Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 2164/16 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry 1) uchyla zaskarżony wyrok; 2) oddala skargę; 3) zasądza od A. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie 4800 zł (cztery tysiące osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 23 maja 2017 r. (sygn. akt V SA/Wa 2164/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), uwzględnił skargę A. K. (dalej zwanego "Skarżącym"), uchylając zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie (dalej zwanego "Dyrektorem IC") z [...] czerwca 2016 r. (nr [...]) w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Ponadto WSA zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (poprzednio Dyrektor IC) na rzecz Skarżącego 8717 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] listopada 2014 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę przestrzegania przepisów ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej zwanej "ugh") w niebędącym kasynem gry lokalu o nazwie Bar "[...]" w Radomiu przy ul. [...]. W skontrolowanym lokalu ujawniono sześć gotowych do eksploatacji urządzeń do gier o nazwach [...] (3 sztuki), [...] (2 sztuki) i [...] (1 sztuka). Na podstawie przeprowadzonych eksperymentów procesowych funkcjonariusze stwierdzili, że na urządzeniach tych były urządzane gry w rozumieniu ugh (co potwierdził potem biegły sądowy). Ponadto w trakcie kontroli przesłuchano świadka (pracownika lokalu). Zabezpieczono też sześć umów najmu z 1 sierpnia 2014 r. zawartych przez Skarżącego (jako wynajmującego) z W. H. (jako najemcą), na podstawie których Skarżący wynajął 3 m² swojego lokalu w celu wstawienia automatów do gry dostarczonych przez najemcę, w zamian za czynsz w wysokości 3000 zł kwartalnie.

Decyzją z [...] lutego 2016 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Radomiu, działając m.in. na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, wymierzył Skarżącemu karę pieniężną w wysokości 72 000 zł za urządzanie gier na wspomnianych automatach poza kasynem gry.

Skarżący złożył odwołanie od tej decyzji.

Decyzją z [...] czerwca 2016 r. Dyrektor IC utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. Na podstawie zebranego materiału dowodowego uznał, że na automatach skontrolowanych w lokalu Skarżącego były urządzane gry, które wypełniają definicję gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 4 ugh. Powołując się na treść zeznań świadka oraz treść umów najmu, Dyrektor IC ocenił, że to Skarżący był urządzającym gry na tych automatach. Dyrektor IC wskazał m.in., że Skarżący czerpał korzyści finansowe z urządzania gier i zapewniał warunki lokalowe, dopuszczając do eksploatacji automatów.

Skarżący złożył do WSA skargę na decyzję Dyrektora IC. Zarzucił m.in. naruszenie at. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 ugh przez ich bezpodstawne zastosowanie i wymierzenie kary pieniężnej, pomimo że stan faktyczny w odniesieniu do Skarżącego nie spełnia przesłanek zastosowania tych przepisów.

WSA uwzględnił skargę.

WSA podzielił stanowisko Dyrektora IC, że na skontrolowanych urządzeniach były urządzane gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 ugh. Wskazał, że na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze pieniężnej, przy czym przepis ten jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach.

WSA przyjął, że warunkiem przypisania odpowiedzialności administracyjnoprawnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, jest wykazanie, że dany podmiot podejmował aktywne zachowania, polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwieniu dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywaniu automatów w stanie stałej aktywności umożliwiającej ich sprawne funkcjonowanie, wypłacaniu wygranych itd. Jednak "urządzanie gier" w rozumieniu wspomnianego przepisu nie następuje automatycznie w związku z samą czynnością oddania do używania powierzchni lokalu innemu podmiotowi pod eksploatację automatów w ramach umowy najmu (dzierżawy), a także nie zawsze musi obejmować tę czynność i związane z nią określone obowiązki czy uprawnienia wynajmującego powierzchnię użytkową. WSA dodał, że o udziale wynajmującego w urządzaniu gier można mówić dopiero w przypadku, gdy wynajmujący aktywnie uczestniczy we wskazanych czynnościach i działaniach, a jego zachowania powiązane są z porozumieniem dokonanym z podmiotem wstawiającym automaty, dotyczącym wspólnego prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach.

Zdaniem WSA, przeprowadzona ocena dowodów nie pozwala na ustalenie, że Skarżący jest osobą "urządzającą gry na automatach poza kasynem gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. WSA wskazał, że z uzasadnień decyzji administracyjnych wydanych w sprawie wynika, że podstawą do ustalenia, że Skarżący jest "urządzającym gry" był sam fakt zawarcia umów najmu części lokalu użytkowego. W ocenie WSA, z treści tych umów nie wynikają jednak jakiekolwiek obowiązki Skarżącego dotyczące urządzania gier. Z § 4 ust. 1 umów wynika jedynie, że najemca zobowiązuje się do uiszczania wynajmującemu czynszu w wysokości 3000 zł kwartalnie, a w § 6 ust. 1 umów wskazano, że wynajmujący zobowiązany jest do sprawowania stałej opieki nad ustawionymi w jego lokalu automatami oraz innymi urządzeniami najemcy i do informowania niezwłocznie o wszystkich stwierdzonych usterkach, uszkodzeniach i nieprawidłowościach.

