Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę.

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], wydanym

na podstawie art. 2 § 1 pkt 10, art. 119 i art. 121 § 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599), zwanej dalej: "u.p.e.a.", Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G.

(dalej w skrócie: "PINB w G.") nałożył na M. K. (pkt 1 postanowienia ) grzywnę w celu przymuszenia w kwocie [...]zł i wezwał do jej uiszczenia w terminie czternastu dni od daty doręczenia postanowienia. Jednocześnie organ wezwał zobowiązanego (w pkt 2 postanowienia), do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z dnia [...] r., nr [...], w terminie czternastu dni od daty doręczenia postanowienia.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ egzekucyjny wskazał,

że upomnieniem z dnia 9 stycznia 2017 r. wezwał zobowiązanego M. K. do wykonania nakazu wynikającego z decyzji organu nadzoru budowlanego z dnia [...] r., polegającego na dokonaniu rozbiórki murowanej dobudówki o wymiarach 2,15 m x 5,50 m, wybudowanej na nieruchomości przy ul. [...] w N. , na terenie działki nr [...], bez pozwolenia na budowę. Z uwagi na dalsze uchylanie się zobowiązanego od wykonania ww. obowiązku, jako środek egzekucyjny organ zastosował grzywnę w celu przymuszenia (art. 119 § 1 u.p.e.a.). Organ przedstawił zasady obliczenia wysokości grzywny w celu przymuszenia w przypadku egzekucji spełnienia obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, wynikające z art. 121 § 4 u.p.e.a. Wskazał, że cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za I kwartał 2017 r. wyniosła [...] zł, Obliczona wysokość grzywny w celu przymuszenia wyniosła [...] zł (4.424 zł x /2,15 m x 5,50 m/ x 0,2).

M. K., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, złożył zażalenie na ww. postanowienie, podnosząc brak wykonalności obowiązku dotyczącego wykonania rozbiórki. Jego zdaniem, wykonanie prac budowlanych zmierzających do rozbiórki jest niemożliwe bez naruszenia części budynku nienależącej do zobowiązanego, a stanowiącej własność osób trzecich.

Stwierdził, że w związku z powyższym nie dysponuje uprawnieniem do wykonania rozbiórki. Ponadto podniósł, że organ powiatowy zastosował wobec niego zbyt uciążliwy środek egzekucji, jakim jest przedmiotowa grzywna w wysokości [...] zł. Wskazał, że potencjalna wartość robót rozbiórkowych, a nawet wartość pomieszczenia objętego nakazem rozbiórki jest o wiele niższa. Stwierdził ponadto, że niewykonanie nakazu rozbiórki jest następstwem okoliczności niezależnych od niego, za które nie ponosi on odpowiedzialności. Argumentował, że niemożliwa jest rozbiórka murowanej dobudówki, ponieważ część ściany przybudówki posiada wspólną ścianę z pomieszczeniem, które nie jest jego własnością. Według wnoszącego zażalenie, organ pospieszył się z orzeczeniem grzywny, gdyż nie zostały rozpatrzone wnioski o wzruszenie decyzji podlegającej wykonaniu

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] wydanym

na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej: "k.p.a.", art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332), art. 119, art. 121 i art. 122 u.p.e.a., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej w skrócie: "ZWINB w S."), utrzymał w mocy postanowienie PINB w G. z dnia [...] r.

Organ drugiej instancji wyjaśnił, że kwestionowane postanowienie zostało wydane w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, określonego w tytule wykonawczym, wynikającego z decyzji organu z dnia [...] r. nakazującej M. K. rozbiórkę przedmiotowej dobudówki wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę. W postępowaniu odwoławczym decyzją z dnia [...] r. ZWINB w S. utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] r. Prawomocnym wyrokiem z dnia 24 lipca 2014r., sygn. akt II SA/Sz 222/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na ww. decyzję ZWINB w S..

Jak podniósł organ, zobowiązany, pomimo skutecznego doręczenia upomnienia w dniu 16 stycznia 2017 r., nie wykonał nałożonego decyzją obowiązku, co potwierdziły oględziny nieruchomości przy ul. [...] w N. , w dniach [...] r., [...] r. i [...] r.

ZWINB w S. wyjaśnił, że organ pierwszej instancji, po wyeliminowaniu z obrotu prawnego postanowienia własnego z dnia [...] r., wystawił tytuł wykonawczy , w którym jako zobowiązanego wskazał M. K..

