Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 904/18 w sprawie ze skargi B. L. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego budynku mieszkalnego I. prostuje oczywistą omyłkę w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 904/18 w ten sposób, że w oznaczeniu daty zaskarżonej decyzji zamiast miesiąca "[...]" wpisuje miesiąc "[...]", II. oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 904/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę B.L. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] października 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], którą nakazano P. M. i B. L., jako współwłaścicielom budynku mieszkalnego przy ul. [...] we [...], usunięcie zagrożenia oraz nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego przedmiotowego budynku mieszkalnego.

W motywach powyższego orzeczenia Sąd pierwszej instancji podniósł, że rozstrzygnięcia organów obu instancji w zakresie nakładającym na stronę skarżącą sporne obowiązki i określającym ich zakres, znajdują oparcie w należycie zgromadzonym materiale dowodowym i prawidłowo zastosowanych w sprawie przepisach prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.). Nie budzi wątpliwości Sądu nieodpowiedni stan techniczny ww. budynku i występujące zagrożenia bezpieczeństwa użytkowania, które zostały wprost stwierdzone w opinii technicznej i potwierdzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia (zwanego dalej w skrócie PINB) w protokole kontroli, do którego załączono dokumentację fotograficzną.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia przepisów procedury administracyjnej art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 84, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.) dalej w skrócie K.p.a., poprzez wydanie decyzji w oparciu o ocenę techniczną sporządzoną na zlecenie współwłaściciela nieruchomości, czyli zdaniem skarżącej opinię prywatną oraz niewystarczającą kontrolę samego organu Sąd wskazał, że zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przepis ten nie ogranicza liczby środków dowodowych, za pomocą których organ może dokonać pełnych i zarazem prawidłowych ustaleń faktycznych sprawy. Skoro organ uzyskał opinię techniczną sporządzoną przez osobę przynależną do właściwej izby samorządu zawodowego i posiadającą uprawnienia do projektowania, nadzorowania i kontrolowania, kierowania budową i robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, nie ma podstaw, aby dokumentu tego nie uwzględnić. Nie ma przy tym znaczenia, że opracowanie to zostało sporządzone na zlecenie jednej ze stron postępowania. Zwrócono uwagę, że możliwość wydania nakazu w oparciu o art. 66 Prawa budowlanego nie jest uzależniona od sporządzenia opinii przez biegłego. Dostateczną podstawą w takim przypadku dość często są samodzielne ustalenia organu w trakcie oględzin czy kontroli. W niniejszej sprawie PINB przeprowadził kontrolę i w trakcie tej czynności uzyskał niezbędną wiedzę do wydania decyzji. Zasadą jest, że pracownicy organów nadzoru budowlanego, a szczególnie ci, którzy prowadzą czynności kontrolne, posiadają stosowne wykształcenie i uprawnienia budowlane. Wobec tego dokumentując w stosownym protokole stan faktyczny uwzględniają w nim takie okoliczności, które mają znaczenie dla sprawy i czynią to w oparciu o wiedzę i doświadczenie.

W kwestii pominięcia i nieuwzględnienia wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego Sąd podkreślił, że analiza akt nie potwierdza, aby wniosek w tym przedmiocie w ogóle był składany przez stronę w toku postępowania administracyjnego. Skarżąca czynnie uczestnicząc w postępowaniu (biorąc udział w oględzinach, przeglądając akta – osobiście i z osobą przez nią do tej czynności umocowaną), w żaden sposób nie negowała ustaleń organu w trakcie kontroli czy stanowiska zaprezentowanego w opinii technicznej.