W ocenie WSA, organy administracji nie poddały analizie treści umów najmu w celu oceny, czy i które z postanowień umownych mogą dotyczyć czynności (obowiązków), do jakich zobowiązał się Skarżący, a związanych z "urządzaniem gier". WSA uznał, że w toku postępowania administracyjnego nie wykazano, że Skarżący poza udostępnieniem części powierzchni swojego lokalu najemcy wykonywał czynności, o których mowa w art. 89 ugh związane z urządzaniem gier, czy też wykonywał jakiekolwiek inne czynności wpływające na wysokość przychodu generowanego przez przedmiotowe automaty. Zdaniem WSA, takich ustaleń nie sposób poczynić m.in. w oparciu o postanowienia umów najmu oraz zeznań świadka (pracownika lokalu).

W konsekwencji WSA uznał, że Dyrektor IC naruszył art. 122, art. 187 § 1 i art. 190 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej zwanej "Op") przez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy, wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, a uchybienia te miały wpływ na wynik sprawy, ponieważ bezpośrednio zdeterminowały treść decyzji. WSA zobowiązał organ administracji, aby przy ponownym rozpoznawaniu sprawy przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w ramach którego dokona pełnej analizy zgromadzonych dowodów, a także ustali, czy Skarżący nie tylko potencjalnie mógł być "urządzającym gry", lecz czy rzeczywiście gry takie urządzał.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej zwany "DIAS") złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA (względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi), a także o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

a) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh w brzmieniu obowiązującym do 31 marca 2017 r. i art. 89 ust. 2 pkt 2 ugh, przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu przez WSA, że Skarżącego nie można uznać za podmiot urządzający gry, a w konsekwencji brak było podstaw do wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, podczas gdy Skarżący aktywnie uczestniczył w urządzaniu gier oraz wykonywał czynności wpływające na wysokość uzyskiwanego przychodu generowanego przez automaty, a w konsekwencji w sprawie zasadne było wymierzenie kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh i art. 89 ust. 2 pkt 2 ugh;

b) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Op w powiązaniu z art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh z uwagi na ich niewłaściwe zastosowanie przez uchylenie zaskarżonej decyzji na skutek wadliwego przyjęcia przez WSA, że organ nie dokonał dokładnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie dokonał jego oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, podczas gdy organ w sposób pełny i prawidłowy w okolicznościach sprawy zebrał i ocenił materiał dowodowy pozwalający na wymierzenie Skarżącemu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa oraz art. 3 § 1 ppsa i art. 3 § 2 pkt 1 ppsa przez niezasadne przyjęcie, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Op oraz art. 89 ust. 1 pkt 1 ugh i art. 89 ust. 2 pkt 2 ugh, a w konsekwencji błędnym uznaniu, że brak było podstaw do wymierzenia kary pieniężnej.

W uzasadnieniu DIAS przedstawił argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej.

W pismach z 1 i 6 czerwca 2020 r. strony postępowania wyraziły zgodę na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich w sprawach, w których strona wnosząca skargę kasacyjną nie zrzekła się rozprawy lub inna strona zażądała przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, jeżeli wszystkie strony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze skierowania sprawy na posiedzenie niejawne wyrażą na to zgodę. Wobec tego, że taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarga kasacyjna złożona w tej sprawie jest zasadna.

Podstawę prawną nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej w zaskarżonej decyzji stanowił art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu właściwym w okolicznościach tej sprawy), karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Prawidłowa wykładnia pojęć użytych w tym przepisie wyznacza zakres ustaleń faktycznych, jakie powinny być w sprawie poczynione, aby możliwe było nałożenie na określony podmiot kary pieniężnej. Kluczowe jest zatem odkodowanie, czym są "gry na automatach", a także jak należy rozumieć zwrot "urządzający gry na automatach".

W zaskarżonym wyroku WSA wskazał, jak należy rozumieć oba te zwroty. Wykładnia przyjęta przez WSA nie została zakwestionowana w skardze kasacyjnej, a zatem stanowi ona punkt odniesienia dla Naczelnego Sądu Administracyjnego przy ocenie zarzutów naruszenia przepisów postępowania dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego, a także zarzutów zastosowania prawa materialnego.

WSA ocenił, że organy administracji prawidłowo uznały, że na skontrolowanych automatach znajdujących się w lokalu Skarżącego były urządzane gry, które można zakwalifikować jako gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 ugh. Ta wykładnia i ocena nie jest kwestionowana w skardze kasacyjnej.

Z kolei w zakresie zwrotu "urządzający gry na automatach" zawartego w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh WSA wyjaśnił m.in., że chodzi o podmiot, który aktywnie uczestniczy w procederze polegającym na urządzaniu gier na automatach. Zdaniem WSA, aktywność ta przejawia się nie w samym wynajęciu (wydzierżawieniu) lokalu dla kogoś, kto taką działalność prowadzi, ale konieczne są dodatkowe zachowania, takie jak: umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, wypłacanie wygranych, przeszkolenie pracowników w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania automatów.

