Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział II w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C.K. na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w P. w przedmiocie rozpatrzenia skarg postanawia: odrzucić skargę. /-/ M. Kwiecińska

Skarżąca C. K. pismem z 26 lutego 2015 r. przesłanym drogą elektroniczną do Sądu Apelacyjnego wystąpiła "ponownie ze skargą na bezczynność w zakresie realizacji przez Sąd Apelacyjny w P. nakazu rozpoznania i rozpatrzenia skarg, wniosków i wezwań ponawianych od 6 maja 2014 r.". W treści skargi skarżąca wskazała na ponowny brak pouczenia o możliwości wniesienia środka zaskarżenia od postanowienia I ACz 511/14 z dnia 29 października 2014 r. oraz o uzasadnienie i uchylenie powyższego postanowienia, tak jak i innych wskazanych w skardze postanowień Sądu Apelacyjnego. W uzasadnieniu skargi podjęto polemikę z orzeczeniami Sądu Apelacyjnego w przedmiocie prawa pomocy.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego wniósł o jej odrzucenie skargi, wyjaśniając, że nie stanowi ona skargi na bezczynność, lecz skargą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej jako "K.p.a.". Zwrócono również uwagę, że postanowieniem z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt II SAB/Po 164/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę C. K. na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w zakresie rozpatrzenia skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Sądy administracyjne stanowią organy wymiaru sprawiedliwości, których przedmiotem działania jest kontrola legalności działań organów administracji publicznej. Przedmiotem skargi mogą być przy tym jedynie określone przepisami prawa przejawy powyższej działalności. I tak, stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), sąd administracyjny kontroluje decyzje administracyjne, postanowienia, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, akty prawa miejscowego i inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru. Sąd administracyjny jest również właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek wydać decyzję, postanowienie lub inny indywidualny akt, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym dla załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).

Właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje natomiast spraw zainicjowanych skargami na działalność organów, a więc takich, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg zawierających zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości, czyli przede wszystkim skarg tzw. powszechnych (obywatelskich) wymienionych w art. 227 K.p.a., wnoszonych na podstawie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego "Skargi i wnioski". Również w zakresie właściwości sądów administracyjnych nie pozostaje sposób załatwienia skargi powszechnej przez uprawniony organ (art. 237 § 1 i § 3 Kp.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że brak jest możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu w razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 K.p.a. (por. postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 2692/11, LEX nr 1110181 i postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 318/13, Lex nr 1305299). Zasadą jest, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Odnosząc powyżej przedstawione uwagi do realiów niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że skarżąca nie może skutecznie przed sądem administracyjnym zwalczać ewentualnej bezczynności Prezesa Sądu Apelacyjnego w sprawie zaskarżenia postanowienia tego Sądu z dnia 29 października 2014r., sygn. akt I ACz 511/14., bowiem pismo to, stanowiące protest wobec rozstrzygnięć wydanych przez ten Sąd oraz polemikę z argumentacją Sądu Apelacyjnego, nie stanowiło podania, które wszczynałoby jakiekolwiek postępowanie administracyjne. Pismo to, jak podnosi pełnomocnik organu, mogło co najwyżej być rozważane na płaszczyźnie skargi powszechnej w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego, do której stosuje się przypisy ustawy z 27 lipca 2001 r. o ustroju sądów powszechnych (teksty jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 427 ze zm.), które to jednak postępowanie nie podlega właściwości sądów administracyjnych. Pismo skarżącej nie było wnioskiem w konkretnej sprawie administracyjnej, nie zawierało również żadnych danych, które pozwalałyby uznać je za podanie, którego załatwienie należałoby do drogi administracyjnej.

Z tych wszystkich powodów nie sposób uznać, aby skarga wniesiona przez skarżącą w niniejszej sprawie mieściła się w granicach kognicji sądu administracyjnego, o której mowa w art. 3 § ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w postanowieniu.

/-/ M. Kwiecińska