Z tych względów, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, wobec czego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) dalej w skrócie P.p.s.a. została ona oddalona.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła B. L. zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, że ustalone przez organ administracji publicznej fakty mieszczą się w zakresie hipotezy normy materialnoprawnej opisanej w tym przepisie, pomimo że przepis ten - stanowiący ingerencję w podstawowe prawo jednostki (prawo własności) - powinien być interpretowany w sposób korzystny dla osoby objętej nakazem, przy czym wydanie decyzji winno być poprzedzone wnikliwym postępowaniem dowodowym i wydaniem ekspertyzy technicznej na zlecenie organu bądź przynajmniej na zlecenie wszystkich zainteresowanych wynikiem sprawy;

2) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz 79 § 1 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że organy administracji publicznej wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy, szczególnie w kontekście tego, że kluczowym w sprawie dowodem była opinia techniczna przygotowana na zlecenie uczestnika postępowania, z kolei celowym w sprawie było skorzystanie z dowodu w postaci ekspertyzy przygotowanej przez biegłego na zlecenie organu, bowiem tylko taka forma ustaleń faktycznych dawała skarżącej realną możliwość pełnego udziału w sprawie i ustalenia stanu faktycznego z zachowaniem zasad obiektywizmu;

b) art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 80 § 1 oraz art. 84 § 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziła konieczność zwrócenia się do biegłego o wydanie opinii, z kolei postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ administracji publicznej pozwalało na zastosowanie art. 66 ust. 1 pkt 1 oraz 3 Prawa budowlanego pomimo gwarancyjnego charakteru tych przepisów proceduralnych.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz o przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. B. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Sprawa ta podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowisku albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości określając termin wykonania tego obowiązku. W związku z powyższym stwierdzenie, że dany obiekt budowlany spełnia przynajmniej jedną z ww. przesłanek prowadzi do nałożenia na właściciela lub zarządcę takiego obiektu obowiązku usunięcia nieprawidłowości. W tej zaś sprawie trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika ponad wszelką wątpliwość, że stan techniczny budynku mieszkalnego przy ul. [...] we [...] jest nieodpowiedni i stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi.

Strona skarżąca kasacyjnie kwestionując prawidłowość wydania zaskarżonego wyroku zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz 79 § 1 K.p.a. i na tej podstawie błędne uznanie, że organy administracji wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy mimo braku przeprowadzenia dowodu w postaci ekspertyzy przygotowanej przez biegłego na zlecenie organu, bowiem tylko taka forma ustaleń faktycznych dawała skarżącej kasacyjnie realną możliwość pełnego udziału w sprawie i ustalenia stanu faktycznego z zachowaniem zasady obiektywizmu.

Ustosunkowując się do tego zarzutu należy stwierdzić, że nie jest on usprawiedliwiony. Trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w tym protokół - wraz z materiałem zdjęciowym - oględzin przeprowadzonych w dniu 30 marca 2018 r. przez organ pierwszej instancji, ekspertyza techniczna z dnia 31 sierpnia 2017 r. oraz opinia kominiarska z dnia 16 grudnia 2016 r. potwierdzają stan techniczny części wspólnych przedmiotowego budynku. W toku prowadzonego postępowania dowodowego organy nadzoru budowlanego nie miały obowiązku zasięgania kolejnych opinii, skoro stan faktyczny został prawidłowo udowodniony już zebranym materiałem dowodowym. Podkreślił to w uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazując, że zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód w sprawie należało dopuścić każdy dokument, który pozwoliłby na ustalenie wszystkich istotnych okoliczności. Żaden zaś przepis Prawa budowlanego nie nakładał obowiązku ustalania stanu faktycznego tylko w oparciu o opinię sporządzoną przez biegłego wyznaczonego przez organ administracji. Należy ponadto podkreślić, że sama skarżąca kasacyjnie nie stawiała ani w toku postępowania administracyjnego, ani w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji zarzutów dotyczących ustaleń stanu faktycznego sprawy dokonanych przez organy administracyjne. Skarżąca kasacyjnie nie kwestionowała treści ekspertyzy sporządzonej zgodnie z obowiązkiem nałożonym na oboje współwłaścicieli. Tym samym kontrolując zaskarżoną decyzję na datę jej wydania, Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo stwierdził, że organy prawidłowo zebrały materiał dowodowy, a sama skarżąca mając możliwość zlecenia sporządzenia ekspertyzy dotyczącej stanu technicznego części wspólnych przedmiotowego budynku, zaniechała zlecenia jego wykonania. Skoro w tej sprawie organy administracyjne oceniły ekspertyzę sporządzoną na zlecenie drugiego ze współwłaścicieli (P. M.) wskazując, że znajduje ona pełne odzwierciedlenie w oględzinach przeprowadzonych przez organ z udziałem także skarżącej, to nie można uznać za zasadny zarzut braku ustalenia prawidłowego stanu faktycznego tylko z tego powodu, że organy posiłkowały się ekspertyzą sporządzoną na zlecenie współwłaściciela, a nie ekspertyzą sporządzoną na zlecenie samego organu.

