatywa podjęcia uchwały wraz z konkretnym projektem odpowiadającym wymogom § 30 ust. 1, 2 i 4 pkt 1 może zostać zgłoszona w trakcie obrad sesji przez co najmniej 2/5 ustawowego składu Rady."

Zarzut ten dotyczy w gruncie rzeczy tego, że oba czytania projektu uchwały odbyły się na jednej sesji Rady Miasta Krakowa i jest nieuzasadniony.

Statut Miasta Krakowa nakłada obowiązek podejmowania uchwał w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w dwóch czytaniach (§ 34 Statutu), ale żaden przepis nie nakłada obowiązku przeprowadzenia dwóch czytań projektu uchwały na dwóch odrębnych sesjach rady gminy.

Za wiarygodne należy uznać wyjaśnienie, że szybkość procedowania wynikała z faktu, iż mpzp w całości znajduje się w terenie objętym Planem Generalnym Lotniska Kraków - Balice na lata 2016 - 2036, który wszedł w życie w 2018 r., wobec czego przez cztery lata na tym obszarze nie było możliwości przeprowadzania inwestycji (art. 62 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego). Mając na uwadze niezłożenie przez radnych poprawek do przedłożonych projektów (planu miejscowego oraz rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag), skorzystano z instytucji, o której mowa w § 32 statutu.

Wobec powyższego wszystkie zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione a skarga jako bezzasadna został oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.