W świetle takiej wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh należy przyjąć, że kontrola sądowoadministracyjna powinna zmierzać do oceny, czy w toku postępowania administracyjnego organy wyjaśniły: 1) na czym polegały działania Skarżącego w odniesieniu do automatów stwierdzonych w jego lokalu podczas kontroli, 2) czy działania te można zakwalifikować jako urządzanie (współurządzanie) gier na automatach. Sądowa kontrola tych ustaleń i ocen powinna natomiast determinować wynik kontroli zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh w tej sprawie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w skardze kasacyjnej zasadnie zarzucono, że WSA wadliwie ocenił, że zebrany przez organy materiał dowodowy nie pozwalał na ustalenie, że Skarżący podejmował aktywne zachowania w odniesieniu do automatów do gier znajdujących się na wynajętej przez niego powierzchni lokalu.

Nieprawidłowe są stwierdzenia WSA (s. 16 i s. 19 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), że podstawą do ustalenia, że Skarżący jest "urządzającym gry" był sam fakt zawarcia umów najmu części lokalu użytkowego i że z treści tych umów, ani z zeznań świadka nie wynika, że Skarżący podejmował czynności, o których mowa w art. 89 ugh. Działania Skarżącego nie ograniczały się jedynie do wynajęcia części powierzchni lokalu w celu wstawienia tam przez najemcę automatów do gry. Już z zacytowanego przez WSA § 6 ust. 1 umów najmu wynika przecież, że Skarżący zobowiązał się do sprawowania opieki nad automatami i informowania najemcy o usterkach i uszkodzeniach tych urządzeń oraz o innych nieprawidłowościach. Takie obowiązki wykraczają poza regulacje dotyczące najmu i świadczą o aktywności Skarżącego ukierunkowanej na urządzanie gier. Tak samo zresztą należy zakwalifikować - ustalone na podstawie zeznań świadka - działania pracownika Skarżącego, które polegały na wręczaniu graczowi kartki potwierdzającej wygraną, co umożliwiało odbiór nagrody pieniężnej następnego dnia. Niewątpliwie takie zachowania miały cechy urządzania gier na automatach w rozumieniu, jakie WSA przyjął w ramach wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. W konsekwencji błędna jest ocena WSA, że w powyższym zakresie Dyrektor IC naruszył przepisy postępowania nakładające na organ obowiązek zebrania, wyczerpującego rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego, a mianowicie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Op. Tym samym WSA błędnie przyjął, że zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa.

W konsekwencji błędna okazała się również ocena WSA, że Dyrektor IC naruszył prawo materialne w sposób, który uzasadniał uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa. Wbrew stanowisku WSA, stan faktyczny ustalony na podstawie prawidłowo zebranego, rozpatrzonego i ocenionego materiału dowodowego wypełniał hipotezę art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh w zakresie uznania, że Skarżący był urządzającym gry na automacie w rozumieniu tegoż przepisu.

Zgodnie z art. 188 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed NSA, sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan wyjaśnienia sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem, że stan prawny i faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i nie pozostawia wątpliwości.

W tej sprawie aktualna i wiążąca (wobec jej niezakwestionowania w skardze kasacyjnej przez którąkolwiek ze stron) pozostaje ocena WSA, że:

1) w toku postępowania administracyjnego prawidłowo ustalono, że na skontrolowanych automatach były urządzane gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 ugh;

2) art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh jest adresowany do każdego, kto wbrew przepisom ustawy urządza gry na automatach poza kasynem gry, w tym również do osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą;

3) możliwe jest nałożenie na osobę fizyczną za ten sam czyn zarówno kary administracyjnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, jak i sankcji karnej na podstawie art. 107 § 1 ustawy z 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 19 ze zm.);

4) art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nie jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz. Urz. UE. L Nr 204 z 21 lipca 1998 r., str. 37 ze zm.), a zatem może być stosowany przez organy administracji.

Ponadto – w świetle ocen i rozważań poczynionych wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny – organy administracji prawidłowo zebrał, rozpatrzyły i oceniły zgromadzony materiał dowodowy. W stanie faktycznym ustalonym na podstawie tegoż materiału dowodowego prawidłowo też uznano, że Skarżący zobowiązał się (w umowach najmu) i podejmował (przez swojego pracownika) w odniesieniu do automatów do gier czynności, które wykraczały poza samo udostępnienie części lokalu podmiotowi urządzającemu gry na tych automatach. Wobec tego działania Skarżącego wypełniały hipotezę art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Dlatego Skarżący – jako urządzający gry na automatach – podlegał karze pieniężnej, o której mowa w tym przepisie i której wysokość została określona w art. 89 ust. 2 pkt 2 ugh (12 000 zł za każdy automat).

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga Skarżącego jest niezasadna.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 ppsa uchylił zaskarżony wyrok, a następnie rozpoznał skargę, uznając że podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 ppsa i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.), zasądzając od Skarżącego na rzecz DIAS 4800 zł, przy czym na kwotę tę składają się: równowartość uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej (750 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika, który sporządził skargę kasacyjną i nie prowadził sprawy w postępowaniu przed WSA (4050 zł).

PG