Zgodnie z art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego - w razie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części, mogącego spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska – poza nakazem przeprowadzenia kontroli, może zażądać przedstawienia przez właściciela lub zarządcę ekspertyzy stanu technicznego obiektu lub jego części. Z takiej możliwości w tej sprawie skorzystał PINB i postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. zobowiązał tak skarżącą, jak i P. M. jako współwłaścicieli budynku mieszkalnego przy ul. [...] we W. do, m.in. sporządzenia ekspertyzy przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje.

Nie znajduje także żadnego uzasadnienia zarzut o pozbawieniu skarżącej kasacyjnie realnej możliwości pełnego udziału w sprawie i braku ustalenia stanu faktycznego z zachowaniem zasady obiektywizmu tylko z tego powodu, że ekspertyzę sporządzono na zlecenie współwłaściciela, a nie na zlecenie organu. Skarżąca brała udział w postępowaniu administracyjnych w obu instancjach, jak również brała udział w czynnościach dowodowych postępowania. W związku z powyższym nie jest zasadnym zarzut naruszenia art. 7 K.p.a., ponieważ w tej sprawie organy nadzoru budowlanego zgodnie z tym artykułem prawidłowo wyjaśniły stan faktyczny sprawy oraz zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy przyjmując jako udowodnioną okoliczność nieodpowiedni stan techniczny budynku mieszkalnego przy ul. [...] we [...], który może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi. Nie został również naruszony art. 75 § 1 K.p.a., ponieważ w tej sprawie organy administracyjne dopuściły dowody w takim zakresie, w jakim było do wystarczające do należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Także zarzut naruszenia art. 79 § 1 K.p.a. nie może doprowadzić do uznania zaskarżonego wyroku za naruszającego prawo. Zgodnie z tym przepisem strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem. Skarżąca została powiadomiona o przeprowadzeniu dowodu z oględzin i brała w nich udział. Ekspertyza sporządzona na dzień 31 sierpnia 2017 r. na zlecenie jednego ze współwłaścicieli stanowi opinię zbliżoną do opinii biegłego. Natomiast powołany art. 79 § 1 K.p.a. gwarantuje stronie prawo do zadawania pytań biegłemu w przypadku, gdyby strona miała wątpliwości co do treści tej opinii i je zgłosiła w toku postępowania administracyjnego (por. B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. B. Adamiak i J. Borkowskiego, wyd. 3, Warszawa 2000, s. 355-356). Przepis ten nie gwarantuje stronie czynnego udziału w samym procesie sporządzania opinii przez biegłego, pozwala natomiast na zapoznanie się z już przygotowaną opinią, ustosunkowanie się do niej oraz zadawanie biegłemu pytań.

W związku z tym skoro zarzuty braku dostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organy administracyjne art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 79 § 1 K.p.a. są niezasadne, to także zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. nie może zostać uznany za usprawiedliwiony.

Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak zastosowania art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a. w związku z niewłaściwym zastosowaniem przez organy administracyjne art. 80 § 1 oraz art. 84 § 1 K.p.a. Naruszenia tych przepisów strona skarżąca kasacyjnie upatruje w tym, że w tej sprawie zachodziła konieczność zwrócenia się do biegłego o wydanie opinii.