Wskazał, iż w myśl art. 121 § 4 i 5 u.p.e.a., grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa i w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Według organu, zaskarżone postanowienie i tytuł wykonawczy zawierają dane personalne zobowiązanego, wydane w dniu [...] r. Zgodnie z komunikatem Prezesa GUS z dnia 23 maja 2017 r., obowiązującym w dniu wydania ww. dokumentów, cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za I kwartał 2017 r., wyniosła [...] zł.

Mając na względzie powyższe ZWINB w S. uznał, że nałożona przez organ pierwszej instancji grzywna w wysokości [...] zł, jest zgodna

z obowiązującymi przepisami. Odnosząc się do argumentów zażalenia, organ wyjaśnił, że przedmiotem postępowania jest grzywna w celu przymuszenia do wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB w G., a nie rozstrzygnięcie kwestii sposobu wykonania nałożonego obowiązku. Odnosząc się do argumentu

o niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, organ drugiej instancji uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z tego rodzaju sytuacją. Wskazał, że parterowa murowana dobudówka o wymiarach 2,15 m x 5,50 m, dobudowana jest do obiektu gastronomicznego. Dobudówka ta posiada ściany

z bloczków gazobetonowych (od frontu i od strony granicy z działką nr [...]) oraz

z cegły (od strony tylnej), zadaszenie płaskie z blachy falistej. Stwierdził organ,

że wybudowana bez pozwolenia dobudówka jest odrębną częścią obiektu gastronomicznego (została dobudowana do tego obiektu), zatem w tym zakresie

(w zakresie dobudowy) może być rozebrana.

Zdaniem organu nie znajduje uzasadnienia zarzut zażalenia dotyczący naruszenia dóbr osobistych osób trzecich. Organ wyjaśnił, że ewentualne roszczenia w stosunku do uczestników procesu budowlanego rozstrzygane są w postępowaniu cywilnym przed sądami powszechnymi. Wskazał, że grzywna w celu przymuszenia jest najmniej uciążliwym z możliwych egzekucyjnych środków przymusu, gdyż na wniosek zobowiązanego może zostać umorzona po wykonaniu nałożonego obowiązku. Zastosowanie przedmiotowego środka przymusu, jako najmniej uciążliwego było niezbędne do realizacji ciążącego na zobowiązanym obowiązku. Nałożenie grzywny w celu przymuszenia było wynikiem uchylania się od wykonania decyzji nakazowej. ZWINB w S. końcowo wyjaśnił, że jest związany wyrokiem WSA w Szczecinie i zobowiązany do podjęcia niezbędnych kroków w celu wyegzekwowania obowiązku nałożonego decyzją o nakazie rozbiórki. Organ wyjaśnił, że złożone przez stronę wnioski o wzruszenie decyzji podlegającej wykonaniu w innym postępowaniu i w obecnym stanie prawnym nie mają wpływu na przebieg przedmiotowego postępowania.

M. K., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na postanowienie ZWINB w S. z dnia [...] r., wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] r.

Skarżący zarzucił kwestionowanemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 33 (§ 1) pkt 3 u.p.e.a., polegające na pominięciu wypełnienia przesłanki istnienia podstawy do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, w postaci braku wykonalności obowiązku dotyczącego dokonania rozbiórki, co jest obiektywnie niemożliwe bez naruszenia części budynku nienależącej do skarżącego i zostało potwierdzone oświadczeniem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane, do której skarżący zwrócił się o wykonanie prac rozbiórkowych. Osoba ta, ze względu na podniesioną kwestię zagrożenia naruszenia budynku osoby trzeciej, stwierdziła brak możliwości wykonania nakazanych robót. Według skarżącego, ww. okoliczności organ odwoławczy nie kwestionował, potwierdzając możliwość naruszenia dóbr trzecich i co więcej, jego nieodwracalne skutki w postaci konieczności poniesienia konsekwencji rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu cywilnym.

Organ drugiej instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonego postanowienia, dokonana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", nie potwierdziła zasadności wniesionej skargi.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w trybie przepisów ustawy z dnia

17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599), zwanej dalej: "u.p.e.a.", w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia obowiązku określonego w tytule wykonawczym, wynikającego z decyzji organu o nakazie rozbiórki części obiektu, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Stosownie do art. 26 § 1 u.p.e.a, organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Organem egzekucyjnym jest organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub obowiązków

o charakterze niepieniężnym oraz zabezpieczenia wykonania tych obowiązków

(art. 1a pkt 7 u.p.e.a.

W myśl art. 119 § 1 u.p.e.a., grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego.

Wysokość grzywny w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych (art. 121 § 5 u.p.e.a).

W zakresie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, inspektor nadzoru budowlanego jest organem egzekucyjnym w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych w imieniu tego organu decyzji i postanowień.

