Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 9 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2019 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo- Usługowe "[...]" w D. na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w związku z pozostawieniem bez rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] - postanawia – odrzucić skargę.

Zarządzeniem z dnia 13 listopada 2018 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał T. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo- Usługowe [...]" w D. (dalej w skrócie: "skarżący") aby w terminie 7 dni usunął braki formalne wniesionej przez niego skargi na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego - poprzez jej podpisanie (skarga opatrzona była jedynie podpisem komputerowym). Do wezwania dołączono pouczenie, iż procesową konsekwencją niezastosowania się do jego treści w terminie 7 dni od jego doręczenia, będzie odrzucenie skargi.

Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 29 listopada 2018 r.

W wyznaczonym terminie skarżący nadesłał skargę, która również opatrzona była jedynie podpisem komputerowym.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2018 r. poz. 1302, dalej w skrócie: “p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.

Skarżący mimo wskazania, o uzupełnienie jakich braków się go wzywa oraz pouczeniu o konsekwencjach grożących w razie nie wykonania wezwania, nie usunął braków formalnych skargi, albowiem nie podpisał skargi.

Sąd wskazuje, że podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (Hanna Knysiak-Molczyk (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205).

Podpis musi być więc własnoręczny, z wyjątkiem, gdy pismo podpisuje osoba upoważniona przez stronę, która nie może się podpisać, z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała (art. 46 § 4 p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.