Zarówno ww. zarzut, jak i w tym zakresie podniesiona przez skarżącą kasacyjnie argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie. Jak już zostało to wskazane, w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania w tej sprawie organ nadzoru budowlanego zgodnie z art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego zobowiązał oboje współwłaścicieli do zlecenia sporządzenia ekspertyzy. Taką możliwość miała skarżąca kasacyjnie, ale z niej nie skorzystała. Ekspertyza sporządzona na zlecenie drugiego ze współwłaścicieli była znana samej skarżącej i mogła ona wnieść do niej swoje uwagi lub zastrzeżenia. Wbrew argumentacji skarżącej kasacyjnie, współwłaściciel P. M. nie miał w toku postępowania administracyjnego statusu osoby trzeciej, ale był stroną zobowiązaną w identycznym zakresie jak skarżąca kasacyjnie do usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego budynku. W związku z tym organy administracyjne w tej sprawie nie naruszyły ani art. 84 § 1 K.p.a., ani też art. 80 § 1 K.p.a. ponieważ nie było potrzeby zwracania się przez organy do biegłego o sporządzenie opinii, a zgodnie z art. 80 § 1 K.p.a. oceniając całokształt materiału dowodowego organy trafnie uznały, że stan techniczny przedmiotowego budynku spełnia przesłanki wynikające z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego i wydały stosowne nakazy.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w tej sprawie polegające na tym, że organy administracyjne dokonały wykładni tego przepisu zawierającego możliwość ingerencji w prawo własności w sposób mało korzystny dla osoby objętej nakazem, a stan faktyczny nie został ustalony na podstawie ekspertyzy technicznej wydanej na zlecenie organu bądź przynajmniej na zlecenie wszystkich zainteresowanych wynikiem sprawy stron.

Przede wszystkim należy stwierdzić, art. 66 Prawa budowlanego ma na celu zobowiązanie właścicieli lub zarządców budynku do utrzymywania go w należytym stanie technicznym. Jeżeli właściciel nie utrzymuje swojego budynku w odpowiednim stanie, a zarazem jego stan może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, to wówczas organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany do wydania stosownego nakazu skierowanego do właściciela lub zarządcy budynku. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organy trafnie uznały, że takie ubytki lub uszkodzenia jak: nieszczelne poszycie dachowe, wadliwe i uszkodzone obróbki blacharskie, wadliwe mocowania rur i rynien dachowych, uszkodzone włazy dachowe, brak zabezpieczenia czap kominowych, zużyte fragmenty murłat, spękania ścian, itd. obrazują niewłaściwy stan techniczny budynku, który może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi. Jak trafnie wskazał na to Wojewódzki Sąd Administracyjny, w tak ustalonym stanie organy nadzoru budowlanego były zobowiązane do wydania decyzji nakładającej obowiązki na oboje współwłaścicieli tego budynku. Nie można uznać, że wykładnia tych przepisów była mało korzystana dla skarżącej kasacyjnie, ponieważ w tej sprawie organy dokonały właściwej wykładni art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego i nałożyły identyczne obowiązki na każdego ze współwłaścicieli, ponieważ obowiązkiem współwłaścicieli jest utrzymywanie swojego budynku we właściwym stanie technicznym.

Art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego także nie nakłada na organy nadzoru budowlanego obowiązku zwrócenia się do biegłego o sporządzenie opinii przed wydaniem decyzji zobowiązującej do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości zwłaszcza w takiej sytuacji, w której stan techniczny został prawidłowo ustalony na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że skoro zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieuzasadnione, to Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie drugim wyroku, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji i oddalił skargę kasacyjną.

W punkcie pierwszym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny sprostował, na podstawie art. 156 § 3 P.p.s.a. oczywistą omyłkę pisarską w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w zakresie oznaczenia daty (nazwy miesiąca) zaskarżonej przez B. L. decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu. Prawidłowa data to [...] października 2018 r., a w zaskarżonym wyroku błędnie wpisano datę [...] grudnia 2018 r. Nie budzi jednak najmniejszych wątpliwości, że przedmiotem skargi do Sądu pierwszej instancji była decyzja z dnia [...] października 2018 r. o numerze [...].

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o zwrocie kosztów pomocy prawnej, gdyż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa w oparciu o art. 250 P.p.s.a. przyznawane jest przez właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 P.p.s.a.