W okolicznościach sprawy niesporne jest, że M. K. jest zobowiązany do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia

[...] r., wynikającego z ostatecznej decyzji PINB w G. z dnia

[...] r., utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy decyzją z dnia

[...] r. WSA w Szczecinie wyrokiem z dnia 24 lipca

2014 r., sygn. akt II SA/Sz 222/14 oddalił skargę na wskazaną decyzję organu odwoławczego. Przedmiotem rozbiórki jest murowana dobudówka o wymiarach

2,15 m x 5,50 m, wybudowana na nieruchomości przy ul. [...] w N. .

Z ustaleń organu wynika, że przedmiotowy nakaz rozbiórki nie został wykonany pomimo kierowanego do zobowiązanego upomnienia. W takiej sytuacji, organ miał uzasadnione powody do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki o charakterze niepieniężnym.

Skarżący zarzucił organowi egzekucyjnemu naruszenie prawa, tj. art. 33 (§ 1) pkt 3 u.p.e.a., poprzez zastosowanie środka w postaci grzywny w celu przymuszenia obowiązku, podnosząc, że dokonanie rozbiórki jest obiektywnie niemożliwe bez naruszenia części budynku nienależącej do skarżącego, co zostało potwierdzone oświadczeniem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane, której to okoliczności organ nie kwestionował, potwierdzając w ten sposób możliwość naruszenia dóbr osób trzecich i nieodwracalne skutki konieczności poniesienia konsekwencji rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu cywilnym.

Należy przede wszystkim podkreślić, że podnoszona niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym wynika z art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a, a nie jak wskazał skarżący z pkt 3. Niewykonalność obowiązku niepieniężnego, o którym mowa, w ww. przepisie, musi mieć charakter obiektywny i jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Ciężar dowodu o niewykonalności obowiązku w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., obciąża stronę wnoszącą zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Skład orzekający w niniejszej sprawie, w pełni podziela stanowisko judykatury, zgodnie z którym niewykonalność obowiązku definiowana jest jako rzeczywisty brak możliwości jego zrealizowania, zarówno dobrowolnego, jak i w drodze egzekucji administracyjnej, z powodu wystąpienia określonych okoliczności. Obowiązek musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Nie mają w tym względzie znaczenia ewentualne utrudnienia w jego realizacji, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia (por. wyroki NSA: z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1829/15, opubl. w Lex 2316517; z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt Lex 2293412).

Zobowiązany, na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., zgłosił zarzuty

do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, które organ oddalił postanowieniem z dnia [...] r. ZWINB w S. w wyniku rozpatrzenia zażalenia zobowiązanego, postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy ww. postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów wniesionych w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

W ocenie Sądu, skarżący podnoszonymi argumentami, nie podważył skutecznie prawidłowości wydania zaskarżonego postanowienia.

Na poparcie twierdzenia o niemożliwości wykonania obowiązku podlegającego egzekucji skarżący powołał oświadczenie osoby, do której zwrócił się o wykonanie prac rozbiórkowych. Sąd zauważa, że ze znajdującego się aktach administracyjnych zawiadomienia wykonawcy z dnia [...] r. o odstąpieniu od rozbiórki przybudówki wynika, że przeszkodą dla wykonania obowiązku rozbiórki jest kwestia uregulowania stanu prawnego nieruchomości, na której wybudowana została przybudówka, sąsiadująca z nieruchomością będąca własnością A.

i R. K.. Zdaniem Sądu, powyższe nie oznacza, że treść obowiązków zawartych w decyzji nakazującej rozbiórkę jest trwale niewykonalna, z przyczyn technicznych lub prawnych. Niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny i być następstwem przyczyn o charakterze nieusuwalnym. Okoliczności utrudniające wykonanie decyzji, nie są zaliczane do ww. kategorii.

Stwierdzenie, że przybudówka posiada wspólną ścianę z pomieszczeniem stanowiącym własność osób trzecich nie stanowi wystarczającego argumentu o istnieniu obiektywnej niemożliwości wykonania nakazu rozbiórki

z przyczyn technicznych czy prawnych. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje także potrzeba dokonania przez skarżącego uzgodnień z właścicielem sąsiedniej nieruchomości w celu przeprowadzenia koniecznych prac budowlanych, jest

to bowiem przewidywana konsekwencja wykonania nakazu rozbiórki obiektu stykającego się z innym obiektem budowlanym.

Nie znajduje przy tym potwierdzenia argumentacja skarżącego, że organ

nie zakwestionował zarzutu o braku możliwości wykonania nakazanych robót.

Wręcz przeciwnie, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał,

że w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z przeszkodą do prowadzenia egzekucji o charakterze nieusuwalnym. Organ podnosił, że murowana dobudówka wykonana jest częściowo z bloczków gazobetonowych, a częściowo z cegły,

o zadaszeniu płaskim, jest ona odrębną częścią obiektu gastronomicznego, dobudowaną do obiektu i w tym zakresie może być rozebrana. Niezależnie od tego wskazać należy, że właścicielka sąsiedniej nieruchomości R. K.

w oświadczeniu z dnia 6 czerwca 2017 r., znajdującym się w aktach administracyjnych, podnosiła konieczność wykonania przedmiotowej rozbiórki.

W związku z tym, Sąd nie podzielił zarzutu skargi o pominięciu przez organ przesłanki braku wykonalności obowiązku rozbiórki przedmiotowej przybudówki. Dopóki decyzja rozbiórkowa pozostaje w obrocie prawnym przysługuje jej przymiot zgodności z prawem. Nie została ona wzruszona w trybie nadzwyczajnych środków zaskarżenia. Zdaniem Sądu, podnoszone skargą okoliczności, nie potwierdzają istnienia obiektywnych przesłanek niewykonalności obowiązku. Świadczą one

o potrzebie podjęcia przez zobowiązanego odpowiednich działań prawnych

i faktycznych w kierunku wykonania nałożonego na niego obowiązku. Okoliczności te mogą być utożsamiane co najwyżej z trudnościami, które mają charakter wyłącznie subiektywny, nie stanowią więc o istnieniu trwałych, niezależnych od zobowiązanego przyczyn wykonania obowiązku nałożonego decyzją o nakazie rozbiórki.

Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że wynikająca z art. 121 § 1 u.p.e.a. grzywna

w celu przymuszenia nie jest karą lecz formą nacisku, mającą na celu skłonienie zobowiązanego, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Aby środek ten nabrał charakteru dyscyplinującego, nałożona kara powinna być na tyle wysoka, aby w ocenie zobowiązanego, nieopłacalnym było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie egzekwowanego obowiązku. Zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, spośród kilku takich, które są najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Jak wskazuje się w orzecznictwie przedmiotu, w przypadku orzeczenia rozbiórki, grzywna w celu przymuszenia powinna być stosowana przed wykonaniem zastępczym, jako środek mniej uciążliwy dla osoby zobowiązanej (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt II SA/Po 393/14, opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe stanowisko w pełni podziela skład orzekający w niniejszej sprawie.

Zdaniem Sądu, ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi

do wniosku, że środek, którego celem jest przymuszenie skarżącego do wykonania nakazu rozbiórki został zastosowany przez organ zgodnie z prawem. Środek ten został nałożony z zachowaniem zasady proporcjonalności i jest adekwatny. Przedmiotowa kara grzywny została ustalona w sposób prawidłowy, według zasad zakreślonych w art. 121 § 1 i 5 u.p.e.a. Sąd zauważa, że zamierzonym przez ustawodawcę celem było aby zapłata grzywny w wysokości ustalonej przez organ stanowiła znaczną dolegliwość. Jednak skarżący może się zwolnić z konieczności jej uiszczenia, wykonując nałożony obowiązek, co w konsekwencji ze względu na koszty, będzie rozwiązaniem korzystniejszym dla strony. Zaznaczyć także należy, że w postępowaniu egzekucyjnym nie może być badana merytoryczna zasadność nałożenia obowiązku i zakresu prac rozbiórkowych, który jest egzekwowany. Nie jest też możliwe na tym etapie, rozstrzyganie sposobu wykonania nałożonego obowiązku, na co słusznie zwrócił uwagę organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Zasadność nałożenia obowiązku rozbiórki w niniejszej sprawie była przedmiotem postępowania administracyjnego, które zakończyło się wydaniem decyzji na podstawie art. 48 § 1 ustawy Prawo budowlane, utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy decyzją, poddaną kontroli przez sąd administracyjny w wyroku oddalającym skargę (sygn. akt II SA/Sz 222/14). Skarżący mógł wówczas podnosić zastrzeżenia co do ustalonej przez organ samowoli budowalnej, która winna podlegać rozbiórce. Aktualnie, zarówno organ egzekucyjny, jak i skład orzekający w niniejszej sprawie, muszą w pełni respektować ocenę prawną wyrażoną w ww. orzeczeniu.

Podsumowując Sąd uznał, że powołane przez skarżącego zarzuty

nie potwierdzają zasadności wniesionej skargi. Sąd w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie dopatrzył się naruszenia prawa, które mogłoby uzasadniać potrzebę uwzględnienia skargi.

Z tych względów, Sąd skargę jako bezzasadną oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.